หลงรักครูพละ เจ้าเสน่ห์ 6
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g555g555g เมื่อ 2026-10-21 17:41เสียงนกและเสียงนักเรียนที่เริ่มตื่นขึ้นตามเต็นท์ต่างๆ ดังขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ บอยลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆก่อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งราวกับกำลังทบทวนว่าทุกอย่างเกิดขึ้นจริงหรือไม่ทัศน์รับรู้ความรู้สึกของเขาแล้วทัศน์ไม่ได้รังเกียจเขา และที่สำคัญที่สุด ทัศน์ยอมเปิดใจให้เขาบอยยกมือขึ้นปิดหน้าก่อนหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง“บ้าไปแล้ว…”“บ้าอะไรแต่เช้า?”เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังมาจากอีกด้านของเต็นท์บอยสะดุ้งแล้วหันไปมองทัศน์กำลังนั่งขยี้ตาอยู่บนที่นอน ผมยุ่งเล็กน้อยจากการนอนหลับแต่ยังมีรอยยิ้มง่วง ๆ ปรากฏบนใบหน้า“ตื่นแล้วเหรอ?”“อืม นายล่ะตื่นนานแล้วหรือยัง?”“ไม่นาน” ทัศน์ยืดแขนบิดตัวก่อนหันมามองบอย“เมื่อคืนผมพูดอะไรแปลกๆ ไปหรือเปล่า?”บอยหัวเราะทันที“นายจำไม่ได้เหรอ?” “จำได้สิ”ทัศน์รีบตอบ “ผมแค่ถามให้แน่ใจ”บอยยิ้มจนแก้มปริ“นายบอกว่าจะลองคบกับผม”ทัศน์หัวเราะอย่างเขินๆ แล้วเกาท้ายทอย“เออ…ก็ใช่น่ะสิ”“งั้นตอนนี้ผมเป็นแฟนนายแล้วใช่ไหม?”ทัศน์มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอย่างอ่อนโยน“ใช่ครับแฟนคนแรกของผม” บอยรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นเขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะได้ยินคำนี้จากปากทัศน์และยิ่งไม่เคยคิดว่าจะได้ยินมันในเช้าวันธรรมดา ๆ ของค่ายลูกเสือ“นายพูดอีกทีได้ไหม?”ทัศน์หัวเราะ “ไม่เอาแล้วพูดรอบเดียวพอ”“นะ ขออีกที”ไม่ ผมเขินนะทั้งคู่หัวเราะกันจนเต็นท์ข้างๆ มีเสียงครูคนหนึ่งตะโกนแซวว่าให้เบาเสียงหน่อย ทัศน์รีบยกมือปิดปากส่วนบอยหัวเราะจนไหล่สั่น เมื่อบรรยากาศสงบลง ทัศน์ก็หันมามองเขาอีกครั้ง“บอย ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?”“ได้สิ”“ถ้าเราเริ่มคบกันแล้วผมทำอะไรไม่ถูกใจนาย นายต้องบอกผมตรง ๆ นะ ผมไม่อยากให้นายต้องเก็บไว้คนเดียว”บอยพยักหน้า “ได้ผมจะบอกนายเหมือนกัน แต่ถ้านายยังไม่เข้าใจอะไร ก็ถามผมได้ทุกเรื่องนะ”ทัศน์ยิ้ม “ตกลง”เขายื่นมือมาให้บอยจับอย่างเป็นธรรมชาติแม้จะยังมีความเขินอยู่บ้าง แต่คราวนี้บอยไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นอยู่คนเดียว และสำหรับบอยนั่นเป็นสัญญาณเล็ก ๆที่ทำให้เขารู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังเริ่มต้นขึ้นจริง ๆก่อนออกจากเต็นท์ทัศน์หยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย แล้วหันมาถาม “ไปกินข้าวเช้าด้วยกันไหม?”บอยยิ้มกว้าง“ไปสิ”“งั้นวันนี้ผมเลี้ยงเอง”“ทำไมล่ะ?”