แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Djpark เมื่อ 2026-11-2 00:06
⚠️ คำเตือนเนื้อหา (Trigger Warning) นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไปเท่านั้น ถูกรังสรรค์ขึ้นเพื่อตอบสนองความบันเทิงในเชิงศิลปะและจินตนาการ เนื้อหาเน้นการบรรยายฉากรักอันลึกซึ้ง ร้อนแรง ใช้ภาษาดิบและคำหยาบโลนเพื่อให้อารมณ์ถึงพริกถึงขิง ตลอดจนพฤติกรรมบางประการของตัวละครที่ท้าทายศีลธรรมอย่างชัดเจน ยืนยันว่าตัวละครทั้งหมดบรรลุนิติภาวะแล้ว และยินยอมพร้อมใจในทุกฉากรักโดยไม่มีการบังคับขืนใจ ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณอย่างสูง และเสพเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ⚠️Warning & Tags PWP / NTR / Dirty Talk / Group Sex / Multiple Partners / Non-Consent / Dub-Con / Sexual Harassment / Public Sex / Immorality / Age Gape / Creampie / Facial / BDSM / Sex Toys Insertion / Roleplay / Ahegao / Orgasm Denial / Overstimulation / Voyeurism / Squirting / Unprotected Sex
🛖 โปนเซียง ตำนานกามารมณ์ บนที่ราบสูง // (29) ข้อเสนอถ่วงเวลา 🔥🔥🔥
ความมืดมิดที่โอบล้อมร่างของเหม่าหลังจากผ่านพ้นศึกราคะอันหนักหน่วงไม่ได้นำพาความอ้างว้างมาให้อย่างที่คิด จิตวิญญาณของเขาดิ่งวูบลงสู่ห้วงลึกราวกับก้อนหินที่ถูกทอดทิ้งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไม่มีวันสิ้นสุด สติสัมปชัญญะในโลกเนื้อหนังดับมอดไป ทว่าความรับรู้ในโลกฝันกลับแจ็มชัดขึ้นมาทีละน้อย
สายลมเย็นเยียบที่ไม่มีที่มาพัดผ่านผิวพรรณที่เคยร้อนรุ่ม ร่างของเหม่ารู้สึกเบาหวิวราวกับขนนก เขาลืมตาขึ้นอีกครั้งในมิติที่บิดเบี้ยว ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีม่วงเข้มอมดำที่แปรปรวนด้วยกลุ่มเมฆรูปทรงประหลาด พื้นที่เหยียบอยู่คล้ายกับผิวน้ำที่นิ่งสนิท ทว่าเมื่อก้าวเดินกลับเกิดระลอกคลื่นแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ทุกอย่างรอบกายเงียบสงัดจนน่ากลัว
และเบื้องหน้าของเขานั้น... เงาร่างสายหนึ่งค่อยๆ ควบแน่นขึ้นจากกลุ่มควันสีเทาหม่น ปรากฏเป็นร่างของชายชราในชุดผ้าทอโบราณลวดลายประหลาด ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา แววตานิ่งลึกดั่งสระน้ำโบราณทว่าแฝงไปด้วยประกายไฟที่ยังไม่มอดดับ
นี่คือการพบกันเป็นครั้งที่สอง... เหม่าจำดวงจิตดวงนี้ได้ดี ผีบรรพบุรุษผู้เคยปรากฏตัวให้เขาเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งแรกนั้นเหม่ารับรู้เพียงแค่ข้อมูลผิวเผิน ว่าระบบโปนเซียงนี้เป็นสิ่งโบราณที่มีมาเนิ่นนานและผูกติดอยู่กับสายเลือดของหมู่บ้าน แต่ในใจของเขามันยังคงเต็มไปด้วยขวากหนามแห่งความค้างคา
เงาร่างของผีบรรพบุรุษทอดสายตามองเหม่า นิ่งสงบแต่ทรงอำนาจ เสียงหนาหนักก้องกังวานเอ่ยทักขึ้นทำลายความเงียบ
“เจ้ากลับมาทำไมอีกครั้ง... เหม่า? เส้นทางของโปนเซียงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เหตุใดดวงจิตของเจ้าถึงยังดิ้นรนกลับมาสู่แดนรอยต่อแห่งนี้อีก”
เหม่าไม่รอช้า เขาไม่เหลือความหวาดกลัวเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน ร่างบางก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเดือดดาล
“ข้ากลับมาเพราะข้าต้องการรู้ทั้งหมด ครั้งก่อนท่านบอกข้าแค่ว่าระบบนี้มีมานานแล้ว แต่ท่านไม่เคยบอกข้าเลยว่าความจริงทั้งหมดมันคืออะไร ทำไมชีวิตของข้าต้องมาเจอกับเรื่องพรรค์นี้ ทำไมต้องใช้กามราคะและความดิบเถื่อนมาผูกมัดข้าไว้กับพวกมันจนแทบไม่เหลือชิ้นดีความเป็นคน ตอบข้ามาที... ความจริงทั้งหมดของระบบนี้มันคืออะไรกันแน่”
เหม่าเค้นเสียงถาม ร่างกายจำลองในความฝันสั่นเทิ้ม ผีบรรพบุรุษทอดถอนใจยาว เสียงถอนหายใจนั้นเต็มไปด้วยความหนักใจที่แบกรับมาเนิ่นนาน ชายชรามองลูกหลานตรงหน้าก่อนจะยกมือหนาขยับผ่านอากาศช้าๆ
“ในเมื่อเจ้าดิ้นรนจนมาถึงขั้นนี้... จงดูสิ่งนี้เสียให้เต็มตาเหม่า แล้วเจ้าจะเข้าใจว่าทำไมสิ่งบิดเบี้ยวนี้ถึงต้องดำรงอยู่”
สิ้นคำของบรรพบุรุษ ผิวน้ำเบื้องหน้าของเหม่าก็พลันกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ภาพจำลองของโลกภายนอกที่อยู่ห่างไกลจากเมืองไทเพ้ยอันสงบสุขพลันปรากฏขึ้น มันคือภาพของเมืองใหญ่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน ทว่ากลับเต็มไปด้วยความมืดมน เหม่าเห็นชายกลุ่มหนึ่งกำลังรุมทำร้ายและเข่นฆ่ากันอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงฉาดสาดกระเซ็นไปทั่วตรอกมืด เสียงกรีดร้องด้วยความทุกข์ทรมานดังระงม ภาพตัดไปที่อีกมุมหนึ่ง ชายคนหนึ่งกำลังใช้กำลังบังคับขืนใจหญิงสาวที่ร่ำไห้จนแทบขาดใจ แววตาของคนเหล่านั้นเต็มไปด้วยความคุ้มคลั่ง กิเลส ตัณหา และโทสะที่ลุกโชน
“นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น ทำไมโลกภายนอกถึงได้ป่าเถื่อนและโหดร้ายขนาดนี้” เหม่าเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าซีดเผือด
“นั่นคือความเป็นจริงของมนุษย์อย่างไรเล่า” บรรพบุรุษเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าบาดลึก “โลกภายนอกที่เจ้าเห็น มีแต่คดีความอาฆาต มาดร้าย ฆาตกรรม และการข่มขืนกระทำชำเราไม่เว้นแต่ละวัน... เพราะพวกคนนอกเหล่านั้น ไม่มีที่ระบายความอัดอั้นและกิเลสในใจ ชายฉกรรจ์ทุกคนล้วนมีไฟราคะและโทสะอันแรงกล้าซ่อนอยู่ภายใน มันเป็นสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ฝังลึก เมื่อไม่มีหนทางในการดับไฟร้อนเหล่านั้นอย่างถูกต้อง ไฟมันก็ลุกโชนจนเผาทำลายทุกอย่าง เปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นสัตว์ร้ายที่ออกเข่นฆ่าและข่มเหงผู้อื่นเพื่อสนองความต้องการ”
ภาพบนผิวน้ำค่อยๆ เลือนหายไป กลายกลับมาเป็นผิวน้ำที่นิ่งสนิทดั่งเดิม บรรพบุรุษจ้องลึกเข้าไปในตาของเหม่า
“แต่หมู่บ้านไทเพ้ยของเราไม่เหมือนที่อื่น... เมืองไทเพ้ยไม่เคยมีอาชญากรรม ไม่เคยมีการฆ่าฟัน หรือคดีข่มขืนกระทำชำเราเลยแม้แต่ครั้งเดียวในรอบนับร้อยปี เจ้าคิดว่าเป็นเพราะอะไร? มันเป็นเพราะ ‘ระบบโปน’ ที่เจ้ากำลังแบกรับอยู่นี่แหละ”
“ระบบโปน... งั้นหรือ?” เหม่าทวนคำ เสียงสั่น
“ถูกต้อง มันคือระบบกามบำบัดที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ราคะ ดับ โทสะ...ให้พวกเขารู้สึกอิ่มเอม ผ่อนคลาย และไร้ซึ่งความก้าวร้าว เมื่อผู้นำและชายฉกรรจ์ของหมู่บ้านไร้ไฟโทสะ เมืองไทเพ้ยจึงสงบสุขและร่มเย็นเรื่อยมา”
“แต่มันบิดเบี้ยวเกินไปไหม” เหม่าตะโกนสวนกลับ น้ำตาแห่งความอัดอั้นคลอเบ้า “การรักษาความสงบสุขของคนทั้งหมู่บ้าน แต่ต้องมาแลกกับการที่ข้าต้องนอนหงายให้ใครก็ไม่รู้รุมกระเด้าสลับรูจนตาลอยสั่นเทิ้มเหมือนสัตว์เดรัจฉานแบบนั้นน่ะหรือ? มันคือวิธีรักษาเผ่าพันธุ์ที่ถูกต้องแล้วหรืออย่างไร”
