อสังหาป่าเดียวกัน ตอนที่ 20 (17 09 69)
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-9-20 11:17{:7_361:}กระเทยเฒ่าเล่าเรื่อง{:7_361:}{:7_363:}เพราะคิดถึง...จึงกลับมางานเขียนอีกรอบค่ะ{:7_363:}
{:7_362:}อสังหาป่าเดียวกัน{:7_362:}
ตอนที่ 20 : ผู้จัดการมือใหม่
ต่อจากตอนที่แล้ว
{:7_361:}
ผ้าม่านโปร่งแสงสีครีมละมุนพริ้วไหวตามสายลมอ่อนๆ
เผยให้เห็นแสงแดดยามเช้าที่ฉาบทาเข้าภายในห้องนอนหรู
นุ๊กโกะและซันซันค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นบนเตียงขนาดคิงไซส์
สัมผัสความนุ่มนวลของผ้าปูที่นอนทอพิเศษและความเย็นฉ่ำ
ของเครื่องปรับอากาศ
ทำให้การนอนหลับในคืนที่ผ่านมาเป็นการพักผ่อนที่สบายตัวที่สุดในชีวิต
ร่างกายผ่อนคลายเต็มอิ่ม ไร้ความเหนื่อยล้า พลังกายและพลังใจ
ฉีดพุ่งเปี่ยมล้น พร้อมอย่างยิ่งที่จะก้าวเข้าสู่บทบาท
"ผู้จัดการส่วนตัวมือใหม่ป้ายแดง" อย่างเต็มตัว
สองสาวขยับกายลุกขึ้นจากเตียง แช่น้ำอุ่น อาบน้ำแต่งตัวเต็มสูบ จัดแจงแบ่งหน้าที่กันด้วยความคล่องแคล่วและรู้ใจกัน
ซันซันตรงเข้ายกหูโทรศัพท์สายตรงถึงครัวของโรงแรมหกดาว ประสานงานยกเลิกมื้อเช้าอย่างเป็นทางการ แล้วจัดสรรเมนูอาหารเที่ยงที่ช่วยฟื้นฟูร่างกายจากอาการแฮงก์เหล้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ทั้ง **ต้มยำกุ้งมังกรน้ำใสรสแซ่บจัดจ้าน** ช่วยปลุกประสาทสัมผัส, **เกาเหลาเนื้อวากิวเอฟไฟว์ซุปกลมกล่อม**, **ข้าวต้มตับหมูคุโรบูตะไข่ออนเซ็น**, และ **สลัดอกไก่ย่างซอสส้มยูซุ** เพิ่มความสดชื่น แนบมาด้วยเครื่องดื่มสกัดเย็นสูตรต้านแฮงก์อย่าง **dragon fruit ผสมน้ำมะพร้าวสดและขิง**
พร้อมกันนั้น ซันซันยังสั่งให้จัดเตรียมมุมกาแฟสดชวนลิ้มลอง
ตั้งเครื่องชงกาแฟแคปซูลรุ่นท็อปดีไซน์โมเดิร์น ติดมุมผนัง
ข้างโต๊ะทานข้าวตัวยาว
ไอร้อนและกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟอาราบิก้าคั่วบด
แทรกซึมไปทั่วบริเวณ ข้างกันมีถาดเบเกอรี่อบสดใหม่จากเตา
ทั้งครัวซองต์เนยสดฝรั่งเศสและพายบลูเบอร์รี่กรอบนอกนุ่มใน
วางพร้อมเสิร์ฟให้หนุ่มๆ ได้เติมพลังทันทีที่ก้าวออกจากห้องนอน
ขณะเดียวกัน นุ๊กโกะประสานงานอย่างมืออาชีพผ่านไลน์กลุ่มกับน้องๆ
ส่งรายละเอียดขนาดไซส์เสื้อผ้าของหนุ่มๆ ทั้งหกคน—ปรีชา เข้ม โด่ง
ดาย ตอง และลีโอ แบบครบชุดตั้งแต่ เสื้อ กางเกง กางเกงในเนื้อดี
ถุงเท้า ยันรองเท้า ให้ทางร้านนำมาส่งตรงหน้าล๊อบบี้ในเวลาเก้าโมงครึ่ง
เป๊ะห้ามขาดข้ามเกิน
เมื่อนาฬิกาเรือนหรูบนผนังบอกเวลาสิบโมงตรง นุ๊กโกะยิ้มกริ่ม
เดินไปกวาดสายตามองหน้าประตูห้องพักทั้งสองห้องของหนุ่มๆ
ก่อนจะเคาะประตูส่งเสียงแจ๋วอันทรงพลังสยบความเงียบ
"ปลุกๆตื่นได้แล้วน้าาาหนุ่มๆ! ให้เวลาแต่งตัวเรียบร้อยในห้านาที...
