NOOFONG โพสต์ เมื่อวานซืน 08:51

เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.29




บ่ายวันเสาร์ในย่านตลาดเก่ายังคงคึกคักไม่ต่างจากทุกวัน ร้านรวงสองฝั่งถนนเปิดขายของกันตามปกติ เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงรถจักรยานยนต์ที่แล่นผ่านเป็นระยะ ขณะที่ภายในโรงซ้อมสกุลเฉินกลับดูเรียบร้อยกว่าทุกที


โต๊ะไม้ตัวใหญ่ถูกเช็ดจนสะอาด เอกสารที่เคยวางกระจัดกระจายถูกรวบเก็บเข้าที่ แม้แต่กลองกับหัวสิงโตที่ปกติวางอยู่ตามมุมต่าง ๆ ก็ถูกจัดให้เป็นระเบียบอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก


ทั้งหมดเป็นฝีมือของเปาและหมิงที่ถูกธามเรียกมาใช้งานตั้งแต่เช้า


เสียงพูดคุยของสมาชิกในคณะดังคลอไปกับเสียงพัดลมตัวเก่าที่หมุนเอื่อย ๆ ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ เว้นก็แต่ฉินที่ดูจะไม่ค่อยมีสมาธิกับสิ่งที่ทำอยู่สักเท่าไร


เด็กหนุ่มนั่งอยู่ข้างโต๊ะบัญชี ในมือมีเอกสารการแข่งขันที่ธามฝากให้ช่วยตรวจทาน ทว่าดวงตากลับเผลอทอดมองออกไปยังถนนด้านนอกอยู่เป็นระยะ บางครั้งก็อ่านประโยคเดิมซ้ำอยู่สองสามรอบกว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้จดจำเนื้อหาอะไรเลย


“ฉิน”


“...”


“ไอ้ฉิน”


“หือ? ครับเฮีย”


เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบหันกลับมาหาคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม


ธามเลิกคิ้ว


“กูถามว่าตรงนี้มึงตรวจแล้วหรือยัง”


“อ๋อ ตรวจแล้วครับ”


ฉินก้มมองเอกสาร ก่อนชะงักไปนิดหนึ่ง


“เดี๋ยวนะ... เหมือนจะยัง”


ธามมองหน้าอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนกระดาษกลับมาให้


“งั้นก็ดูให้เรียบร้อย”


“ครับ”


เด็กหนุ่มรับคำพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ แล้วก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารต่อ


แต่ยังไม่ทันผ่านไปถึงสองบรรทัด สายตาก็เผลอเหลือบมองนาฬิกาบนผนังอีกครั้ง


อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง


คนที่ธามนัดมาคุยเรื่องสัญญาสนับสนุนการแข่งขันก็คงมาถึงแล้ว


และถึงฉินจะพยายามบอกตัวเองว่าไม่มีอะไรต้องกังวล แต่พอนึกภาพเฮียธามกับเฮียใหญ่ต้องมานั่งคุยกันต่อหน้า ความรู้สึกวุ่นวายในอกก็ยังไม่ยอมสงบลงง่าย ๆ


โดยเฉพาะเมื่อรู้จักนิสัยของพี่ชายตัวเองดีเสียยิ่งกว่าใคร










เวลาเกือบบ่ายสองโมง รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณหน้าคณะสกุลเฉิน


ฉินที่กำลังยืนดื่มน้ำอยู่ใกล้ประตูถึงกับชะงัก


รถคันนั้นคุ้นตาเสียจนไม่ต้องมองป้ายทะเบียนก็รู้ว่าเป็นของใคร


ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกก้าวลงมาจากรถ กางเกงสแล็กสีเข้มกับรองเท้าหนังเรียบ ๆ ทำให้เจ้าตัวดูแตกต่างจากผู้คนในละแวกนี้อยู่ไม่น้อย


เขายกโทรศัพท์ขึ้นดูอะไรบางอย่าง ก่อนเงยหน้ามองป้ายคณะสกุลเฉินเหนือประตูเหล็ก


จากนั้นจึงหันมาทางโรงซ้อม


สายตาของสองพี่น้องสบกันพอดี


ฉินตัวแข็ง


ส่วนอีกฝ่ายกลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย


รอยยิ้มแบบนั้น...