“มันอาจจะดูบิดเบี้ยวและไร้ซึ่งศักดิ์ศรีในสายตาของเจ้า” บรรพบุรุษเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “แต่มันคือวิธีเดียวที่รักษาเผ่าพันธุ์ไทเพ้ยเอาไว้ เหม่าเอ๊ย... หากไม่มีเจ้าคอยเป็นที่รองรับ คอยทำหน้าที่ดับไฟร้อนในอกของพวกเขา... เจ้าคิดว่าชายฉกรรจ์ที่มีพละกำลังและอำนาจเหล่านั้นจะเอาความกระหายไปลงที่ใด? พวกเขาจะหันมาเข่นฆ่ากันเอง หรือไม่ก็ออกไปข่มขืนย่ำยีชาวบ้านผู้บริสุทธิ์จนหมู่บ้านนี้กลายเป็นทะเลเลือด”
เหม่านิ่งอึ้งไป ความทรงจำในกระท่อมไม้ไผ่แล่นเข้ามาในหัว ภาพทุกคนที่เหม่าบำบัดมา ได้กระแทกกระทั้นดุดันและคำรามลั่นด้วยความเสียวซ่านจนหยาดน้ำรักพุ่งทะลักเต็มตัวเขา... ตอนนั้นพวกมันเหมือนสัตว์ป่าที่หิวกระหาย แต่พอทุกอย่างจบลง ชายเหล่านั้นกลับดูสงบ นิ่ง และยอมสยบอยู่ข้างกายเขาอย่างไม่มีข้อแม้
ในขณะที่จิตวิญญาณของเหม่ายังคงดำดิ่งอยู่ในห้วงนิมิตอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อไขความลับแห่งต้นกำเนิด ภายนอกกระท่อมไม้ไผ่ที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ท้ายหมู่บ้านกลับตกอยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ
บรรยากาศยามเช้ามืดที่ควรจะเงียบสงบ ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากที่พากันมุ่งหน้ามายังกระท่อมเป้าหมาย นำขบวนโดยผู้ใหญ่เสริม และพ่อหมอหัวเก่าผู้ยึดมั่นในจารีตโบราณจนสุดโต่ง กลุ่มชาวบ้านที่ติดอาวุธทั้งพร้า ขวาน และไม้ตะพด เดินตามหลังมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและโกรธเกรี้ยว ข่าวลือที่ว่าเหม่า กำลังคิดการใหญ่ ก่อกบฏล้มล้างระบบที่บรรพบุรุษวางไว้ ได้สร้างความตื่นตระหนกไปทั่วหมู่บ้าน ทว่าก่อนจะถึงหน้าประตู ลุน ชายหนุ่มผู้เฝ้าสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ได้ก้าวออกมาขวางทางไว้กลางทางเดินด้วยท่าทีนอบน้อมแต่เด็ดเดี่ยว
“เดี๋ยวครับพ่อผู้ใหญ่เสริม... พ่อหมอ” ลุนยกมือขึ้นห้ามพลางขวางทางไว้ “อย่าเพิ่งบุกเข้าไปเลยครับ ข้าว่าพี่เหม่าได้พักหรือได้ทำธุระของเขาให้เสร็จก่อนเถอะ การพังเข้าไปแบบนี้มันจะไม่เป็นผลดีกับใครเลยนะ”
ผู้ใหญ่เสริมหยุดชะงัก สายตาขุ่นเคล้วจ้องมองลุนด้วยความโมโห
“ลุน เอ็งจะมาขวางทางผู้ใหญ่รึ? หลีกไป”
“แต่ท่านผู้ใหญ่ครับ...” ลุนพยายามเกลี้ยกล่อม
“เหม่าเขาก็ทำเพื่อหมู่บ้าน...”
“ถอยไป....มันต้องโดนดี ระบบที่รักษาชีวิตคนทั้งหมู่บ้านมาเป็นร้อยปี ถ้าไอ้เหม่ามันคิดจะทำลาย ก็เท่ากับมันจะพาพวกเราทุกคนไปตาย”
ผู้ใหญ่เสริมตะโกนสั่งการ “ไปลากคอมันออกมาจากมุ้ง”
“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยผู้ใหญ่เสริม”
ทิดหมานตะโกนเสียงเข้ม ร่างกายกำยำของเขาสั่นสะเทือนด้วยความโกรธ แววตาดุดันจ้องเขม็ง
“ใครที่คิดจะพังประตูเข้าไปหาลูกข้า ต้องก้าวข้ามศพข้าไปก่อน”
ร่างของทิดหมาน พ่อของเหม่า ก็โผล่พรวดขึ้นมาจากเงามืดข้างกระท่อม ตามด้วยลุงสิน ทิดคำ ส่าง และอีกหลายคนที่เคยร่วมการบำบัดกับเหม่า พร้อมด้วยชายอีกกลุ่มที่เพิ่งผ่านศึกหนักในกระท่อมกับเหม่ามาหมาดๆ แต่ละคนยืนปักหลักแน่นหนาในท่าเตรียมพร้อมรับมือ ทิดหมาน ก้าวออกมาข้างหน้า ร่างกายกำยำของเขาสั่นสะเทือนด้วยความโกรธ แววตาดุดันจ้องเขม็งไปยังผู้ใหญ่หมู่บ้าน
“พวกเอ็งจะมาลากตัวลูกข้าไปทำอะไร นี่มันบ้านพักของโปนเซียง ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์รุกล้ำ”
