g555g555g โพสต์ 2026-10-21 16:15:05

หลงรักครูพละ เจ้าเสน่ห์ 5

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g555g555g เมื่อ 2026-10-21 16:52

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาโรงเรียนเตรียมจัดกิจกรรมเข้าค่ายลูกเสือสำหรับนักเรียนมัธยมต้นครูทุกคนต่างมีหน้าที่รับผิดชอบต่างกันไป ทัศน์ดูแลกิจกรรมกลางแจ้งส่วนบอยช่วยจัดเอกสาร รายชื่อ และอุปกรณ์ที่ต้องใช้ในค่าย ตลอดทั้งวันทั้งคู่แทบไม่มีเวลานั่งคุยกันตามลำพังทัศน์ต้องวิ่งประสานงานระหว่างสนามกับห้องเก็บของส่วนบอยก็ต้องตรวจสอบรายการอุปกรณ์และแก้ไขเอกสารที่มีข้อมูลตกหล่นเมื่อถึงช่วงเย็นทัศน์เดินมาหาบอยที่ห้องพักครู พร้อมกระดาษรายการอุปกรณ์ในมือ“บอย ช่วยผมดูรายการนี้หน่อยได้ไหมผมกลัวตกหล่นอะไรไป”บอยรับเอกสารมาอ่านอย่างละเอียดก่อนชี้รายการสองสามข้อที่ยังไม่ได้เตรียม“ตรงนี้ยังไม่มีนะแล้วก็เชือกสำหรับฐานกิจกรรมต้องเพิ่มอีกชุดหนึ่ง”ทัศน์ก้มดูตามก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก“ดีนะที่ให้นายช่วยดูไม่งั้นพรุ่งนี้ผมคงวิ่งวุ่นแน่”“ไม่เป็นไรงานค่ายก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว”ทัศน์ยิ้มแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ“พรุ่งนี้เราต้องอยู่ค่ายสองคืนใช่ไหม?”“ใช่”“หวังว่าจะได้นอนบ้างนะปีที่แล้วผมแทบไม่ได้นอนเลย นักเรียนเรียกทั้งคืน”บอยหัวเราะ“นายก็รับปากช่วยเด็กทุกเรื่องเองนี่”“ก็เห็นแล้วสงสารบางคนเพิ่งเคยเข้าค่ายครั้งแรก”บอยมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกอบอุ่นเขาชอบที่ทัศน์เป็นคนมีน้ำใจ แม้จะชอบพูดเล่นและทำตัวสบาย ๆแต่เมื่อถึงเวลาทำงานจริง เขาก็รับผิดชอบอย่างเต็มที่“ปีนี้ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกผมนะ”บอยพูดทัศน์หันมามองก่อนยิ้มให้ด้วยแววตาจริงใจ“ขอบใจนะมีนายอยู่ด้วยแล้วผมสบายใจขึ้นเยอะเลย”บอยพยายามไม่แสดงอาการหวั่นไหวออกมาแต่ในใจกลับเก็บคำพูดนั้นไว้เหมือนของสำคัญคืนนั้นก่อนกลับบ้านบอยจัดกระเป๋าสำหรับเข้าค่ายอย่างละเอียด เขาเตรียมเสื้อผ้า ยาประจำตัว ไฟฉายและอุปกรณ์ส่วนตัวให้ครบถ้วน แต่ระหว่างพับเสื้อใส่กระเป๋าเขากลับเผลอคิดถึงเรื่องที่ต้องพักเต็นท์เดียวกับทัศน์เมื่อทราบการจัดที่พักจากผู้ประสานงานบอยต้องใช้เวลานั่งนิ่งอยู่พักใหญ่กว่าจะทำใจให้สงบได้เขาต้องเตือนตัวเองหลายครั้งว่าการอยู่เต็นท์เดียวกันเป็นเพียงเรื่องของการจัดที่พักไม่ใช่โอกาสให้เขาแสดงความรู้สึกเกินขอบเขต กลัวใจตัวเองที่คิดจะลักหลับทัศน์นึกถึงเป้าแน่นๆแล้วอดคิดไม่ได้จริงๆอยากสัมผัสสักครั้ง แต่ทัศน์ไว้ใจเขาในฐานะเพื่อนร่วมงานและเขาต้องรักษาความไว้วางใจนั้นให้ดีที่สุดถึงอย่างนั้นบอยก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อจินตนาการถึงคืนที่ได้พูดคุยกับทัศน์หลังจากกิจกรรมทั้งวันจบลงบางทีเขาอาจมีโอกาสได้รู้จักอีกฝ่ายมากขึ้นหรืออย่างน้อยก็ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันโดยไม่ต้องรีบแยกย้ายไปทำงานเหมือนทุกวันบอยปิดกระเป๋า