จะเอาผ้าเข้าไปให้ ถ้านุ๊กเข้าไปแล้วใครยังไม่เรียบร้อย นุ๊กจะอม…
ลงโทษทีละคนเลยนะคอยดู!"
สิ้นเสียงขู่แกมหยอก นุ๊กโกะก็ลากราวเลื่อนที่มีชุดลำลองหรูหรา
ของแต่ละคนแขวนเรียงรายไว้อย่างเป็นระเบียบ เข้าไปประเดิม
ที่ห้องพักของสองหนุ่มรุ่นเล็กก่อน
นุ๊กโกะเคาะประตูเบาๆ แล้วผลักเข้าไป พบว่าตองและลีโอ
กำลังงัวเงียลุกขึ้นมาจากเตียงในชุดนอน
นุ๊กโกะยิ้มหวานจัดการนำเสื้อผ้าที่จัดเซตไว้อย่างพิถีพิถัน
เข้าไปแขวนให้ถึงที่ พร้อมจัดวางรองเท้าและถุงเท้าคู่ใหม่ให้อย่างใส่ใจ
"อาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยนะจ๊ะลีโอ ตอง... เสื้อผ้า กางเกงใน รองเท้า
พี่จัดไว้ให้ครบหมดแล้ว สิบเอ็ดโมงครึ่งเจอกันที่โต๊ะทานข้าว
ใครสายโดนดีแน่!"
สองหนุ่มมองเสื้อผ้าแบรนด์เนมเนื้อดีตรงหน้าด้วยตาเป็นประกาย
นัยน์ตาสุกใสสั่นระริกด้วยความซาบซึ้งใจ ทั้งคู่ยกมือไหว้และเอ่ย
ขอบคุณนุ๊กโกะไม่ขาดปาก
"ขอบคุณมากครับพี่นุ๊กโกะ... ขอบคุณจริงๆ ครับ"
นุ๊กโกะยิ้มรับด้วยความเอ็นดูก่อนจะลากราวเลื่อนไปยังห้องใหญ่ของปรีชา
เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ ร่างสูงของปรีชา เข้ม โด่ง และดาย
นุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวหนา
นุ๊กโกะจัดการแขวนชุดของทุกคนไว้บนราวในตู้เสื้อผ้าหรูอย่างใส่ใจ
นัยน์ตาคมกริบไร้พันธนาการของปรีชาทอดมองผู้จัดการสาวด้วยความเอ็นดู
ปรีชาหลุดหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ได้ผู้จัดการเข้มงวดแบบนี้นี่เอง
งานเราถึงจะเดินหน้าได้ไว"
คำพูดและสายตาทรงอำนาจทำเอาเข้มที่อืดอาดงังเงีย สะดุ้งตัวโยน
สะบัดผ้าขนหนูตื่นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กระตือรือร้นรีบก้าวเท้า
ตามรุ่นพี่เข้าห้องน้ำใหญ่ทันที
ภายในห้องน้ำหินอ่อนกว้างขวาง สายน้ำอุ่นจากฝักบัวขนาดใหญ่
