เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.17
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย NOOFONG เมื่อ 2026-10-30 09:38แดดบ่ายแก่ ๆ สาดลอดช่องไม้ฉลุลายเหนือประตูบานเฟี้ยม ทอดเงาตารางสี่เหลี่ยมลงบนพื้นซีเมนต์ขัดมันของโรงซ้อม กลิ่นธูปจากศาลเจ้าพ่อเสือลอยมากับลมร้อน ปะปนกับกลิ่นน้ำมันเครื่องของร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ฝั่งตรงข้าม เสียงอาแปะร้านขายของชำตะโกนต่อราคากับคนส่งของดังแว่วมาจากหน้าตรอก เป็นความวุ่นวายธรรมดาของชุมชนเก่าที่ฉินเริ่มคุ้นเคยดีแล้ว
ทุกอย่างยังคงเป็นปกติ
ยกเว้นเฮียธาม
หลายวันแล้วนับตั้งแต่กลับจากงานแสดงที่สมาคมการค้า ฉินเริ่มสังเกตว่าคนที่ปกติก็พูดน้อยอยู่แล้ว ช่วงนี้ดูจะประหยัดคำพูดหนักกว่าเดิม
โดยเฉพาะเวลาอยู่กับเขา
จะว่าโกรธก็ไม่เชิง เพราะเฮียไม่ได้ดุ ไม่ได้ขึ้นเสียง แถมยังตอบคำถามตามปกติ เพียงแต่ตอบสั้นเสียจนบางครั้งฉินอดสงสัยไม่ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดค่าบริการเป็นรายคำอยู่หรือเปล่า
อย่างเมื่อวาน เขาอุตส่าห์หิ้วโอเลี้ยงสองถุงจากร้านอาแปะหน้าปากซอยมาฝาก ตั้งใจว่าจะนั่งกินด้วยกันสักหน่อยก่อนเริ่มซ้อม แต่พอเดินเข้าไปหา เฮียธามกลับรับถุงไปแล้วบอกว่ามีธุระต้องออกไปข้างนอก
“เฮียจะไปไหนเหรอครับ”
“ร้านขายอุปกรณ์”
“ให้ผมไปด้วยไหม”
“ไม่ต้อง กูไปแป๊บเดียว”
พูดจบก็หยิบกุญแจรถเดินออกไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ฉินยืนถือโอเลี้ยงของตัวเองอยู่กลางโรงซ้อมอย่างงง ๆ
แต่ฉินก็ไม่ได้ติดใจอะไรนัก เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงมีธุระสำคัญจริง ๆ จึงหันไปช่วยเปาจัดอุปกรณ์แทน กระทั่งช่วงบ่ายเขาลองเข้าไปชวนธามซ้อมท่าที่เคยพลาดในวันแสดง คำตอบที่ได้รับกลับเป็นเพียงคำว่า 'ไว้ก่อน' สั้น ๆ เท่านั้น
วันต่อมาก็ยังเป็นแบบเดิม
เสียงประทัดจากร้านขายของไหว้ดังแว่วมาตามตรอกตั้งแต่ช่วงสาย กลิ่นธูปจากศาลเจ้าลอยปะปนกับกลิ่นกระเทียมเจียวของร้านข้าวต้มหน้าปากซอย ขณะที่ในโรงซ้อม สมาชิกแต่ละคนกำลังง่วนอยู่กับการตรวจอุปกรณ์หลังผ่านงานใหญ่
ฉินนั่งช่วยเจินพับผ้าคลุมสิงโตอยู่ข้างแท่นไม้ ก่อนเหลือบไปเห็นธามกำลังคุยอะไรบางอย่างกับเปาตรงโต๊ะบัญชี ทั้งคู่ดูปกติดี เฮียยังตอบคำถามเปาเป็นเรื่องเป็นราว แถมบางจังหวะยังหลุดหัวเราะออกมาด้วยซ้ำ
เด็กหนุ่มจึงลองเรียกบ้าง
“เฮีย!”