รอยยิ้มที่ฉินเห็นมาตั้งแต่เด็ก และมักจะตามมาด้วยเรื่องชวนปวดหัวเสมอ


อย่านะเฮีย...


เด็กหนุ่มรีบส่ายหน้าเบา ๆ


เฮียใหญ่เลิกคิ้ว


ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม


ซวยแล้ว


“สวัสดีครับ”


เสียงทุ้มของธามดังขึ้นจากด้านหลัง


ฉินสะดุ้ง ก่อนรีบถอยออกไปยืนข้างเปาอย่างรวดเร็ว


ธามเดินผ่านไปยังหน้าประตู ก่อนยกมือไหว้ผู้มาเยือนตามมารยาท


“คุณที่ติดต่อมาเรื่องสปอนเซอร์ใช่ไหมครับ”


ชายหนุ่มตรงหน้ายกมือรับไหว้ ก่อนยื่นมือออกมา


“ใช่ครับ ผมเป็นตัวแทนจากบริษัทที่ติดต่อมาเมื่อวันก่อน”


ธามจับมืออีกฝ่าย


“ผมธามครับ ดูแลคณะสกุลเฉิน”


“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”


ทั้งคู่จับมือกันครู่หนึ่ง ก่อนผละออก


ธามมองใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา


คิ้วเข้ม ดวงตาคม และรอยยิ้มที่ดูเหมือนกำลังคิดอะไรสนุก ๆ อยู่ตลอดเวลา


ไม่รู้ทำไม...


เขาถึงรู้สึกคุ้นหน้าคนคนนี้อย่างประหลาด


เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน


เฮียใหญ่เหลือบมองเลยไหล่ธามไปยังเด็กหนุ่มที่กำลังยืนตัวแข็งอยู่ข้างกลอง


ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ


“แล้วนี่สมาชิกในคณะทั้งหมดเลยหรือเปล่าครับ”


“วันนี้อยู่กันครบครับ”


ธามหันไปทางด้านหลัง


“เปา หมิง เจิน ตง”


ทุกคนทยอยทักทายตามมารยาท


ก่อนธามจะหันมาทางฉิน


“แล้วก็นี่ฉินครับ เป็นคนเชิดเท้าหน้าคู่กับผม”


เฮียใหญ่หันมามองน้องชายเต็มตา


ฉินรีบยกมือไหว้


“สะ... สวัสดีครับ”


อีกฝ่ายมองอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนยิ้มบาง ๆ


“สวัสดีครับ”


ฉินแทบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก


แต่ยังไม่ทันได้ผ่อนคลาย เสียงทุ้มก็ดังขึ้นอีกครั้ง


“ชื่อฉินเหรอครับ”


เด็กหนุ่มชะงัก


“คะ... ครับ”


“ชื่อเพราะดีนะครับ”


เปาหันมามองฉิน


“อ้าว ทำไมหน้าแดง”


“ร้อน!”


ฉินตอบทันที


เฮียใหญ่หลุดหัวเราะเบา ๆ


“ดูท่าจะเป็นคนขี้ร้อนนะครับ”


ธามเหลือบมองฉิน ก่อนตอบแทน


“ปกติมันไม่ค่อยเป็นแบบนี้ครับ”


“เหรอครับ”


เฮียใหญ่ทำหน้าสนใจ


“งั้นคงตื่นเต้นที่มีแขกมา”


ฉินกัดฟันยิ้ม


“นิดหน่อยครับ”


“ไม่ต้องตื่นเต้นนะครับ”


ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงใจดีเกินเหตุ


“ผมไม่ดุหรอก”


ไม่ดุกับผีน่ะสิ!