แล้ววางไว้ข้างประตูห้อง เขาไม่รู้ว่าค่ายครั้งนี้จะนำอะไรมาให้บ้างแต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าค่ำคืนหนึ่งในเต็นท์จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของความรักที่เขาเก็บซ่อนไว้มานานเสียงรถบัสของโรงเรียนดังเข้ามาในบริเวณค่ายตั้งแต่ช่วงเช้านักเรียนทยอยลงจากรถพร้อมกระเป๋าสัมภาระ บ้างพูดคุยเสียงดังบ้างรีบวิ่งไปหาเพื่อนที่อยู่คนละห้องขณะที่ครูแต่ละคนต่างช่วยกันตรวจนับรายชื่อและจัดแถวให้เป็นระเบียบบอยก้าวลงจากรถเป็นคนท้ายๆ เขาสะพายกระเป๋าเป้ไว้บนหลังมืออีกข้างถือแฟ้มเอกสารที่ต้องใช้ในการประสานงานตลอดกิจกรรมทันทีที่เงยหน้าขึ้นเขาก็มองเห็นทัศน์ยืนอยู่ใกล้สนามหญ้าแล้ว ในชุดลูกเสื้อที่รัดแน่นพอดีตัวทำให้เห็นมัดกล้าม และท่อนขาที่แข็งแกร่ง กำลังพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ค่ายเรื่องการแบ่งฐานกิจกรรมเขาฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้าเป็นระยะก่อนยิ้มและยกมือไหว้ขอบคุณเมื่อการพูดคุยเสร็จสิ้นบอยหยุดมองอยู่ครู่หนึ่งแม้จะเห็นทัศน์แทบทุกวันแต่เขาก็ยังรู้สึกว่าคนคนนี้มีบางอย่างที่ทำให้สายตาของเขาเผลอหันไปหาเสมอ ทัศน์ในชุดลูกเสือที่เป้ากางเกงแน่นตุงดูคล่องแคล่วกับทุกสถานการณ์ ตั้งแต่การจัดกิจกรรมไปจนถึงการพูดคุยกับผู้คนและไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน อีกฝ่ายก็มักมีรอยยิ้มให้คนรอบตัว“บอย! ทางนี้!”ทัศน์ยกมือเรียกเมื่อเห็นเขายืนอยู่ห่างๆบอยรีบเดินเข้าไปหา“มีอะไรหรือเปล่า?”“ไม่มีอะไรแค่จะถามว่านายเอาแฟ้มรายชื่อมาด้วยไหม”“เอามาแล้วอยู่ในกระเป๋านี่ไง”“เยี่ยมเลย”ทัศน์ยิ้ม “งั้นผมฝากนายช่วยตรวจรายชื่อครูประจำฐานหน่อยนะ เดี๋ยวผมต้องไปดูสนามกิจกรรมก่อน”“ได้เลย”ทัศน์กำลังจะเดินออกไปแต่ก็หยุดหันกลับมาอีกครั้ง“อ้อ บอย”“ว่าไง?”“ถ้าหิวก็บอกนะ ผมมีขนมอยู่ในกระเป๋าเดี๋ยวแบ่งให้”พูดจบเขาก็เดินจากไปอย่างรวดเร็วเพราะมีนักเรียนกลุ่มหนึ่งกำลังเรียกหาบอยมองตาม ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา แค่คำพูดธรรมดาๆ ว่าแบ่งขนมให้ ก็ทำให้เช้าวันนั้นของเขาสดใสขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อเขาเริ่มรู้สึกว่าการแอบรักใครสักคนเป็นเรื่องที่ทั้งมีความสุขและเหนื่อยใจในเวลาเดียวกันความสุขเกิดขึ้นได้จากเรื่องเล็กน้อยส่วนความเหนื่อยใจก็มาจากการที่เขาไม่สามารถบอกอีกฝ่ายได้ว่าสิ่งเล็กน้อยเหล่านั้นมีความหมายกับเขามากแค่ไหน แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาคิดเรื่องนั้นบอยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆแล้วเปิดแฟ้มเอกสาร เตรียมตัวทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดอย่างน้อยวันนี้เขาก็จะได้อยู่ในสถานที่เดียวกับทัศน์ไปจนถึงกลางคืน และสำหรับเขานั่นก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีแล้วกิจกรรมช่วงเช้าเริ่มต้นด้วยการแบ่งกลุ่มนักเรียนและฝึกระเบียบแถวทัศน์รับหน้าที่ดูแลฐานกิจกรรมกลางแจ้ง เขาต้องเดินไปมาระหว่างกลุ่มนักเรียนคอยอธิบายกติกา สาธิตวิธีใช้อุปกรณ์และช่วยแก้ปัญหาเมื่อแต่ละกลุ่มทำกิจกรรมผิดขั้นตอนบอยเองก็มีหน้าที่ช่วยดูแลเอกสารและประสานงานระหว่างฐานเขาจึงได้เดินผ่านบริเวณที่ทัศน์รับผิดชอบอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งที่ผ่านบอยมักเผลอมองหาอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว บางครั้งทัศน์กำลังอธิบายกติกาให้เด็กฟังบางครั้งกำลังช่วยยกอุปกรณ์และบางครั้งก็ยืนหัวเราะกับมุกของนักเรียนจนต้องยกมือห้ามให้ทุกคนกลับมาเข้าแถวบอยมองภาพเหล่านั้นด้วยความรู้สึกชื่นชมเขาไม่ได้รักทัศน์เพียงเพราะอีกฝ่ายมีรูปร่างสมส่วนเป้าใหญ่หรือมีบุคลิกที่โดดเด่นเท่านั้นแต่เขายังรักความเป็นคนที่พร้อมช่วยเหลือผู้อื่น รักความจริงใจและรักความใส่ใจที่ทัศน์มอบให้คนรอบตัวโดยไม่ต้องมีใครร้องขอ“ครูบอยครับ!”เสียงนักเรียนเรียกทำให้เขาหันกลับมา“ครับ?”“ครูทัศน์ให้เอากล่องอุปกรณ์ไปไว้ตรงนั้นครับแต่ผมไม่แน่ใจว่าตรงไหน”บอยก้มดูรายการในมือก่อนชี้ไปยังพื้นที่ข้างสนาม“ตรงโต๊ะใต้ต้นไม้นั่นแหละวางให้ชิดกันนะ จะได้ไม่เกะกะทางเดิน”“ครับ!”นักเรียนยกกล่องไปตามที่บอกบอยจึงเดินตามไปช่วยจัดให้เรียบร้อย ขณะกำลังยกกล่องใบสุดท้ายเสียงทัศน์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“บอยระวังมือหน่อย กล่องนี้มีขอบคม”บอยหันไปเห็นทัศน์เดินเข้ามาช่วยประคองกล่องอีกด้าน“ขอบใจ ผมไม่ทันเห็น”“ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมช่วย”ทั้งคู่ยกกล่องขึ้นวางบนโต๊ะพร้อมกันทัศน์ตรวจดูความเรียบร้อย ก่อนหันมายิ้มให้“เรียบร้อยแล้วขอบใจมากนะ ถ้าไม่มีนาย วันนี้ผมคงวิ่งจนขาแทบหลุด”“นายก็พูดเกินไปผมแค่ช่วยนิดหน่อยเอง”“นิดหน่อยที่ไหนผมเห็นนายเดินประสานงานตั้งแต่เช้าแล้ว”ทัศน์พูดพร้อมยื่นขวดน้ำที่ยังไม่ได้เปิดให้“เอ้าดื่มน้ำก่อน เดี๋ยวจะเหนื่อย”บอยรับมาอย่างงง ๆ“แล้วนายล่ะ?”“ผมมีอีกขวด”บอยก้มมองขวดน้ำในมือความรู้สึกอบอุ่นแผ่ขึ้นมาในอกเขารู้ว่าทัศน์เป็นคนมีน้ำใจและการแบ่งน้ำให้เพื่อนร่วมงานไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไรแต่เมื่อคนที่ยื่นให้คือคนที่เขาแอบรักมานานทุกอย่างก็ยากจะเป็นเพียงเรื่องธรรมดาสำหรับเขา“ขอบใจนะทัศน์”“เรื่องแค่นี้เอง”ทัศน์ตอบ ก่อนหันไปเรียกนักเรียนอีกกลุ่ม “ครูไปก่อนนะเดี๋ยวเสร็จฐานนี้แล้วเจอกัน!”