ธามหันมาตามเสียง แต่พอสบตากันได้เพียงครู่เดียว อีกฝ่ายกลับเบือนหน้าไปทางอื่น
“ว่า”
“เดี๋ยวผมช่วยตรวจหัวสิงโตอีกตัวนะครับ”
“อืม ฝากด้วย”
“แล้วตอนเย็นเฮียจะซ้อมไหม ผมอยากลอง—”
“วันนี้กูมีงานต้องทำ”
ฉินอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
“อ๋อ ครับ”
ธามก้มหน้ากลับไปดูเอกสารต่อ ส่วนฉินก็เดินกลับมานั่งข้างเจินเหมือนเดิม แต่คราวนี้แทนที่จะช่วยพับผ้าอย่างตั้งอกตั้งใจ เขากลับเอาแต่มองไปทางโต๊ะบัญชีเป็นระยะ
“เป็นอะไร” เจินถามโดยไม่เงยหน้า
“เปล่าครับ”
“เห็นนายมองไปทางนั้นตั้งหลายรอบ”
ฉินชะงัก ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ
“ผมแค่สงสัยว่าเฮียยุ่งอะไรนักหนา”
เจินเหลือบมองธามแวบหนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ตามนิสัย
“ก็เห็นยุ่งทุกวัน”
“นั่นสิครับ”
ฉินพยักหน้า ก่อนก้มลงพับผ้าต่อ แต่ในใจก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี
ยุ่งทุกวันก็จริง
แต่เมื่อก่อนต่อให้ยุ่งแค่ไหน แค่เขาเดินเข้าไปเรียก อีกฝ่ายก็ยังเงยหน้าขึ้นมามอง บางครั้งอาจโดนดุว่าอย่ากวน บางครั้งก็ถูกใช้ให้ไปหยิบนั่นหยิบนี่ แต่ช่วงนี้กลับต่างออกไป เพราะไม่ว่าจะเข้าหาจากทางไหน เฮียก็มักมีธุระด่วนขึ้นมาได้ถูกจังหวะเสียทุกที
ฉินเริ่มรู้สึกว่ามันชักจะไม่ใช่แล้ว
เมื่อวานบอกต้องออกไปซื้อเชือก วันนี้ต้องตรวจบัญชี พรุ่งนี้จะมีข้ออ้างอะไรอีก ต้องไปประชุมกับองค์เง็กเซียนหรือไง
ฉินถอนหายใจ
ถ้าดูเผิน ๆ ก็คงไม่มีอะไรผิดปกติ
เฮียธามก็ยังเป็นเฮียธามคนเดิม หน้านิ่ง พูดน้อย ชอบทำคิ้วขมวดเหมือนมีใครติดเงินแล้วไม่ยอมคืน
แต่ฉินรู้สึกได้
บางอย่างระหว่างพวกเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ถ้าเป็นคนอื่นฉินคงไม่สนใจนัก แต่พอเป็นเฮียธาม เขากลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อก่อนต่อให้เขาพูดมากแค่ไหน เฮียก็ยังยอมฟัง ถึงจะทำหน้ารำคาญแล้วบ่นว่า 'มึงจะพูดอะไรนักหนา' อยู่บ่อย ๆ ก็เถอะ อย่างน้อยก็ยังหันมามองหน้ากัน ไม่ใช่เอาแต่ตอบส่ง ๆ เหมือนอยากให้เขารีบไปให้พ้น
ที่สำคัญ เฮียไม่ได้เป็นแบบนี้กับคนอื่นเสียด้วย
กับเปาก็คุยปกติ กับตงก็ยังเถียงกันเรื่องอุปกรณ์ ส่วนเจินกับหมิงก็เรียกใช้งานได้ตามปกติ มีแต่เขาคนเดียวที่เหมือนจะเข้าใกล้ไม่ได้
ฉินนั่งคิดเรื่องนี้อยู่พักใหญ่ ก่อนเริ่มย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในวันแสดง
หรือเป็นเพราะตอนนั้นเขาเกือบพลาด?
แต่เฮียก็บอกแล้วว่าทำได้ดีนี่นา
หรือเขาเผลอทำอะไรให้ไม่พอใจหลังจบงาน?
“เฮีย!”