ฉินได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ขณะที่เฮียใหญ่ดูจะพอใจกับปฏิกิริยาของน้องชายเป็นอย่างมาก


หลังจากพาแขกเข้ามานั่งที่โต๊ะไม้กลางโรงซ้อม ธามก็เริ่มพูดคุยถึงรายละเอียดการแข่งขันตามที่เตรียมไว้


เฮียใหญ่วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนเปิดหน้าที่มีรายละเอียดข้อเสนอของบริษัท


“ก่อนอื่นผมต้องบอกว่า ทางเราสนใจสนับสนุนกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมและชุมชนอยู่แล้วครับ พอดีทีมงานเห็นคลิปการแสดงของคณะคุณธาม เลยลองศึกษาข้อมูลเพิ่มเติม”


ธามพยักหน้า


“ครับ”


“แล้วพอทราบว่าคณะกำลังเตรียมตัวสำหรับการแข่งขัน ก็เลยคิดว่าน่าจะมีโอกาสร่วมงานกันได้”


“ขอบคุณมากครับที่สนใจคณะเรา”


“ยินดีครับ”


เฮียใหญ่ยิ้ม ก่อนเลื่อนเอกสารอีกชุดไปตรงหน้า


“ผมอยากทราบก่อนว่าตอนนี้คณะเตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว”


ธามเปิดแฟ้มของตัวเอง


“ตอนนี้เรายังอยู่ในช่วงฝึกพื้นฐานครับ ยังไม่ได้ตัดสินใจสมัครอย่างเป็นทางการ เพราะต้องประเมินความพร้อมของสมาชิกกับค่าใช้จ่ายก่อน”


“เรื่องอุปกรณ์ล่ะครับ”


“ยังขาดอยู่หลายอย่าง โดยเฉพาะเสาดอกเหมยสำหรับฝึกจริงกับเบาะนิรภัย”


เฮียใหญ่พยักหน้า ก่อนจดอะไรบางอย่างลงในสมุด


“แล้วสมาชิกที่เป็นคู่เชิดหลักมีประสบการณ์มากน้อยแค่ไหนครับ”


ธามเหลือบมองฉิน


“ผมเชิดมาหลายปีแล้วครับ ส่วนฉินเพิ่งเริ่มฝึกได้ไม่นาน แต่มีพื้นฐานยิมนาสติกมาก่อน”


“อ๋อ...”


เฮียใหญ่หันไปมองน้องชาย


“งั้นคุณฉินก็เป็นมือใหม่สินะครับ”


ฉินยิ้มแข็ง


“ครับ”


การพูดคุยดำเนินต่อไปเกือบชั่วโมง


เฮียใหญ่ไม่ได้มีท่าทีเป็นนักธุรกิจที่เข้ามาเพียงเพื่อยื่นเงินให้แล้วจบเรื่อง ตรงกันข้าม เขาถามรายละเอียดค่อนข้างมาก ทั้งเรื่องกำหนดการฝึก ความพร้อมของสถานที่ ค่าใช้จ่ายที่คาดการณ์ไว้ และรูปแบบการประชาสัมพันธ์ที่คณะสามารถทำได้จริง


ธามเองก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา


อะไรที่คณะทำได้ก็บอกว่าทำได้ ส่วนเรื่องไหนที่ยังไม่แน่ใจก็ไม่รับปากส่งเดช


ยิ่งคุยกัน เฮียใหญ่ก็ยิ่งเริ่มเข้าใจว่าทำไมฉินถึงพูดถึงผู้ชายคนนี้อยู่บ่อย ๆ


ธามไม่ได้เป็นคนพูดเก่งนัก แต่ทุกคำตอบกลับแสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวรู้จักคณะของตัวเองดีเพียงใด


และที่สำคัญ เขาไม่ได้มองข้อเสนอจากบริษัทเป็นโอกาสที่จะได้เงินมาใช้โดยไม่ต้องคิดอะไร


“ถ้ารับการสนับสนุนแล้ว ทางบริษัทต้องการให้เราใช้ชื่อบริษัทเป็นส่วนหนึ่งของชื่อคณะหรือเปล่าครับ”


ธามถามขึ้น


เฮียใหญ่ส่ายหน้า


“ไม่จำเป็นครับ เราไม่ได้ต้องการเปลี่ยนชื่อคณะ”


