++ " กว่าจะรักกันได้ของไอ้มะนาว "++ #47 ภาคสอง
ถ้าหากว่าซ้ำต้องขออภัยนะครับและขอโทษเจ้าของเรื่องด้วยนะครับเพราะว่าคัดลอกมาอีกทีความเดิมตอนที่แล้ว
" ไหนมาให้พี่กอดให้หายคิดถึงเราหน่อยซิวันก่อนได้กอดนิดเดียวเองยังไม่หายคิดถึงเลยครับ" พี่ก้องพูด แล้วดึงผมเข้าไปกอด
" คิกคิก......ได้คร้าบ..........นาวก็คิดถึงพี่ก้องมากคร้าบ..." ผมบอก เอาหน้าซุกอกพี่ก้องแน่นเลยอ่ะก็ไม่ใช่พี่ก้องคนเดียวหรอกคร้าบ
ที่อยากกอดอ่ะ ผมเองก็อยากกอดพี่ก้องมากๆเหมือนกันน่ะคร้าบ...อิอิ......
" ขอหอมแก้มนาวได้ไหมครับ........."พี่ก้องพูดคราวนี้มาแปลกกว่าเดิมครับ ดูเป็นสุภาพบุรุษขึ้นมากเลยครับ
**** Hidden Message *****
" นาวแค่ขออย่างเดียว พี่อย่าพูดว่าพี่เหนื่อยกับนาวนะครับ...ฮือฮือ...ได้ป่าวอ่ะ "ผมบอกพี่แป้งร้องไห้ไปด้วยเมื่อนึกไปถึงคำพูดที่พี่แป้งพูดกับผมเอาไว้
" ครับพี่ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะพี่ขอโทษเราจริงๆนะตอนนั้นพี่หงุดหงิดไปหน่อย " พี่แป้งบอกผม ลูบหัวผม
" จริงๆนะคร้าบ.......ฮึกฮึก........"ผมมองหน้าพี่แป้งพยายามจะไม่ร้องไห้ แต่ก็ยังสะอื้นอยู่
" จริงสิครับถึงพี่จะเหนื่อยกับเรามากแค่ไหนพี่ก็เต็มใจ ยอมหมดทุกอย่างเลย...เงียบนะครับคนดีของพี่อย่าร้องไห้เลยนะ"พี่แป้งบอกผม
ขอบคุนมากนะคับ{:sm-47:} ขอบคุนคับ{:5_130:} ขอบคุณครับ ขอบคุนมากนะคับ
หน้า:
[1]