ทัศน์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“ก็ฉลองที่ผมมีแฟนเป็นครั้งแรกไง”บอยหัวเราะจนต้องก้มหน้า“นายอย่าพูดแบบนี้บ่อยได้ไหมผมเขิน!” ทัศน์หัวเราะตาม ก่อนเดินออกจากเต็นท์ไปพร้อมกับบอยเช้าวันนั้นโลกยังคงเป็นโลกใบเดิม นักเรียนยังต้องเข้าแถว ครูยังต้องทำกิจกรรมและค่ายลูกเสือก็ยังดำเนินต่อไปตามกำหนดการ แต่สำหรับบอยทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะผู้ชายที่เขาเคยแอบมองจากระยะไกลตอนนี้กำลังเดินเคียงข้างเขาอย่างเปิดเผย แม้จะยังต้องเรียนรู้กันอีกมากแต่บอยก็ไม่กลัวเหมือนเดิมแล้ว เขาไม่ได้เป็นเพียงคนที่แอบรักทัศน์อีกต่อไป เขาเป็นคนที่ทัศน์เลือกให้โอกาสและเป็นคนที่ทัศน์กำลังเริ่มเรียนรู้ที่จะรัก หลังกลับจากค่ายลูกเสือชีวิตในโรงเรียนของบอยกับทัศน์ก็กลับเข้าสู่ตารางงานตามปกตินักเรียนกลับมาเรียนหนังสือ ครูแต่ละคนเริ่มสะสางงานที่ค้างไว้และเสียงกริ่งเปลี่ยนคาบก็ดังขึ้นตามเวลาเหมือนทุกวันหากมองจากภายนอกทั้งสองคนแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงบอยยังคงเป็นครูวิทยาศาสตร์ที่แต่งตัวเรียบร้อยใส่ใจรายละเอียด และมักนั่งตรวจงานนักเรียนจนเย็นส่วนทัศน์ก็ยังเป็นครูพละที่เดินไปมาระหว่างสนามกับห้องพักครูมีเสียงหัวเราะอยู่รอบตัว และมักได้รับการทักทายจากนักเรียนแทบทุกครั้งที่เดินผ่านแต่สำหรับบอย ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา เขามีเรื่องหนึ่งให้ยิ้มได้ก่อนออกจากบ้านเขากับทัศน์ตกลงคบกันแล้วจริงๆ ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่การคิดเข้าข้างตัวเองและไม่ใช่การตีความคำพูดของอีกฝ่ายไปฝ่ายเดียวอีกต่อไปถึงอย่างนั้นบอยก็ยังไม่อยากเร่งรัดความสัมพันธ์เขารู้ว่าทัศน์เพิ่งเริ่มเปิดใจให้ความรักในรูปแบบที่ไม่เคยคุ้นเคยเขาจึงตั้งใจว่าจะปล่อยให้ทุกอย่างค่อย ๆ เติบโตตามธรรมชาติแม้ว่าในใจอยากครอบครองและสัมผัสดุ้นเนื้อที่แอบมองมานานสิ่งที่บอยไม่รู้ก็คือในช่วงเวลาเดียวกันนั้นทัศน์เองก็เริ่มค้นพบว่าการมีแฟนคนนี้ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปมากกว่าที่คิดเช้าวันจันทร์บอยมาถึงห้องพักครูตามปกติ เขาวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะ เปิดคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มเตรียมเอกสารสำหรับการสอนคาบแรก ขณะที่กำลังจัดกระดาษให้เรียงตรงเสียงฝีเท้าก็ดังเข้ามาใกล้ประตู“อรุณสวัสดิ์ครับคุณครูวิทยาศาสตร์”บอยเงยหน้าขึ้นทันทีทัศน์ยืนอยู่ตรงประตูพร้อมกาแฟสองแก้วในมือใบหน้ามีรอยยิ้มที่ดูสดใสกว่าคนที่เพิ่งเดินทางมาถึงโรงเรียนในตอนเช้าเสียอีก“นายซื้อกาแฟมาสองแก้วทำไม?”“แก้วหนึ่งของผมอีกแก้วของนาย”บอยนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนรับแก้วที่อีกฝ่ายยื่นให้“ของผมเหรอ?”“ใช่สินายคิดว่าผมจะดื่มสองแก้วคนเดียวหรือไง?”บอยหัวเราะเบา ๆ“ก็ไม่รู้นายอาจจะติดกาแฟขึ้นมาก็ได้”ทัศน์ลากเก้าอี้มานั่งข้างโต๊ะแล้ววางแก้วของตัวเองลง“ผมถามร้านมาแล้วนะว่าแก้วไหนหวานน้อยแบบที่นายชอบ”บอยชะงักมือที่กำลังเปิดฝาแก้วหยุดอยู่ครู่หนึ่งเขาไม่เคยบอกทัศน์อย่างจริงจังว่าชอบกาแฟรสไหนเพียงแต่เวลาไปซื้อด้วยกัน เขามักเลือกเครื่องดื่มหวานน้อยอยู่เสมอทัศน์สังเกตเห็นสีหน้าของเขาจึงถามขึ้น“ทำไมทำหน้าเหมือนไม่เชื่อผมเลย?”