++ รู้มั๊ย หัวใจชั้นตามหา ++ % 20
ถ้าหากว่าซ้ำต้องขออภัยนะครับและขอโทษเจ้าของเรื่องด้วยนะครับเพราะว่าคัดลอกมาอีกทีความเดิมตอนที่แล้ว
“ทำอะไร”
“นายเองปล่อยให้ฉันต้องกลับคนเดียวทั้งๆที่เราก็มาด้วยกัน”
“นายอาสามาส่งฉันเอง ฉันไม่ได้ขอร้อง”
“ฉันพูดเหรอว่ามาส่ง ถ้าจำไม่ผิดฉันบอกนายว่าฉันจะมาด้วยไม่ใช่หรือไง”
รณวีย์เงียบเมื่อจนมุม ชายหนุ่มนึกทวนเหตุการณ์การินทร์บอกกับเขาอย่างนั้นจริงๆ แต่เขาก็ไม่ได้ขอร้องให้มาด้วยอยู่ดี
“แต่ฉันก็ไม่ได้ขอร้องนาย”
“ฉันมันเสร่อเองใช่มั๊ย”
“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น”
**** Hidden Message *****
“ก็แค่มาดูให้รู้ว่ายังมีลมหายใจอยู่ก็แค่นั้นงานฉันจะได้ไม่สะดุด”
“เลิกเอาเรื่องงานมาพูดได้มั๊ยวีย์ถ้านายรำคาญหรือว่ากลัวว่าฉันจะทำให้งานนายสะดุดขนาดนั้นก็ขอเปลี่ยนเพื่อนร่วมงานใหม่ซะเลยสิ”
การินทร์เสียงดังขึ้นทันควันรณวีย์จะทำให้เขาเครียดจนหัวใจวายตายหรือไงถึง พูดจาไม่ได้รักษาน้ำใจกันเลยทั้งๆที่รู้ว่าเขาเองตกอยู่ในอาการเช่นไร รณวีย์รู้สึกผิดขึ้นมาแต่จะเอ่ยคำว่าขอโทษ ประโยคนั้นก็ติดอยู่แค่ริมฝีปากจึงคิดจะตัดปัญหาด้วยการก้าวออกจากห้องนี้ไป
ขอบคุณครับ ขอบคุณนะคับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากมายครับ ขอบคุณครับผม ขอบคุนครับ ขอบคุนนะคับ ขอบคุณมากคับ ขอบคุณครับ ขอบคุนครับ ขออ่านหน่อยน่ะ ขอบคุณมากนะ ขอบคุนคราห ขอบคุนค้าบ เห็นใจนะ แต่โดนมั่งก็ดี ขอบคุนค๊าฟ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]