เสียงเรียกทำให้ธามเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ทว่าทันทีที่เห็นเด็กหนุ่มเดินเข้ามา ชายหนุ่มกลับลดสายตาลงไปยังสมุดตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับเพิ่งค้นพบว่าตัวเลขค่าเชือกฟางมีความน่าสนใจมากกว่าคนเป็น ๆ ที่กำลังยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร
“ว่า”
“เย็นนี้ผมอยากซ้อมท่าขึ้นบ่าอีก เฮียว่างไหมครับ”
“วันนี้ไม่ต้อง”
“ทำไมอะ”
“กูมีงาน”
ฉินเหลือบมองกองกระดาษบนโต๊ะ ก่อนขยับเข้าไปใกล้อีกนิด
“งั้นผมช่วยทำงานก่อนก็ได้ จะได้เสร็จเร็ว ๆ”
“ไม่ต้อง”
“แต่ผมช่วยได้นะ”
“ฉิน”
ธามเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ดังนัก แต่ก็หนักพอให้คนฟังหยุดพูด
“ไปซ้อมกับเปาก่อน เดี๋ยวกูตามไป”
เด็กหนุ่มมองใบหน้าคมเข้มตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง รอให้อีกฝ่ายเงยขึ้นมาสบตาเหมือนทุกครั้ง แต่จนแล้วจนรอด ธามก็ยังเอาแต่สนใจสมุดบัญชีเล่มนั้น
“...ครับ”
ฉินตอบรับ ก่อนหมุนตัวเดินกลับไปทางกลางโรงซ้อม
เสียงรองเท้าผ้าใบพื้นยางดังเสียดสีกับพื้นซีเมนต์เป็นจังหวะห่างออกไปเรื่อย ๆ ธามรอจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายเดินพ้นระยะสายตาแล้ว จึงค่อยเงยหน้าขึ้นมองตาม
แผ่นหลังเล็ก ๆ ในเสื้อยืดสีขาวกำลังเดินไปหาเปา เด็กหนุ่มพูดอะไรบางอย่างก่อนยิ้มให้ตามปกติ แต่ธามกลับรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มนั้นดูฝืนกว่าทุกที
เขาขมวดคิ้ว
หรือมันจะน้อยใจวะ
ความคิดนั้นทำให้ชายหนุ่มเผลอขยับตัวเหมือนจะลุกขึ้นเรียก แต่สุดท้ายก็หยุดอยู่แค่นั้น
จะเรียกมาทำไม
แล้วจะพูดอะไร
ขอโทษที่ช่วงนี้กูหลบหน้ามึง เพราะกูดันไปเห็นมึงกอดกับผู้ชายคนอื่นแล้วพาลหงุดหงิดขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ
แค่คิดก็อยากเอาหัวโขกกำแพง
บัดซบฉิบหาย
เขาอายุยี่สิบกว่าแล้วนะ ไม่ใช่เด็กมัธยมที่เห็นคนที่ตัวเองชอบเดินกับคนอื่นแล้วต้องกลับมานั่งงอนตุ๊บป่องเสียหน่อย
อีกอย่าง...
ใครบอกว่าเขาชอบมันกันวะ
ธามนิ่งไปกับความคิดของตัวเอง ก่อนก้มมองสมุดบัญชีที่เปิดค้างอยู่ตรงหน้า
ตัวเลขค่าใช้จ่ายเรียงกันเป็นพรืด แต่ไม่ว่าจะพยายามอ่านสักกี่รอบ สมองกลับไม่ยอมรับรู้อะไรเลยสักอย่าง
ชายหนุ่มถอนหายใจ แล้ววางปากกาลงอย่างหมดความอดทน
เออ
ไม่ชอบก็ไม่ชอบ
ก็แค่เห็นมันกอดกับผู้ชายคนอื่นแล้วหงุดหงิด
เห็นมันยิ้มให้คนอื่นแล้วไม่ชอบใจ
พอมันไม่มาคุยด้วยก็คิดถึง
“เฮียเฟย”
เสียงเปาดังขึ้นข้างตัว
“อะไร”
“เฮียทะเลาะกับฉินเหรอ”
ธามหันขวับ
“เปล่า”
“แล้วทำไมช่วงนี้ไม่ค่อยคุยกัน”
“กูยุ่ง”
เปาเหลือบมองม้วนเชือกในมือญาติผู้พี่ ก่อนมองเลยไปยังฉินที่กำลังฝึกเดินจังหวะอยู่กลางโรงซ้อม
“อ๋อ”
“อ๋ออะไร”
“เปล่าครับ”
เปายักไหล่ ก่อนยกกลองขึ้นพาดบ่า
“แค่เห็นฉินมันถามถึงเฮียบ่อย ๆ นึกว่ามีอะไรกัน”
ธามนิ่งไปเล็กน้อย
“มันถามอะไร”
“ก็ถามว่าเฮียเป็นอะไรหรือเปล่า เห็นช่วงนี้ดูยุ่ง ๆ”
“แล้วมึงตอบว่าไง”
“ก็บอกว่าไม่รู้”
เปาหยุดคิดนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อ
“แต่เปาว่าฉินมันดูไม่ร่าเริงนะเฮีย”
ธามเงียบไป
“เฮีย”
“อะไรอีก”
“ถ้าทะเลาะกันก็คุยกันดี ๆ นะ”
“กูบอกว่าไม่ได้ทะเลาะ”
“ครับ ๆ ไม่ทะเลาะก็ไม่ทะเลาะ”
เปาพยักหน้า ก่อนพูดทิ้งท้าย
“แต่ถ้าเฮียยังทำหน้าเหมือนโดนแฟนบอกเลิกอยู่แบบนี้—”
“ไอ้เปา!”