“เปล่า ผมแค่ไม่คิดว่านายจะจำได้”ทัศน์ยักไหล่“ก็เรื่องของแฟนตัวเองทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ”บอยก้มหน้าทันทีแก้มของเขาร้อนขึ้นจนต้องยกแก้วกาแฟขึ้นบังใบหน้าส่วนทัศน์กลับหัวเราะอย่างพอใจเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น“แค่นี้ก็เขินแล้วเหรอ?” “นายก็พูดอะไรไม่รู้!”“ผมพูดความจริงนี่ครับ”ทัศน์ยิ้มกว้างก่อนลุกขึ้นยืนเพราะได้ยินเสียงนักเรียนเรียกจากทางเดิน“เดี๋ยวผมไปดูสนามก่อนนะเที่ยงนี้กินข้าวด้วยกัน”“ได้สิ”“ห้ามหนีไปกินก่อนนะ”“ผมจะหนีไปไหนได้ล่ะ”“ดีมากครับ”ทัศน์ยกมือแตะไหล่บอยเบาๆ แล้วเดินออกจากห้องไปบอยมองตามจนอีกฝ่ายลับสายตาก่อนก้มมองแก้วกาแฟในมืออีกครั้งรอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าเมื่อก่อนเขาเป็นฝ่ายจำรายละเอียดของทัศน์แทบทุกอย่างเป็นฝ่ายคอยสังเกตว่าอีกฝ่ายชอบกินอะไร เหนื่อยตอนไหนหรือมีสีหน้าอย่างไรเมื่อเจอเรื่องไม่สบายใจ แต่ตอนนี้ทัศน์เริ่มเป็นฝ่ายจดจำรายละเอียดของเขาบ้างแล้ว และบอยก็ไม่รู้เลยว่าความรู้สึกอบอุ่นจากเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จะทำให้เขารักทัศน์มากขึ้นได้อีกแค่ไหน ในช่วงพักกลางวันทัศน์กำลังนั่งรับประทานอาหารกับเพื่อนครูพละสองคนบทสนทนาบนโต๊ะเป็นเรื่องการแข่งขันกีฬาที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้าทุกคนช่วยกันเสนอความคิดเห็นและแบ่งหน้าที่ตามความถนัดทัศน์ร่วมพูดคุยอย่างสนุกสนานแต่เมื่อเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง เขากลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังรออะไรบางอย่างปกติเวลานี้เขามักจะเดินไปกินข้าวกับบอยวันนี้เขาติดประชุมสั้นๆ หลังเลิกคาบ จึงไม่ได้ส่งข้อความไปหาอีกฝ่ายเหมือนทุกวัน“ทัศน์นายฟังอยู่หรือเปล่า?”เพื่อนครูคนหนึ่งเรียกขึ้น“ฟังอยู่ ๆว่าไงนะ?”“ผมถามว่านายสะดวกดูแลการแข่งขันรอบคัดเลือกวันพุธไหม”“อ๋อ ได้สิไม่มีปัญหา”เพื่อนครูมองหน้าเขาอย่างสงสัย“วันนี้นายดูใจลอยนะปกติเรื่องกีฬานี่ไม่ต้องถามซ้ำเลย”ทัศน์หัวเราะกลบเกลื่อน“คงเหนื่อยจากค่ายนั่นแหละ”แต่ความจริงแล้วเขากำลังคิดถึงบอย เขาสงสัยว่าอีกฝ่ายกินข้าวหรือยัง วันนี้มีคาบสอนติดกันหรือไม่และจะได้พักบ้างหรือเปล่าทัศน์ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนที่คอยมองนาฬิกาเพียงเพราะอยากเจอใครสักคนในช่วงพักกลางวันเขาเคยกินข้าวกับเพื่อนครูคนอื่นได้ตามปกติและไม่เคยรู้สึกว่าการไม่ได้เจอใครสักคนในวันหนึ่งเป็นเรื่องสำคัญแต่ตอนนี้การที่ไม่ได้เห็นบอยตั้งแต่เช้ากลับทำให้ช่วงพักกลางวันดูไม่ค่อยสมบูรณ์เท่าไรนักเมื่อกินข้าวเสร็จทัศน์จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดข้อความของบอย เขาพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ไปว่าทัศน์:กินข้าวหรือยังครับ ไม่นานนักข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้นบอย:กำลังจะไปกินครับ วันนี้ตรวจงานเพลินไปหน่อย ทัศน์ขมวดคิ้วทันทีทัศน์:แล้วทำไมไม่พักก่อน งานค่อยทำก็ได้บอย:อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วครับ ไม่ต้องห่วงทัศน์อ่านประโยคนั้นแล้วถอนหายใจเบาๆทัศน์:รออยู่ตรงห้องพักครูนะ เดี๋ยวผมไปหาเขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าก่อนลุกขึ้นจากโต๊ะเพื่อนครูมองตาม“อ้าวจะไปไหนอีก?”“ไปดูอะไรนิดหน่อย”“อะไรของนายดูมีธุระตลอดเลยนะช่วงนี้”ทัศน์หัวเราะแต่ไม่ได้ตอบอะไรเพิ่มเติม เขาเพียงเดินออกจากโรงอาหารด้วยความรู้สึกที่เริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อยเขาอยากเจอบอย และเขาก็เริ่มยอมรับกับตัวเองแล้วว่าความต้องการง่าย ๆ นี้มีความหมายมากกว่าการไปพบเพื่อนร่วมงานธรรมดาเมื่อทัศน์มาถึงห้องพักครูเขาพบบอยกำลังนั่งตรวจงานอยู่จริง ๆ บนโต๊ะมีเอกสารหลายกองวางเรียงกันแก้วน้ำอยู่ข้างคอมพิวเตอร์ และเจ้าตัวกำลังขมวดคิ้วกับคำตอบของนักเรียนคนหนึ่ง“บอย”บอยเงยหน้าขึ้นทันที“อ้าวนายมาแล้วเหรอ?”“ไหนบอกว่าอีกนิดเดียวไง”บอยหัวเราะแห้งๆ“ก็ใกล้เสร็จแล้วจริงๆ”ทัศน์เดินเข้ามาดูเอกสาร ก่อนเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ“ผมนั่งรอได้แต่ขออย่างหนึ่ง”“อะไร?”“นายต้องไปกินข้าวกับผมก่อนที่ร้านจะปิด”บอยยิ้มอย่างเอ็นดู“ครับคุณครูพละ”ทัศน์นั่งรอโดยไม่เร่งเร้าเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข่าวบ้าง คุยกับบอยบ้างและบางครั้งก็ช่วยเรียงเอกสารที่ตรวจเสร็จแล้วให้เป็นระเบียบเมื่อบอยทำงานเสร็จในที่สุดเขาก็ปิดคอมพิวเตอร์แล้วหันมาหาทัศน์“เรียบร้อยแล้วไปกันเถอะ”ทัศน์ลุกขึ้นยืนทันที“ดีมาก ผมเกือบหิวตายแล้ว”“นายกินข้าวไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”“ก็กินไปแล้วแต่ผมอยากกินกับนายอีก”บอยหยุดนิ่งทัศน์เองก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาเขาไม่แน่ใจว่าทำไมจึงรู้สึกอยากพูดความจริงออกไปมากขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายเขาก็เพียงยิ้มแล้วพยักหน้าไปทางประตู“ไปเถอะ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”บอยยิ้มกว้างจนทัศน์อดยิ้มตามไม่ได้ในใจของทัศน์เริ่มมีคำถามใหม่เกิดขึ้นทำไมเขาถึงอยากทำให้บอยมีความสุขขนาดนี้?ทำไมการเห็นบอยยิ้มจึงทำให้เขารู้สึกดีไปด้วย?และทำไมเขาถึงเริ่มอยากเป็นคนสำคัญของบอยมากกว่าเป็นเพียงคนที่อีกฝ่ายแอบรักอยู่ฝ่ายเดียว?