อสังหาป่าเดียวกัน ตอนที่ 21 (20 09 69)
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-9-20 11:21{:7_361:}กระเทยเฒ่าเล่าเรื่อง{:7_361:}{:7_363:}เพราะคิดถึง...จึงกลับมางานเขียนอีกรอบค่ะ{:7_363:}
{:7_362:}อสังหาป่าเดียวกัน{:7_362:}
ตอนที่ 21 : เพื่อนมนุษย์ผู้ยากไร้
ต่อจากตอนที่แล้ว
หลังจากเดินแยกจากนุ๊กโกะ ซันซัน ลีโอ และดายก็มุ่งตรงมายังร้าน
"ซันไชน์สปา" ผู้จัดการสาวสองได้ขอตัวไปเปลี่ยนชุดทำงานใหม่
เป็นชุดลำลองสำหรับออกเดินทางคล่องแคล่ว
บรรยากาศภายในร้านสปายังคงอบอุ่นและเป็นกันเอง
ทันทีที่ดายเดินก้าวเข้ามา พี่ๆ พนักงานสปาต่างพากันเหลียวมองและเอ่ยปาก
แซวกันยกใหญ่
"โอ้โห น้องดาย! วันนี้แต่งตัวหล่อจัด ออร่าจับจนพี่ๆ จำแทบไม่ได้เลยเนี่ย"
คำชมตรงๆ ทำเอาเด็กหนุ่มถึงกับยิ้มขวยเขิน ยักไหล่แก้เขินอย่างน่าเอ็นดู
ก่อนที่ดายจะหันหน้าไปแนะนำหนุ่มหล่อร่างสูงข้างกายด้วยความภูมิใจ
"พี่ๆ ครับ นี่พี่ลีโอ สมาชิกใหม่ในทีมงานของเราครับ ชงเครื่องดื่ม
และฝีมือการทำค็อกเทลอร่อยสุดยอดมากเลยนะครับ!"
ลีโอมองดายด้วยความรู้สึกประทับใจลึกๆ ในใจ เขารู้ดีว่าตนเอง
เป็นเพียงบาร์เทนเดอร์ฝึกหัด ฝีมือยังไม่ได้เก่งกาจถึงเข้าขั้นเทพ
ตามที่น้องอวย
แต่การที่ดายให้เกียรติเขา ออกตัวชื่นชมและยกย่องเขาต่อหน้าคนอื่น
ด้วยความจริงใจเช่นนี้ มันทำให้ลีโอนึกขอบคุณในน้ำใจ
สายตาของลีโอที่มองดายเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจและเอ็นดูจนปิดไม่อยู่
เด็กหนุ่มยกมือไหว้ทักทายพี่ๆ พนักงานทุกคนด้วยท่าทีนอบน้อม
กิริยาสุภาพเรียบร้อยและอ่อนน้อมถ่อมตนของเขายิ่งดึงดูดความเอ็นดู
จากเหล่าพี่พนักงานสาวสองในสปาได้อย่างรวดเร็ว
"โอย สุภาพบุรุษสุดๆ! ถ้าน้องลีโอว่างเมื่อไหร่ มาทำสปาที่ร้านเรานะจ๊ะ
เดี๋ยวพี่ๆ จะจัดวิตามินให้เต็มๆ นวดผ่อนคลาย ขัดผิวประทินผิวให้หล่อวิ้งค์
เหมือนดายกับเข้มเลย!"
"ไม่ได้ๆ คิวนี้พี่จองก่อน ตามลำดับอาวุโสนะค่ะ!"
"ของฉันต่างหาก ย้ายมาฝั่งนี้เลยน้องลีโอพี่พร้อมรับเสมอ!"เสียงแย่งคิวและเสียงหัวเราะอย่างเป็นกันเองของพี่ๆ พนักงาน
ช่วยทลายความตึงเครียดและทำให้ลีโอรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
ไม่นานนัก ซันซันก็ก้าวออกมา เธอเปลี่ยนมาอยู่ในชุดที่ดูคล่องตัว
และทะมัดทะแมง เป็นเสื้อยืดเข้ารูปพอดีตัวจับคู่กับกางเกงยีนส์เนื้อดี
เสริมด้วยรองเท้าผ้าใบกระชับทรงสปอร์ต และสะพายกระเป๋าหนัง
ดีไซน์เก๋เท่ไว้ข้างลำตัว
ทั้งเรียบเท่และดูดีมีสไตล์ในเวลาเดียวกัน จนสองหนุ่ม ลีโอและดาย
ถึงกับเอ่ยทักเป็นเสียงเดียวกันอย่างจริงใจ
"พี่ซันซันแต่งแบบนี้เท่สุดๆ ไปเลยครับ!"
ซันซันยิ้มกว้างแล้วทั้งสองหนุ่มเดินตรงไปยังลานจอดรถ
เธอเลือกรถเก๋งคันโปรดแทนที่จะใช้รถSUVหรือรถสูง เพราะเธอคำนึง
ไว้ล่วงหน้าว่า รถเก๋งมีระดับความสูงที่ไม่มากเกินไป สะดวกและนุ่มนวลกว่า
หากต้องพาคุณแม่ของลีโอที่ป่วย ร่างกายอิดโรยเดินทางไปโรงพยาบาล
ซันซันทำหน้าที่เป็นผู้จัดการสาวสุดเท่ประจำตำแหน่งคนขับ โดยมีสองหนุ่ม
นั่งเคียงข้างกันที่เบาะหลัง
ซันซันออกรถไปตามทิศทางที่ลีโอคอยบอกเส้นทาง ระยะทางค่อนข้างไกล
และอ้อมไปตามซอกซอยเล็กแคบ
แต่เมื่อสังเกตดีๆ หากเอาโรงแรมหรูและห้างใหญ่เป็นแกนหลัก จะพบว่า
มันเป็นการขับอ้อมโค้งเป็นวงกว้างแล้ววนกลับมาอีกฝั่งหนึ่ง...
ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว พื้นที่ห้องเช่าของลีโอตั้งอยู่เกือบจะติดกับแปลงที่ดิน
สามไร่ใจกลางเมืองของซันซันเอง เพียงแค่มีกำแพงและรั้วสูงกั้นกลาง
ไว้เท่านั้น แต่เพราะโครงสร้างตรอกซอกซอยของชุมชน จึงทำให้ต้องขับรถอ้อมรอบนอกเสียไกล
ขณะที่รถกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ซอยทางเข้าชุมชนห้องเช่า สายตาของซันซัน
ก็ไปสะดุดเข้ากับป้ายไม้สี่เหลี่ยมเก่าๆ ที่ติดประกาศไว้เด่นชัด: **"ขายด่วน"** พร้อมเบอร์โทรศัพท์ติดต่อ
หากเป็นเมื่อก่อน ซันซันคงขับรถผ่านป้ายประกาศพวกนี้ไปโดยไม่ใส่ใจ
แต่หลังจากที่เธอตกอยู่ใต้อำนาจเชิงธุรกิจของปรีชาแล้ว มาดนักธุรกิจ
กว้างไกลก็เริ่มซึมซับอยู่ในรอยยักสมอง
เธอรู้ดีว่าป้ายขายด่วนในตรอกซอกซอยที่เชื่อมต่อกับที่ดินผืนหลัก
ของเธอเช่นนี้ ไม่ใช่แค่ป้ายขายที่ธรรมดา... แต่มันคือ "โอกาสทางธุรกิจ"
ในการขยายอาณาจักรซันชาย์สปา
ซันซันชะลอความเร็วรถ ดึงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปป้าย
และบันทึกเบอร์โทรศัพท์นั้นไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะมุ่งหน้าขับตรงเข้าสู่
พื้นที่อาณาจักรห้องเช่า
บรรยากาศโดยรอบเป็นชุมชนห้องเช่าขนาดใหญ่และแออัด มีตึกแถวเก่า แฟลตปูน และบ้านเดี่ยวหลังเล็ก หลังใหญ่ ปะปนกันอย่างหนาแน่น
ซันซันเลี้ยวรถเข้าจอดบริเวณหน้าตึกเก่า 5 ชั้นทรงยาว
ลีโอเดินนำซันซันและดายขึ้นบันไดปูนที่แคบและสลัว
ไต่ระดับขึ้นไปยังชั้น 3
บานประตูไม้อัดที่บวมน้ำตรงหน้าถูกเปิดออก นำพาเข้าสู่ห้องเช่าแคบๆ
ขนาดประมาณไม่ถึง 10 ตารางเมตร มันดูแคบและอึดอัดมาก
ภาพที่ปรากฏคือสภาพห้องแคบ ห้องน้ำในตัว พื้นที่ค่อนข้างรกและอัดแน่น
ไปด้วยสิ่งของเครื่องใช้ที่ต้องเบียดเสียดกันตามพื้นที่จำกัด
ทั้งฟูกที่นอน 5 ฟุตที่วางชิดติดพื้นที่คุณแม่ของลีโอนอนอยู่ ถุงยาทาเรื้อรัง ยากิน วางกองอยู่ด้านข้าง
หม้อต้มสมุนไพรใบเล็กบนเตาไฟฟ้า อุปกรณ์เชกเกอร์ซ้อมชงเหล้าของลีโอ
และโต๊ะญี่ปุ่นเล็กๆ ของน้องชาย ที่กำลังนั่งเขียนหนังสืออยู่อีกมุม
แม้สภาพโครงสร้างห้องแคบและข้าวของจะดูแออัดและทรุดโทรม
สมราคาห้องเช่าหลักพัน แต่สิ่งที่น่าประทับใจคือ *ห้องนี้ไม่มีกลิ่นเหม็นคาว
หรือกลิ่นอับอนน่ารังเกียจเลยแม้แต่น้อย* คงเป็นเพราะความใส่ใจ
ในการดูแลทำความสะอาดอย่างดี
มีเพียงกลิ่นหอมอบอวลของยากลั่นและน้ำต้มสมุนไพรธรรมชาติที่ต้มลอยฟองเบาๆ อยู่ในหม้อต้ม เพื่อใช้เช็ดตัวและดูแลร่างกาย
ของคุณแม่อย่างละเมียดละไมท่ามกลางความขาดแคลน
{:7_361:}สายตาของซันซันมองปาดผ่านความแคบในห้อง ไปหยุดลงที่ร่าง
ของหญิงวัยห้าสิบต้นๆ บนฟูกนอน เธอผอมเกร็งจนแทบเหลือเพียง
หนังหุ้มกระดูก
ไหปลาร้าและข้อซี่โครงปูดโปนชัดเจนเมื่อหญิงป่วยพยายามยันกาย
ลุกขึ้นนั่งอย่างอย่างเรียบร้อย แววตาของเธอดูตื่นกระวนกระวาย
และตื่นเกร็งอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นแขกผู้มาเยือนแต่งตัวสะอาดสะอ้าน
และดูภูมิฐานก้าวเข้ามาในห้องเช่าแคบๆ หลังนี้
"พา... พาใครมาหรือลูกลีโอ?" เสียงของแม่แหบพร่าและเบาแรง
ลีโอไม่ได้ตอบคำถามในทันที เด็กหนุ่มถอดรองเท้าไว้หน้าประตู
เดินตรงเข้าไปหาแม่โดยไม่พูดไม่จา ก่อนจะหยิบฟ่อนแบงก์ที่เพิ่ง
ได้รับมาจากโด่งและทิปที่เข้มให้ ยัดลงในมือของแม่ที่กำลังสั่นเทา
"แม่ครับ... นี่เงินหมื่นสามพันบาท" ลีโอกลั้นก้อนสะอื้นในคอ
น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "เรา... เราได้ค่าห้องแล้วนะแม่และน้องก็จะมีเงิน
ไปโรงเรียนแล้วด้วย"
ผู้เป็นแม่มองเงินในมือสลับกับหน้าลูกชายคนโตด้วยความดีใจ
ก่อนที่ลีโอจะรีบแนะนำผู้มาเยือนเพื่อไม่ให้แม่ต้องสงสัย
"แม่ครับ นี่พี่ซัน ผู้จัดการของผมครับ...
แล้วก็นี่ดาย เพื่อนรุ่นน้องที่น่ารักมาก"
ซันซันและดายรีบถอดรองเท้า คลานเข่าเข้าไปใกล้ฟูกนอนแล้วยกมือไหว้
คุณแม่ของโด่งอย่างนอบน้อม
แม้จะซูบผอมจนเหลือเพียงโครงกระดูกหุ้มหนัง แต่ร่องรอยบนใบหน้า
กลับฟ้องว่าในอดีตเธอเคยเป็นผู้หญิงที่หน้าตาสวยงามมาก
มือที่พยายามยกขึ้นรับไหว้ดูอ่อนแรงและสั่นเทา นิ้วมือแห้งกร้าน
ยาวเกร็งเหมือนแท่งกระดูกที่พยายามเคลื่อนไหว
ซันซันขอบตาร้อนผ่าวจนต้องกระพริบตาถี่ๆ เพื่อกลืนน้ำตาให้ตกเข้าข้างใน
เธอเริ่มเข้าใจรสชาติความขมขื่นของชีวิตลีโอแล้ว จากปาตี้คืนนั้น
ที่ปรีชาให้ลีโอชงเหล้ารสชาติของชีวิตตัวเขาให้ทุกคนได้ลิ้มลอง ที่สุดแสน
จะขมขื่นซึ่งแค่นั้นก็นับว่าเป็นรสชาติขมขื่นมากแล้ว
แต่เธอไม่คิดเลยว่าชีวิตจริงของเด็กหนุ่มที่อายุยังไม่เต็ม 18 ปีคนนี้
จะยิ่งขื่นขมและหนักหนาสาหัสยิ่งกว่ารสชาติในแก้วนั้นหลายเท่าตัว...
*โธ่เอ๋ยเด็กน้อย ต้องแบกรับอะไรไว้ขนาดนี้กันนะ*
ซันซันสูดหายใจเข้าลึกกระพริบตาถี่ๆ ปรับน้ำเสียงให้ปกติและมั่นคง
ก่อนจะเอ่ยขึ้น
"คุณแม่คะ เจ้านายของน้องลีโอ คุณฌากรณ์ ให้ซันพาคุณแม่ไป
โรงพยาบาลค่ะ... ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายนะคะ บริษัทจะดูแล
ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้ เป็นสวัสดิการของพนักงานค่ะ
คุณแม่ไม่ต้องกังวลอะไรเลยนะคะ"
คำตอบนั้นเปรียบเสมือนปาฏิหาริย์ที่รดลงบนใจที่แห้งแล้งนานปี
แม่ของลีโอตื่นตะลึง หัวใจพองโตด้วยความดีใจจนน้ำตาไหลทะลักออกมา
เป็นสายยาวอาบแก้มซูบตอบ
เธออยากรักษาตัว อยากหายดี อยกมีชีวิต เพราะยังห่วงลูกๆ ที่ยังเล็กนัก
หากเธอตายไปแล้วใครคอยดูแล แววตาที่เคยสิ้นหวังพลันประกายความหวัง
อันเจิดจ้า ร่างกายผอมเกร็งสั่นสะท้านด้วยความซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก
(บรรยายภาพที่น่าเวทนาของคนป่วยเจียนตายที่ร้องให้บีบเค้น)
ขณะนั้นเอง ความไร้เดียงสาและหัวใจบริสุทธิ์ของดายก็ไม่อาจเก็บซ่อน
ความรู้สึกได้ เด็กหนุ่มผู้เข้าใจดีว่าการไม่มีแม่หรือต้องสูญเสียแม่มัน
ต้องทุกข์ทรมานมันเจ็บปวดเพียงใด จู่ๆ ก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดัง
จนทุกคนตกใจ
"ฮือ... แม่ แม่ คุณแม่ต้องหายนะครับ..." ดายสะอึกสะอื้น คลานเข่าเข้าไปชิด
จับมือที่แห้งกร้านของแม่ลีโอไว้แน่นด้วยสองมือของตนเองแบบททุถนอม
กลัวมันจะแตกหัก
และทันทีที่ฝ่ามือของดายสัมผัสลงบนผิวหนังแห้งสะเก็ดนั้น...
*วูบ!*
แม่ของลีโอตัวสั่นสะท้านราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านทั่วร่างกาย
จู่ๆ ความรู้สึกหนักอึ้ง มืดดำ และความอึดอัดที่เคยทับถมอยู่ในอกก็พลัน
หลุดลอยออกจากร่างกาย อาการแน่นหน้าอก หายใจไม่ออกเรื้อรัง
ที่ทรมานเธอมานานนับปี คลายตัวออกและหายไปราวกับเป็นปลิดทิ้ง!