เจ้าของชื่อรีบเผ่นหนีทันที
ธามมองตามอย่างอยากจะหาอะไรปาใส่
แฟนบอกเลิกบ้าอะไร
ยังไม่ได้เป็นแฟนกันด้วยซ้ำ
...
ธามชะงัก
เดี๋ยวนะ
แล้วทำไมต้องคิดคำว่า ‘ยัง’ ด้วยวะ
ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างหมดแรง
วันนี้เขาคงทำบัญชีไม่รู้เรื่องแล้วจริง ๆ
ช่วงเย็นของวันนั้น ฉินตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปอีก
ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนคิดมากอะไรนักหนา แต่การถูกใครสักคนหลบหน้าโดยไม่รู้สาเหตุ มันก็ชวนให้อึดอัดอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นเป็นคนที่เขาต้องเจอแทบทุกวัน
ฉินถอนหายใจ ก่อนเงยหน้ามองไปยังโต๊ะบัญชี
ธามยังนั่งอยู่ตรงนั้น กำลังตรวจเอกสารภายใต้แสงหลอดนีออนสีขาวซีด ส่วนสมาชิกคนอื่นทยอยกลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงเสียงพัดลมติดผนังกับเสียงโทรทัศน์ของอาม่าที่ดังลอดมาจากตัวบ้านด้านหลัง
ดีเลย
อยู่กันสองคนพอดี
เด็กหนุ่มลุกขึ้น ปัดฝุ่นจากกางเกงแล้วเดินตรงไปหา
“เฮีย”
“อืม”
“ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”
“เรื่องอะไร”
“เรื่องเฮีย”
ปลายปากกาในมือธามหยุดกึก
เขาเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มเพียงแวบเดียว ก่อนก้มกลับไปยังสมุดบัญชี
“กูทำไม”
ฉินลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมานั่ง เสียงขาไม้ครูดพื้นซีเมนต์ดังเอี๊ยดจนธามต้องเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
“เฮียมองหน้าผมหน่อยสิ”
“กูกำลังทำงาน”
“รู้ครับ”
“แล้วมึงจะเอาอะไร”
“ก็อยากคุยด้วย”
“กูก็คุยอยู่”
“แต่เฮียไม่มองหน้าผมเลย”
ธามนิ่งไป
ฉินมองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ
“เฮียโกรธอะไรผมหรือเปล่า”
“เปล่า”
“แน่ใจนะ”
“เออ”
“แล้วทำไมช่วงนี้เฮียชอบหลบหน้าผม”
ธามเงยหน้าขึ้นทันที
“ใครหลบ”
“เฮียไง”
“กูไม่ได้หลบ”
“จริงเหรอครับ”
“เออ”
ฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย
“งั้นเมื่อวานใครเดินหนีผมไปตั้งสามรอบ”
“กูมีธุระ”
“แล้ววันก่อนล่ะ”
“กูก็มีงาน”
“แล้ววันนี้?”
“ฉิน”
“ครับ?”
“มึงจะสอบสวนกูหรือไง”
เด็กหนุ่มเม้มปาก ก่อนตอบหน้าตาเฉย
“ก็ถ้าเฮียยอมบอกดี ๆ ผมคงไม่ต้องสอบสวนหรอกครับ”
ธามถึงกับพูดไม่ออก
ไอ้เด็กนี่...
