เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.29
บ่ายวันเสาร์ในย่านตลาดเก่ายังคงคึกคักไม่ต่างจากทุกวัน ร้านรวงสองฝั่งถนนเปิดขายของกันตามปกติ เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงรถจักรยานยนต์ที่แล่นผ่านเป็นระยะ ขณะที่ภายในโรงซ้อมสกุลเฉินกลับดูเรียบร้อยกว่าทุกที
โต๊ะไม้ตัวใหญ่ถูกเช็ดจนสะอาด เอกสารที่เคยวางกระจัดกระจายถูกรวบเก็บเข้าที่ แม้แต่กลองกับหัวสิงโตที่ปกติวางอยู่ตามมุมต่าง ๆ ก็ถูกจัดให้เป็นระเบียบอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก
ทั้งหมดเป็นฝีมือของเปาและหมิงที่ถูกธามเรียกมาใช้งานตั้งแต่เช้า
เสียงพูดคุยของสมาชิกในคณะดังคลอไปกับเสียงพัดลมตัวเก่าที่หมุนเอื่อย ๆ ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ เว้นก็แต่ฉินที่ดูจะไม่ค่อยมีสมาธิกับสิ่งที่ทำอยู่สักเท่าไร
เด็กหนุ่มนั่งอยู่ข้างโต๊ะบัญชี ในมือมีเอกสารการแข่งขันที่ธามฝากให้ช่วยตรวจทาน ทว่าดวงตากลับเผลอทอดมองออกไปยังถนนด้านนอกอยู่เป็นระยะ บางครั้งก็อ่านประโยคเดิมซ้ำอยู่สองสามรอบกว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้จดจำเนื้อหาอะไรเลย
“ฉิน”
“...”
“ไอ้ฉิน”
“หือ? ครับเฮีย”
เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบหันกลับมาหาคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
ธามเลิกคิ้ว
“กูถามว่าตรงนี้มึงตรวจแล้วหรือยัง”
“อ๋อ ตรวจแล้วครับ”
ฉินก้มมองเอกสาร ก่อนชะงักไปนิดหนึ่ง
“เดี๋ยวนะ... เหมือนจะยัง”
ธามมองหน้าอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนกระดาษกลับมาให้
“งั้นก็ดูให้เรียบร้อย”
“ครับ”
เด็กหนุ่มรับคำพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ แล้วก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารต่อ
แต่ยังไม่ทันผ่านไปถึงสองบรรทัด สายตาก็เผลอเหลือบมองนาฬิกาบนผนังอีกครั้ง
อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
คนที่ธามนัดมาคุยเรื่องสัญญาสนับสนุนการแข่งขันก็คงมาถึงแล้ว
และถึงฉินจะพยายามบอกตัวเองว่าไม่มีอะไรต้องกังวล แต่พอนึกภาพเฮียธามกับเฮียใหญ่ต้องมานั่งคุยกันต่อหน้า ความรู้สึกวุ่นวายในอกก็ยังไม่ยอมสงบลงง่าย ๆ
โดยเฉพาะเมื่อรู้จักนิสัยของพี่ชายตัวเองดีเสียยิ่งกว่าใคร
เวลาเกือบบ่ายสองโมง รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณหน้าคณะสกุลเฉิน
ฉินที่กำลังยืนดื่มน้ำอยู่ใกล้ประตูถึงกับชะงัก
รถคันนั้นคุ้นตาเสียจนไม่ต้องมองป้ายทะเบียนก็รู้ว่าเป็นของใคร
ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกก้าวลงมาจากรถ กางเกงสแล็กสีเข้มกับรองเท้าหนังเรียบ ๆ ทำให้เจ้าตัวดูแตกต่างจากผู้คนในละแวกนี้อยู่ไม่น้อย
เขายกโทรศัพท์ขึ้นดูอะไรบางอย่าง ก่อนเงยหน้ามองป้ายคณะสกุลเฉินเหนือประตูเหล็ก
จากนั้นจึงหันมาทางโรงซ้อม
สายตาของสองพี่น้องสบกันพอดี
ฉินตัวแข็ง
ส่วนอีกฝ่ายกลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
รอยยิ้มแบบนั้น...
