++ กูพี่มึงนะเว้ย ++ # 28
ถ้าหากว่าซ้ำต้องขออภัยนะครับและขอโทษเจ้าของเรื่องด้วยนะครับเพราะว่าคัดลอกมาอีกทีความเดิมตอนที่แล้ว
ผมคุยกับเต้ยได้สักพักแม่ก็เข้ามาเรียกอีกรอบผมจำเป็นต้องวาง แล้วผมก็ต้องไปที่ร้านเป็นเพื่อนแม่ เวลาแต่ล่ะนาทีของผมในตอนนั้นมันผ่านไปช้ามากผมต้องรอให้ถึงเที่ยงคืนทุกวันเพื่อนที่จะโทรหาเต้ย จากวันเป็นเดือนจากเดือนก็เป็นหลายเดือน
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เราคุยกันทุกคืน ไอ้ความคิดถึงมันก็เริ่มเบาบางลงไปแต่การโหยหากันมันยังคงอยู่ จนมีอยู่วันนึงผมโทรไปหาเต้ยตามปกติ แต่วันนี้เต้ยแปลกๆไป
**** Hidden Message *****
"พี่กานต์มีคนมาสมัคครงาน"กวีพูดต่อ
"มือผัดเหรอ พี่ได้คนแล้ว"ผมบอกมันไป
"ป่าว เสริฟ"กวีพูดต่อ
"อืม คนไทยใช่มั้ย"ร้านผมจ้างเฉพาะคนไทยครับเพราะว่าช่วยเด็กนักเรียนที่นี้
"ใช่"กวีตอบ
"อืม เค้าวีซ่าอะไรล่ะ แล้ว tax no. มียัง"ผมก็ถามๆไปเรื่องเอกสารที่ต้องใช้
ขอบคุนนะคับ ขอบคุณมากๆครับ ขอบคุณมากๆๆ นะคับ
ขอบคุนนะคับผม ((^.^)),,,,,, ขอบคุณ๕รับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุนนะคับ ^^ -ขอบคุนมากคับ ใกล้จบแล้วววว ขอบคุณมากๆครับผม ขอบคุณ สนุกมากๆ ขอบคุนนะครับ ขอบคุณมากคร้าบ...... ขอบคุนมากคับ เศร้าจังเลย T^T เศร้าจัง อยากให้รักกันตลอดไป ขอบคุณมากคับ ขอบคุณนะครับผม