ผู้ใหญ่เสริมชี้ไม้ชี้มือด้วยความโมโห “ทิดหมาน เอ็งอย่ามาขวางทางข้า ลูกชายเอ็งมันกำลังทำลายรากเหง้าของไทเพ้ย มันคิดจะยกเลิกกฎเหล็กที่บรรพบุรุษวางไว้ ถ้าไม่มีระบบนี้ หมู่บ้านเราต้องฉิบหาย น้ำท่วม ฝนแล้ง และความซวยที่ไม่อาจเลี่ยงได้จะมาเยือน”
“นั่นมันข้ออ้างของพวกเอ็งที่อยากรักษาอำนาจเดิมๆ ไว้ต่างหาก”
พรานสิงห์ก้าวเท้าหนักๆ ออกมา ประจันหน้ากับผู้ใหญ่เสริม ในตอนนี้พรานคนเก่งไม่กลัวใครอีกต่อไป
“พวกเอ็งกลัวอาเพศ หรือกลัวอะไรกันแน่ ผู้ใหญ่เสริม... เอ็งเองไม่ใช่หรือที่เคยเดินเข้ากระท่อมนี้มาเย็ดเหม่าเพื่อดับทุกข์ดับร้อนในอกเอ็ง? เอ็งลืมไปแล้วหรือว่าความรู้สึกตอนที่ได้ปลดปล่อยในตัวเหม่ามันวิเศษแค่ไหน? แล้วทำไมตอนนั้นเอ็งจะมาทำร้ายเหม่า”
คำพูดของพรานสิงห์ทำเอาผู้ใหญ่เสริมชะงักไปชั่วครู่ ใบหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยโทสะเริ่มซีดเผือดท่ามกลางเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่ยืนฟังอยู่ ลุงสินและทิดคำต่างหัวเราะเยาะในลำคอด้วยความสมเพช
“จริงอย่างที่ไอ้สิงห์ว่า” ลุงสินตวาด “ผู้ใหญ่เสริม เอ็งเคยเป็นคนหนึ่งที่มาใช้บริการที่นี่เพื่อดับไฟร้อนในใจไม่ใช่หรือไง? ความสุขที่เอ็งได้รับจากเหม่ามันทำให้เอ็งรอดพ้นจากความบ้าคลั่งมาได้กี่ครั้งแล้ว? วันนี้เอ็งจะมาเนรคุณสิ่งที่ทำให้เอ็งมีความสุขงั้นรึ”
“ข้าทำเพื่อหมู่บ้าน” ผู้ใหญ่เสริมคำรามตอบเสียงสั่น “ระบบนี้มันต้องศักดิ์สิทธิ์และเด็ดขาด ถ้าเหม่ามันทำตัวเหลาะแหละ ให้ความเห็นใจจนระบบเพี้ยน หมู่บ้านก็อยู่ไม่ได้”
“มันเพี้ยนตรงไหน” ทิดหมานก้าวออกมาพร้อมขวานในมือ
“เหม่าแค่บอกว่าให้มันเป็นไปด้วยความสมัครใจ เอ็งจะบอกว่าเอ็งชอบบังคับขืนใจคนงั้นรึ? เอ็งถึงได้โกรธแค้นจนต้องพากลุ่มคนมาล้อมกระท่อมแบบนี้ บอกมาตรงๆ ดีกว่าว่าเอ็งทนไม่ได้ที่จะต้องขอร้องให้เหม่ายอมให้เอ็งเย็ด มากกว่าจะใช้กฎบังคับ”
การถกเถียงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ฝ่ายผู้พิทักษ์จารีตหัวเก่ากับฝ่ายที่เพิ่งได้รับการบำบัดด้วย ‘ความรัก’ จากเหม่าจนจิตใจสงบสุข ต่างยืนประจันหน้ากันด้วยอาวุธและแววตาที่ไม่มีใครยอมใคร พ่อของเหม่าจ้องมองเข้าไปในตาของทุกคนที่อยู่เบื้องหลังผู้ใหญ่เสริม
บรรยากาศหน้ากระท่อมไม้ไผ่ในวินาทีนั้นตึงเครียดเสียยิ่งกว่าเส้นด้ายที่ถูกดึงจนสุดแรง ฝ่ายของทิดหมานและเบิ้มยืนปักหลักแน่นหนาในท่าเตรียมพร้อมห้ำหั่น ขณะที่กลุ่มชาวบ้านติดอาวุธของผู้ใหญ่เสริมก็ขยับเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เสียงเหล็กกระทบกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายฉกรรจ์นับสิบชีวิตสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วผืนดิน ลุนที่ยืนอยู่กึ่งกลางระหว่างความขัดแย้งเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เขาเหลือบสายตาไปทางประตูไม้ไผ่ที่ปิดสนิท รู้ดีว่าหากเกิดการปะทะกันขึ้นที่นี่ กระท่อมหลังนี้คงพังพินาศ และเหม่าที่กำลังเข้าสู่ห้วงนิมิตสำคัญคงได้รับอันตรายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
"หยุดก่อนครับ" ลุนตะโกนก้องท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวาย มือทั้งสองข้างชูขึ้นเป็นเชิงขอเจรจา
"ถ้าพวกท่านพังเข้าไปตอนนี้ กระท่อมพังแน่นอน และถ้าพี่เหม่าเป็นอะไรไป หมู่บ้านเราจะเป็นยังไงครับ"
"แล้วเอ็งจะให้ข้าทำยังไงวะลุน จะให้ข้ายืนรอจนกว่าไอ้เหม่ามันจะตื่นมาทำกบฏเรอะ?"