รอยยิ้มที่ฉินเห็นมาตั้งแต่เด็ก และมักจะตามมาด้วยเรื่องชวนปวดหัวเสมอ
อย่านะเฮีย...
เด็กหนุ่มรีบส่ายหน้าเบา ๆ
เฮียใหญ่เลิกคิ้ว
ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม
ซวยแล้ว
“สวัสดีครับ”
เสียงทุ้มของธามดังขึ้นจากด้านหลัง
ฉินสะดุ้ง ก่อนรีบถอยออกไปยืนข้างเปาอย่างรวดเร็ว
ธามเดินผ่านไปยังหน้าประตู ก่อนยกมือไหว้ผู้มาเยือนตามมารยาท
“คุณที่ติดต่อมาเรื่องสปอนเซอร์ใช่ไหมครับ”
ชายหนุ่มตรงหน้ายกมือรับไหว้ ก่อนยื่นมือออกมา
“ใช่ครับ ผมเป็นตัวแทนจากบริษัทที่ติดต่อมาเมื่อวันก่อน”
ธามจับมืออีกฝ่าย
“ผมธามครับ ดูแลคณะสกุลเฉิน”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
ทั้งคู่จับมือกันครู่หนึ่ง ก่อนผละออก
ธามมองใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา
คิ้วเข้ม ดวงตาคม และรอยยิ้มที่ดูเหมือนกำลังคิดอะไรสนุก ๆ อยู่ตลอดเวลา
ไม่รู้ทำไม...
เขาถึงรู้สึกคุ้นหน้าคนคนนี้อย่างประหลาด
เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
เฮียใหญ่เหลือบมองเลยไหล่ธามไปยังเด็กหนุ่มที่กำลังยืนตัวแข็งอยู่ข้างกลอง
ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“แล้วนี่สมาชิกในคณะทั้งหมดเลยหรือเปล่าครับ”
“วันนี้อยู่กันครบครับ”
ธามหันไปทางด้านหลัง
“เปา หมิง เจิน ตง”
ทุกคนทยอยทักทายตามมารยาท
ก่อนธามจะหันมาทางฉิน
“แล้วก็นี่ฉินครับ เป็นคนเชิดเท้าหน้าคู่กับผม”
เฮียใหญ่หันมามองน้องชายเต็มตา
ฉินรีบยกมือไหว้
“สะ... สวัสดีครับ”
อีกฝ่ายมองอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มบาง ๆ
“สวัสดีครับ”
ฉินแทบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
แต่ยังไม่ทันได้ผ่อนคลาย เสียงทุ้มก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ชื่อฉินเหรอครับ”
เด็กหนุ่มชะงัก
“คะ... ครับ”
“ชื่อเพราะดีนะครับ”
เปาหันมามองฉิน
“อ้าว ทำไมหน้าแดง”
“ร้อน!”
ฉินตอบทันที
เฮียใหญ่หลุดหัวเราะเบา ๆ
“ดูท่าจะเป็นคนขี้ร้อนนะครับ”
ธามเหลือบมองฉิน ก่อนตอบแทน
“ปกติมันไม่ค่อยเป็นแบบนี้ครับ”
“เหรอครับ”
เฮียใหญ่ทำหน้าสนใจ
“งั้นคงตื่นเต้นที่มีแขกมา”
ฉินกัดฟันยิ้ม
“นิดหน่อยครับ”
“ไม่ต้องตื่นเต้นนะครับ”
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงใจดีเกินเหตุ
“ผมไม่ดุหรอก”
ไม่ดุกับผีน่ะสิ!