ดายกุมมือแม่ของลีโอนิ่ง ดวงตาของเด็กหนุ่มหลับลงน้ำตาถูกบีบใหลพราก
ออกจากตา เขานิ่งสงบชั่วครู่ ในหัวนึกถึงหลวงตาที่วัดที่เลี้ยงเขามา...
*หลวงตาครับ ช่วยแม่ของพี่ลีโอด้วยนะครับ...* เขาอธิฐานจิตถึงหลวงตาเพราะเป็นสิ่งเดียวที่เป็นที่พึ่งที่เขานึกถึงได้
---
ตัดภาพมาที่วัดป่าอันเงียบสงบ...ไกล้อ่างเก็บน้ำจู่ๆ หลวงตาที่กำลังถือไม้กวาดทางมะพร้าวกำลังปัดกวาดลานวัดอยู่
ร่างผอมบางก็หยุดชะงักลง ท่านวางไม้กวาดลงกับพื้น
นัยน์ตาสงบเพ่งมองไปทางทิศที่ตั้งของเมืองใหญ่ ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นไป
บนศาลาการเปรียญ หลวงตานั่งลงกราบพระประธานสามครั้ง แล้วเริ่มสวดมนต์พึมพำด้วยบทสวดโบราณ
ไม่นานนัก ท่านก็หยิบที่กรวดน้ำขึ้นมากรวดลงบนพานอุทิศส่วนบุญ
ส่วนกุศล พร้อมกับถอนหายใจยาวออกมาด้วยความเมตตาต่อสรรพสัตว์
---
ตัดภาพกลับมาภายในห้องเช่าแคบๆ...
แม่ของลีโอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดลึกๆ ร่างกายรู้สึกเบาสบาย
อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในรอบปี เธอรู้สึกว่าไม่ได้สัมผัสการหายใจ
ที่เต็มอิ่มแบบนี้มาเนิ่นนานแล้ว
หญิงป่วยรับรู้ได้ถึงพลังบางอย่างอันแปลกประหลาดและลึกลับที่ถูกส่งผ่าน
มาจากเด็กหนุ่มตรงหน้า แต่เธอเลือกที่จะเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ
ไม่เอ่ยปากถามสิ่งใด
เธอกุมมือดายไว้แน่น ก่อนจะหันหน้าไปมองลีโอ ลูกชายคนโตด้วยสายตา
จริงจังและเปี่ยมด้วยความเคารพ
"ลีโอลูก..." แม่เอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น
"นับแต่นี้ไป หนูต้องเคารพ เชื่อฟัง และซื่อสัตย์ต่อเจ้านายของหนูให้มาก
ที่สุดเลยนะลูก... ท่านได้มาต่อชีวิตให้พวกเราแล้ว
ให้ตั้งใจดูแลปรนนิบัติท่านให้ดี ท่านสั่งให้เป็นม้าก็จงยอมเป็นม้า
ท่านสั่งให้เป็นวัวก็ต้องยอมเป็นวัวนะลูก ตั้งใจทำงานตอบแทนบุญคุณ
ท่านให้เต็มที่"
"ครับแม่... ผมสัญญา"
ลีโอน้ำตาไหลดีใจ เพราะเสียงของแม่มีพลังขึ้นมาก เขาพยักหน้ารับคำแม่
พร้อมกอดแขนแม่ของเขาไว้แน่น
ซันซันยกโทรศัพท์ ขึ้นถ่ายรูปคุณแม่ของลีโอและสภาพภายในห้อง
ส่งตรงเข้าไปในไลน์กลุ่ม ที่มีปรีชาและเลขามินอยู่ด้วย
เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ทั้งปรีชาและเลขามินที่ได้เห็นภาพความยากลำบาก
และสภาพร่างกายของผู้ป่วย ต่างตกใจและสงสารจับใจ
ปรีชาตอบกลับข้อความทันทีด้วยคำสั่งด่วน:*【ใช้อภิสิทธิ์บัตรดำแพลตตินั่ม (Platinum Black Card VIP) ของเครือโรงพยาบาลรวมแพทย์ดูแลเคสนี้ขั้นสูงสุด เดี๋ยวนี้!】*
เลขามินรับลูกด่วน เมื่อคำสั่งสิทธิ์บัตรดำถูกคีย์เข้าสู่ระบบของโรงพยาบาลรวมแพทย์... ศูนย์รับแจ้งเหตุและฝ่ายบริหารของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำก็เกิดความปั่นป่วนวุ่นวายขึ้นทันที! บัตรดำระดับพรีเมียมสูงสุดในเครือข่าย ซึ่งน้อยคนนักจะได้ครอบครอง ถูกเรียกใช้งานสำหรับเคสฉุกเฉินนี้
"ด่วนที่สุด! รถพยาบาลชวาลเวชและทีมแพทย์เฉพาะทาง ออกเดินทางรับตัวผู้ป่วยตามพิกัดทันที! ต้องถึงตัวผู้ป่วยและส่งถึงมือแพทย์ให้เร็วที่สุด ห้ามล่าช้าแม้แต่นาทีเดียว!" เสียงผู้อำนวยการสั่งการผ่านวิทยุสื่อสารดังก้องไปทั่วศูนย์รับส่งผู้ป่วย
ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของซันซันก็ดังขึ้น เป็นสายจากทางโรงพยาบาลรวมแพทย์ที่โทรมาแจ้งเรื่องการเดินทางมารับตัวผู้ป่วย ซันซันรีบกดรับสาย ประสานงานส่งพิกัดตำแหน่งห้องเช่า
{:7_361:}เสียงไซเรนความถี่ต่ำระดับนุ่มหูไร้ความบาดแก้วหู ดังแว่วมาจากปากซอยชุมชนบ้านเช่า ก่อนที่รถตู้ทรงสูงรุ่นพิเศษ *Mercedes-Benz Sprinter* สีขาวมุกสะอาดตา จะค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ
ช่วงล่างระบบถุงลมปรับระดับซับแรงกระแทกจากพื้นคอนกรีตขรุขระจนตัวรถนิ่งสนิท ตัวถังด้านข้างโดดเด่นด้วยตราสัญลักษณ์หกมือประสาน
สีทองล้อมแถบสีครีมพรีเมียม และตัวอักษรละตินขัดเงาวับ
*“โรงพยาบาลรวมแพทย์”*
ศูนย์การแพทย์เอกชนระดับสูงสุดแห่งเดียวของจังหวัดที่ราคาค่ารักษา
ค่าดูแลสูงลิบลิ่วจนคนธรรมดาทำได้เพียงชะเง้อมอง
ล้อแม็กขัดเงาหมุนมาหยุดนิ่งที่หน้าตึกแถวเก่าสี่ชั้น ความหรูหราทรงอำนาจของยานพาหนะตรงหน้าสะกดทุกสายตาในชุมชน
ชายหญิงตามระเบียงห้องเช่าต่างพากันโผล่หน้าออกมาดู เด็กๆ ที่วิ่งเล่นหยุดชะงัก ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มจับกลุ่มซุบซิบคุยกัน
ด้วยความตกตะลึง
"เฮ้ย! นั่นมันรถจากโรงพยาบาลรวมแพทย์ไม่ใช่เหรอวะ?
ที่ว่าค่าห้องคืนละเป็นแสนเลยน่ะ!"
"จริ๊ง! ปกติเห็นแต่รถกู้ภัยมูลนิธิมารับ นี่มันระดับเศรษฐีชัดๆ
ใครกันในตึกเราไปเรียกมาได้เนี่ย?"
"อ้าว! นั่นพยาบาลเดินขึ้นไปห้องแม่ของไอ้ลีโอที่ป่วยนี่หว่า!"
"ตายจริง... แม่ไอ้ลีโอเรอะ? โชคดีอะไรขนาดนี้!
โอววว ผลดี กรรมดี … ไอ้ลีโอมันเด็กดี กตัญญูดูแลเช็ดตัวให้แม่
หาเงินรักษาแม่มันทุกอย่าง สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองแล้ว
โอ้ววว ท่านคงเห็นความดีแล้ว เทวดาคงมาช่วยมันแล้วล่ะมั้ง!"