ผู้ใหญ่เสริมหยุดฝีเท้า ดวงตาที่แดงก่ำด้วยโทสะหรี่ลงมองลุน ลุนขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาแฝงไปด้วยเล่ห์กลที่เตรียมไว้
"งั้นเอาแบบนี้ไหมครับผู้ใหญ่... ให้ท่านเข้าไปเคลียร์กับเหม่าในกระท่อมคนเดียวกับข้า ส่วนพวกเราที่เหลือจะยืนรออยู่ข้างนอกนี้ หากท่านตกลงว่าใครห้ามเข้าก็คือห้ามเข้า นี่คือทางออกที่ยุติธรรมที่สุดและรักษาเกียรติของท่านผู้ใหญ่ด้วย"
ผู้ใหญ่เสริมชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะ
"เอางั้นก็ได้ พวกเอ็งห้ามตุกติกนะ ไม่งั้นข้าเล่นงานแน่"
“เฮ้ย แต่ว่า...”
ขณะที่ทิดหมานกำลังจะเอ่ย ลุนหันไปมองหน้าทิดหมายด้วยความจริงจัง เหมือนบอกเป็นนัยๆ ว่าไม่เป็นไร ทุกอย่างจะลงเอยด้วยดี ทิดหมานจึงยอมอ่อนลง
ลุนผายมือเชื้อเชิญด้วยท่าทีนอบน้อมที่ดูผิดปกติ ผู้ใหญ่เสริมเดินดุ่มๆ ผ่านกลุ่มทิดหมานและเบิ้มเข้าไปในกระท่อมด้วยความมั่นใจเกินร้อย ทันทีที่ประตูไม้ไผ่ปิดลง บรรยากาศภายในกลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเหม่าที่ยังคงนอนหลับใหลอยู่บนเตียง ผู้ใหญ่เสริมก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง แววตาสั่นไหวเมื่อเห็นเหม่านอนหมดสติอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว
ลุนที่ตามเข้ามาติดๆ ไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่ผู้ใหญ่เสริมกำลังจ้องมองเหม่าอย่างลังเล ขยับตัวเข้าไปประชิดด้านหลัง พุ่งตัวเข้ากอดรัดเอวหนาของผู้ใหญ่เสริมไว้แน่นจนอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว มือของลุนไม่ได้กอดไว้เฉยๆ แต่มันเริ่มลูบไล้ไปตามหน้าท้องอันกำยำที่แข็งเกร็งของผู้ใหญ่เสริมอย่างถือสิทธิ์
"เฮ้ย ลุน เอ็งทำอะไรของเอ็งวะ"
ผู้ใหญ่เสริมคำรามลั่น พยายามจะสะบัดตัวออก แต่แรงกอดของลุนกลับแน่นและหนึบราวกับเถาวัลย์ที่รัดแน่น ลุนไม่สนใจแรงขัดขืน เขาซุกหน้าลงกับไหล่กว้างของผู้ใหญ่เสริม กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เต็มไปด้วยจริตยั่วยวนแบบโปนรุ่นน้อง
"ผู้ใหญ่ครับ... ใจเย็นก่อนสิครับ คนข้างนอกรอฟังอยู่ตั้งเยอะนะ แต่ถ้าท่านอยากรู้ว่าพี่เหม่ามันมีดีอะไรนักหนา ทำไมไม่ลองสัมผัสผมดูก่อนล่ะ?"