ฉินได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ขณะที่เฮียใหญ่ดูจะพอใจกับปฏิกิริยาของน้องชายเป็นอย่างมาก
หลังจากพาแขกเข้ามานั่งที่โต๊ะไม้กลางโรงซ้อม ธามก็เริ่มพูดคุยถึงรายละเอียดการแข่งขันตามที่เตรียมไว้
เฮียใหญ่วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนเปิดหน้าที่มีรายละเอียดข้อเสนอของบริษัท
“ก่อนอื่นผมต้องบอกว่า ทางเราสนใจสนับสนุนกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมและชุมชนอยู่แล้วครับ พอดีทีมงานเห็นคลิปการแสดงของคณะคุณธาม เลยลองศึกษาข้อมูลเพิ่มเติม”
ธามพยักหน้า
“ครับ”
“แล้วพอทราบว่าคณะกำลังเตรียมตัวสำหรับการแข่งขัน ก็เลยคิดว่าน่าจะมีโอกาสร่วมงานกันได้”
“ขอบคุณมากครับที่สนใจคณะเรา”
“ยินดีครับ”
เฮียใหญ่ยิ้ม ก่อนเลื่อนเอกสารอีกชุดไปตรงหน้า
“ผมอยากทราบก่อนว่าตอนนี้คณะเตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว”
ธามเปิดแฟ้มของตัวเอง
“ตอนนี้เรายังอยู่ในช่วงฝึกพื้นฐานครับ ยังไม่ได้ตัดสินใจสมัครอย่างเป็นทางการ เพราะต้องประเมินความพร้อมของสมาชิกกับค่าใช้จ่ายก่อน”
“เรื่องอุปกรณ์ล่ะครับ”
“ยังขาดอยู่หลายอย่าง โดยเฉพาะเสาดอกเหมยสำหรับฝึกจริงกับเบาะนิรภัย”
เฮียใหญ่พยักหน้า ก่อนจดอะไรบางอย่างลงในสมุด
“แล้วสมาชิกที่เป็นคู่เชิดหลักมีประสบการณ์มากน้อยแค่ไหนครับ”
ธามเหลือบมองฉิน
“ผมเชิดมาหลายปีแล้วครับ ส่วนฉินเพิ่งเริ่มฝึกได้ไม่นาน แต่มีพื้นฐานยิมนาสติกมาก่อน”
“อ๋อ...”
เฮียใหญ่หันไปมองน้องชาย
“งั้นคุณฉินก็เป็นมือใหม่สินะครับ”
ฉินยิ้มแข็ง
“ครับ”
การพูดคุยดำเนินต่อไปเกือบชั่วโมง
เฮียใหญ่ไม่ได้มีท่าทีเป็นนักธุรกิจที่เข้ามาเพียงเพื่อยื่นเงินให้แล้วจบเรื่อง ตรงกันข้าม เขาถามรายละเอียดค่อนข้างมาก ทั้งเรื่องกำหนดการฝึก ความพร้อมของสถานที่ ค่าใช้จ่ายที่คาดการณ์ไว้ และรูปแบบการประชาสัมพันธ์ที่คณะสามารถทำได้จริง
ธามเองก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา
อะไรที่คณะทำได้ก็บอกว่าทำได้ ส่วนเรื่องไหนที่ยังไม่แน่ใจก็ไม่รับปากส่งเดช
ยิ่งคุยกัน เฮียใหญ่ก็ยิ่งเริ่มเข้าใจว่าทำไมฉินถึงพูดถึงผู้ชายคนนี้อยู่บ่อย ๆ
ธามไม่ได้เป็นคนพูดเก่งนัก แต่ทุกคำตอบกลับแสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวรู้จักคณะของตัวเองดีเพียงใด
และที่สำคัญ เขาไม่ได้มองข้อเสนอจากบริษัทเป็นโอกาสที่จะได้เงินมาใช้โดยไม่ต้องคิดอะไร
“ถ้ารับการสนับสนุนแล้ว ทางบริษัทต้องการให้เราใช้ชื่อบริษัทเป็นส่วนหนึ่งของชื่อคณะหรือเปล่าครับ”
ธามถามขึ้น
เฮียใหญ่ส่ายหน้า
“ไม่จำเป็นครับ เราไม่ได้ต้องการเปลี่ยนชื่อคณะ”
“แล้วเรื่องโลโก้”
“สามารถติดบนชุดทีมงาน ป้ายประชาสัมพันธ์ หรือสื่อที่ตกลงร่วมกันได้ครับ ส่วนหัวสิงโตกับเครื่องแต่งกายที่มีความสำคัญทางวัฒนธรรม เราไม่จำเป็นต้องเข้าไปเปลี่ยนแปลง”
ธามพยักหน้าอย่างพอใจ
“ถ้าแบบนั้นก็คุยกันได้ครับ”
“ส่วนเรื่องคลิปประชาสัมพันธ์ ผมเห็นว่าคณะมีคนทำสื่อได้อยู่แล้วใช่ไหมครับ”
คำถามนั้นทำให้ฉินที่กำลังนั่งเงียบสะดุ้งอีกครั้ง
ธามหันมามอง
“ฉินครับ”
เฮียใหญ่ยิ้ม
“อ๋อ คุณฉินอีกแล้ว”
เด็กหนุ่มค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
“ครับ...”