เสียงยกย่องและชื่นชมดังระงมไปทั่วซอย บรรยากาศแห่งความตื้นตัน
กระจายครอบคลุมพื้นที่อันเคยคับแคบ
บนชั้นสาม ประตูไม้อัดบวมน้ำถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัว
ของทีมแพทย์ฉุกเฉินสี่คน พยาบาลสาวสวย สองคนสวมชุดยูนิฟอร์ม
ตัดเย็บเนี๊ยบสีชมพูพาสเทลเนื้อผ้านุ่มเงาดุจพนักงานสายการบินชั้นนำ
พร้อมบุรุษพยาบาลในชุดสูทสปอร์ตสีกรมท่าปักเข็มกลัดโลโก้ทองเงา
ทั้งหมดก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม นอบน้อม ไร้ท่าทีรังเกียจ
สภาพห้องเช่าเลยแม้แต่น้อย
พยาบาลหัวหน้าทีมย่อตัวลงโค้งคำนับซันซันอย่างอ่อนน้อม
นัยน์ตาสุภาพและมั่นใจ
"สวัสดีค่ะ คุณซันซัน ใช่ไหมคะ?
ทางเราได้รับคำสั่งพิเศษระดับสูง จากคุณฌากรณ์เรียบร้อยแล้วค่ะ
ทุกขั้นตอนนับจากนี้ ขอให้ท่านผ่อนคลายได้เลยนะคะ
เตรียมเพียงบัตรประชาชนของคุณแม่ใบเดียวเท่านั้นค่ะ ส่วนเสื้อผ้า
ของใช้ส่วนตัว ค่ายา อาหาร และเอกสารทางการแพทย์ทั้งหมด
ทางโรงพยาบาลจัดเตรียมไว้รอรับบนห้องพักรักษาเรียบร้อยแล้วค่ะ"
"ขอบคุณมากค่ะ" ซันซันพยักหน้ารับคำด้วยท่วงท่าผู้จัดการสาวทรงเสน่ห์
สายตามองดูการทำงานอันทรงประสิทธิภาพด้วยความพึงพอใจ
และนึกถึงพลังอำนาจของปรีชาที่แผ่มาถึงตัวเธอที่ขนาดพนักงาน
โรงพยาบาลหรูยังต้องนอบน้อมเธอ
บุรุษพยาบาลมืออาชีพสองนายนำเปลย้ายผู้ป่วยนวัตกรรมใหม่
ปลอดภัย ไร้เสียงรบกวน ทั้งคู่นำอุปกรณ์ขยับเข้าใกล้ฟูกนอน
การเคลื่อนย้ายร่างของคุณแม่เป็นไปอย่างละเมียดละไม
ฝ่ามือที่สวมถุงมือยางปลอดเชื้อประคองแผ่นหลังและข้อพับอย่างนุ่มนวล
ท่วงท่าสอดประสานกันอย่าใมืออาชีพที่ผ่านการอบรมระดับสูง
ร่างผอมเกร็งถูกยกขึ้นวางลงบนเบาะเมมโมรี่โฟมที่ปรับระดับตามรูปทรง
ของร่างกาย ไร้ซึ่งอาการเกร็งหรือความเจ็บปวดใดๆ
จากนั้นจึงบรรจงคลุมด้วยผ้าห่มนุ่มฟูสีครีม ล็อกสายรัดนิรภัยอย่างนุ่มนวล
ก่อนจะประคองเปลเลื่อนลงบันไดปูนอย่างราบเรียบ ไร้การสะเทือน
แม้เพียงน้อยนิด
ภายในโถงรถเป็นห้องพยาบาลจำลองด้านหลังรถฉุกเฉิน
บรรยากาศกว้างขวางจนยืนได้สบาย ไฟ Mood Lighting
สีฟ้าอ่อนผ่อนคลายสายตาส่องสว่างพอเหมาะ เครื่องตรวจสัญญาณชีพ
จอ LED เรียบหรูบิวต์อินอยู่ข้างผนังกระจกเงา
อากาศภายในเย็นฉ่ำไร้กลิ่นยาหรือสารเคมี แต่เต็มไปด้วยกลิ่นหอม
สะอาดบริสุทธิ์ของระบบกรองอากาศความกดอากาศปานกลาง
"น้องชายสองคนขึ้นมานั่งเบาะ VIP ข้างเตียงคุณแม่ได้เลยนะครับ"
บุรุษพยาบาลเอ่ยพร้อมผายมือเชื้อเชิญ
ลีโอประคองน้องชายก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังแท้ปรับไฟฟ้าข้างเตียง
นัยน์ตาคมเข้มสบมองใบหน้าของผู้เป็นแม่ที่บัดนี้ไร้ความหมองคล้ำ
น้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจของแม่ไหลพรูออกมาเป็นสายเปียกชื้นขอบตา
มือแห้งกร้านสั่นระริกยกขึ้นแตะแก้มลูกชายคนโต
"ลีโอ... แม่... แม่จะไม่ตายแล้วใช่ไหมลูก...
แม่จะได้อยู่ดูพวกแกเจริญเติบโต แล้วใช่ไหม..."
เสียงแม่สะอื้นสุดเวทนาด้วยความรู้สึกปีติเหมือนยกเอาภูเขาออกจากอก
ทว่าคนที่ปาดน้ำตาหนักที่สุดกลับไม่ใช่ลีโอ ดายที่ยืนเกาะขอบประตูรถฉุกเฉิน ปล่อยโฮสะอื้นให้จนไหล่สั่น จมูกรั้นๆ แดงก่ำ
หยดน้ำใสทะลักเปรอะแก้มเนียนเนิ่นนานจนเช็ดไม่ทัน เด็กหนุ่มกระตือรือร้น
ยื่นหน้าเข้ามาจับมือคุณแม่ไว้แน่น
"แม่ แม่ต้องเข้มแข็งนะ... คุณแม่ต้องหายดีนะครับ... ต้องรีบๆ หายนะ!"
คุณแม่ของลีโอมองดูความจริงใจไร้เดียงสาของดายด้วยความเอ็นดูจับใจ
รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าซูบผอม เธอเอื้อมมือไปลูบหัวดายเบาๆ
หากเธอหายป่วยดีแล้ว เธอจะผูกข้อมือขอรับเป็นน้องชายให้ลีโอ
เพราะดายน่ารักมาก น่ารักจริงๆ
"โธ่... เอ็นดูลูกเอ๊ย เช็ดน้ำตาเร็วลูก แม่จะหายดีแน่นอน...
ไว้แม่หายกลับมา จะทำกับข้าวอร่อยๆให้กินกับลีโอ กับยูโรนะลูก
ให้ดายทานให้อร่อยเต็มอิ่มเลยนะลูกนะ"
"ครับแม่! ผมจะรอทานเลยครับ!"
ดายพยักหน้ารับทั้งน้ำตาพร้อมยิ้มกว้างออกมาได้ในที่สุด
บานประตูกระจกนิรภัยของรถฉุกเฉินปิดลงอย่างนุ่มนวล
เสียงเครื่องยนต์ยนต์ดีเซลระบบนุ่มพิเศษเริ่มทำงาน ก่อนที่รถหรูจะค่อยๆ
เคลื่อนตัวออกจากชุมชนบ้านเช่า ท่ามกลางสายตาและเสียงจอแจชื่นชมของชาวบ้านที่ยืนส่งจนสุดสายตา
บนห้องเช่าชั้นสามซันซันก้าวขึ้นไป กลับเข้ามาเช็กความเรียบร้อย
นัยน์ตาเรียวสวยกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะเดินไปปิดหน้าต่างไม้อัด
ลงกลอน บอกดายให้ล๊อคประตูห้องเช่าให้ลีโอ อย่างละเอียดรอบคอบ
ดายเช็ดคราบน้ำตาจนแห้งสนิท สูดลมหายใจเข้าลึก ปรับอารมณ์ให้กลับมาสดใส
"เสร็จเรียบร้อยครับพี่ซันซัน" ดายบอกเสียงแจ่มใส
"ป่ะ... ดาย รถฉุกเฉินล่วงหน้าไปก่อนแล้ว เรารีบขับรถตามไปที่โรงพยาบาลกัน"
ซันซันหมุนตัว ท่วงท่ามั่นคงสง่างาม นำเด็กหนุ่มลงจากชั้นสามตรงไปยังรถยนต์ส่วนตัว
เพื่อมุ่งหน้าสู่อาณาจักรสุขภาพระดับมหาเศรษฐีที่กำลังต้อนรับพวกเขาทุกคนอย่างนอบน้อม
{:7_361:}เงาของตึกสูงระฟ้าทรงโมเดิร์นทอดตัวสะท้อนแสงแดดยามบ่าย
โครงสร้างกระจกตัดแสงกึ่งสะท้อน *Double-Glazed*
ผสานกับโครงเหล็กกล้า สีบรอนซ์ทองอร่ามตา ทัศนียภาพเบื้องบนราวกับอาณาจักรส่วนตัว
หากไม่สังเกตตราสัญลักษณ์ หกมือทองประสาน
เหนือซุ้มประตู porte-cochère ขนาดใหญ่ คงไม่มีใครเชื่อว่าสถานที่
อันเปี่ยมด้วยสถาปัตยกรรมระดับโรงแรมหรูหราห้าดาวแห่งนี้คือโรงพยาบาล
รถตู้ *Mercedes-Benz Sprinter* เคลื่อนตัวเลี้ยวเข้าสู่เลนพิเศษอย่างเงียบเชียบ
ทะยานลงสู่ลานจอด VIP ใต้ดินที่สว่างไสวด้วยไฟวอร์มไวท์ซ่อนฝ้า
ไร้ซึ่งกลิ่นควันพิษหรืออุณหภูมิอบอ้าว ลมเย็นฉ่ำระลอกแรกปะทะผิวทันที
ที่บานประตูสไลด์ไฟฟ้าเปิดออก นำพากลิ่นหอมสะอาดบริสุทธิ์
ลอยล่องมาแตะจมูก แทนที่กลิ่นยาหรือน้ำยาฆ่าเชื้อโดยสิ้นเชิง
เปลนอนนวัตกรรมใหม่ถูกเข็นลงจากท้ายรถด้วยระบบโช้กอัพนุ่มนวล
ไร้เสียง ไร้การสั่นสะเทือน บุรุษพยาบาลชุดสูทสีกรมท่าเนี๊ยบ เข็นนำทาง
ตรงเข้าสู่ลิฟต์ส่วนตัว (*Private Elevator*) บานบรอนซ์ขัดเงา
"ว้าว... พี่ลีโอ! ลิฟต์ใหญ่จังเลย ใหญ่กว่าห้องเช่าเราอีก!"