บอยยืนมองตามจนอีกฝ่ายเดินห่างออกไปแล้วจึงเปิดขวดน้ำดื่มเขาเผลอยิ้มให้ตัวเองอีกครั้งบางทีเขาอาจกำลังตกหลุมรักคนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพียงเพราะอีกฝ่ายยังคงเป็นคนที่เขารู้สึกดีด้วยทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ ช่วงบ่ายกิจกรรมดำเนินไปอย่างคึกคักนักเรียนต้องทำภารกิจเป็นทีมและช่วยกันแก้ปัญหาตามฐานต่าง ๆเสียงเชียร์ดังขึ้นเป็นระยะ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานเมื่อกิจกรรมสุดท้ายจบลงครูและนักเรียนต่างช่วยกันเก็บอุปกรณ์ก่อนแยกย้ายไปอาบน้ำและพักผ่อนบอยกำลังเก็บเอกสารใส่แฟ้มอยู่ใต้ศาลาทัศน์ก็เดินเข้ามาหาพร้อมสีหน้าเหนื่อยล้า“เสร็จหรือยัง?”“ใกล้แล้วนายล่ะ?”“เสร็จแล้วเหมือนกัน”ทัศน์ทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งข้าง ๆ “วันนี้ผมใช้พลังงานไปเหมือนสามวันรวมกัน”บอยหัวเราะ“ก็เห็นนายวิ่งไปทุกฐานเลยนี่”“แล้วใครใช้ให้ผมเป็นครูพละล่ะครับ”ทัศน์พูดจบก็หัวเราะกับตัวเองก่อนเอนหลังพิงพนักม้านั่งบอยมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งเขาสังเกตเห็นว่าทัศน์เหนื่อยจริง ๆ จึงหยิบขนมจากกระเป๋าของตัวเองออกมายื่นให้“กินอะไรหน่อยไหม?”ทัศน์ลืมตาขึ้นมองก่อนรับขนมไป“นายพกมาด้วยเหรอ?”“อืม เผื่อหิว”“ดีเลย ผมกำลังหิวพอดี”ทัศน์แกะซองขนมแล้วแบ่งให้บอยครึ่งหนึ่ง“เอ้ากินด้วยกัน”บอยรับมาอย่างเต็มใจทั้งคู่นั่งกินขนมด้วยกันใต้ศาลา ฟังเสียงนักเรียนคุยกันอยู่ไกล ๆและปล่อยให้ความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมทั้งวันค่อย ๆ จางลง“บอย”“หืม?”“ผมดีใจนะที่นายมาค่ายครั้งนี้”บอยหันไปมองทันที“ทำไมเหรอ?”“ก็มีคนช่วยงานมีคนคุยด้วย แล้วก็ไม่รู้สึกว่าต้องจัดการทุกอย่างคนเดียว”ทัศน์ยิ้มให้“ถ้าปีหน้ามีค่ายอีกผมก็อยากให้นายมาด้วยนะ”บอยรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงขึ้นจนต้องหลบตา“ถ้าโรงเรียนให้ไปผมก็ไปอยู่แล้ว”“งั้นตกลงตามนี้” ทัศน์ยกมือขึ้นแตะไหล่เขาเบาๆ ก่อนลุกขึ้นยืน“ไปอาบน้ำกันเถอะเดี๋ยวค่ำแล้วจะยิ่งเหนื่อย” อูยยย ทัศน์ชวนผมอาบน้ำซึ่งการอาบน้ำเป็นห้องน้ำรวม ทำให้ตอนนี้ผมกับทัศน์กำลังอาบน้ำด้วยกัน โดยผมใส่กางเกงขาสั้นสีดำ ส่วนทัศน์ไม่อายผมเลย ทัศน์ใส่กางเกงในสีขาวตัวจิ๋วอาบน้ำ เวลาเปียกน้ำทำให้ผมได้เห็นน้องชายของทัศน์ชัดเจนมาก ดุ้นควยอวบยาวที่ม้วนตัวอยู่ปลายหัวเป่งเหญ่เป็นรอยหยักพร้อมกับดงหมอยที่ดกดำทำเอาผมไม่สามารถหยุดมองได้เลยมันใหญ่กว่าที่ผมคิดอีก ทัศน์อาบน้ำโดยไม่มองมาทางผมเลยแต่ผมสิกลับมองแทบไม่กระพริบตาคิดว่าคืนนี้ถ้าห้ามใจไม่ไหวจะเป็นยังไง เฮ้อ,…… บอยเดินกลับไปยังบริเวณเต็นท์พร้อมกระเป๋าใบเล็กในใจยังคงรู้สึกตื่นเต้นกับการต้องพักร่วมเต็นท์กับทัศน์เขาพยายามบอกตัวเองให้ทำตัวตามปกติเพราะนี่เป็นเพียงการพักค้างคืนระหว่างกิจกรรมของโรงเรียนไม่มีอะไรที่เขาควรคิดไปไกลกว่านั้นเมื่อมาถึงเขาพบว่าทัศน์กำลังจัดที่นอนอยู่ด้านหนึ่งของเต็นท์“อ้าวมาแล้วเหรอบอย” ทัศน์หันมายิ้ม “ผมเลือกที่นอนให้แล้วนะ นายเอาฝั่งนี้ก็ได้จะได้ไม่ต้องเบียดกันมาก”บอยมองพื้นที่ที่อีกฝ่ายจัดไว้ให้แล้วพยักหน้า“ขอบใจนะ”“ไม่เป็นไร ผมไม่อยากให้นายตื่นมาแล้วปวดหลังเพราะพรุ่งนี้ยังมีกิจกรรมอีกเยอะ”บอยหัวเราะ“นายคิดเผื่อขนาดนั้นเลยเหรอ?”