“เก่งหลายอย่างนะครับ”
ฉินกัดฟันยิ้ม
“ไม่ขนาดนั้นครับ”
“เรียนด้านนี้อยู่หรือเปล่า”
“ครับ”
“มหาวิทยาลัยไหนครับ”
ฉินตัวแข็ง
คำถามธรรมดาแท้ ๆ แต่พอออกมาจากปากพี่ชายตัวเองกลับฟังดูน่าหวาดระแวงขึ้นมาทันที
“ก็... มหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ครับ”
เปาหันมามองอย่างงุนงง
“นายจะตอบกว้างไปไหน”
ฉินถลึงตาใส่
เฮียใหญ่หัวเราะเบา ๆ
“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ถามเฉย ๆ”
จากนั้นจึงหันกลับไปหาธาม
“ถ้าอย่างนั้นเรื่องสื่อประชาสัมพันธ์ เราอาจให้คุณฉินช่วยประสานงานกับทีมบริษัทได้”
“ได้ครับ” ธามตอบ “มันทำคลิปให้คณะอยู่แล้ว”
“ดีเลยครับ”
เฮียใหญ่พยักหน้า ก่อนหันกลับมามองน้องชายอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องขอเบอร์ติดต่อคุณฉินไว้ด้วย”
ฉินแทบทำแก้วน้ำหลุดมือ
“หะ... หา?”
ธามหันมามอง
“เป็นอะไร”
“เปล่าครับ!”
เฮียใหญ่ทำหน้าสงสัยอย่างแนบเนียน
“ไม่สะดวกเหรอครับ”
“สะ... สะดวกครับ”
“งั้นรบกวนหน่อยนะครับ”
ฉินมองรอยยิ้มของพี่ชายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เบอร์ฉินเฮียมีมาตั้งแต่ฉินยังใช้โทรศัพท์ไม่เป็นด้วยซ้ำ!
แต่เมื่อธามหันมามอง เด็กหนุ่มก็จำต้องหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างเสียไม่ได้
“เบอร์... เบอร์ฉินนะครับ”
เฮียใหญ่หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา
“ครับ ว่ามาเลย”
ฉินค่อย ๆ บอกหมายเลขทีละตัว
อีกฝ่ายกดตามอย่างตั้งอกตั้งใจเสียจนแทบอยากลุกไปเขย่าคอ
“เรียบร้อยครับ”
เฮียใหญ่ยิ้ม
“เดี๋ยวผมโทรเข้าไปให้ จะได้บันทึกเบอร์กันไว้”
“ไม่ต้องก็—”
เสียงโทรศัพท์ของฉินดังขึ้นทันที
เด็กหนุ่มสะดุ้ง
หน้าจอสว่างวาบ พร้อมชื่อผู้โทรที่ปรากฏเด่นชัด
เฮียใหญ่
ฉินรีบกดปิดหน้าจอแทบไม่ทัน
ธามเหลือบมอง
“ทำไมไม่รับ”
“ก็... เบอร์แปลก!”