ลุนเริ่มใช้อีกมือหนึ่งลูบไล้ไปตามเป้ากางเกงที่เปียกชื้นของผู้ใหญ่เสริมเบาๆ เป็นการขู่แกมบังคับให้หยุดการกระทำที่รุนแรง ผู้ใหญ่เสริมชะงักกึก ความเดือดดาลในใจเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวทางกายเมื่อมือของลุนเริ่มทำงาน ลุนรู้อยู่เต็มอกว่าหากเขาทำให้ผู้ใหญ่เสริมหลงไปกับสัมผัสชั่วคราวนี้ได้ เหม่าจะมีเวลาเพียงพอที่จะตื่นขึ้นมาคุมเกม และการปะทะกันหน้ากระท่อมก็จะกลายเป็นการเจรจาที่เหม่าเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่า
"เอ็ง... เอ็ง อย่าทำแบบนี้"
ผู้ใหญ่เสริมเค้นเสียงหอบหายใจ ความแข็งขึงเริ่มก่อตัวขึ้นตามสัมผัสที่ซุกซนของลุน ลุนอาศัยจังหวะที่ผู้ใหญ่เสริมกำลังมึนงงกับสัมผัสรุกเร้าของเขา จัดการกระชากผ้าโสร่งผืนเก่าของผู้ใหญ่เสริมออกไปกองไว้ที่พื้น เผยให้เห็นแกนกายรุ่นใหญ่ที่ยังคงดุดันและแข็งตัวจนขึ้นเส้นเลือดปูดโปน มันตื่นตัวเต็มที่ราวกับพญางูที่รอวันฉกกัด
“ผู้ใหญ่ครับ... ใจเย็นสิครับ”
ลุนกระซิบเสียงหวานพลางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามโคนท่อนเอ็นนั้นอย่างยั่วยวน ก่อนจะออกแรงผลักร่างหนาของผู้ใหญ่เสริมให้เซถอยหลังไปจนกระแทกเข้ากับแคร่ไม้ไผ่ตัวเก่ากลางกระท่อม ผู้ใหญ่เสริมที่บัดนี้สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนด้วยความต้องการถูกผลักลงไปนั่งบนแคร่ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและอันตราย
ลุนไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาปีนขึ้นคร่อมบนตักของผู้ใหญ่เสริมทันที หันหลังให้แล้วจัดการจับแกนกายยักษ์นั้นเล็งเข้าสู่ช่องทางรักของตนเอง ก่อนจะกดร่างลงไปจนกลืนกินท่อนเอ็นหนานั้นมิดด้ามในรวดเดียว
“อ๊า... อื้มมม...”
ลุนกลั้นเสียงครางสุดชีวิตจนกลายเป็นเสียงหวานปนกระเส่าในลำคอ เขาเริ่มจับสะโพกของผู้ใหญ่เสริมให้ขยับสวนขึ้นมาอย่างดุดัน จังหวะการกระแทกกระทั้นของชายวัยกลางคนผู้เจนจัดเรื่องกามารมณ์เริ่มสอดประสานเข้ากับจังหวะของลุน เสียงเนื้อบดเบียดกันดังก้องอยู่ในกระท่อม แต่ละจังหวะที่ซอยเอวหนาเข้าใส่ร่องก้นของลุนนั้นหนักหน่วงและรุนแรงจนแคร่ไม้ไผ่สั่นสะเทือนตามจังหวะกามราคะ
“ซี๊ดดดดดด เสียวมากเลยลุน”
ผู้ใหญ่เสริมคำรามเสียงพร่า ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด้วยเลือดที่สูบฉีดพล่าน เหงื่อกาฬไหลโซมไปตามแผงอกมัดกล้ามเนื้อขยับไหวไปตามแรงกระแทก เขาไม่ได้สนใจเรื่องการเมืองหรือการกบฏหน้ากระท่อมอีกต่อไป สติของเขามีเพียงความอัดอั้นที่ถูกปลดปล่อยผ่านร่องทางรักของลุนที่โอบรัดเขาไว้แน่นหนา ลุนแสร้งทำเป็นตัวอ่อนระทวย เอียงคอไปข้างหลังแล้วกระซิบด้วยเสียงที่เบาที่สุดเพื่อไม่ให้คนข้างนอกได้ยิน
“ทำไมต้องรีบไปเคลียร์กับเหม่าล่ะครับ? อยู่กับผม... สัมผัสผม... ลืมเรื่องข้างนอกไปให้หมดเถอะ... ที่นี่มีแค่เรานะผู้ใหญ่”
เสียงครางต่ำๆ ของลุนยิ่งกระตุ้นให้ผู้ใหญ่เสริมคลุ้มคลั่ง เขากระแทกเอวเข้าใส่รูตูดของลุนไม่หยุดยั้ง จังหวะการกระทำนั้นทั้งรวดเร็วและหนักหน่วงจนลุนแทบจะตั้งตัวไม่ติด แต่เขาก็ยังคงกอดรัดและปรนเปรอด้วยจริตของโปนรุ่นน้องอย่างเต็มที่ มือของลุนลูบไล้ไปทั่วร่างกายของชายรุ่นใหญ่ ปลุกเร้าให้ความต้องการของอีกฝ่ายพุ่งสูงจนถึงขีดสุด
“อื้อ... แรงอีก... อ๊ะ เอ็ง... มันเสียวเหลือเกิน...”