เสียงเด็กชาย ป.5 น้องชายของลีโอหลุดอุทาน นัยน์ตาสุกใสเป็นประกาย
เบิ่งมองผนังกระจกกัดลายทองเงาและพื้นที่กว้างขวางจนบรรทุกเปลนอน
และทีมงานทั้งหมดได้พร้อมกันอย่างอัศจรรย์ใจ
เมื่อสัญญาณไฟดิจิทัลเตือนถึงชั้นรับรองการรักษาระดับ Presidential Suite
บานประตูสีขาวทองพลันแยกออก นำพาเข้าสู่โถงทางเดินที่บุพรมหนานุ่ม
โทนสีเทาเบจ ช่วยซับเสียงก้าวเดินจนเงียบกริบ
ภายในห้องพักขนาดกว่าร้อยตารางเมตร นายแพทย์เฉพาะทาง
และพยาบาลมืออาชีพ ยืนสแตนบายรอรับอยู่ก่อนแล้วด้วยท่วงท่า
กระตือรือล้นแบบมืออาชีพ
ทีมฉุกเฉินส่งต่อคนไข้ คุณแม่ของลีโอ ด้วยการแจ้งอาการเบื้องต้น
“สัญญาณชีพคงที่ ความดัน 118/75 ชีพจร 82 ครั้งต่อนาที ค่ะ"
พยาบาลหัวหน้าทีมกู้ชีพส่งต่อข้อมูลฉับไวด้วยน้ำเสียงฉะฉาน
"รับช่วงต่อค่ะ ทีมบอร์ดดิ้งเตรียมหัตถการเบื้องต้นเรียบร้อย นายแพทย์พร้อมเข้าประเมินทันทีค่ะ"
พยาบาลประจำชั้นรับแผนงานอย่างรู้จังหวะ ทุกก้าวเดินและความเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างคล่องแคล่ว
รวดเร็ว และเงียบสงบ ไร้ซึ่งความลนลาน
ลีโอและน้องชายถูกพยาบาลอีกท่านผายมือเชื้อเชิญอย่างนุ่มนวลให้ไป
นั่งพักผ่อนบริเวณ Living Room โซฟาหนังแท้สีเบจตัวใหญ่นุ่มสบายจมลง
ตามน้ำหนักตัว
บนโต๊ะหินอ่อนมีจานแก้วคริสตัลบรรจุคุกกี้เนยสดอบใหม่กลิ่นหอมกรุ่น
และน้ำส้มเค้นสดเย็นเจี๊ยบเสิร์ฟในแก้วทรงสูง
"ดื่มน้ำส้มพักผ่อนให้สบายใจก่อนนะคะน้องๆ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ
เดี๋ยวคุณแม่เปลี่ยนชุดเรียบร้อย นายแพทย์ก็จะเข้าตรวจทันทีค่ะ"
พยาบาลสาวส่งรอยยิ้มอบอุ่นผ่อนคลายความตึงเครียด
ม่านฉากสีครีมผืนหนาถูกรูดปิดเพื่อความเป็นส่วนตัว พยาบาลสองนาง
ทำหัตถการอย่างนุ่มนวลด้วยความเคารพในศักดิ์ศรีของผู้ป่วย
ผ้าเช็ดตัวอุ่นไมโครไฟเบอร์ถูกนำมาใช้อย่างละเมียดละไม คราบไคล
และความเหน็ดเหนื่อยจากการเจ็บป่วยเรื้อรังถูกเช็ดออกจนสะอาดหมดจด
ผม ฟันเล็บ ผิวหนัง ถูกทำความสะอาดในระดับสปาขั้นสูง พร้อมผ้าเปลี่ยน
สวมใส่ชุดผู้ป่วยผ้าฝ้ายทอลายละเอียดสีชมพูอ่อนพาสเทลสัมผัสนุ่มลื่น
*แซ่ก...*
เสียงรูดม่านเปิดออกอีกครั้ง ภาพตรงหน้าทำเอาลีโอชะงักกึก
ลมหายใจสะกิดติดขัดอยู่ในลำคอ
หญิงซูบผอมบนเตียงไฟฟ้าปรับระดับบุหนังหัวเตียง แม้จะยังคงเห็น
โครงกระดูกชัดเจน แต่ผิวพรรณที่ผ่องใสขึ้นหลังการทำความสะอาด
เส้นผมที่ถูกสางทำความสะอาดเรียบร้อย และชุดผ้าเนื้อดีราคาแพง
กลับขับเน้นให้แม่ของลีโอแลดูมีราศี สง่างาม ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
ในชั่วไม่กี่ชั่วโมง
"แม่...!" สองพี่น้องส่งเสียงเรียกพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ก่อนจะวิ่งตรง
เข้าไปข้างเตียง น้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจทะลักล้นไหลผ่านแก้มของลีโอ
ภาพของปรีชาซ้อนขึ้นมาในหัว
เด็กหนุ่มทรุดตัวลงคว้าฝ่ามืออุ่นของคุณแม่มากุมไว้แน่น ขณะที่น้องชาย
ซบหน้าลงกับอกแม่ด้วยความตื้นตัน
แม่ของลีโอน้ำตาไหลพรูด้วยความตกตะลึงและซาบซึ้งใจ
นัยน์ตาที่เคยสิ้นหวังทอดมองความหรูหราอลังการรอบกาย... เตียงปรับไฟฟ้า
ทีวีจอใหญ่ ผนังหินอ่อน และการบริการระดับราชนิกุล ทั้งหมดนี้เกินกว่าฝันที่คนยากไร้อย่างเธอจะกล้าคิดฝัน
ภาพของโลกที่เคียงข้างกายตอนนี้ กลับปลุกความคิดให้คิดึงผู้มีพระคุณ
ในหัวของเธอพยายามนึกภาพ "คุณฌากรณ์" เจ้านายของลูกชายที่ลีโอ
เคยเอ่ยถึง ทว่าสมองอันต้อยต่ำไม่สามารถจินตนาการรูปร่างของมหาเศรษฐี
ผู้ทรงอำนาจได้เลย
ภาพในหัวจึงจินตนาการซ้อนทับด้วยภาพ "เทพบุตรเทวดา" ที่สวมมงกุฎ
เปล่งประกายสีทองคำที่เธอเคยเห็นจากละครทีวีเก่าๆ ชายผู้มีจิตเมตตา
บันดาลปาฏิหาริย์ต่อชีวิตให้ครอบครัวเธอไม่ให้ต้องพลัดพรากจากกัน
ด้วยความตาย
แม่ของลีโอสะอื้นสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ยกสองมือที่สั่นเทาขึ้นประนมเหนือหัว
ด้วยน้ำตาที่ตื้นตันจนไหลเปรอะแก้ม
"สาธุ... บุญหัวของพวกเราเหลือเกินลูกเอ๊ย..." เสียงแม่พร่าสั่น
"ท่านประเสริฐดั่งเทวดามาโปรด... ลีโอลูก... จำไว้นะลูก... ชาตินี้ทั้งชาติ
หนูต้องยอมถวายชีวิตตอบแทนบุญคุณท่าน ให้สมกับที่ท่านเมตตาต่อชีวิตแม่..."