พุ่งกระหน่ำลงมาราวกับสายฝน ไออุ่นกรุ่นกลิ่นสบู่หอมละมุนฟุ้งกระจาย
สี่หนุ่มเปลือยกายไร้สิ่งปกปิดยืนอยู่ใต้สายน้ำ
ปรีชายืนตระหง่านอยู่กลาง แผงอกหนาและมวลกล้ามเนื้อแน่นชุ่มฉ่ำ
ไปด้วยหยดน้ำใส นัยน์ตาคมเปลือยเปล่าทอดมองลูกน้องด้วยความเมตตา
ท่อนเนื้อลำควยของความเป็นชายอันเขื่องใหญ่ห้อยโหนสงบนิ่งอยู่กลาง
ซอกขาหนีบ หัวโปนน่าเกรงขามดุจพญาเสือ
โด่งคอยขยับกายเข้าไปช่วยถูหลังให้นายเหนือหัวอย่างนอบน้อม
ขณะที่เข้มและดายยืนลูบไล้ฟองสบู่บนเรือนร่างกำยำของตัวเองอย่างมันมือ
แสงไฟวอร์มไลท์จับทาลงบนผิวสีน้ำผึ้งและมวลกล้ามท้องเป็นลอนสวย
ของเด็กหนุ่ม เป็นภาพอันงดงามและยั่วเย้าอารมณ์ความหลงใหลอย่างที่สุด
ตัดภาพมาที่ห้องพักของสองหนุ่ม ลีโอและตองที่ยามนี้ไร้ความเขินอาย
ต่อกันแล้ว ทั้งคู่อยู่ใต้สายน้ำอุ่นในห้องน้ำสุดหรูหราที่สุดในชีวิต
ฝ่ามือกร้านของตองถูสบู่ไปตามแผ่นหลังกว้างของลีโอ ขณะที่ลีโอเอี้ยวตัว
กลับมาสบตาตองด้วยรอยยิ้มกวนๆ
"ตอง... เมื่อคืนกูเสียวมากเลยว่ะ" ลีโอเอ่ยขึ้น เสียงพร่าแข่งกับเสียงน้ำตก
กระทบพื้น "มีคนชักว่าวให้ก็ดีเหมือนกันนะ 555"
ตองหัวเราะ *หึยยย* ขยับยิ้มมุมปาก "มึงก็ใช่ย่อย ชักให้กูซะเกร็งไปทั้งตัว...
เออ ลีโอ กูถามจริงเหอะ วงการนี้มึงเคยผ่านใครมาบ้างยังวะ?
ผู้หญิง? กระเทย? หรือผู้ชาย?"
ลีโอนิ่งคิดก่อนจะสั่นหัวเบาๆ ยื่นมือไปช่วยลูบฟองสบู่ที่อกตอง
"ไม่เคยเลยว่ะมึง... กูทำงานงกๆ หาเงินอย่างเดียว ไม่เคยมีเวลา
ไปยุ่งกับใครหรอก แล้วมึงอ่ะ?"
"กูก็เหมือนกัน" ตองตอบตรงๆ ก่อนจะจ้องมองนัยน์ตาสุกใสของลีโอ
ด้วยความหมายลึกซึ้ง "กูถามอีกข้อ... ถ้าเฮียปรีเขาขอ 'เย็ดตูด' มึง...
มึงจะให้ไหมวะ?"
ลีโอชะงักมือเล็กน้อย นัยน์ตาฉายประกายความจงรักภักดีและเสน่หาลึกซึ้ง
ก่อนจะตอบเสียงแน่นหนัก "ให้ดิระดับเฮียปรี... ที่จะชุบชีวิตให้กูขนาดนี้
ให้ทั้งตัวและหัวใจกูยอมหมด แล้วมึงล่ะ?"