“ก็แน่นอนสิ ผมเป็นครูพละนะเรื่องสภาพร่างกายต้องมาก่อน”ทัศน์ทำหน้าจริงจังเกินเหตุจนบอยหัวเราะออกมาอีกครั้งบรรยากาศภายในเต็นท์จึงผ่อนคลายลงทั้งคู่ช่วยกันจัดกระเป๋า วางไฟฉายไว้ใกล้มือ และเตรียมเสื้อผ้าสำหรับวันถัดไปหลังจากจัดของเสร็จทัศน์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ ก่อนวางลงข้างหมอนแล้วเอนหลังนอนอย่างสบายใจ“วันนี้เหนื่อยมากเลยว่ะ”บอยนั่งลงบนที่นอนของตัวเอง“นายทำกิจกรรมทั้งวันนี่นาพรุ่งนี้ก็อย่าลืมพักบ้างนะ”“ครับคุณครูวิทยาศาสตร์”“ยังจะมาแซวอีก”ทัศน์หัวเราะแล้วหันมามองบอย“แต่พูดจริง ๆนะ ขอบใจมากที่ช่วยงานวันนี้ ผมรู้สึกว่ามีอะไรให้นายช่วยได้ตลอดเลย”บอยยิ้ม“ผมยินดีช่วยอยู่แล้ว”“ผมรู้”ทัศน์ตอบ “เพราะงั้นถ้ามีอะไรที่ผมช่วยนายได้ ก็บอกผมเหมือนกันนะ ไม่ใช่มีแต่ผมที่ขอความช่วยเหลือจากนายอยู่ฝ่ายเดียว” คำพูดนั้นทำให้บอยรู้สึกอุ่นวาบในอกเขาอยากบอกว่าทัศน์ช่วยเขามากกว่าที่อีกฝ่ายคิดเสียอีกเพียงแค่ยิ้มให้ พูดคุยด้วย หรือชวนไปกินข้าวก็ทำให้วันที่เหนื่อยล้าของเขาดีขึ้นได้แล้ว แต่เขาก็ยังไม่กล้าพูดความจริงออกไป“ได้สิ”บอยตอบในที่สุดทัศน์ยิ้มแล้วเอื้อมมือไปปิดไฟฉายดวงใหญ่ เหลือเพียงแสงไฟเล็ก ๆ ที่ส่องสลัวอยู่มุมเต็นท์ทั้งคู่ต่างเงียบไปพักหนึ่งก่อนทัศน์จะถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย“บอยนายยังมีคนที่ชอบอยู่หรือเปล่า?”หัวใจบอยกระตุกเขาหันไปมองทัศน์ทันที“ทำไมถามเรื่องนี้อีกแล้วล่ะ?”“ก็ผมจำได้ว่านายเคยบอกว่ามีคนที่ชอบแต่ยังไม่พร้อมบอกชื่อ” ทัศน์ตอบ “ผมก็เลยสงสัยว่าเป็นยังไงบ้าง”บอยก้มมองมือของตัวเอง“ก็…ยังเหมือนเดิม”“นายชอบเขามากเลยเหรอ?”คำถามนั้นทำให้บอยเงียบไปนานเขาอยากหัวเราะกับความไม่รู้ของทัศน์อยากบอกว่าคนที่เขาชอบกำลังนอนอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าวและกำลังถามถึงความรักที่ตัวเองเป็นต้นเหตุโดยไม่รู้ตัวแต่เมื่อมองสีหน้าจริงใจของอีกฝ่ายบอยก็ทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ“มากสิ”ทัศน์นิ่งฟัง“มากจนบางครั้งผมก็ไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกตัวเองแล้ว”คำตอบนั้นทำให้ทัศน์ขยับตัวขึ้นนั่งสีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง“ถ้ามันทำให้นายเหนื่อยขนาดนั้นนายไม่อยากลองบอกเขาดูเหรอ?”บอยยิ้มบาง ๆ“ผมกลัวว่าถ้าบอกไปแล้วเขาจะไม่อยากอยู่ใกล้ผมอีก”ทัศน์นิ่งไปก่อนตอบอย่างชัดเจน“ถ้าเขาเป็นคนที่ดีจริงๆ ผมว่าอย่างน้อยเขาก็ควรให้เกียรติความรู้สึกของนายถึงจะไม่ได้รู้สึกเหมือนกันก็เถอะ”บอยเงยหน้าขึ้นมอง“นายคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?”