“เขาโทรมาให้มึงเมมเบอร์”
“อ๋อ! จริงด้วย!”
ฉินหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนรีบกดรับแล้ววางสายทันที
เฮียใหญ่มองปฏิกิริยานั้นด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง
“เรียบร้อยนะครับ”
“ครับ!”
“บันทึกชื่อผมไว้ด้วยนะ”
ฉินกัดฟันยิ้ม
“ครับ...”
“เดี๋ยวลืมว่าผมเป็นใคร”
ไม่มีทางลืมหรอกเฮีย!
เมื่อพูดคุยเรื่องรายละเอียดเบื้องต้นเรียบร้อย ธามจึงพาเฮียใหญ่เดินชมโรงซ้อมและอุปกรณ์ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
ตงเป็นคนช่วยอธิบายเรื่องโครงสร้างของแท่นฝึก ส่วนหมิงนำคลิปการแสดงเก่า ๆ มาเปิดให้ดู
เฮียใหญ่ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง
ระหว่างเดินชมโรงซ้อม สายตาของเฮียใหญ่ก็สะดุดเข้ากับหัวสิงโตสีทองที่วางอยู่บนชั้นไม้ด้านในสุด แม้สีสันบางส่วนจะซีดจางไปตามกาลเวลา แต่ลวดลายที่เขียนด้วยพู่กันยังคงประณีตงดงาม โดยเฉพาะดวงตาคู่โตที่ดูราวกับมีชีวิต
“หัวนี้ใช้มานานแล้วเหรอครับ”
ธามมองตามสายตาของอีกฝ่าย ก่อนพยักหน้า
“ครับ เป็นหัวเก่าของคณะ ตั้งแต่สมัยอากงผมยังอยู่”
“อ๋อ...” เฮียใหญ่ขยับเข้าไปมองใกล้ ๆ “ดูจากสภาพแล้วคงได้รับการดูแลอย่างดีเลยนะครับ”
“อาม่าผมเป็นคนดูแลมาตลอดครับ ส่วนไหนชำรุดก็ซ่อมกันไปตามสภาพ”
“แล้วทุกวันนี้ยังเอาออกไปแสดงอยู่ไหมครับ”
“ยังใช้อยู่ครับ แต่ไม่บ่อยเท่าเมื่อก่อน ส่วนใหญ่จะเก็บไว้ใช้ในงานสำคัญ ๆ”
เฮียใหญ่พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนหันมองไปรอบโรงซ้อมอีกครั้ง
“ของพวกนี้น่าเสียดายนะครับ ถ้าวันหนึ่งไม่มีคนสานต่อ”
ธามยิ้มบาง ๆ
“ครับ ผมก็คิดแบบนั้น”
“ถึงได้พยายามรักษาคณะเอาไว้สินะครับ”
“ส่วนหนึ่งครับ”
ธามตอบเพียงเท่านั้น ก่อนผายมือไปยังอีกฝั่งของโรงซ้อม
“ด้านนั้นเป็นพื้นที่ฝึกครับ เดี๋ยวผมพาไปดู”
“ได้ครับ”
ทั้งคู่เดินต่อไปยังบริเวณแท่นไม้ที่ใช้ฝึกทรงตัว โดยมีฉินเดินตามอยู่ด้านหลัง เฮียใหญ่ซักถามเรื่องอุปกรณ์อีกสองสามอย่าง ขณะที่ธามก็อธิบายรายละเอียดให้ฟังอย่างไม่ปิดบัง
กระทั่งระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังพูดถึงแผนการจัดหาเสาดอกเหมย ธามกลับเผลอเหลือบมองใบหน้าของแขกอีกครั้ง
ความรู้สึกคุ้นตาที่ติดอยู่ในใจตั้งแต่ตอนพบกันหน้าประตูยังไม่จางหาย
ไม่ใช่ว่าเขาจำชื่อได้ หรือเคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัว เพียงแต่ใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเคยพบเห็นที่ไหนสักแห่ง
โดยเฉพาะตอนที่ชายหนุ่มยิ้ม
รอยยิ้มแบบนั้น...
ธามพยายามนึกอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็นึกไม่ออกเสียที
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”
เฮียใหญ่ถามขึ้นเมื่อเห็นเจ้าของคณะมองมาทางตน
“อ๋อ เปล่าครับ” ธามหัวเราะเบา ๆ “ผมแค่รู้สึกว่าหน้าคุณคุ้น ๆ เหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน”
ฉินซึ่งกำลังมองแท่นฝึกอยู่ข้าง ๆ ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันมาฟังบทสนทนาเงียบ ๆ
เฮียใหญ่เลิกคิ้ว
“เหรอครับ”
“ครับ แต่ผมนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน
“อาจจะเคยเดินสวนกันก็ได้นะครับ”
“น่าจะเป็นอย่างนั้นครับ”
ธามพยักหน้า ก่อนยิ้มอย่างเกรงใจ
“ขอโทษด้วยนะครับ อยู่ ๆ ก็ถามอะไรแบบนี้”
“ไม่เป็นไรเลยครับ” เฮียใหญ่หัวเราะ “ผมเองก็เจอคนทักว่าหน้าคุ้นอยู่บ่อย ๆ เหมือนกัน”
“อ๋อ ครับ”
“บางทีเราอาจเคยเจอกันจริง ๆ ก็ได้”
ฉินเหลือบมองพี่ชายทันที
น้ำเสียงของอีกฝ่ายฟังดูปกติทุกอย่าง แต่รอยยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปากกลับทำให้เขารู้สึกได้ว่าคนพูดกำลังสนุกอยู่ไม่น้อย
“ถ้านึกออกเมื่อไรก็บอกผมด้วยนะครับ” เฮียใหญ่พูดต่ออย่างอารมณ์ดี “ผมเองก็ชักอยากรู้แล้วเหมือนกัน”
ฉินแทบอยากเอาหัวโขกเสา
เฮียจะไปชวนเขานึกทำไม!
ธามหัวเราะตาม
“ได้ครับ”
ก่อนจะหันไปพาแขกชมอุปกรณ์ส่วนที่เหลือต่อ
ฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่
แต่ยังไม่ทันได้โล่งอก เสียงกระซิบก็ดังขึ้นข้างหู
“ทำหน้าเหมือนจะเป็นลมเลยนะ”
ฉินสะดุ้ง ก่อนหันไปมอง
เฮียใหญ่เดินเข้ามายืนข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
“เฮีย!”
เสียงกระซิบนั้นแทบลอดไรฟัน
“เบา ๆ”
อีกฝ่ายตอบหน้าตาย
“เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน”
ฉินถลึงตาใส่
“ก็เฮียแกล้งฉิน!”
“กูทำอะไร”
“ทุกอย่างเลย!”
เฮียใหญ่หัวเราะในลำคอ
“กูแค่คุยเรื่องงาน”
“คุยเรื่องงานอะไร ถามเบอร์ฉินทำไม!”
“ก็ต้องประสานงาน”
“เฮียมีเบอร์ฉินอยู่แล้ว!”
“แต่คุณธามไม่รู้นี่”
ฉินอ้าปากค้าง
เฮียใหญ่ยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนพูดต่อเบา ๆ
“มึงเป็นคนบอกให้กูทำเหมือนไม่รู้จักเองนะ”
“ก็ไม่ได้หมายความว่าให้แกล้งขนาดนี้!”
“อ้าว แล้วจะให้กูทำยังไง”
“ก็ทำตัวปกติสิ!”
“นี่กูยังไม่ปกติอีกเหรอ”
ฉินเม้มปากแน่น
เฮียใหญ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือไปขยี้ผมน้องชายตามความเคยชิน
แต่ฉินรีบเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน
“เฮีย!”