ลุนแกล้งครางเสียงหวานปนกระเส่าบิดเร้าไปตามแรงกระแทก ยิ่งเห็นผู้ใหญ่เสริมหลงไปในกามราคะจนลืมเวลาและเหตุผล เขายิ่งต้องรักษาระดับจังหวะนี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
ลุนตัดสินใจเปลี่ยนยุทธวิธีเพื่อคุมเกมให้แน่นหนากว่าเดิม เขาผลักร่างของผู้ใหญ่เสริมให้ถอยไปทางแคร่ก่อนจะชักชวนให้ลงไปนัวเนียกันบนพื้นกระดานไม้ที่เรียบสนิท ลุนทิ้งตัวลงนอนราบไปกับพื้นไม้ ปล่อยให้ผู้ใหญ่เสริมตามลงมาติดๆ ด้วยความกระหายที่ไม่สิ้นสุด
ผู้ใหญ่เสริมที่บัดนี้ลืมเลือนทุกสรรพสิ่งรอบกายไปสิ้นแล้ว เขาไม่รอช้าที่จะคลานขึ้นคร่อมร่างของลุน จับบ่าของคนรุ่นน้องให้ยึดกับพื้นแน่น ก่อนจะเริ่มกระแทกกระทั้นท่อนเอ็นยักษ์เข้าสู่ช่องทางรักของลุนอย่างดุดันและรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เสียงเนื้อปะทะเนื้อดังสั่นสะท้านไปทั่วพื้นไม้ ลุนร้องครางไม่เป็นภาษา ลมหายใจขาดห้วงเมื่อแรงกระแทกนั้นโดนจุดกระสันภายในซ้ำๆ จนลุนต้องกัดริมฝีปากแน่น
ตับ ตับ ตับ
ทว่าท่ามกลางความจุกเสียดนั้น ลุนกลับเริ่มสัมผัสได้ถึงกระแสแห่งความสุขที่บรรพบุรุษเคยกล่าวไว้ ความร้อนแรงจากแกนกายของผู้ใหญ่เสริมที่กระแทกอัดเข้ามาเปรียบเสมือนไฟที่ช่วยปลดปล่อยความอัดอั้นของทั้งสองฝ่าย ลุนเริ่มขยับสะโพกแอ่นรับแรงกระแทกอย่างเต็มใจ ความรู้สึกที่เคยเสแสร้งแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการร่วมกันอย่างแท้จริง เขาหยัดตัวขึ้นจากพื้น ใช้แขนคล้องคอชายวัยกลางคนไว้แน่น แล้วโน้มใบหน้าเข้าหาเพื่อมอบจูบที่ร้อนแรงและดูดดื่ม
จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ
ผู้ใหญ่เสริมตอบสนองทันที เขาหยุดชะงักจังหวะซอยเอวครู่หนึ่งเพื่อบดจูบกับลุนอย่างบ้าคลั่ง ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันกันอย่างโหยหา ก่อนที่ผู้ใหญ่เสริมจะเปลี่ยนท่าให้นั่งยองๆ เหนือร่างของลุน แล้วเริ่มตอกแกนกายเข้าใส่ช่องทางรักของลุนอย่างเน้นๆ และลึกซึ้ง ทุกจังหวะที่กดน้ำหนักลงไปนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่พรั่งพรู เสียงครางกระเส่าของลุนไม่ได้เป็นเพียงการแสดงเพื่อมอมเมาอีกต่อไป แต่มันคือเสียงแห่งความสุขสมที่เกิดจากแรงปรารถนาของเขาเอง
“อ๊ะ... อื้มมม... ผู้ใหญ่... แรงอีก... แรงอีกครับ...”
"แบบนี้ใช่ไหม.... อึ้บ"
ลุนครางลั่นขณะที่ผู้ใหญ่เสริมกระแทกเอวอัดเน้นๆ ไม่ยั้งมือ เหงื่อเม็ดโตไหลร่วงจากแผงอกของชายรุ่นใหญ่ลงสู่หน้าอกของลุน ทั้งคู่ผสานกายเข้าหากันราวกับเป็นเนื้อเดียว รสรักที่ดุดันในครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยถ่วงเวลาให้เหม่าได้ตื่นขึ้นมาคุมเกมเท่านั้น แต่มันยังเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงพลังงานแห่งความผ่อนคลายที่รุนแรงจนทำให้ผู้ใหญ่เสริมเกือบจะลืมเลือนโทสะที่เคยมีจนหมดสิ้น
ผู้ใหญ่เสริมประคองร่างของลุนขึ้นมาด้วยแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจนลุนต้องเกาะเกี่ยวร่างหนาแน่นขึ้น ลุนตวัดขาเรียวรัดรอบเอวของผู้ใหญ่เสริมไว้แน่น กลายเป็นท่าอุ้มที่แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง แกนกายของชายรุ่นใหญ่ยังคงฝังลึกและกระแทกเข้าสู่ช่องทางรักของลุนอย่างดุดันตามจังหวะการทรงตัว
"แน่น... แน่นเหลือเกินลุน"