“แล้วเรื่องโลโก้”


“สามารถติดบนชุดทีมงาน ป้ายประชาสัมพันธ์ หรือสื่อที่ตกลงร่วมกันได้ครับ ส่วนหัวสิงโตกับเครื่องแต่งกายที่มีความสำคัญทางวัฒนธรรม เราไม่จำเป็นต้องเข้าไปเปลี่ยนแปลง”


ธามพยักหน้าอย่างพอใจ


“ถ้าแบบนั้นก็คุยกันได้ครับ”


“ส่วนเรื่องคลิปประชาสัมพันธ์ ผมเห็นว่าคณะมีคนทำสื่อได้อยู่แล้วใช่ไหมครับ”


คำถามนั้นทำให้ฉินที่กำลังนั่งเงียบสะดุ้งอีกครั้ง


ธามหันมามอง


“ฉินครับ”


เฮียใหญ่ยิ้ม


“อ๋อ คุณฉินอีกแล้ว”


เด็กหนุ่มค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น


“ครับ...”


“เก่งหลายอย่างนะครับ”


ฉินกัดฟันยิ้ม


“ไม่ขนาดนั้นครับ”


“เรียนด้านนี้อยู่หรือเปล่า”


“ครับ”


“มหาวิทยาลัยไหนครับ”


ฉินตัวแข็ง


คำถามธรรมดาแท้ ๆ แต่พอออกมาจากปากพี่ชายตัวเองกลับฟังดูน่าหวาดระแวงขึ้นมาทันที


“ก็... มหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ครับ”


เปาหันมามองอย่างงุนงง


“นายจะตอบกว้างไปไหน”


ฉินถลึงตาใส่


เฮียใหญ่หัวเราะเบา ๆ


“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ถามเฉย ๆ”


จากนั้นจึงหันกลับไปหาธาม


“ถ้าอย่างนั้นเรื่องสื่อประชาสัมพันธ์ เราอาจให้คุณฉินช่วยประสานงานกับทีมบริษัทได้”


“ได้ครับ” ธามตอบ “มันทำคลิปให้คณะอยู่แล้ว”


“ดีเลยครับ”


เฮียใหญ่พยักหน้า ก่อนหันกลับมามองน้องชายอีกครั้ง


“ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องขอเบอร์ติดต่อคุณฉินไว้ด้วย”


ฉินแทบทำแก้วน้ำหลุดมือ


“หะ... หา?”


ธามหันมามอง


“เป็นอะไร”


“เปล่าครับ!”


เฮียใหญ่ทำหน้าสงสัยอย่างแนบเนียน


“ไม่สะดวกเหรอครับ”


“สะ... สะดวกครับ”


“งั้นรบกวนหน่อยนะครับ”


ฉินมองรอยยิ้มของพี่ชายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา


เบอร์ฉินเฮียมีมาตั้งแต่ฉินยังใช้โทรศัพท์ไม่เป็นด้วยซ้ำ!


แต่เมื่อธามหันมามอง เด็กหนุ่มก็จำต้องหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างเสียไม่ได้


“เบอร์... เบอร์ฉินนะครับ”


เฮียใหญ่หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา


“ครับ ว่ามาเลย”


ฉินค่อย ๆ บอกหมายเลขทีละตัว


อีกฝ่ายกดตามอย่างตั้งอกตั้งใจเสียจนแทบอยากลุกไปเขย่าคอ


“เรียบร้อยครับ”


เฮียใหญ่ยิ้ม


“เดี๋ยวผมโทรเข้าไปให้ จะได้บันทึกเบอร์กันไว้”


“ไม่ต้องก็—”


เสียงโทรศัพท์ของฉินดังขึ้นทันที


เด็กหนุ่มสะดุ้ง


หน้าจอสว่างวาบ พร้อมชื่อผู้โทรที่ปรากฏเด่นชัด


เฮียใหญ่


ฉินรีบกดปิดหน้าจอแทบไม่ทัน


ธามเหลือบมอง


“ทำไมไม่รับ”


“ก็... เบอร์แปลก!”


“เขาโทรมาให้มึงเมมเบอร์”


“อ๋อ! จริงด้วย!”


ฉินหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนรีบกดรับแล้ววางสายทันที


เฮียใหญ่มองปฏิกิริยานั้นด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง


“เรียบร้อยนะครับ”


“ครับ!”


“บันทึกชื่อผมไว้ด้วยนะ”


ฉินกัดฟันยิ้ม


“ครับ...”


“เดี๋ยวลืมว่าผมเป็นใคร”


ไม่มีทางลืมหรอกเฮีย!


เมื่อพูดคุยเรื่องรายละเอียดเบื้องต้นเรียบร้อย ธามจึงพาเฮียใหญ่เดินชมโรงซ้อมและอุปกรณ์ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน


ตงเป็นคนช่วยอธิบายเรื่องโครงสร้างของแท่นฝึก ส่วนหมิงนำคลิปการแสดงเก่า ๆ มาเปิดให้ดู


เฮียใหญ่ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง


ระหว่างเดินชมโรงซ้อม สายตาของเฮียใหญ่ก็สะดุดเข้ากับหัวสิงโตสีทองที่วางอยู่บนชั้นไม้ด้านในสุด แม้สีสันบางส่วนจะซีดจางไปตามกาลเวลา แต่ลวดลายที่เขียนด้วยพู่กันยังคงประณีตงดงาม โดยเฉพาะดวงตาคู่โตที่ดูราวกับมีชีวิต


“หัวนี้ใช้มานานแล้วเหรอครับ”


ธามมองตามสายตาของอีกฝ่าย ก่อนพยักหน้า


“ครับ เป็นหัวเก่าของคณะ ตั้งแต่สมัยอากงผมยังอยู่”


“อ๋อ...” เฮียใหญ่ขยับเข้าไปมองใกล้ ๆ “ดูจากสภาพแล้วคงได้รับการดูแลอย่างดีเลยนะครับ”


“อาม่าผมเป็นคนดูแลมาตลอดครับ ส่วนไหนชำรุดก็ซ่อมกันไปตามสภาพ”


“แล้วทุกวันนี้ยังเอาออกไปแสดงอยู่ไหมครับ”


“ยังใช้อยู่ครับ แต่ไม่บ่อยเท่าเมื่อก่อน ส่วนใหญ่จะเก็บไว้ใช้ในงานสำคัญ ๆ”


เฮียใหญ่พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนหันมองไปรอบโรงซ้อมอีกครั้ง


“ของพวกนี้น่าเสียดายนะครับ ถ้าวันหนึ่งไม่มีคนสานต่อ”


ธามยิ้มบาง ๆ


“ครับ ผมก็คิดแบบนั้น”


“ถึงได้พยายามรักษาคณะเอาไว้สินะครับ”


“ส่วนหนึ่งครับ”


ธามตอบเพียงเท่านั้น ก่อนผายมือไปยังอีกฝั่งของโรงซ้อม


“ด้านนั้นเป็นพื้นที่ฝึกครับ เดี๋ยวผมพาไปดู”


“ได้ครับ”


ทั้งคู่เดินต่อไปยังบริเวณแท่นไม้ที่ใช้ฝึกทรงตัว โดยมีฉินเดินตามอยู่ด้านหลัง เฮียใหญ่ซักถามเรื่องอุปกรณ์อีกสองสามอย่าง ขณะที่ธามก็อธิบายรายละเอียดให้ฟังอย่างไม่ปิดบัง


กระทั่งระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังพูดถึงแผนการจัดหาเสาดอกเหมย ธามกลับเผลอเหลือบมองใบหน้าของแขกอีกครั้ง


ความรู้สึกคุ้นตาที่ติดอยู่ในใจตั้งแต่ตอนพบกันหน้าประตูยังไม่จางหาย


ไม่ใช่ว่าเขาจำชื่อได้ หรือเคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัว เพียงแต่ใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเคยพบเห็นที่ไหนสักแห่ง


โดยเฉพาะตอนที่ชายหนุ่มยิ้ม


รอยยิ้มแบบนั้น...


ธามพยายามนึกอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็นึกไม่ออกเสียที


“มีอะไรหรือเปล่าครับ”


เฮียใหญ่ถามขึ้นเมื่อเห็นเจ้าของคณะมองมาทางตน


“อ๋อ เปล่าครับ” ธามหัวเราะเบา ๆ “ผมแค่รู้สึกว่าหน้าคุณคุ้น ๆ เหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน”


ฉินซึ่งกำลังมองแท่นฝึกอยู่ข้าง ๆ ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันมาฟังบทสนทนาเงียบ ๆ


เฮียใหญ่เลิกคิ้ว


“เหรอครับ”


“ครับ แต่ผมนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน


“อาจจะเคยเดินสวนกันก็ได้นะครับ”


“น่าจะเป็นอย่างนั้นครับ”


ธามพยักหน้า ก่อนยิ้มอย่างเกรงใจ


“ขอโทษด้วยนะครับ อยู่ ๆ ก็ถามอะไรแบบนี้”


“ไม่เป็นไรเลยครับ” เฮียใหญ่หัวเราะ “ผมเองก็เจอคนทักว่าหน้าคุ้นอยู่บ่อย ๆ เหมือนกัน”


“อ๋อ ครับ”


“บางทีเราอาจเคยเจอกันจริง ๆ ก็ได้”


ฉินเหลือบมองพี่ชายทันที


น้ำเสียงของอีกฝ่ายฟังดูปกติทุกอย่าง แต่รอยยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปากกลับทำให้เขารู้สึกได้ว่าคนพูดกำลังสนุกอยู่ไม่น้อย


“ถ้านึกออกเมื่อไรก็บอกผมด้วยนะครับ” เฮียใหญ่พูดต่ออย่างอารมณ์ดี “ผมเองก็ชักอยากรู้แล้วเหมือนกัน”


ฉินแทบอยากเอาหัวโขกเสา


เฮียจะไปชวนเขานึกทำไม!


ธามหัวเราะตาม


“ได้ครับ”


ก่อนจะหันไปพาแขกชมอุปกรณ์ส่วนที่เหลือต่อ


ฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่


แต่ยังไม่ทันได้โล่งอก เสียงกระซิบก็ดังขึ้นข้างหู


“ทำหน้าเหมือนจะเป็นลมเลยนะ”


ฉินสะดุ้ง ก่อนหันไปมอง


เฮียใหญ่เดินเข้ามายืนข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้


“เฮีย!”


เสียงกระซิบนั้นแทบลอดไรฟัน


“เบา ๆ”


อีกฝ่ายตอบหน้าตาย


“เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน”


ฉินถลึงตาใส่


“ก็เฮียแกล้งฉิน!”


“กูทำอะไร”


“ทุกอย่างเลย!”


เฮียใหญ่หัวเราะในลำคอ


“กูแค่คุยเรื่องงาน”


“คุยเรื่องงานอะไร ถามเบอร์ฉินทำไม!”


“ก็ต้องประสานงาน”


“เฮียมีเบอร์ฉินอยู่แล้ว!”


“แต่คุณธามไม่รู้นี่”


ฉินอ้าปากค้าง


เฮียใหญ่ยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนพูดต่อเบา ๆ


“มึงเป็นคนบอกให้กูทำเหมือนไม่รู้จักเองนะ”


“ก็ไม่ได้หมายความว่าให้แกล้งขนาดนี้!”


“อ้าว แล้วจะให้กูทำยังไง”


“ก็ทำตัวปกติสิ!”


“นี่กูยังไม่ปกติอีกเหรอ”


ฉินเม้มปากแน่น


เฮียใหญ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือไปขยี้ผมน้องชายตามความเคยชิน


แต่ฉินรีบเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน


“เฮีย!”


“อะไร”


“อย่าทำแบบนั้น!”


เฮียใหญ่ชะงักมือ ก่อนมองน้องชายด้วยสีหน้าขบขัน


“เออ ลืม”


“เฮียอะ!”