เขายังไม่มีคำตอบทั้งหมดแต่เป็นครั้งแรกที่ทัศน์ไม่ได้อยากหลบเลี่ยงคำถามเหล่านั้นอีกต่อไปวันศุกร์ช่วงบ่ายโรงเรียนจัดกิจกรรมให้นักเรียนแต่ละระดับชั้นนำเสนอผลงานของกลุ่มสาระต่าง ๆบอยรับผิดชอบดูแลนักเรียนที่นำเสนอโครงงานวิทยาศาสตร์ส่วนทัศน์ช่วยจัดพื้นที่และดูแลความเรียบร้อยบริเวณอาคารกิจกรรมบอยกำลังอธิบายผลงานให้นักเรียนจากอีกห้องหนึ่งฟังเขาพูดอย่างตั้งใจ พร้อมยิ้มให้เด็ก ๆ เมื่อมีคนถามคำถามทัศน์เดินผ่านมาพอดีตอนแรกเขาตั้งใจจะเข้ามาทักบอยตามปกติแต่เมื่อเห็นครูหนุ่มอีกคนจากต่างกลุ่มสาระยืนคุยกับบอยอย่างสนิทสนมเขากลับชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัวครูคนนั้นหัวเราะกับสิ่งที่บอยพูดก่อนเอ่ยชมผลงานของนักเรียนและหันมาคุยกับบอยต่อ ไม่มีอะไรผิดปกติเลยทั้งสองคนกำลังพูดคุยเรื่องงานอย่างเป็นมิตรเท่านั้นแต่ทัศน์กลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอย่างที่ตัวเองก็อธิบายไม่ได้เขายืนอยู่ห่างออกไปครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเดินเข้าไปหา“บอยเสร็จหรือยัง?”บอยหันมาเห็นทัศน์ก็ยิ้มทันที“ใกล้แล้วนายมีอะไรหรือเปล่า?”“เปล่า ผมแค่จะมาถามว่าเย็นนี้กลับพร้อมกันไหม”บอยพยักหน้า“ได้สิขอเก็บเอกสารอีกนิดเดียว”ทัศน์หันไปทักทายครูอีกคนตามมารยาทก่อนช่วยบอยจัดเอกสารบนโต๊ะโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติมเมื่ออีกฝ่ายเดินออกไปแล้วบอยก็หันมามองคนข้าง ๆ“นายมีอะไรหรือเปล่า?”“ไม่มีนี่”“แน่ใจนะ?”“แน่สิ”บอยหรี่ตามองอย่างจับผิด“ทำไมวันนี้นายดูแปลกๆ”ทัศน์หยุดมือที่กำลังเรียงเอกสารแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน“ผมแปลกตรงไหน?” “ก็ปกตินายเดินมาถึงก็ทักผมเสียงดังวันนี้กลับยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างหลัง”ทัศน์นิ่งไปเล็กน้อยก่อนตอบตามตรงอย่างที่ตัวเองเพิ่งเริ่มเข้าใจ“ผมแค่…อยากคุยกับนาย”บอยยิ้ม“ก็คุยอยู่ไง”“เออ ผมรู้แล้วน่า”ทัศน์ก้มหน้าจัดเอกสารต่อแต่ในใจกลับรู้สึกเขินกับคำพูดของตัวเองอย่างประหลาดเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีช่วงเวลาที่รู้สึกอยากเข้าไปหาใครสักคนเพียงเพราะเห็นอีกฝ่ายกำลังหัวเราะกับคนอื่น เขาไม่ได้อยากห้ามบอยพูดคุยกับใครและไม่ได้คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ควบคุมความสัมพันธ์ของแฟนแต่ความรู้สึกบางอย่างในอกกลับทำให้เขาอยากเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ บอยมากขึ้นหลังจากเก็บของเสร็จทั้งคู่เดินออกจากอาคารพร้อมกัน ทัศน์เดินเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนพูดขึ้น“บอย”“ว่าไง?”“เมื่อกี้นายคุยกับครูคนนั้นสนุกดีนะ”บอยหันมามองแล้วหลุดหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าที่พยายามทำเป็นปกติของอีกฝ่าย“นายกำลังหึงผมหรือเปล่าเนี่ย?”ทัศน์หยุดเดินทันที“ใครหึง!”บอยหัวเราะหนักกว่าเดิม“ผมยังไม่ได้บอกเลยว่านายหึงใคร”“บอย!”“ครับ ๆไม่แกล้งแล้วครับ”ทัศน์ส่ายหน้าแต่สุดท้ายก็หัวเราะตามเมื่อเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าวเขาก็ยอมพูดออกมาเบา ๆ“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเรียกว่าหึงหรือเปล่าแต่ตอนเห็นนายคุยกับเขา ผมก็อยากเข้าไปหานายเฉย ๆ”บอยค่อย ๆหุบยิ้มลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน“ทัศน์”“หืม?”