++ วิหารจันทรา ++ ----17
ถ้าหากว่าซ้ำต้องขออภัยนะครับและขอโทษเจ้าของเรื่องด้วยนะครับเพราะว่าคัดลอกมาอีกทีความเดิมตอนที่แล้ว
ใบหน้าน้อยๆรูปไข่ คิ้วเรียวบาง ปากนิดจมูกหน่อยอะไรก็ไม่สำคัญเท่า จันทร์เสี้ยวสีขาวเล็กๆบนหน้าผาก
มือของรพีพันธ์ สั่นเทา เอื้อมมือไปลูบไล้จันทร์เสี้ยวนั้นเบาๆแล้วก็ต้องคิดถึงคนอีกคนหนึ่งขึ้นมา จึงหันไปพิจารณาใบหน้าทารกอีกคนหนึ่งอีกครั้ง
“ปานน่ะค่ะ หมอบอกว่าโตขึ้นอีกหน่อยคงจะจางไปเองถึงจะไม่หายไปก็ไม่เป็นไรนะ จันทร์ ว่ามันสวยดีออก” จันทร์พูดยิ้มๆพลางมองหน้าทารกน้อย แต่สักพักก็รู้สึกผิดปรกติเพราะไม่มีเสียงตอบมาจากผู้เป็นสามีเลย
**** Hidden Message *****
“จันทริ อย่าจากผมไปไหนอีกนะ” รพีพันธ์คว้ามือนุ่มมาเกาะกุม พลางจ้องมองด้วยสายตาอ้อนวอน
“ครับ” จันทิรักษ์ รับคำเบาๆอย่างงุนงง “ดึกขนาดนี้แล้ว รถก็ไม่มี ไปไหนไม่ได้หรอกครับ”พูดแล้วก็รู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าว
“ฮ่าๆ...” รพีพันธ์ หัวเราะเบาๆ
ขอบคุณครับ อ่านต่อนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ {:6_184:}ขอบคุณครับ{:6_184:} ขอบคุณมากคับผม
ขอบคุนครับ ขอบคุณครับ ขอบคุฯมากมายคัฟ ขอบคุณมากนะ ขอบคุนคราฟ ลูกแฝดน่าจะอีกบ้านนึง ขอบคุณมากๆครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณคับ ขอบคุณครับ ขอบคุนนะคับ
หน้า:
[1]