นิยาย...รักฉันนั้นเพื่อ...ตอนที่ 3
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย kindaieiji เมื่อ 2011-12-13 17:42แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย kindaieiji เมื่อ 2011-12-13 17:28
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย kindaieiji เมื่อ 2011-12-3 21:47
ในขณะที่รถยนต์ของกลุ่มพวกเราเข้าจอดหลบอยู่ตรงบริเวณริมทางรถไฟสายตะวันออกแถบชานเมืองผมเองก็จัดการเตรียมความพร้อมซักซ้อมแผนปฏิบัติการณ์จริงกับลูกทีมอีกครั้งชุดแรก...ประจำตามจุดสังเกตการณ์ ชุดสอง...คุมกำลังรักษาพื้นที่ ชุดที่สาม...จู่โจม ชุดที่สี่...กำลังสนับสนุน ชุดที่ห้า...ป้องกันการหลบหนีและพลขับประจำรถ...รอแสตนบายเมื่อวางกำลังเป็นที่เรียบร้อยผมก็สั่งออกปฏิบัติการณ์แต่แล้วจู่ ๆเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อชุดจู่โจมเข้ากระชับพื้นที่ก็มีเสียงปืนดังขึ้นสี่นัด..นั่นเป็นสัญญาณบอกว่าคนร้ายรู้ตัวแล้วผมไม่มีเวลามาคิดหาสาเหตุว่าเกิดจากอะไรสิ่งจำเป็นที่สุดตอนนี้คือ...การจับกุมผู้ต้องหาให้ได้มีการต่อสู้จากคนร้ายเช่นนี้แสดงว่ากลุ่มคนร้ายต้องมีของกลางอย่างแน่นอน... เมื่อเหตุการณ์ตรวจค้น...จับกุมผู้ต้องหาไม่เป็นไปอย่างที่วางแผนไว้เกิดการปะทะกันระหว่างกลุ่มเจ้าหน้าที่และคนร้าย ในขณะที่เจ้าหน้าที่ยังไม่ได้เข้าแสดงตัวแต่อย่างใดผมจึงเปลี่ยนแผนกะทันหันและออกคำสั่งไปทางวิทยุและออกมาปีนบันไดหนีไฟเพื่อเข้าทางด้านหลังของตึกที่พักของคนร้ายในขณะที่เสียงรายงานทางวิทยุบอกถึงสองในสี่คนร้ายที่ทีมด้านหน้าไล่ล่าอยู่หลบหนีมาทางด้านหลังซึ่งผมกำลังปีนขึ้นไปพอดีหนึ่งในคนร้ายโผล่หน้าออกมาเพื่อจะลงบันไดหลบหนี...มองเห็นผมเข้าพร้อมยิงปืนใส่ทันทีด้วยสัญชาติญาณผมเหวี่ยงตัวหลบจากกลางช่อบันไดวิถีกระสุนเฉียดผมไปแค่เส้นยาแดง และไปกระทบกับเหล็กบันไดเป็นประกายไฟผมยิงสวนกลับไปในทันทีสามนัดซ้อนทั้งที่อีกมือหนึ่งยังคงยึดบันไดไว้การยิงได้ผลคงถูกคนร้ายเป็นแน่เนื่องจากคนร้ายมีอาการสะดุ้งเล็กน้อยและถอยกลับเข้าไปทันทีผมได้ใจปีนตามขึ้นไปอย่างฮึกเหิมเมื่อสุดทางบันไดหนีไฟผมเหลือบมองเห็นรอยเลือดเป็นทางยาวตามแนวทางเดินไปทางห้องพัก