เถียงเก่งขึ้นทุกวัน
ชายหนุ่มวางปากกาลงบนโต๊ะ ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างยอมจำนน เขารู้อยู่แก่ใจว่าฉินพูดถูก ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาจงใจหลบหน้าจริง ๆ เพียงแต่ไม่คิดว่าเด็กมันจะสังเกตได้เร็วขนาดนี้
หรือบางทีเขาอาจทำตัวมีพิรุธเกินไป
“กูไม่ได้โกรธมึง”
“แล้วทำไมเฮียถึงไม่อยากคุยกับผม”
“กูไม่ได้ไม่อยากคุย”
“แต่เฮียทำเหมือนอย่างนั้น”
คำตอบนั้นทำให้ธามเงียบไป
ฉินก้มมองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม
“ตอนแรกผมก็นึกว่าเฮียเหนื่อยจากงาน แต่พอหลายวันเข้า ผมก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตกลงเฮียเหนื่อยหรือว่าเบื่อผมกันแน่”
ธามรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอก
“ฉิน...”
“ถ้าเฮียรำคาญที่ผมชอบเดินตาม หรือชวนคุยมากเกินไป เฮียบอกผมตรง ๆ ก็ได้นะครับ”
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมายิ้มบาง ๆ
“ผมจะได้ไม่ไปกวน”
ธามมองรอยยิ้มนั้นแล้วรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย
เขาเคยเห็นฉินยิ้มมาหลายแบบ ทั้งยิ้มกวนเวลาชนะเถียง ยิ้มกว้างเวลาอาม่าทำของอร่อยให้กิน หรือยิ้มจนตาหยีตอนซ้อมท่ายากสำเร็จ แต่รอยยิ้มเมื่อครู่นี้กลับไม่เหมือนแบบไหนเลย
มันดูเหมือนเด็กกำลังพยายามทำเป็นไม่คิดมาก ทั้งที่ในใจคงเสียความรู้สึกไปแล้ว
และคนที่ทำให้มันเป็นแบบนั้นก็คือเขาเอง
ธามยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างคนจนปัญญา
เวรกรรม
หึงเขาเอง คิดไปเอง แล้วสุดท้ายยังมาทำให้เด็กมันน้อยใจอีก
เก่งจริง ๆ ไอ้ธาม
“กูไม่ได้รำคาญมึง”
ฉินเงยหน้าขึ้น
“จริงเหรอครับ”
“เออ”
“แล้วทำไม...”
“กูแค่มีเรื่องให้คิด”
“เรื่องอะไร”
ธามชะงัก
ภาพผู้ชายเสื้อเชิ้ตขาวผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เขาเกือบจะถามออกไปแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่พอเห็นฉินนั่งรอคำตอบด้วยสีหน้าจริงจัง คำถามนั้นกลับติดอยู่ที่ปลายลิ้น
จะให้ถามว่าอะไร
ผู้ชายที่กอดมึงวันนั้นเป็นใคร?
แล้วถ้ามันตอบว่าแฟนล่ะ
เขาจะทำอย่างไรต่อ
ยิ้มแล้วบอกว่ายินดีด้วยอย่างนั้นหรือ
แค่คิดก็รู้สึกฝืนจนไม่อยากลอง
“เรื่องของกูเอง” ธามตอบในที่สุด
ฉินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“อ๋อ...ครับ”
เด็กหนุ่มไม่ได้ถามต่อ เพียงขยับเก้าอี้ถอยออกเล็กน้อยแล้วทำท่าจะลุกขึ้น
“งั้นผมไม่กวนแล้ว เฮียทำงานต่อเถอะครับ”
“เดี๋ยว”
เสียงทุ้มเรียกไว้แทบจะทันที
ฉินชะงัก ก่อนหันกลับมามอง
“ครับ?”
ธามเงียบไปครู่หนึ่ง
เขาไม่ชอบเลยเวลาฉินทำตัวว่าง่ายแบบนี้ ปกติต้องเถียง ต้องถามต่อ ต้องหาเรื่องกวนประสาทจนเขาต้องดุสักสองสามคำ ไม่ใช่พยักหน้ารับแล้วเดินหนีไปเงียบ ๆ
ทั้งที่หลายวันมานี้เขาเองแท้ ๆ ที่พยายามทำให้เด็กมันถอยห่าง
พออีกฝ่ายจะถอยจริง ๆ กลับเป็นเขาที่ทนไม่ได้เสียอย่างนั้น
“กูขอโทษ”
ฉินกะพริบตาปริบ ๆ
“หือ?”