ผู้ใหญ่เสริมคำรามเสียงต่ำที่ข้างหู ลมหายใจร้อนฉ่ารดรินซอกคอขาว ลุนโน้มใบหน้าเข้าหาพลางคล้องคอชายรุ่นใหญ่ไว้แน่นด้วยความหวั่นเกรงว่าจะร่วงหล่น ทว่าในวินาทีนั้นเอง เขากลับรู้สึกถึงความเต็มตื้นที่พุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด เขาจับไหล่กว้างของผู้ใหญ่เสริมไว้เป็นหลักยึดแล้วเริ่มร่อนเอวสวนรับแรงกระแทกอย่างบ้าคลั่ง
“ซี๊ดดดดดด พ่อผู้ใหญ่ แรงๆ เลย ข้าชอบ”
ผู้ใหญ่เสริมไม่ยอมแพ้ เขาจับเอวของลุนไว้มั่นแล้วตอกท่อนเอ็นยักษ์เข้าใส่ซ้ำๆ อย่างรุนแรงและเน้นย้ำ เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นไปทั่วกระท่อม ลุนแอ่นอกรับความเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำเหมือนพายุ ร่างกายของทั้งสองสั่นสะท้านไปพร้อมกับจังหวะที่เร่งเร้าขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งความอัดอั้นในกายของทั้งคู่ถึงขีดจำกัดสูงสุด
“ขะ...ข้า....ข้าจะแตกแล้ว...ซี๊ดดดดดดดดดด”
ผู้ใหญ่เสริมเกร็งกล้ามเนื้อหลังและต้นขาจนเส้นเลือดปูดโปน เขาคำรามลั่นในลำคอพลางกระแทกสวนเข้าใส่ลุนครั้งสุดท้ายอย่างหนักหน่วงและยาวนาน ลุนเองก็เกร็งตัวรับแรงกระแทกจนตัวโยน พร้อมกับช่องทางรักที่บีบรัดแกนกายของชายรุ่นใหญ่ไว้แน่นหนาจนน้ำรักสีขาวขุ่นร้อนฉ่าถูกฉีดพ่นเข้าไปลึกถึงภายใน ทั้งคู่กระตุกเกร็งอยู่ในท่าอุ้มกอดนั้น น้ำรักที่เอ่อล้นไหลทะลักออกมาตามง่ามขาอาบพื้นไม้ไผ่
“ซี๊ดดดดด ข้าไม่ได้เสียวมานานแล้ว ตั้งแต่มีอะไรกับเหม่าไป เอ็งนี่ทำข้าเสียวจนขาสั่น”
ผู้ใหญ่เสริมทิ้งร่างลงพิงกับเสากระท่อม หายใจหอบถี่ด้วยความหมดแรง กอดลุนไว้แนบอก ทั้งคู่ต่างแน่นิ่งไปชั่วขณะท่ามกลางความเงียบงันที่ค่อยๆ กลับคืนมา ลุนซบหน้าลงกับไหล่กว้าง ปล่อยให้ความอบอุ่นจากร่างกายของผู้ใหญ่เสริมแผ่ซ่านไปทั่วตัว เสียงครางที่เคยกระเส่าเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของชายสองคนที่เพิ่งปลดปล่อยพันธนาการแห่งความใคร่ไปพร้อมกัน
ผู้ใหญ่เสริมค่อยๆ ยันกายขึ้นจากพื้นกระดานไม้ที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบกามารมณ์ ลมหายใจของเขายังคงหอบถี่ แต่แววตาที่เคยพร่าเลือนด้วยตัณหาบัดนี้เริ่มกลับมาแจ่มชัดและเต็มไปด้วยความตระหนักรู้ที่ชวนขนลุก
เขามองไปที่ลุน ซึ่งกำลังรีบเร่งหยิบผ้าโสร่งขึ้นมาพันกายด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะหันมาสบตาผู้ใหญ่เสริมด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่แล้ว
"นี่เอ็งหลอกถ่วงเวลาข้า..." ผู้ใหญ่เสริมเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกหักหลัง "เอ็งร่วมมือกับไอ้เหม่า เพื่อให้มันวางแผนกบฏโดยใช้ร่างกายของเอ็งเป็นเหยื่อล่อข้า"
"ผมไม่ได้หลอก..." ลุนตอบเสียงเรียบ พลางรวบผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่
"ผมแค่ให้ในสิ่งที่ท่านต้องการมาตลอดชีวิต แต่ท่านกลับเลือกที่จะใช้มันเพื่อทำลายสิ่งที่ท่านควรจะปกป้อง ท่านต่างหากที่หลงลืมทุกอย่างไปเพราะกิเลสของตัวเอง"
เสียงตะโกนก้องของชาวบ้านที่รอนานเกินไปเริ่มดังทะลุฝาผนังไม้ไผ่เข้ามา พวกเขาเริ่มส่งเสียงขู่กรรโชกและเตรียมจะพังเข้ามาในกระท่อมเพราะความไม่ไว้วางใจ ผู้ใหญ่เสริมหน้าถอดสี เขาตระหนักได้ทันทีว่าบัดนี้อำนาจในมือที่เคยถือครองกำลังสั่นคลอนอย่างหนัก หากเขาเดินออกไปในสภาพที่พ่ายแพ้ต่อกามารมณ์และถูกแผนของเหม่าตลบหลังเช่นนี้ ความน่าเกรงขามที่เขาสร้างมานับสิบปีคงมลายหายไปสิ้น
“พอเถอะ ชาวบ้านไทเพ้ยทุกท่าน”
. .
.
.
. โปรดติดตามตอนต่อไป
อ่านจบแล้วฝากให้คะแนน พลังน้ำใจ ด้วยหน่อยนะครับ
คนละเล็กคนละน้อย เป็นกำลังใจให้นักเขียนมีแรงในการเขียนนิยายตอนต่อไปครับ
|