++ จะขอเก็บไว้ในความทรงจำ ++ $ 4
ถ้าหากว่าซ้ำต้องขออภัยนะครับและขอโทษเจ้าของเรื่องด้วยนะครับเพราะว่าคัดลอกมาอีกทีความเดิมตอนที่แล้ว
“นั่นสิ มันเป็นอะไรของมัน” ปอหันกลับไปมองตามหลัง ตั้ม ด้วยความสงสัย “แล้วมันบ่นอะไรของมันวะ”ปอหันกลับมามอง ราญ ด้วยความสงสัย
“มันกำลัง บ่น ว่า .......อุบัติเหตุครับครู ผมขัดขาตัวเองล้มครับครู….. นี่แหละคำพูดที่มันกำลังวนไปวนมาอยู่ในหัวมันตอนนี้” ราญ พูดพลางมอง ปอ ด้วยสายตาดุๆ เน้นคำว่า บ่น เป็นพิเศษ “เรารู้เพราะตอนเราทำแผลให้ ตั้ม เราพยายามฟังว่า ตั้ม พูดอะไรอยู่”ราญ เว้นระยะสักครู่ แล้วจึงพูดต่อ “ตั้มมันรักเพื่อนทุกคน ถึงแม้เพื่อนบางคนจะทำมันเจ็บ มันเลือกที่จะเจ็บเองแต่มันจะไม่ยอมทำให้เพื่อนเจ็บเด็ดขาดอีกอย่างนะ ตั้ม มันเกลียดใครไม่เป็นหรอก”
**** Hidden Message *****
“พี่ชายอย่าไปมีเรื่องกับใครเพราะ ตั้มนะ” ....นั่นไงอย่างที่เขาคิด... “ไม่ว่าใครเจ็บตัวตั้ม ก็เจ็บด้วยนะ” ...ตั้ม ห่วงคนอื่นเสมอ ทั้งพวกผมและเพื่อนคนอื่นๆ รวมทั้ง ‘พวกนั้น’ ที่ทำให้ตั้ม ‘เจ็บ’... ราญอดนับถือไม่ได้ในความมีน้ำใจต่อเพื่อนของ ตั้ม ถ้าเป็นเขา เขาจะทำได้แบบนี้หรือเปล่า
ขออ่านต่อนะครับ ขอบคุณครับ โดนแกล้งเหมือนเราเลย บางทีถ้ามันเล่นแรงก้เคืองๆนะ แต่ก้หายไม่โกดมันอยู่ดี 555 ขอบคุณมากๆครับ ขอบคุนครับ ขอดูหน่อยน่ะคร๊าฟ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากนะ น่าสงสารจริง ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]