“จริงสิ”ทัศน์ตอบ “ความรู้สึกของใครก็สำคัญทั้งนั้น ไม่มีใครผิดเพียงเพราะรักใครสักคนหรอก”ความเงียบกลับมาอีกครั้งบอยรู้สึกว่าคำพูดของทัศน์กำลังทำให้กำแพงที่เขาสร้างไว้ในใจค่อยๆ สั่นคลอนเขาไม่รู้ว่าตัวเองควรบอกคืนนี้เลยหรือไม่ไม่รู้ว่าคำสารภาพจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นหรือแย่ลงแต่เขาเริ่มรู้สึกว่าหากยังปล่อยให้ทัศน์ไม่รู้ความจริงต่อไปเขาอาจต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้เพียงลำพังอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้ “ทัศน์”“หืม?”“ถ้าคนที่ผมชอบเป็นคนใกล้ตัวมากๆ นายคิดว่าผมควรบอกเขาไหม?”ทัศน์หัวเราะเบาๆ“ก็ยิ่งควรบอกสิจะได้ไม่ต้องเดากันไปมา”บอยมองใบหน้าของคนตรงหน้าแล้วหัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้งทัศน์ไม่รู้เลยว่าคำตอบนั้นกำลังทำให้บอยเข้าใกล้การตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตเขาไม่รู้ว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าใช้เวลาหลายปีเก็บความรู้สึกที่มีต่อเขาไว้อย่างไรและเขาไม่รู้เลยว่าอีกไม่นานความสัมพันธ์ที่คุ้นเคยระหว่างเพื่อนร่วมงานสองคนกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาลบอยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ“ถ้าอย่างนั้น…ผมมีเรื่องหนึ่งอยากบอกนาย”ทัศน์วางโทรศัพท์ลงแล้วหันมาหาเขาเต็มตัว“ได้สิ ผมฟังอยู่”บอยสบตาอีกฝ่ายมือที่วางอยู่บนตักกำแน่นขึ้นเล็กน้อย เขารู้ว่าหลังจากพูดประโยคต่อไปทุกอย่างอาจไม่เหมือนเดิมอีกแล้วแต่คืนนี้เขาอยากซื่อสัตย์กับหัวใจของตัวเองเสียที“คนที่ผมชอบมาตลอด…”บอยหยุดไปชั่วครู่ก่อนพูดต่อด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย“คือ นาย ทัศน์”ภายในเต็นท์เงียบลงทันทีทัศน์มองบอยด้วยสีหน้าตกตะลึงราวกับสมองกำลังพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เพิ่งได้ยิน“นาย…พูดจริงเหรอ?”บอยพยักหน้าน้ำเสียงเบาลงแต่ชัดเจน“จริง ผมชอบนายแบบคนรักไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงาน ผมชอบนายมานานแล้ว”เขาหลุบตาลงเพราะไม่กล้ามองสีหน้าของอีกฝ่ายนานกว่านั้น“ผมไม่ได้อยากบังคับให้นายรู้สึกเหมือนกันนะผมแค่อยากบอกความจริง ผมกลัวว่านายจะรังเกียจ แต่ผมก็ไม่อยากโกหกนายอีกแล้ว”ทัศน์ยังคงนิ่งอยู่ความเงียบเพียงไม่กี่วินาทีกลับยาวนานสำหรับบอยอย่างเหลือเกินเขาเริ่มเตรียมใจรับคำปฏิเสธแล้ว แม้จะพยายามยิ้มให้ดูเข้มแข็งก็ตาม   ในที่สุด ทัศน์ก็ถอนหายใจเบา ๆ“บอย…ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีผู้ชายมาชอบผมแบบนี้”บอยพยักหน้า“ผมเข้าใจ”“ผมตกใจจริง ๆนะ” ทัศน์พูดต่อ “ไม่ใช่เพราะผมรังเกียจนาย