ลีโอสบตากับแม่ นัยน์ตาคมเข้มส่องประกายความจงรักภักดีอันแรงกล้า
และดิบแท้ เขาพยักหน้ารับคำแม่หนักแน่น ไร้ซึ่งความลังเลใจแม้เพียงเสี้ยว
วินาทีเดียว
{:7_361:}บานประตูไม้บิวต์อินบุฉนวนกันเสียงเปิดออกอย่างนุ่มนวล
ไร้เสียงการสั่นสะเทือน
นายแพทย์ในชุดสูทสากลตัดเย็บเนี๊ยบสวมทับด้วยเสื้อกาวน์ยาวผ้าเนื้อดี
สีขาวสะอาด ก้าวเข้ามาพร้อมทีมพยาบาลในชุดสีกรมท่าตัดเย็บเข้ารูป
ทรงสปอร์ต
บนอกเสื้อฝั่งซ้ายของทุกคนประดับเข็มกลัดโลหะทองคำเงาวับ...
สัญลักษณ์รูปมือหกมือประสานกันเป็นวงกลม สะท้อนประกายไฟวอร์มไลท์
อย่างโดดเด่น สื่อถึงการโอบอ้อมและโอบอุ้มชีวิตอย่างสมบูรณ์แบบ
นายแพทย์คลียิ้มละมุน นัยน์ตาอบอุ่นและสุภาพทอดมองสองพี่น้อง
"หนุ่มน้อยทั้งสองคน ไปนั่งพักผ่อนรับประทานของว่างที่โซนรับรองก่อนนะครับ...
เดี๋ยวหมอขออนุญาตตรวจร่างกายคุณแม่สักครู่นะครับ"
ลีโอและน้องชายพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย ก้าวเดินไปนั่งลงบนโซฟา
หนังนุ่มนั่งสบาย นัยน์ตาคมเข้มของลีโอยังคงเฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหว
ของทีมแพทย์ด้วยความทึ่ง...
ในความทรงจำอันขมขื่นของเขา การพาแม่ไปโรงพยาบาลรัฐคือการรอคอย
เนิ่นนานนับชั่วโมง ท่ามกลางเสียงตะโกนเรียงคิว กลิ่นยาฆ่าเชื้อบาดจมูก
และหมอที่เหน็ดเหนื่อยจนไร้รอยยิ้ม ตอบคำถามเพียงห้วนสั้นเพราะคนไข้ล้นมือ...
ทว่าที่แห่งนี้ การตรวจรักษากลับนุ่มนวล ราวกับแม่ของเขาเป็นบุคคลสำคัญ
ระดับสูงที่พวกเขาต้องนอบน้อมดูแล
"คุณแม่ครับ... หมอจะขออนุญาตตรวจร่างกายหน่อยนะครับ ถ้าเจ็บตรงไหน
มีอาการอย่างไร บอกหมอได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ"
นายแพทย์เอ่ยเสียงนุ่ม เอื้อนเอ่ยประโยคสุภาพที่แม่ของลีโอไม่เคยได้ยินมาเลย
ตลอดทั้งชีวิต หญิงป่วยบนเตียงพยักหน้ารับทั้งน้ำตา ความอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอก
ความหวังและความปลื้มอกขอบคุณหลั่งไหลปนสายน้ำตา
"เตรียมอุปกรณ์เปิดเส้นเลยครับ" นายแพทย์หันไปสั่งพยาบาลฉากหลัง
พยาบาลสาวเคลื่อนเครื่องสแกนเส้นเลือดด้วยแสงอินฟราเรด (*Vein Finder*)
เข้ามาฉายลงบนหลังมือแห้งกร้านหนังติดกระดูก
แสงสีฟ้าเผยให้เห็นเส้นเลือดดำที่ลีบเล็กอย่างชัดเจน โดยไม่ต้องใช้
สายยางรัดแขนจนเขียวช้ำ พยาบาลบรรจงแทงเข็มน้ำเกลือเบอร์เล็ก
อย่างเบามือ แล้วต่อเข้ากับเครื่องควบคุมการให้สารน้ำไฟฟ้า
(*Infusion Pump*) เพื่อส่งสารน้ำปรับเกลือแร่เข้าสู่ร่างกายทุกมิลลิลิตร
อย่างแม่นยำและไม่เจ็บปวด
"หมอขอเจาะเลือดชุดใหญ่นะครับคุณแม่... ขอตรวจดูความสมบูรณ์
ของเม็ดเลือด การทำงานของตับและไต รวมถึงตรวจหาเชื้อในกระแสเลือด
ด้วยครับ เจ็บนิดนึงนะ"
ปลายนิ้วชำนาญของนายแพทย์สะกิดเข็มเจาะดูดเลือดใส่หลอดทดลอง
อย่างคล่องแคล่ว ไร้ซึ่งความลังเล ก่อนจะหันไปสั่งงานพยาบาลเสียงเรียบ
"ส่ง Hemoculture สองขวด พร้อม CBC และ LFT เข้าแล็บด่วนครับ"
"รับทราบค่ะหมอ" พยาบาลรับหลอดเลือดไปจัดการทันทีอย่างเร่งด่วย
จากนั้น นายแพทย์จึงขยับมาตรวจบริเวณผิวหนังแห้งลอกเป็นสะเก็ดแผ่นสลัว
มือที่สวมถุงมือยางปลอดเชื้อประคองผิวของแม่ลีโออย่างเคารพ
หยิบใบมีดผ่าตัดไร้เชื้อขูดเก็บตัวอย่างสะเก็ดผิวหนัง (*Skin Scraping*)
ใส่สไลด์แก้วอย่างเบามือและชำนาญ
"ตรงนี้ผิวหนังอักเสบและมีสะเก็ดแห้ง หมอขอขูดตัวอย่างไปส่อง
กล้อง KOH test ดูเชื้อราและเชื้ออื่น
ลำดับความคิดในหัวของคุณหมอจะป้ายเชื้อ (*Wound Swab*) แล้วนำไปทดสอบความไวต่อยาปฏิชีวนะ
จะได้จ่ายยาฆ่าเชื้อที่ตรงกับโรคที่สุด เพื่อการรักษาที่แม่นยำจะได้หายไวๆ
ไม่ต้องทรมานกับอาการคันและแสบผิวอีกต่อไป
"ขอบพระคุณค่ะคุณหมอ... ขอบพระคุณมากๆ ค่ะ" แม่ของลีโอเอ่ยเสียงสั่นพร่า รอยยิ้มแห่งความหวังผุดขึ้นบนใบหน้าซูบผอมอย่างมีความสุขใจ
นัยน์ตาของลีโอสุกใสวาววับขณะเฝ้ามองฝีมือการตรวจรักษาอันไร้ที่ติ
ความใส่ใจในทุกรายละเอียด อุปกรณ์ไฮเทคที่ไร้ความเจ็บปวด
และสัญลักษณ์มือหกมือประสานกันบนอกเสื้อของคุณหมอ ตอกย้ำให้เด็กหนุ่ม
รู้ว่า ความยากไร้ที่เคยตลบอบอวลในชีวิตได้ถูกทำลายลงแล้วด้วยบารมี
ของนายเหนือหัว... หัวใจของลีโอเต้นตุกตักด้วยความจงรักภักดีที่หยั่งรากลึก
เกินกว่าจะถอนตัว กายใจตกเป็นของปรีชาไปแล้วโดยสมบูรณ์
{:7_361:}เสียงเคาะประตูไม้บิวต์อินดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะนุ่มนวล
ก่อนที่บานประตูหนาหนักจะค่อยๆ เผยอออก
ซันซันก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับดาย ทันทีที่เรียวขาคู่สวยก้าวพ้นขอบประตู
สายตาของผู้จัดการสาวและเด็กหนุ่มพลันสะดุดกึกกับภาพเบื้องหน้า
นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายวาววับ ไอร้อนแห่งความตื่นตะลึงฉายชัด
ในมโนสัมผัส
แม้ซันซันจะเคยผ่านโลกมามากกว่าใคร แต่สภาพห้องพยาบาล
Presidential Suite ที่กว้างขวาง สว่างไสวด้วยแสงไฟวอร์มไลท์ซ่อนฝ้า
และการตกแต่งด้วยหินอ่อนผสมไม้มะฮอกกานีแท้ ก็ทำให้เธอต้องแอบอุทาน