“อะไร”
“อย่าทำแบบนั้น!”
เฮียใหญ่ชะงักมือ ก่อนมองน้องชายด้วยสีหน้าขบขัน
“เออ ลืม”
“เฮียอะ!”
“ขอโทษครับคุณฉิน”
คำเรียกสุภาพเกินเหตุทำเอาฉินแทบกัดลิ้นตัวเอง
ขณะเดียวกัน เสียงทุ้มของธามก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“คุยอะไรกัน”
ทั้งคู่หันขวับแทบพร้อมกัน
ฉินตัวแข็ง
เฮียใหญ่กลับยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ
“อ๋อ ผมกำลังถามคุณฉินเรื่องคลิปประชาสัมพันธ์ครับ”
ธามพยักหน้า
“อ๋อ”
ก่อนเหลือบมองฉินที่ยืนเกร็งอยู่ข้าง ๆ
“แล้วมึงทำไมหน้าแดง”
“ร้อนครับ!”
ฉินตอบทันที
ธามเงยหน้ามองพัดลมที่กำลังหมุนอยู่เหนือศีรษะ
“ร้อนอีกแล้ว?”
“ครับ!”
เฮียใหญ่หลุดหัวเราะ
“น้อง... เอ่อ คุณฉินคงขี้ร้อนจริง ๆ นะครับ”
ฉินหันไปถลึงตาใส่ทันที
ธามมองทั้งคู่สลับกัน
ก่อนขมวดคิ้วน้อย ๆ
ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ
แต่เขายังไม่ทันได้ถามอะไร เสียงเปาก็ดังแทรกมาจากอีกฝั่งของโรงซ้อมเสียก่อน
“เฮียเฟย! อาม่าเรียก!”
ธามหันไปมอง
“มีอะไร”
“อาม่าบอกให้เอาขนมมาให้แขก!”
“เออ เดี๋ยวกูไป”
ธามหันกลับมาทางเฮียใหญ่
“ขอตัวสักครู่นะครับ”
“ตามสบายครับ”
เมื่อธามเดินออกไป ฉินก็รีบหันกลับมาหาพี่ชายทันที
“เฮีย!”
“ว่า”
“ฉินจะบ้าตายแล้วนะ!”
เฮียใหญ่หัวเราะจนไหล่สั่น
“กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย”
“ยังไม่ได้ทำอะไรตรงไหน!”
“เอาน่า”
ชายหนุ่มยื่นมือมาตบไหล่น้องชายเบา ๆ
“กูว่าแฟนมึงก็ไม่ได้ดูโง่นะ”
ฉินชะงัก
“แฟนอะไร!”
“อ้าว ไม่ใช่เหรอ”
“ยัง!”
เฮียใหญ่เลิกคิ้ว
ก่อนยิ้มกว้าง
“อ๋อ... ยัง”
ฉินรู้ตัวทันทีว่าพลาด
“เฮีย!”
“กูยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“ไม่ต้องพูดแล้ว!”
เฮียใหญ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนลดเสียงลง
“แต่กูเตือนจริง ๆ นะฉิน”
เด็กหนุ่มชะงัก
รอยยิ้มบนใบหน้าพี่ชายค่อย ๆ จางลงเล็กน้อย
“เมื่อกี้กูเห็นมันมองหน้ากูตั้งหลายรอบ”
ฉินเม้มปาก
“ฉินก็เห็น...”
“มันน่าจะจำได้ว่าเคยเจอกู”
“อืม”
“แล้วมึงจะเอายังไง”
ฉินก้มหน้าลง
“ไม่รู้...”