“ที่ทำตัวแปลก ๆ ใส่มึง”
เด็กหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย ราวกับไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากคนตรงหน้า
“เฮียขอโทษผมเหรอ”
“เออ”
“จริงดิ”
“มึงจะให้กูพูดกี่รอบ”
ฉินหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
“เปล่าครับ แค่ไม่ค่อยชิน”
“ไอ้ฉิน”
“ครับ ๆ ไม่แซวแล้ว”
เด็กหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น ก่อนขยับเก้าอี้กลับเข้ามาใกล้โต๊ะเหมือนเดิม
“งั้นเฮียหายเป็นอะไรแล้วใช่ไหม”
ธามขมวดคิ้ว
“กูเป็นอะไร”
“ไม่รู้สิครับ เห็นช่วงนี้ชอบหลบหน้า ผมนึกว่าเฮียแพ้หน้าผม”
“กูจะไปแพ้หน้ามึงทำไม”
“นั่นสิ ผมก็สงสัยอยู่”
ฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง
“หรือว่าหน้าผมหล่อเกินไป เฮียเลยไม่กล้ามอง”
ธามเงียบไปสองวินาที
ก่อนตอบเสียงเรียบ
“มึงไปเอาความมั่นใจมาจากไหน”
“แม่ให้มาครับ”
“...”
“พ่อก็ให้ด้วย”
ธามยกมือขึ้นกุมขมับ
“พอ”
ฉินหัวเราะลั่น
“ครับ ๆ ไม่แซวแล้ว”
ธามมองหน้าเด็กหนุ่มที่เริ่มกลับมากวนประสาทเหมือนเดิม ก่อนถอนหายใจอย่างหมดคำจะพูด
แต่คราวนี้เขากลับไม่ได้รู้สึกรำคาญเลยสักนิด
ตรงกันข้าม
พอเห็นฉินยิ้มได้อีกครั้ง ความอึดอัดที่ค้างอยู่ในอกมาหลายวันก็ดูเหมือนจะเบาบางลงอย่างประหลาด
“เออ กูผิดเอง” ธามยอมรับเสียงเบา “คราวหลังจะไม่ทำแบบนี้อีก”
เด็กหนุ่มขยับเก้าอี้กลับเข้ามาใกล้โต๊ะ ก่อนยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าธาม
“งั้นสัญญากันก่อน”
ธามมองนิ้วก้อยนั้น
“อะไรอีก”
“ห้ามหลบหน้าผมแล้วนะ”
“เออ”
“ห้ามทำเหมือนไม่อยากคุยด้วย”
“เออ”
“แล้วก็—”
“มึงจะเอากี่ข้อ”
ฉินหัวเราะลั่นทันที
“เกี่ยวก้อยกันก่อน”
ธามมองนิ้วก้อยตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“มึงอายุเท่าไรแล้ว”
“สิบเก้าครับ”
“แล้วทำอะไรเป็นเด็ก”
“ก็เฮียไม่ยอมสัญญาสักที”
“กูพูดไปแล้ว”
“แต่ยังไม่ได้เกี่ยวก้อย”
ธามถอนหายใจยาว
เขาเคยยกคนขึ้นบ่า เคยแบกหัวสิงโตหนัก ๆ เต้นกลางแดดเป็นชั่วโมง เคยรับมือกับอาม่าตอนบ่นเรื่องไม่ยอมกินข้าวตรงเวลา
แต่ดูเหมือนทั้งหมดนั้นจะไม่ยากเท่าการรับมือเด็กอายุสิบเก้าคนนี้
สุดท้ายชายหนุ่มก็ยื่นนิ้วก้อยออกไปเกี่ยวอย่างเสียไม่ได้
“พอใจยัง”
ฉินยิ้มกว้างทันที
“พอใจแล้วครับ!”
ธามรีบชักมือกลับ
“ทีนี้ก็เลิกกวนกูได้แล้ว”
“ครับ”
ฉินรับคำอย่างว่าง่าย
เงียบไปได้ประมาณสามวินาที
“เฮีย”
“อะไรอีก!”