"ว้าว" ขึ้นในใจ... ที่แห่งนี้ทรงอำนาจและงดงามยิ่งกว่าโรงแรมหรูหราห้าดาวที่เธอเคยสัมผัสมา ก้อนความรู้สึกอบอุ่นแน่นจุกขึ้นมากลางอก ซันซันและดายมองสบตากันด้วยความซาบซึ้งใจ ทั้งคู่ต่างรู้สึกยินดีและซาบซึ้งแทนลีโอที่โชคดีเหลือเกินที่โชคชะตาและสายลมแห่งความหวังดี
ได้พัดพาชีวิตที่เคยตกต่ำให้มาพบกับ "ปรีชา"
ขณะเดียวกัน ภาพความอลังการตรงหน้าก็ตอกย้ำความภาคภูมิใจในหัวใจ
ของซันซันและดายอย่างลึกซึ้ง... ภาคภูมิใจที่ชีวิตนี้ได้รับโอกาสถวายความ
จงรักภักดีและได้รับใช้ "นายเหนือเจ้าชีวิต" ผู้ทรงบารมีและเมตตาเปรียบดั่งร่มโพธิ์ร่มไทรใหญ่อย่างเฮียปรีชา
สายตาของซันซันกวาดมองไปหยุดลงที่ร่างของแม่ลีโอบนเตียงไฟฟ้าปรับระดับอันทันสมัยที่สุด หญิงป่วยยังคงผอมเกร็งจนซี่โครงปูดโปน ร่างกายซูบผอมนอนหายใจเข้าออกแผ่วเบา รอยบุ๋มที่แผงอกยกขึ้นลง
เป็นจังหวะช้าๆ
ทว่าภาพที่เห็นกลับไร้ซึ่งความหมองคล้ำและสิ้นหวังเหมือนในห้องเช่าแคบๆ
ผิวพรรณของเธอสะอาดสะอ้าน ผมสางเรียบร้อยใต้ชุดผู้ป่วยผ้าฝ้ายเนื้อนุ่ม
นัยน์ตาที่เคยเอ่อด้วยน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง บัดนี้ฉายแววมีชีวิตชีวา
และเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความหวังอันเจิดจ้า
ซันซันขยับกายอย่างนุ่มนวล ก้าวเข้าไปใกล้เตียง ยื่นฝ่ามือเรียวสวยไปบีบกระชับไหล่ของลีโอไว้เบาๆ ถ่ายทอดไออุ่นและความห่วงใย
นัยน์ตาเรียวสวยสบมองบาร์เทนเดอร์หนุ่มด้วยความเข้าใจลึกซึ้ง โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา ก่อนที่ผู้จัดการสาวจะยิ้มละมุน ย่อตัวลงยื่นถุงขนมให้เด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างเตียง
"นี่คือขนมอร่อยๆ จร้าพี่แวะซื้อมาฝาก...หนุ่มน้อยชื่ออะไรค่ะ?" ซันซันเอ่ยถามเสียงหวานอ่อนโยน
เด็กน้อยชั้น ป.5 รีบผุดลุกขึ้นยืนตรง ยกมือขึ้นประนมไหว้ขอบคุณ
อย่างนอบน้อม กิริยาสุภาพ น่าเอ็นดู รอยยิ้มสดใสคลายความตึงเครียด
ปรากฏบนใบหน้าเนียน "ชื่อ ยูโร ครับ! ขอบคุณครับพี่ซันซัน"
"น่ารักมากเลยยูโร" ซันซันขยิบตาให้ทีหนึ่ง ก่อนจะหันไปทางลีโอ
"ลีโอ... เดี๋ยวให้ยูโรไปยืนคู่กับลีโอนะ พี่จะถ่ายรูปส่งให้เฮียปรีและนุ๊กโกะหน่อย...
พอดีเมื่อกี้พี่ได้คุยกับหมอที่ลอบบี้ด้านล่างมา หมอบอกว่าคุณแม่ต้องนอนพักฟื้น
และตรวจเช็กอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลอีกหลายวัน นุ๊กโกะจะได้
จัดเตรียมชุดเสื้อผ้าและของใช้มาให้น้องยูโรกับลีโอเปลี่ยนใส่ทำงาน
จะได้สะดวก"
ลีโอพยักหน้ารับคำ นัยน์ตาคมเข้มฉายแววขอบคุณอย่างจริงใจ
เขากอดคอน้องชายเอาไว้ ทั้งคู่ขยับตัวยืนคู่กันข้างเตียงแม่
ซันซันยกโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมากดถ่ายภาพสองพี่น้อง
ที่มีรอยยิ้มสดใสท่ามกลางบรรยากาศห้องพักสุดหรู แล้วกดส่งเข้าไปในไลน์กลุ่มส่งให้ทุกคนทันที
เพียงไม่กี่วินาที เสียงแจ้งเตือนหน้าจอก็ดังขึ้น นุ๊กโกะพิมพ์ข้อความ
ตอบกลับมาอย่างฉับไว:
【โอเคเลยค่ะพี่ซัน! สองหนุ่มหล่อมาก! เดี๋ยวช่วงเย็นๆ นุ๊กจะเอาชุดเสื้อผ้า
และของใช้เข้าไปส่งให้นะคะ จะได้แวะไปเยี่ยมและไหว้คุณแม่ของลีโอด้วยค่ะ!】
พร้อมกันนั้น นุ๊กโกะยังฝากข้อความเสียงและสติ๊กเกอร์ให้กำลังใจลีโอ:【สู้ๆ นะลีโอ! นายทำได้ดีมาก ทุกคนจะคอยซัพพอร์ตอยู่ข้างๆนะ!】
{:7_361:}ภายในห้องรับรอง VIP ระดับสูงสุดของอาคารการบินส่วนบุคคล
(Fixed-Base Operator - FBO Terminal) ในพื้นที่ศูนย์โลจิสติกส์พรีเมียม
บรรยากาศเงียบสงบถูกโอบล้อมด้วยความหรูหราทรงอำนาจ
กระจกนิรภัยกรองแสงบานโตเบื้องหน้าเผยให้เห็นทัศนียภาพ
ของลานจอดเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว (*Tarmac*) ที่กว้างขวาง
อากาศภายในถูกกลั่นกรองจนเป็นไอเย็นฉ่ำ ละมุนไปด้วยกลิ่นหอมสะอาด
ของนำหอมปรับอากาศแบรนด์หรูและกลิ่นหนังแท้จากชุดโซฟาอิตาลี
สีน้ำตาลเข้ม
ปรีชานั่งเอนกายอย่างสง่างาม ในมือถือแก้วคริสตัลเจียระไนที่บรรจุ
บรั่นดีสีอำพันประกายทอง ละเมียดลิ้มรสชาติอันนุ่มลึกอย่างสุนทรีย์
เขานั่งมองดูโด่งกำลังตรวจเช็คเอกสารที่ถูกส่งมาจากเลขามิน
มุมปากของนายเหนือหัวยกยิ้มเบาๆ นัยน์ตาคมกริบทอดมองหน้าจอ
โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้า
เข้มครึ้มนั้นทรงเสน่ห์จนโด่งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับชะงัก
ลมหายใจสะกิดติดขัด หัวใจเต้นระทึกกระหน่ำอกด้วยความรู้สึกหลงใหลว่าที่กุนซือหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"เฮียยิ้มอะไรหรือครับดูมีความสุขจัง?"
ปรีชาปรายสายตามองโด่ง นัยน์ยวนเย้าลึกซึ้ง ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือส่งให้
ร่างสูงโปร่งของโด่งรับมาดู
ภาพบนหน้าจอคือภาพถ่ายที่ซันซันส่งเข้ามาในไลน์กลุ่ม... ภาพของลีโอ
ยืนเคียงข้างน้องชาย ป.5 นัยน์ตาของเด็กหนุ่มทั้งสองสุกใสเป็นประกาย
อย่างมีความหวัง
ด้านหลังเป็นภาพของคุณแม่ลีโอนอนหลับใหลอย่างสงบนิ่งบนเตียงไฟฟ้า
ปรับระดับ ใบหน้าไร้คราบความสิ้นหวัง
"ผู้จัดการซันซันเพิ่งรายงานผลตรวจมา..."
ปรีชาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กลิ่นบรั่นดีหอมกรุ่นระเหยตามลมหายใจ
"แพทย์ผู้เชี่ยวชาญวินิจฉัยแล้วว่า คุณแม่ของลีโอไม่ได้เป็นโรคร้ายแรง
ผลตรวจทางพยาธิวิทยาจากการเจาะเลือดและชิ้นเนื้อ (*Punch Biopsy*)
และการส่องกล้อง ไม่พบเซลล์มะเร็ง
สาเหตุหลักมาจากภาวะแพ้สารเคมีรุนแรง จากน้ำยาทำความสะอาด
ที่สัมผัสสะสมมานานนับปี ร่วมกับภาวะขาดสารอาหารและโปรตีนในเลือดต่ำ
อย่างหนัก แค่ได้รับการดูแล ให้สารอาหารผ่านน้ำเกลือ
ให้ยาปฏิชีวนะเฉพาะจุด และพักฟื้นฟื้นฟูสภาวะโภชนาการในห้องปลอดเชื้อ
สักระยะ ก็จะกลับมาเป็นปกติได้"
โด่งถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก นัยน์ตาเรียวคมฉายแววตื้นตันแทนเพื่อน
รุ่นน้องและเชื่อว่าตอนนี้ลีโอคงพร้อมใจมอบกายให้ปรีชาอย่างเต็มเปี่ยมหัวใจ
ไอร้อนในอกผ่อนคลายลง ความจงรักภักดีและเคารพในตัวปรีชาพุ่งสูงขึ้น
จนแน่นอก เด็กหนุ่มมองหน้าปรีชาแล้วเอ่ยถามด้วยความซื่อและไร้เดียงสา
"โรงพยาบาลรวมแพทย์... เป็นของเฮียเหรอครับ?"
ปรีชานิ่งคิดไปชั่วครู่ นัยน์ตาทรงอำนาจทอดมองออกไปนอกกระจกบานโต
มองดูเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวบนลานจอด ก่อนจะเบือนสายตากลับมา
สบตากับโด่งด้วยรอยยิ้มลึกซึ้ง
"เกือบใช่..." ปรีชาเอ่ยเสียงเรียบ แต่เปี่ยมไปด้วยน้ำหนักทางธุรกิจ
"บริษัทหลักทรัพย์และการลงทุนของเฮีย ถือหุ้นกู้แปลงสภาพหนี้
ของบริษัทแม่ในเครือโรงพยาบาลรวมแพทย์นั้นอยู่สี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์...
ช่วงวิกฤตล็อคดาวน์โควิด โรงพยาบาลหรูพวกนี้พึ่งพารายได้จากต่างชาติ
และคนไข้ VIP เป็นหลัก พอปิดประเทศ สภาพคล่องทางการเงินหลุดลุ่ยทันที
ค่าอุปกรณ์ ค่าแพทย์ ค่าตึกสูงลิบลิ่วจนเกือบจะล้มละลาย
ระดมทุนแก้ปัญหาสภาพคล่องเท่าไหร่ ก็ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเข้ามาช่วย
จนประธานบอร์ดต้องวิ่งมาร้องขอให้กลุ่มเงินทุนของเฮียช่วยอุ้ม...
เฮียเลยช่วยไว้แค่ไม่เกินครึ่ง จัดซื้อหุ้นกู้ไว้สี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์พอ
ไม่เอาเกินกว่านี้ เพราะไม่อยากเข้าไปยุ่งยากกับการบริหาร แค่ธุรกิจ
ที่มีอยู่ทุกวันนี้ก็ปวดหัวจะแย่แล้ว"
เอื้อนเอ่ยจบ ปรีชาก็ขยับกายลุกขึ้นยืน ท่วงท่าสูงสง่าทรงอำนาจก้าว
เข้ามาหาโด่งช้าๆ กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวผสมกลิ่นบรั่นดีแผ่ซ่าน
เข้าปกคลุมบรรยากาศ
นัยน์ตาคมกริบฉายแววกรุ้มกริ่มและเย้ายวนอย่างเปิดเผยความต้องการ
สายตาที่มองต่ำลงสบประสานกับโด่งอัดแน่นไปด้วยความปรารถนาดิบแท้
และอำนาจเหนือกว่าที่พร้อมจะทุ่มเทและปกป้อง
"ถามทำไมล่ะ..." ปรีชากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของโด่ง
ไอร้อนรดรินลำคอระหงจนโด่งขนลุกซู่ "หรือโด่งอยากได้โรงพยาบาลนั้นล่ะ?
ถ้าอยากได้ เดี๋ยวเฮียจัดการเอาหุ้นที่เหลือมาให้ เงินทุนเราก็พร้อมแล้วนี่... ทางนั้นเขาก็พยายามอ้อนวอนอยากให้เฮียเข้าไปบริหารเต็มตัวอยู่แล้ว
แต่เฮียยังไม่ได้ตัดสินใจ"
สายตาเย้าหยอกและเสนอมอบอาณาจักรพันล้านให้อย่างง่ายดาย
ทำเอาหัวใจของกุนซือหนุ่มเต้นกระตุก โด่งมองสบตานายเหนือหัว
นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกอันลึกล้ำ ทั้งรัก ทั้งเกรงกลัว ทั้งหลงใหล
ในอำนาจอันล้นฟ้าของชายตรงหน้า
โด่งทำเพียงขยับรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า นัยน์ตาเรียวคมครุ่นคิดอย่างมีชั้นเชิง
แต่เลือกที่จะเงียบและไม่เอ่ยคำตอบใดๆ ออกมา...
ความเงียบอันทรงความหมายระหว่างเขาทั้งสอง อบอวลไปด้วยเคมี
แห่งความปรารถนาที่กำลังรอเวลาปะทุขึ้นในเวลาอันเหมาะสม
{:7_360:}ซัพพอร์ตคุณยายเปย์เหล้าขาวให้ยายได้กรึ๊บเติมพลังสมอง...อินบ๊อกนะค่ะ {:7_360:}
ตอนที่แล้ว โปรดติดตามตอนต่อไป
{:7_361:}สารบัญรวมทุกตอน{:7_361:}
{:7_376:}พูดคุยให้กำลังใจติดต่อกันใหม่...อินบ๊อกได้เลยคร้าา{:7_376:}ขอบคุณที่ชื่นชอบสนับสนุนและติดตามผลงานค่ะ ขออภัยฉากเสียวยังไม่มาใจร่มๆนะค่ะ
ติดตามกันต่อไปค่ะ ลีโอพร้อมแล้วทั้งกายและใจ
พี่โด่งก็พร้อมถ่ายทอดวิชาเอาหัวงูใหญ่เข้ารู
ลีโอต้องการจัดเต็มให้เฮียปรีและแม่ก็อนุญาติแล้ว
ขอบคุณทุกเม้นให้กำลังใจนะค่ะ ประทับใจในรายละเอียด patpartth ตอบกลับเมื่อ 2026-9-20 11:44
ประทับใจในรายละเอียด
ขอบคุณนะค่ะ ถือเป็นกำลังใจที่ดีมากๆ เป็นตอนที่ได้ความรู้เรื่องทางการแพทย์มาก คณยายเก่งจังครับ อ่านตามแล้ว ไหลลื่น เหมือนอ่านนิยายครับ
สนุกมากเลย สนุกมากครับ สนุกมากครับ รักเฮียปรี ประทับใจ และตื้นตันตามครอบครัวของลีโอเลย หลังจากนี้ คงได้เจอแต่เรื่องดี ๆ แล้วสินะ ขอบคุณมากครับ{:5_120:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ... อ่านตอนนี้แล้วซึ้งตามเลยครับ แอบน้ำตาซึมไปด้วยเลย รออยู่นะครับบบบ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ คุณป้าหายไปนานเลยอ่ะ x-2008 ตอบกลับเมื่อ 2026-9-22 21:30
คุณป้าหายไปนานเลยอ่ะ
คุณยายไม่ค่อยว่างนะค่ะ ฝนตกน้ำท่วมค่ะ เก็บข้าวของช่วยกันค่ะ
หน้า:
[1]
2