“ขอโทษครับคุณฉิน”


คำเรียกสุภาพเกินเหตุทำเอาฉินแทบกัดลิ้นตัวเอง


ขณะเดียวกัน เสียงทุ้มของธามก็ดังขึ้นจากด้านหลัง


“คุยอะไรกัน”


ทั้งคู่หันขวับแทบพร้อมกัน


ฉินตัวแข็ง


เฮียใหญ่กลับยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ


“อ๋อ ผมกำลังถามคุณฉินเรื่องคลิปประชาสัมพันธ์ครับ”


ธามพยักหน้า


“อ๋อ”


ก่อนเหลือบมองฉินที่ยืนเกร็งอยู่ข้าง ๆ


“แล้วมึงทำไมหน้าแดง”


“ร้อนครับ!”


ฉินตอบทันที


ธามเงยหน้ามองพัดลมที่กำลังหมุนอยู่เหนือศีรษะ


“ร้อนอีกแล้ว?”


“ครับ!”


เฮียใหญ่หลุดหัวเราะ


“น้อง... เอ่อ คุณฉินคงขี้ร้อนจริง ๆ นะครับ”


ฉินหันไปถลึงตาใส่ทันที


ธามมองทั้งคู่สลับกัน


ก่อนขมวดคิ้วน้อย ๆ


ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ


แต่เขายังไม่ทันได้ถามอะไร เสียงเปาก็ดังแทรกมาจากอีกฝั่งของโรงซ้อมเสียก่อน


“เฮียเฟย! อาม่าเรียก!”


ธามหันไปมอง


“มีอะไร”


“อาม่าบอกให้เอาขนมมาให้แขก!”


“เออ เดี๋ยวกูไป”


ธามหันกลับมาทางเฮียใหญ่


“ขอตัวสักครู่นะครับ”


“ตามสบายครับ”


เมื่อธามเดินออกไป ฉินก็รีบหันกลับมาหาพี่ชายทันที


“เฮีย!”


“ว่า”


“ฉินจะบ้าตายแล้วนะ!”


เฮียใหญ่หัวเราะจนไหล่สั่น


“กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย”


“ยังไม่ได้ทำอะไรตรงไหน!”


“เอาน่า”


ชายหนุ่มยื่นมือมาตบไหล่น้องชายเบา ๆ


“กูว่าแฟนมึงก็ไม่ได้ดูโง่นะ”


ฉินชะงัก


“แฟนอะไร!”


“อ้าว ไม่ใช่เหรอ”


“ยัง!”


เฮียใหญ่เลิกคิ้ว


ก่อนยิ้มกว้าง


“อ๋อ... ยัง”


ฉินรู้ตัวทันทีว่าพลาด


“เฮีย!”


“กูยังไม่ได้พูดอะไรเลย”


“ไม่ต้องพูดแล้ว!”


เฮียใหญ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนลดเสียงลง


“แต่กูเตือนจริง ๆ นะฉิน”


เด็กหนุ่มชะงัก


รอยยิ้มบนใบหน้าพี่ชายค่อย ๆ จางลงเล็กน้อย


“เมื่อกี้กูเห็นมันมองหน้ากูตั้งหลายรอบ”


ฉินเม้มปาก


“ฉินก็เห็น...”


“มันน่าจะจำได้ว่าเคยเจอกู”


“อืม”


“แล้วมึงจะเอายังไง”


ฉินก้มหน้าลง


“ไม่รู้...”


เฮียใหญ่ถอนหายใจเบา ๆ


“ฉิน”


“ครับ”


“กูแกล้งมึงเล่นได้ แต่เรื่องนี้กูพูดจริง”


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น


“มึงต้องหาจังหวะบอกมันแล้วนะ”


ฉินนิ่งไป


ก่อนพยักหน้าเบา ๆ


“รู้แล้วครับ”


เฮียใหญ่มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือไปแตะศีรษะน้องชายเบา ๆ อีกครั้ง


คราวนี้ฉินไม่ได้หลบ


“กูไม่ได้จะเร่งมึง”


ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง


“แต่กูไม่อยากให้คนที่มึงชอบต้องมารู้ทีหลังว่าตัวเองเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องของมึง”


ฉินเม้มปากแน่น


“ครับ...”