"กูก็ให้..." ตองตอบทันทีแบบไม่ต้องคิด ทั้งคู่สบตากันท่ามกลางสายน้ำอุ่น
ที่ไหลผ่านเรือนร่าง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกันด้วยความโปร่งโล่ง
สบายใจ เสียงหัวเราะดังก้องในห้องน้ำหรูหรา สลักลึกความสัมพันธ์
และความหวังในชีวิตใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง
{:7_361:}บานประตูห้องพักทั้งสองฝั่งค่อยๆ เปิดออกพร้อมกันพร้อมกับ
การปรากฏตัวของเหล่าชายหนุ่ม เสียงก้าวเท้าขยับสม่ำเสมอบนพื้นหินอ่อนสะท้อนภาพลุคใหม่ที่ไร้ซึ่งคราบไคลความลำบากในอดีต
เสื้อยืดคอตตอนเกรดพรีเมียมสีเอิร์ธโทนทรงพอดีตัว สวมทับเข้าคู่
กับกางเกงยีนส์เนื้อดีทรงสตรีทที่ตัดเย็บอย่างประณีต
ขับเน้นช่วงไหล่ผึ่งผาย รูปร่างสูงโปร่ง และมวลกล้ามเนื้อสมส่วน
ของเด็กหนุ่มแต่ละคนอย่างเด่นชัด
เมื่อห้าหนุ่มเดินแท็กทีมเคียงข้างกัน ภาพที่ปรากฏกลับฉายออร่าทรงพลัง
ดุจวงบอยแบนด์ระดับท็อปที่หลุดมาจากนิตยสารแฟชั่น
ทว่าท่ามกลางวงล้อมของเด็กหนุ่ม ปรีชายังคงตระหง่านอยู่ด้วยบุคลิก
อันสง่างามและสูงส่ง เรือนร่างหนาใหญ่ในชุดลำลองเนื้อผ้าเรียบหรู
แผ่รังสีแห่งอำนาจและความอบอุ่นที่สะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง
นุ๊กโกะยืนมองภาพตรงหน้านัยน์ตาสั่นระริกด้วยความฟินเบอร์สุด
นัยน์ตาฉายความภาคภูมิใจในผลงานการสไตลิ่งของตนเอง
โดยเฉพาะลีโอและตองที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว นุ๊กโกะเยื้องกราย
ขยับนิ้ววางจริตจะก้านก้าวเข้าไปใกล้ ลูบเรือนร่างและช่วยจับปกชายเสื้อ
ขยับมุมไหล่ ปรับปลายเสื้อยืดให้เข้าที่เข้าทางอย่างละเมียดละไม
"โอ๊ยยย... แม่คุณเอ๋ย อกอีชั้นจะระเบิดแตกแตนด้วยความหล่อ!
หล่อปังหล่ออลังการอะไรกันขนาดนี้คะเนี่ย!"
นุ๊กโกะจีบปากจีบคอพูดพลางตบมือเบาๆ สบตากับตองและลีโอที่ยืนเขินอาย
"ดูสิ... ไอ้เด็กแว้นคราบฝุ่นเมื่อวันก่อน หายวับไปกับตาเลย
กลายเป็นโอปป้าสุดฮอตกันหมดแล้วชั่วข้ามคืน! หล่อมากที่สุด
หล่อจนพี่ใจสั่นไปหมดแล้วเนี่ย!"
