เสียงไก่ขันดังขึ้นเป็นเวลา 05.00 น. ผมต้องตื่นขึ้นมาหาตะเกียงน้ำมันจุดเพื่อนำทางไปในห้องครัว ในขณะที่ทุก ๆ ในบ้านยังนอนหลับกันอยู่ สมาชิกครอบครัวรวมทั้งผมมีด้วยกัน 5 คน ผมเป็นคนที่ 2 มีพี่สาวและน้องชาย
ตอนนี้เป็นวันแรกที่ต้องไปเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ทำให้ต้องลุกมาหุงข้าวกินให้เสร็จทันก่อนหกโมง ไม่นานทุกอย่างก็เรียบร้อยทันเวลา "กินข้าวอยู่เหรอ เดี๋ยวก็ไม่ทันรถหรอก" ซึ่งตอนนี้ผมก็ถือจานข้าวเดินกินอยู่หน้าบ้าน เด็กหนุ่มอายุ 14 ปีชื่อน้ำเดินมาหาพร้อมกับยิ้มให้ ซึ่งตอนนี้เรียนอยู่ ม.2 แต่คนละโรงเรียนกับผมซึ่งบ้านของน้ำอยู่ถัดไปจากบ้านผมนิดเดียว เราต่างก็สนิทสนิมกันมาตั้งแต่ตัวยังเล็ก ๆ
ด้วยความเป็นเด็กบ้าน นอกไฟฟ้ายังเข้าไปไม่ถึงทำให้ผมต้องลำบากกับชีวิตในตอนวัยเรียนเช่นนี้ทุก วัน เวลาผ่านไปหลังจากที่เรียนไปประมาณเทอมหนึ่งทุกอย่างรอบข้างผมเริ่มเปลี่ยน ไป เมื่อ …. " เอกคืนนี้ไปนอนเป็นเพื่อนเราหน่อยนะ ที่บ้านไม่มีใครอยู่" เสียงน้ำพูดขึ้นขณะที่เดินกลับจากโรงเรียน ผมตอบตกลงทันทีเพราะเคยไปนอนบ้านน้ำบ่อยเมื่อตอนเป็นเด็ก ประมาณ 2 ทุ่มน้ำมารับผมไปที่บ้าน ขณะที่น้ำกำลังทำการบ้านอยู่ผมก็นอนข้าง ๆ นั่นและเพราะตะเกียงมีดวงเดียว จะนอนก่อนก็ออกสงสารน้ำ อีกพักใหญ่เราทั้งสองเริ่มเข้านอน
ทันที่ล้มตัวนอนเสียงน้ำถามขึ้น ว่า "นายเคยชักว่าวบ้างหรือยัง" ด้วยความเดียงสาบอกว่าเคยเล่นเมื่อประถมตอนนี้เลิกเล่นแล้ว น้ำหัวเราะบอกว่าไม่ใช่ชักว่าวอย่างนั้น "ถ้าไม่เป็นเดี๋ยวเราจะสอนให้นะ" พูดจบน้ำจับมือผมไปยังที่อาวุธของเขาซึ่งตอนนี้กำลังแข็งเหมือนไม้อยู่ สำหรับผมตอนนี้รู้สึกใจสั่นตื่นเต้นมาก
มี 1 ซื้อ คุณต้องจ่าย 14 Zenny เพื่ออ่านกระทู้นี้ จ่ายเงินสำหรับกระทู้นี้
ขอบคุณมากครับ
ขอบคุงมากมายคร้าบ
ขอบคุนมากๆ
ขอบคุณครับผม
ขอบคุณครับ
ขอบคุนน้าค๊าบ
ขอบคุณคับๆๆๆๆ
มาอ่านอีกแล้วนะเนี่ย
ขอบคุณที่แบ่งปัน
ขอบคุณนะครับ...
น่าอ่านมากมาย ครับ
ขอบคุนคัฟฟฟ
ขอบคุณครับ :)
ขอบคุณมากนะครับ
ขอบคุณครับ
ขอบคุณคับบบ
ขอบใจมากมายเลยจ้าา
อ่านด้วยนะครับ
น่าสนมากมายเลยอ่ะ
ตอนนี้เป็นวันแรกที่ต้องไปเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ทำให้ต้องลุกมาหุงข้าวกินให้เสร็จทันก่อนหกโมง ไม่นานทุกอย่างก็เรียบร้อยทันเวลา "กินข้าวอยู่เหรอ เดี๋ยวก็ไม่ทันรถหรอก" ซึ่งตอนนี้ผมก็ถือจานข้าวเดินกินอยู่หน้าบ้าน เด็กหนุ่มอายุ 14 ปีชื่อน้ำเดินมาหาพร้อมกับยิ้มให้ ซึ่งตอนนี้เรียนอยู่ ม.2 แต่คนละโรงเรียนกับผมซึ่งบ้านของน้ำอยู่ถัดไปจากบ้านผมนิดเดียว เราต่างก็สนิทสนิมกันมาตั้งแต่ตัวยังเล็ก ๆ
ด้วยความเป็นเด็กบ้าน นอกไฟฟ้ายังเข้าไปไม่ถึงทำให้ผมต้องลำบากกับชีวิตในตอนวัยเรียนเช่นนี้ทุก วัน เวลาผ่านไปหลังจากที่เรียนไปประมาณเทอมหนึ่งทุกอย่างรอบข้างผมเริ่มเปลี่ยน ไป เมื่อ …. " เอกคืนนี้ไปนอนเป็นเพื่อนเราหน่อยนะ ที่บ้านไม่มีใครอยู่" เสียงน้ำพูดขึ้นขณะที่เดินกลับจากโรงเรียน ผมตอบตกลงทันทีเพราะเคยไปนอนบ้านน้ำบ่อยเมื่อตอนเป็นเด็ก ประมาณ 2 ทุ่มน้ำมารับผมไปที่บ้าน ขณะที่น้ำกำลังทำการบ้านอยู่ผมก็นอนข้าง ๆ นั่นและเพราะตะเกียงมีดวงเดียว จะนอนก่อนก็ออกสงสารน้ำ อีกพักใหญ่เราทั้งสองเริ่มเข้านอน
ทันที่ล้มตัวนอนเสียงน้ำถามขึ้น ว่า "นายเคยชักว่าวบ้างหรือยัง" ด้วยความเดียงสาบอกว่าเคยเล่นเมื่อประถมตอนนี้เลิกเล่นแล้ว น้ำหัวเราะบอกว่าไม่ใช่ชักว่าวอย่างนั้น "ถ้าไม่เป็นเดี๋ยวเราจะสอนให้นะ" พูดจบน้ำจับมือผมไปยังที่อาวุธของเขาซึ่งตอนนี้กำลังแข็งเหมือนไม้อยู่ สำหรับผมตอนนี้รู้สึกใจสั่นตื่นเต้นมาก