เฮียใหญ่ถอนหายใจ ก่อนยิ้มบาง ๆ


“เอาเถอะ วันนี้กูจะไม่แกล้งแล้ว”


ฉินเงยหน้าขึ้นทันที


“จริงนะ”


“เออ”


เด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก


แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงทุ้มของธามก็ดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง


“ฉิน”


เด็กหนุ่มหันขวับ


“ครับ!”


ธามเดินกลับมาพร้อมจานขนมเปี๊ยะในมือ ก่อนมองทั้งคู่สลับกัน


“เมื่อกี้กูได้ยินมึงเรียกเฮีย”


ฉินตัวแข็งทันที


เฮียใหญ่เองก็ชะงักไปเล็กน้อย


ธามวางจานขนมลงบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองแขกด้วยสายตาสงสัย


“มึงเรียกใคร?”


ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นไปชั่วขณะ


ฉินรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นวาบ


ส่วนเฮียใหญ่กลับค่อย ๆ หันมามองน้องชาย


ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย


ราวกับกำลังบอกว่า...


คราวนี้มึงจะตอบยังไงล่ะ


และเป็นครั้งแรกของวัน ที่ฉินรู้สึกว่าตัวเองอยากให้พื้นโรงซ้อมสกุลเฉินแยกออกเป็นสองส่วน แล้วกลืนเขาหายลงไปเสียเดี๋ยวนั้น








TBC.
เอาล่ะสิ เฮียธามจะจับโป๊ะได้มั้ยเนี่ย
ฉินจะแก้ตัวยังไงนะ หรือควรจะบอกความจริงไปเลยดี
ฝากเป็นกำลังใจให้เจ้าฉินกันด้วยน้าาา
รักคนอ่าน:loveliness:


Nukinho โพสต์ เมื่อวานซืน 10:42

น่าจะเป็นโอกาสที่ดี ที่จะได้บอกเฮียธามนะ... แต่ใด ๆ คือ ยอมรับแล้ว เป็นว่าที่แฟน 555 เฮียใหญ่ ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริง ๆ

NOOFONG โพสต์ เมื่อวานซืน 10:51

Nukinho ตอบกลับเมื่อ 2026-11-14 10:42
น่าจะเป็นโอกาสที่ดี ที่จะได้บอกเฮียธามนะ... แต่ใด ๆ ค ...

คิดว่าเฮียใหญ่ ก็เชียร์เฮียธามน้าาา ไม่ได้คิดจะปิดกั้น หรือรังเกียจใดๆ ถ้าคบกันจริงๆ อุปสรรคก็คงไม่ใช่เรื่องครอบครัว แต่ก็จริงอย่างที่พี่นุ๊กว่า เฮียธามจะคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับฉินหรือเปล่า ฮรืออ

Nukinho โพสต์ เมื่อวานซืน 10:58

NOOFONG ตอบกลับเมื่อ 2026-11-14 10:51
คิดว่าเฮียใหญ่ ก็เชียร์เฮียธามน้าาา ไม่ได้คิดจะปิด ...

ก็เลยต้องมารอลุ้นต่อไป แต่คิดว่า ถ้าถึงตอนนั้นจริง ๆ ก็น่าจะเป็นเฮียใหญ่ มาช่วยไกล่เกลียให้เอง

NOOFONG โพสต์ เมื่อวานซืน 11:00

Nukinho ตอบกลับเมื่อ 2026-11-14 10:58
ก็เลยต้องมารอลุ้นต่อไป แต่คิดว่า ถ้าถึงตอนนั้นจริง ๆ ก็น่าจะเป็นเฮียใหญ่ มาช่วยไกล่เกลียให้เอง

พี่นุ๊กเหมือนรู้ใจเฮียใหญ่อ่าาา อ่านเกมขาดมาก 55+

nuangnut1996 โพสต์ เมื่อวานซืน 12:55

สนุกมากครับ

thai_boys โพสต์ เมื่อวาน 05:40

ขอบคุณมากๆนะครับ
หน้า: [1]
ดูในรูปแบบกติ: เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.29