เฮียใหญ่ถอนหายใจเบา ๆ
“ฉิน”
“ครับ”
“กูแกล้งมึงเล่นได้ แต่เรื่องนี้กูพูดจริง”
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น
“มึงต้องหาจังหวะบอกมันแล้วนะ”
ฉินนิ่งไป
ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“รู้แล้วครับ”
เฮียใหญ่มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือไปแตะศีรษะน้องชายเบา ๆ อีกครั้ง
คราวนี้ฉินไม่ได้หลบ
“กูไม่ได้จะเร่งมึง”
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“แต่กูไม่อยากให้คนที่มึงชอบต้องมารู้ทีหลังว่าตัวเองเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องของมึง”
ฉินเม้มปากแน่น
“ครับ...”
เฮียใหญ่ถอนหายใจ ก่อนยิ้มบาง ๆ
“เอาเถอะ วันนี้กูจะไม่แกล้งแล้ว”
ฉินเงยหน้าขึ้นทันที
“จริงนะ”
“เออ”
เด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงทุ้มของธามก็ดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง
“ฉิน”
เด็กหนุ่มหันขวับ
“ครับ!”
ธามเดินกลับมาพร้อมจานขนมเปี๊ยะในมือ ก่อนมองทั้งคู่สลับกัน
“เมื่อกี้กูได้ยินมึงเรียกเฮีย”
ฉินตัวแข็งทันที
เฮียใหญ่เองก็ชะงักไปเล็กน้อย
ธามวางจานขนมลงบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองแขกด้วยสายตาสงสัย
“มึงเรียกใคร?”
ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นไปชั่วขณะ
ฉินรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นวาบ
ส่วนเฮียใหญ่กลับค่อย ๆ หันมามองน้องชาย
ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ราวกับกำลังบอกว่า...
คราวนี้มึงจะตอบยังไงล่ะ
และเป็นครั้งแรกของวัน ที่ฉินรู้สึกว่าตัวเองอยากให้พื้นโรงซ้อมสกุลเฉินแยกออกเป็นสองส่วน แล้วกลืนเขาหายลงไปเสียเดี๋ยวนั้น
TBC.
เอาล่ะสิ เฮียธามจะจับโป๊ะได้มั้ยเนี่ย
ฉินจะแก้ตัวยังไงนะ หรือควรจะบอกความจริงไปเลยดี
ฝากเป็นกำลังใจให้เจ้าฉินกันด้วยน้าาา
รักคนอ่าน:loveliness:
น่าจะเป็นโอกาสที่ดี ที่จะได้บอกเฮียธามนะ... แต่ใด ๆ คือ ยอมรับแล้ว เป็นว่าที่แฟน 555 เฮียใหญ่ ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริง ๆ Nukinho ตอบกลับเมื่อ 2026-11-14 10:42
น่าจะเป็นโอกาสที่ดี ที่จะได้บอกเฮียธามนะ... แต่ใด ๆ ค ...
คิดว่าเฮียใหญ่ ก็เชียร์เฮียธามน้าาา ไม่ได้คิดจะปิดกั้น หรือรังเกียจใดๆ ถ้าคบกันจริงๆ อุปสรรคก็คงไม่ใช่เรื่องครอบครัว แต่ก็จริงอย่างที่พี่นุ๊กว่า เฮียธามจะคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับฉินหรือเปล่า ฮรืออ NOOFONG ตอบกลับเมื่อ 2026-11-14 10:51
คิดว่าเฮียใหญ่ ก็เชียร์เฮียธามน้าาา ไม่ได้คิดจะปิด ...
ก็เลยต้องมารอลุ้นต่อไป แต่คิดว่า ถ้าถึงตอนนั้นจริง ๆ ก็น่าจะเป็นเฮียใหญ่ มาช่วยไกล่เกลียให้เอง Nukinho ตอบกลับเมื่อ 2026-11-14 10:58
ก็เลยต้องมารอลุ้นต่อไป แต่คิดว่า ถ้าถึงตอนนั้นจริง ๆ ก็น่าจะเป็นเฮียใหญ่ มาช่วยไกล่เกลียให้เอง
พี่นุ๊กเหมือนรู้ใจเฮียใหญ่อ่าาา อ่านเกมขาดมาก 55+ สนุกมากครับ ขอบคุณมากๆนะครับ
หน้า:
[1]