++ รู้มั๊ย หัวใจชั้นตามหา ++ % 27
ถ้าหากว่าซ้ำต้องขออภัยนะครับและขอโทษเจ้าของเรื่องด้วยนะครับเพราะว่าคัดลอกมาอีกทีความเดิมตอนที่แล้ว
“เราคงรออะไรไม่ได้แล้วคนไข้ยื้อตัวเองมานานเสียจน ทุกอย่างอยู่ในขั้นวิกฤติแล้วทราบมั๊ยครับว่าญาติๆคนไข้ถึงไหนแล้วตอนนี้เพราะต้องมีคนเซ็นยินยอมนะครับเราถึงจะทำอะไรได้”
รณวีย์โทรตามแม่การินทร์อีกรอบในใจก็ร้อนรนไม่แพ้หมอที่อยากจะลงมือทำอะไรเร็วๆ
“คงไม่ต่ำกว่าชั่วโมงนะครับกว่าพวกท่านจะมาถึงเผอิญทางที่มามีอุบัติเหตุบนถนนน่ะครับ”
**** Hidden Message *****
“ไม่รู้สิครับอยู่น้ำตาวีย์มันก็ไหลออกมาเอง”
คนร้องไห้ปฎิเสธก่อนปาดน้ำตาลวกๆ นี่มันอะไรกันเขาเห็นคนที่นอนอยู่เป็นการินทร์ไปได้ยังไง ทันความคิดเสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กในกระเป๋าก็ดังขึ้นชายหนุ่มกดรับเมื่อเห็นเป็นเบอร์ณภัทธิ์ ก่อนจะแยกตัวออกไปคุยแล้ววิ่งกลับมาหาหมอนาอย่างคนมีความสุข
“หมอนาครับ วีย์ฝากพี่ภูไว้ก่อนนะครับผมคงต้องกลับกรุงเทพวันนี้ก่อน ไว้ทุกอย่างลงตัวผมจะกลับมาใหม่ครับ”
หมอสาวฟังถึงกับงงคนคนนี้เพิ่งมาถึงจะออกเดินทางอีกแล้วเหรอนี่ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง
ขอบคุณครับ ขอบคุณนะคับ ขอบคุณมากมายครับ ขอบคุณครับผม ขอบคุนครับ ขอบคุนนะคับ ขอบคุณมากคับ ขอบคุณครับ ขอบคุนครับ ขออ่านหน่อยน่ะ ขอบคุณมากนะ ชอบมากเลยคราฟ ขอบคุนค้าบ ไปได้ดีทั้งคู่ ขอบคุณมากนะ ขอบคุณมากนะ ขอบคุนมากๆค๊าฟ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]