เด็กอะไรว่ะ...น่ารักเป็นบ้า!!(8)
ผมขอนำเรื่อที่เสนอนี้เปลี่ยนมากระทู้นี้นะครับ(คัดลอกมา ขออภัยเจ้าของเรื่องนะครับถ้าหากว่าซ้ำ)ตอน เด็กขี้งอน
“เกี้ยง พี่จะไปทำงานแล้วนะ”ผมเรียกไอ้เกี้ยงที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่มีที่ท่าว่าจะลุกสักที
“…”
“น้องเกี้ยงคร้าบบบ พี่จะไปแล้วน้า”
“พี่บอม…ปวดหัวอ่ะ”
“จริงดิ”มันพยักหน้า
“เจ็บคอด้วยอ่ะ”
“ทำไมอ่อนแอจังวะ”ผมบ่นลอยๆพลางนั่งลงข้างตัวมันที่นอนตัวคู้อยู่
“ไม่แฟร์เลยว่ะทำไมมึงไม่เป็นไรเลยอ่ะทั้งๆที่เมื่อคืนมึงก็นอนกอดกูซะแน่นเลย”
“อ้าวไอ้ตูดหมึก นี่ถ้าป่วยพร้อมกันสองคนก็ซวยสิวะ” :(คิดอะไรบ้าๆของมัน ผมเลยลงโทษด้วยเสยหัวมันไปครับ
“ป่วยอยู่นะเว้ย งดใช้ความรุนแรงกับคนป่วยหน่อยดิวะ”
“ช่วยไม่ได้วะ กูไม่มีนโยบายสงเคราะห์คนป่วยกวนตีนอย่างมึง”
“แล้วนี่มึงอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย”
“อือ น่าจะ”
“แล้วหิวมั้ยครับ”
**** Hidden Message *****
เรื่องที่มันคิดไม่จริงหรอกครับสำหรับผมมันเป็นคนที่รู้เรื่องของผมมากคนนึงรองจากป้าและเฮีย แม้กระทั่งไอ้เอกเองผมยังมีบางเรื่องที่ผมไม่เคยพูดกับมันเบลล์เองก็ตามผมยังไม่เคยพูด แต่สามารถพูดกับไอ้เกี้ยงได้จะมีก็แค่เรื่องของพ่อเท่านั้นที่ผมเลี่ยงมาตลอด
“กูไม่อยากพูดเรื่องพ่อเพราะกูอายที่จะพูดปมด้อยของตัวเองมึงพอจะเข้าใจมั้ย”มันมองผมด้วยสีหน้าอึ้งๆ
“กูน่าจะบอกมึงดีๆใช่มั้ย แต่กูก็เสือกไปปากเสียใส่มึงขอโทษแล้วกันนะ”มันนิ่งไปสักพักก่อนพูดออกมา
“บอม ขอโทษนะที่กูวุ่นวายเรื่องของมึงเกินไป”
“อย่าคิดมากเลยกูไม่เป็นอะไร ว่าแต่มึงหายโกธรกูยังอ่ะ”ผมเอื้อมมือไปจับมือมัน
มันพยักหน้า
“จริงๆแล้วการมีมึงมาวุ่นวายในชีวิตกูเนี่ยมันทำให้กูมีความสุขมากขึ้นนะ”ผมพูดพร้อมยิ้มให้มัน จากนั้นมันก็ไม่ได้ถามเรื่องอะไรเกี่ยวกับพ่อผมอีกมันคงนึกเกรงใจ ผมเองก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะยังไม่พร้อมด้วย สรุปว่าคืนนั้นผมก็นอนห้องมันส่วนไอ้เกี้ยงก็กลับมาไข้ขึ้นอีกครั้งและที่เลวร้ายไปกว่านั้นก็คือผมเองก็ติดไข้มันมาด้วยนี่สิTT^TT
ขอบคุณมากครับ ขอบคุนนะครับผมม ขอบคุณครับ
ขอบคุนนะครับ ขอบคุณมากๆครับ ขอบคุณครับ ขออ่านหน่อย เอาจริงๆๆน่ะ ถ้านี้ไม่ใช่นิยาย น่าจะคบไม่นาน โฮ้แม่งดาร์กมาก เอาจริงๆๆน่ะ ถ้านี้ไม่ใช่นิยาย น่าจะคบไม่นาน โฮ้แม่งดาร์กมาก
ขอบคุนครับ ขอบคุณครับ ขอบคุนคราบ ขอบคุณก๊าบบบบบบ ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2