“ถ้านายรู้สึกอะไร ก็บอกผมตรง ๆได้เลยนะ ผมไม่อยากให้นายต้องเดาความรู้สึกตัวเองอยู่คนเดียว”ทัศน์มองหน้าเขาก่อนพยักหน้าอย่างช้า ๆ“ผมจะพยายาม”บอยยิ้มให้ แล้วเดินเคียงข้างเขาต่อไปครั้งนี้ทัศน์เป็นฝ่ายเอื้อมมือมาจับมือบอยก่อน ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรต่อแต่สัมผัสนั้นกลับทำให้บอยรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกสำหรับบอยนี่เป็นอีกครั้งที่เขาได้เห็นทัศน์ในมุมใหม่ ส่วนทัศน์เองก็เริ่มเข้าใจว่าการรักใครสักคนไม่ได้หมายถึงการต้องเป็นคนที่รู้คำตอบทุกอย่างตั้งแต่ต้นบางครั้งความรักก็ทำให้เรารู้สึกแปลกใหม่กับตัวเอง และต้องค่อย ๆเรียนรู้ว่าจะดูแลความรู้สึกนั้นอย่างไรเขาไม่จำเป็นต้องรีบหาคำจำกัดความให้ทุกอย่างในวันนี้เพียงแค่ซื่อสัตย์กับบอย และซื่อสัตย์กับหัวใจของตัวเองก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีแล้วเย็นวันเสาร์ทัศน์ชวนบอยไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ ทั้งคู่เดินคุยกันเรื่อย ๆหลังจากแวะซื้อเครื่องดื่มจากร้านเล็ก ๆ ใกล้ทางเข้า ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแสงแดดอ่อนลงจนไม่ร้อนเหมือนตอนกลางวัน ผู้คนบางส่วนกำลังออกกำลังกายบางครอบครัวพาเด็ก ๆ มาเดินเล่นส่วนคู่รักหลายคู่ก็นั่งพักอยู่ตามม้านั่งใต้ต้นไม้ บอยเดินอยู่ข้างทัศน์มือหนึ่งถือแก้วเครื่องดื่ม อีกมือปล่อยให้แกว่งไปตามจังหวะก้าวเขากำลังเล่าเรื่องนักเรียนที่ตอบคำถามในห้องเรียนได้อย่างน่าประหลาดใจขณะที่ทัศน์ฟังไปยิ้มไปเมื่อเรื่องเล่าจบลงทัศน์กลับไม่ได้ต่อบทสนทนาด้วยมุกตลกเหมือนทุกครั้ง เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนหันมามองบอย“บอย”“หืม?”“ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?”“ได้สิ”ทัศน์ชะลอฝีเท้าก่อนหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีม้านั่งอยู่ใกล้ ๆ“นายยังจำคืนที่ค่ายได้ไหม?”บอยยิ้มทันที“จำได้สิ ผมจะลืมได้ยังไง”“ผมก็จำได้เหมือนกัน”ทัศน์พูด “ตอนนั้นผมตกใจมาก เพราะไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผู้ชายมาบอกว่าชอบผมแต่หลังจากนั้น ผมกลับเริ่มคิดถึงเรื่องที่นายพูดบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ”บอยนิ่งฟังอย่างตั้งใจ“ผมเริ่มสังเกตตัวเองว่าเวลามีเรื่องอะไร ผมอยากเล่าให้นายฟังเป็นคนแรก ๆ เวลานายไม่อยู่ ผมก็ชอบมองหาแล้วเวลานายยิ้มให้ ผมก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก”ทัศน์หัวเราะเบาๆ“ผมไม่รู้ว่าควรอธิบายยังไงดีแต่ผมรู้ว่าความรู้สึกนี้ไม่ได้เกิดจากการที่นายชอบผมฝ่ายเดียวแล้วล่ะ”บอยรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นทีละน้อย“แล้วนายคิดว่ามันคืออะไร?”