แต่เพราะผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลยผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรตอบนายยังไง”บอยฝืนยิ้ม“นายไม่ต้องตอบก็ได้ผมไม่ได้คาดหวังให้นายรักผมกลับ”ทัศน์มองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย“ผมอยากให้นายรู้ไว้อย่างหนึ่งนะผมไม่ได้รังเกียจนายเลย นายยังเป็นบอยคนเดิมที่ผมไว้ใจ เป็นเพื่อนที่ผมสบายใจเวลาอยู่ด้วยและเป็นคนที่ผมอยากคุยด้วยเหมือนเดิม”บอยเงยหน้าขึ้นมองดวงตาเริ่มแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ทัศน์เห็นเช่นนั้นก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ผมแค่ต้องใช้เวลาทำความเข้าใจตัวเองเพราะผมไม่เคยคิดว่าจะได้คบกับผู้ชายมาก่อน แต่ผมก็ไม่อยากปฏิเสธอะไรเพียงเพราะมันเป็นเรื่องใหม่สำหรับผม”เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดประโยคที่ทำให้บอยแทบไม่เชื่อหูตัวเอง“ถ้านายยังอยากให้โอกาสผม…ผมอยากลองคบกับนายดู”บอยนิ่งค้างไป“นายหมายความว่า…?”ทัศน์ยิ้มอย่างประหม่า“ผมหมายความว่า ผมอยากลองเปิดใจดูผมยังไม่รู้ว่าความรู้สึกของตัวเองจะไปได้ไกลแค่ไหน แต่ผมอยากเรียนรู้ไปพร้อมกับนาย”บอยยกมือขึ้นปิดปากดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ“จริงเหรอทัศน์?”“จริงสิ”“นายไม่ต้องฝืนเพราะสงสารผมนะ”ทัศน์ส่ายหน้า“ผมไม่ได้ทำเพราะสงสารนายผมอยากลองเพราะผมรู้สึกดีเวลาอยู่กับนายเหมือนกัน ผมอาจยังไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าความรักหรือเปล่าแต่ผมอยากให้โอกาสตัวเองได้ค้นหาคำตอบ”บอยก้มหน้าหัวเราะทั้งน้ำตา“ขอบคุณนะ”ทัศน์ยื่นมือออกมาอย่างเก้ๆ กัง ๆ บอยมองมือนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางมือตัวเองลงไปทัศน์บีบมือเขาเบาๆ“เราเริ่มจากการเป็นแฟนที่ค่อยๆ เรียนรู้กันก็ได้ไหม?”บอยพยักหน้าอย่างรวดเร็ว“ได้สิได้แน่นอน”ทั้งคู่ยิ้มให้กันท่ามกลางแสงไฟสลัวในเต็นท์
คืนนั้นบอยยังคงรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เขาไม่เคยคิดว่าคนที่ตัวเองแอบรักมานานจะยอมเปิดใจให้จริง ๆแม้จะยังไม่มีคำตอบทั้งหมดแต่การที่ทัศน์เลือกจะลองเรียนรู้ความสัมพันธ์นี้ด้วยความสมัครใจก็มีความหมายกับเขามากแล้วก่อนเข้านอนทัศน์หันมาถามอีกครั้ง“บอย”“หืม?”“พรุ่งนี้ตื่นแล้วเรายังกินข้าวด้วยกันเหมือนเดิมใช่ไหม?”บอยหัวเราะเบา ๆ“แน่นอนสิ”“ดีเลย”ทัศน์ยิ้ม “เพราะผมยังอยากกินข้าวกับนายอยู่ทุกวันนั่นแหละ”บอยหันหน้าไปอีกทางเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กว้างจนหุบไม่ลงเขารู้ว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้ยังต้องใช้เวลาและเขาไม่อยากเร่งรัดให้ทัศน์เปลี่ยนแปลงเร็วกว่าที่ตัวเองพร้อมแต่คืนนี้บอยมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนความหวังที่ไม่ได้เกิดจากการจินตนาการเพียงลำพังอีกต่อไปเพราะผู้ชายที่เขาแอบรักกำลังเลือกเดินเข้ามาหาเขาด้วยตัวเองและนั่นคือจุดเริ่มต้นของความรักที่ทั้งสองคนจะค่อยๆ เรียนรู้ไปด้วยกัน