สาบานได้ว่าเมื่อกี้เขาเพิ่งบอกให้มันเลิกกวน
ธามก้มหน้าตรวจบัญชีต่อ
แต่คราวนี้พอฉินเริ่มเล่าเรื่องที่เจินทำเข็มเย็บผ้าหายไปตั้งแต่ช่วงบ่าย เขากลับนั่งฟังเงียบ ๆ โดยไม่ได้คิดจะไล่เด็กมันไปไหน
บางจังหวะก็เผลอเงยหน้าขึ้นฟัง บางครั้งก็หลุดยิ้มกับเรื่องไร้สาระที่ฉินเล่า
ทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อน เขายังคิดว่าตัวเองควรเว้นระยะห่างจากเด็กคนนี้สักหน่อย
ตอนนี้กลับนั่งฟังมันพูดไม่หยุดอยู่ได้
เสียงพูดเจื้อยแจ้วของฉินดังคลอไปกับเสียงพัดลมเก่าในโรงซ้อม ขณะที่ด้านนอกเริ่มมีเสียงร้านรวงเลื่อนประตูเหล็กปิดกันทีละร้าน กลิ่นอาหารจากครัวของอาม่าลอยผ่านประตูไม้ด้านหลังเข้ามาจาง ๆ
ฉินกำลังหัวเราะกับเรื่องที่ตัวเองเล่า ก่อนหันมาถามว่าเขาฟังอยู่หรือเปล่า
“ฟังอยู่”
“จริงนะ”
“เออ”
“งั้นเมื่อกี้ผมเล่าถึงไหนแล้ว”
ธามเงียบ
ฉินหรี่ตามองทันที
“เฮีย!”
“กูก็ฟังอยู่ไง!”
เสียงหัวเราะของเด็กหนุ่มดังลั่นโรงซ้อม
ธามเหลือบมองเด็กหนุ่ม ก่อนเผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
เอาเถอะ
อย่างน้อยมันก็กลับมาพูดมากเหมือนเดิมแล้ว
ส่วนเรื่องผู้ชายคนนั้น...
ไว้ค่อยคิดก็แล้วกัน
เพราะตอนนี้เขามีปัญหาใหญ่กว่าต้องจัดการ
ปัญหาที่นั่งอยู่ตรงหน้า ยิ้มเก่ง พูดมาก ชอบเถียง แล้วก็ชอบทำให้เขาใจอ่อนโดยไม่รู้ตัว
ธามถอนหายใจเบา ๆ
สงสัยชีวิตนี้คงไม่ได้อยู่อย่างสงบอีกแล้ว
และที่แย่ที่สุดก็คือ...
เขาดันไม่ได้รำคาญมันจริง ๆ เสียด้วย
TBC.
พอเด็กอ้อนนิดอ้อนหน่อย ก็แพ้ราบคาบเลยนะเฮีย
ฝากคอมเม้นท์ พูดคุยเป็นกำลังใจหน่อยน้าา
รักคนอ่าน
แพ้ทางเด็กน้อยจนได้ แล้วตกลงยังไม่ได้ให้ สิงโตจิ๋วเลย เดี๋ยวฉินหายไปจริง ๆ แล้วนะเศร้าเอานะ เฮียธาม น่ารักอะ
อย่าว่าแต่เฮียธามเลย เป็นผมก็ทนไม่ไหวอะ
แล้วจะยังไง ยอมรับใจตัวเองไปหนึ่งคนละ
แล้วอีกคนละ จะยังไง 😉 Nukinho ตอบกลับเมื่อ 2026-10-30 09:45
แพ้ทางเด็กน้อยจนได้ แล้วตกลงยังไม่ได้ให้ สิงโตจิ๋วเลย เดี๋ยวฉินหายไปจริง ๆ แล้วนะเศร้าเอานะ เฮียธาม
เฮียยังมีความกลัวในใจอยู่ 55+ GuN009 ตอบกลับเมื่อ 2026-10-30 11:32
น่ารักอะ
อย่าว่าแต่เฮียธามเลย เป็นผมก็ทนไม่ไหวอะ
แ ...
น้องฉินเข้าใจไม่ยากงับ เพราะว่าเป็นคนซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง สนุกมากครับ ขอบคุณมากๆนะครับ ดีงามมากครับ ดีงามมากครับ
หน้า:
[1]