ผมวิทยุแจ้งสถานการณ์และสั่งลูกน้องพร้อมทั้งออกไปอีกทางในขณะที่ผมกำลังหันตัวกลับเพื่อออกไปอีกด้านหนึ่งนั้นเองผมได้ยินเสียงเหมือนของหล่นด้วยสัญชาติญาณส่งให้ผมก้มลงและม้วนตัวหลบหนึ่งในคนร้ายยิงใส่ผมในทันทีแต่เดชะบุญผมหลบกระสุนที่คนร้ายยิงมาจากทางด้านหน้าได้อย่างฉิวเฉียดอีกครั้งแต่โชคก็ไม่ได้เข้าข้างผมเสมอไปในขณะที่ผมพุ่งตัวหลบเข้าหาที่กำบังตัวคนร้ายยังคงระเบิดกระสุนอย่างต่อเนื่องผมรู้สึกเย็นวาบเข้าที่บริเวณต้นขาด้านซ้ายและเจ็บแปลบเหมือนคมมีดโกนบาด ผมรู้ตัวในทันทีว่าผมถูกยิงเข้าที่ต้นขาเสียแล้วมันเป็นกระสุนจากปืนขนาด 38 ม.ม. หนึ่งในสี่นัดของคนร้ายที่ยิงมาผมจำเป็นต้องป้องกันตัวจึงตัดสินใจระเบิดกระสุนปืนออกไปหมายจะหยุดการกระทำอันบ้าระห่ำของคนร้าย...แต่...อนิจจามันพลาดเป้า...ไปเข้าตรงกลางอกพอดี...ผมไม่มีเวลามาสนใจกับคนร้ายที่นอนตัวงออยู่ตรงด้านหน้ารีบพยุงตัวออกมาจากจุดนั้นในทันทีก่อนที่จะมีอาการปวดซึ่งนั่นหมายความว่าผมจะไม่มีโอกาสเคลื่อนที่ได้เลยในขณะที่คนร้ายอีกคนได้ยินเสียงปืนตรงจุดปะทะของผมก็วิ่งออกมาจากมุมอีกฝั่งของอาคารและเข้ามาตรงจุดที่ผมยังคงทรุดนั่งอยู่นั่นเองผมไม่มีเวลาคิดอะไรอีกแล้วนอกจากยิง...ผมกำลังปะทะกับคนร้ายอีกคนในขณะที่กำลังบาดเจ็บอยู่และไม่สามารถเคลื่อนที่ได้ดังใจนักการยิงต่อสู้ในครั้งนี้ผมเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่อย่างมากแต่แล้วเมื่อเสียงปืนจากการปะทะกันระหว่างผมกับคนร้ายครั้งที่สองระเบิดขึ้นผมก็รู้สึกถึงแรงปะทะอันรุนแรงผมมีอาการผงะหงายหลังพร้อมทั้งเจ็บและจุกแน่นบริเวณหน้าอกอย่างแรงจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาเลยแต่ด้วยสัญชาติญาณการเอาตัวรอดมันสั่งให้ลุกขึ้นสู้....[แต่โชคยังดี...ที่พี่สุรชัยเข้ามาทันเวลาพร้อมทั้งยิงใส่คนร้ายเข้าที่บริเวณท้องส่งคนร้ายลงไปนอนในทันที...และแล้วทุกคนก็ทยอยกันเข้ามาพร้อมทั้งนำตัวผมส่งโรงพยาบาล......
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wizard21239 เมื่อ 2011-12-3 21:54
{:1_1:}ฉากต่อสู้นี่เอง>< ขอบคุณต๊าบบบ ^^ ขอบคุณครับบ ขอบคุณมากนะครับ โอ้ย มีต่อ อีกด้วย{:5_137:} ต้นฉบับโพสต์โดย kengee เมื่อ 2011-12-4 21:59 static/image/common/back.gif
โอ้ย มีต่อ อีกด้วย
คับผม เด่ว จะ อ่าน ให้ จบเรื่อง เลย เป็นเรื่องจริงหรือครับ? ขอเป็นกำลังใจช่วยครับ สมัยนี้หาคนเสียสละเพื่อส่วนรวมยากครับมีแต่คนเห็นแก่ตัวมาก ขอบคุนคราฟ หวาดเสียวอะ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]