nuangnut1996 โพสต์ 2026-10-21 18:16:06

สนุกมากครับ

ธนภัทร โพสต์ 2026-10-21 20:26:00

{:5_146:}{:5_146:}{:5_146:}

ta102 โพสต์ 2026-10-21 20:56:21

ขอบคุณครับ

Nukinho โพสต์ 2026-10-21 21:44:12

ดีจัง ที่ได้เปิดใจให้กันแล้ว

thai_boys โพสต์ 2026-10-22 05:37:44

ขอบตุณมากๆนะครับสนุกมาก

Fcukingoff โพสต์ 2026-10-22 22:26:42

ขอบคุณครับ

popn โพสต์ 2026-10-23 07:07:42

ขอบคุณครับ

tajarak3 โพสต์ 2026-10-24 07:34:26

ขอบคุณครับ

ninenut โพสต์ 2026-10-24 11:38:37

ขอบคุณครับ

tiessium โพสต์ 2026-10-31 19:03:29

ขอบคุณครับ

choochoochoo โพสต์ 2026-11-1 09:05:46

ขอบคุณ

tajarak3 โพสต์ 2026-11-4 01:08:56

ขอบคุณครับ

Sexmanteacher โพสต์ 2026-11-4 10:08:51

อู้ยยยยย น่ารักมากครับ

jarus_srinual โพสต์ 2026-11-4 11:35:09

ชอบบคับจริงๆผมอ่านเรื่องยางที่ไม่มีบทเลิฟเนี่ยไม่ค่อบชอบแต่เรื่องนี้ชอบนะครับ

akeins โพสต์ 2026-11-4 12:38:34

ขอบคุณครับ
หน้า: [1]
ดูในรูปแบบกติ: หลงรักครูพละ เจ้าเสน่ห์ 5