ทัศน์มองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างจริงใจ“ผมคิดว่าผมกำลังตกหลุมรักนายเหมือนกัน”บอยนิ่งไปเขาเคยจินตนาการถึงวันที่ได้ยินคำนี้จากทัศน์หลายครั้งแต่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้ยินมันจริง ๆในวันที่ท้องฟ้าเริ่มมืดลงและมีลมเย็นพัดผ่านสวนสาธารณะอย่างเงียบสงบ “ทัศน์…”“ผมยังอาจมีเรื่องต้องเรียนรู้อีกเยอะนะ”ทัศน์พูดต่อ “แต่ผมไม่อยากให้ความไม่คุ้นเคยของตัวเองทำให้ผมพลาดโอกาสที่จะรักใครสักคนที่สำคัญกับผมมากขนาดนี้”บอยยิ้มทั้งที่ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว“ผมไม่ได้ต้องการให้นายเปลี่ยนตัวเองเลยผมแค่อยากให้นายมีความสุขกับผม”ทัศน์พยักหน้าแล้วขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย“งั้นผมขอทำอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม?”บอยสบตาเขา“อะไรเหรอ?”ทัศน์ยิ้มอย่างประหม่าซึ่งเป็นสีหน้าที่บอยไม่ค่อยได้เห็นจากคนที่มั่นใจในตัวเองอยู่เสมอ“ผมอยากจูบนาย”หัวใจของบอยแทบหยุดเต้นแม้ทั้งคู่จะเคยพูดคุยเรื่องความสัมพันธ์กันแล้วแต่การได้ยินทัศน์เป็นฝ่ายขอด้วยตัวเองกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังฝัน“ได้สิ”บอยตอบเบา ๆ “ถ้านายอยากทำจริง ๆ”ทัศน์พยักหน้าเขาค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ หยุดรอให้บอยมีโอกาสเปลี่ยนใจก่อนโน้มหน้าเข้าหาและจูบอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน เป็นจูบสั้น ๆ ที่ไม่ได้มีความซับซ้อนอะไร แต่สำหรับทัศน์มันกลับทำให้ความรู้สึกหลายอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจเริ่มชัดเจนขึ้นเมื่อผละออกมา เขามองบอยอยู่ครู่หนึ่ง“ผมทำตัวแปลกไหม?”บอยหลุดหัวเราะทั้งที่แก้มแดง“นายถามอะไรเนี่ย?”“ก็ผมไม่รู้จริงๆ นี่”บอยยกมือขึ้นแตะแก้มของทัศน์เบาๆ“นายไม่ได้ทำอะไรแปลกเลยผมมีความสุขมากต่างหาก”ทัศน์ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจก่อนหัวเราะเบา ๆ“ดีแล้ว ผมนึกว่านายจะล้อผมเสียอีก”“ผมไม่ล้อนายหรอก”บอยเว้นจังหวะก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“อย่างน้อยก็ไม่ล้อมากนัก”“บอย!”ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกันทัศน์ยื่นมือมาจับมือเขาอีกครั้ง แล้วเดินเคียงข้างกันต่อไปแต่หลังจากวันนั้นทัศน์ก็เริ่มเข้าใจสิ่งหนึ่งอย่างชัดเจนขึ้น เขาไม่ได้อยากอยู่กับบอยเพียงเพราะบอยเป็นคนรักเขาเขาอยากอยู่กับบอยเพราะตัวเขาเองก็รักบอยเช่นกันและนั่นคือความแตกต่างที่ทำให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้มีความหมายกับเขามากขึ้นทุกวัน
สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ได้อารมณ์ดีนะ{:5_124:} จะมีดราม่ามั้ยนี่55 ขอบคุณครับ รอติดตามต่อนะครับ ขอบตุณมากๆนะครับ รีบมาต่อนะ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ ขอบคุณครับ น่ารักมากไว้มาต่ออีกนะครับ ขอบคุณครับ ติดตามอยู่นะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ
หน้า:
[1]