ขอรัก แค่สักครั้ง P10.
ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ 1-9 โพสกระทู้ผิดครับถ้าหากว่าซ้ำต้องขออภัยนะครับ และขอโทษเจ้าของเรื่องด้วยนะครับเพราะว่าคัดลอกมาอีกที
ความเดิมตอนที่แล้ว
ไม่มีคำพูดระหว่างเรามีเพียงเสียงดนตรีไพเราะที่ขับกล่อมค่ำคืนแห่งฤดูร้อนซึ่งดังกังวานก้องสู่ท้องฟ้าครามไร้ดาวของเมืองหลวงสีเทาอย่างกรุงเทพมหานครสายลมโอบอุ่นพัดพาเอากลิ่นอายของดินมาแตะจมูกผู้คนโดยรอบกำลังเคลิบเคลิ้มกับเสียงแซกโซโฟนที่กำลังเริ่มท่อนโซโลบรรยากาศแบบนี้ไม่ว่าจะใครก็คงต้องเบียดเข้ามาใกล้ชิดกันอีกนิดก็ใช่ว่าอากาศอุ่นแต่ใจจะอุ่นตามนี่นาผมไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่แต่รู้ตัวอีกทีมือของเราก็สัมผัสกันแนบแน่นเสียแล้วผมมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ สายตาของเขาจดจ้องไปเบื้องหน้าอยู่แสนนานแล้วผมก็ได้เห็นมันเป็นครั้งแรกรอยยิ้มของคนคนนี้ซึ่งไม่มีร่องรอยของความเศร้าเจือจางอยู่มันทำให้ผมตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เข้าให้อย่างจัง จะเจ็บปวด ร้องไห้อีกเท่าไหร่ก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ตอนนี้รู้สึกแบบนี้ถึงยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะคิดแบบไหนก็ตาม โอกาสจะมากจะน้อยเหตุผลร้อยแปดพันประการก็คงหายไปกับความสุขที่ปรากฎขึ้นบนใบหน้าของคนคนนี้
ผมเอื้อมจมูกไปสัมผัสแก้มที่ร้อนผ่าวของพล ขนาดไม่ใช่คนผิวขาวแต่ใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นมาจนเห็นชัดแท้จริงแล้วพลเองก็คงไม่ใช่คนพูดเก่งนักเหมือนกันสิ่งที่เขาทำก็คือหอมผมคืนแล้วก็บีบมือผมแรงๆ หนึ่งทีแต่แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ใจของผมพองโต
**** Hidden Message *****
“ไปดิ .. เราไม่ได้ทำอะไรหรอก” ก็เป็นอันว่าเย็นนั้นผมพาเป้ไปนั่งร้านป้าเล็กแทนที่จะเป็นไอ้เอ็กซ์ผมเล่าให้เป้ฟังว่าวันนี้เอาเบสไปขึ้นสายใหม่มาส่วนเป้ก็พูดถึงมือกลองที่ยังคว้าน้ำเหลว
“เฮ้อแบบนี้แค่จะเข้ารอบก็ท่าทางต้องลุ้นกันตัวโก่งเลยล่ะนะ” ผมหัวเราะพลางตักข้าวเข้าปาก“ว่าแต่มีใครเล่นบ้างเนี่ยเรายังไม่รู้เลย” ผมถาม
ขอบคุณครับ โรแมนติกจัง. .... ขอบคุนนะคับ ขออ่านหน่อยน่ะคร๊าฟ ขออ่านหน่อยน่ะคร๊าฟ ขอบคุนคราบ ขอบคุนคราฟ ขอบคุณครับ ไอ้เอ็กซ์ไปขนกลองชุดแน่ๆ
หน้า:
[1]