ทุกคนหัวเราะร่าและเดินมารวมกันที่โซนทานอาหารสุดหรู
ใจกลางห้องทอดตัวด้วยโต๊ะไม้มะฮอกกานีแท้สีน้ำตาลเข้มลายสวย
ขนาดสิบที่นั่ง
เงาวับสะท้อนแสงไฟซ่อนฝ้าสีวอร์มไลท์ บนโต๊ะถูกจัดวางด้วยถาด
เบเกอรี่โฮมเมดสามถาดใหญ่ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของเนยสดฝรั่งเศส
และแป้งอบใหม่ฟุ้งกระจายอบอวล
ซันซันและนุ๊กโกะขยับตัวอย่างโปร่งไว คอยกดเครื่องชงกาแฟสด
เสิร์ฟกาแฟดำร้อนๆ ที่สกัดจากเมล็ดอาราบิก้าเข้มข้น มีไอความร้อนลอยกรุ่น
และคราบครีม่าสีทองละมุนบนผิวน้ำ
สี่หนุ่มและปรีชาต่างเลือกรับประทานกาแฟดำปลุกชีวิตเหมือนกันทั้งหมด
เพื่อดึงความสดชื่นกลับคืนสู่ร่างกาย
เมื่อสองสาวผู้จัดการดูแลบริการกาแฟหอมกรุ่นจนครบถ้วน
จึงขยับเข้านั่งประจำที่ ร่วมดื่มและพูดคุยหยอกเย้ากันอย่างเป็นกันเอง
บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสนิทสนมและความผูกพันที่ก่อตัวลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ก่อนที่อาหารเที่ยงจะมาถึง นุ๊กโกะเปิดไอแพดคู่ใจ
รอยยิ้มพราวเสน่ห์ปรากฏบนใบหน้าขณะเริ่มรายงานผลงานอย่างเป็นทางการ
"เฮียปรีคะ... น้องๆ ทุกคนฟังทางนี้ด้วยนะ ตอนนี้แบรนด์ IDOL STUDIO
ของพวกเราถูกจัดเต็มทุกแพลตฟอร์มแล้วค่ะ!
คลิปวิดีโอเด็ดๆ ที่ปล่อยออกไปเมื่อคืน กระชากยอดผู้ติดตามไหลทะลัก
แบบหมุนวนไม่หยุดเลยค่ะ!
โดยเฉพาะใน TikTok... ตอนนี้ยอดฟอลโลเวอร์พุ่งทะลุหลักแสน
ไปเรียบร้อยแล้วภายในคืนเดียวส่วนช่องทางอื่นๆ ทั้ง Instagram,
Facebook และ YouTube ก็ทลายกำแพงห้าหมื่นฟอลโลเวอร์
ไปทุกอันแล้วค่ะ! มันเวอร์วังมากเกินจะเชื่อ"
คำรายงานของนุ๊กโกะสร้างรอยยิ้มและความตื่นเต้นให้ทุกคน
นัยน์ตาของเด็กหนุ่มแต่ละคนฉายประกายแห่งความหวัง
ทว่าคุยงานยังไม่ทันจบดี เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นเบาๆ
พร้อมกับรถเข็นอาหารเที่ยงหรูหราที่ถูกเข็นเข้ามาโดยพนักงานบริการ
ของโรงแรม
รอบนี้ซันซันขยับกายไปแจ้งพนักงานอย่างสุภาพขอให้ช่วยจัดการ
ยกอาหารวางบนโต๊ะให้ด้วย ที่เหลือจะจัดการเองทั้งหมด
เพื่อความเป็นส่วนตัวในการประชุมงานและรับประทานอาหารไปพร้อมกัน
พนักงานช่างบริการเข้าใจและจัดวางถาดอาหารร้อนๆ ลงบนโต๊ะไม้
มะฮอกกานีอย่างระมัดระวัง...
กลิ่นหอมกลมกล่อมของ **ต้มยำกุ้งมังกรน้ำใส** ลอยเตะจมูก ปลุกความ
สดชื่นด้วยละอองความเผ็ดร้อน ตามมาด้วยกลิ่นหอมละมุนของ
**เกาเหลาเนื้อวากิวเอฟไฟว์** น้ำซุปเข้มข้น, **ข้าวต้มตับหมูคุโรบูตะ
ไข่ออนเซ็น** นุ่มลิ้น และ **สลัดอกไก่ย่างซอสส้มยูซุ** กลิ่นหอมสดชื่น
พนักงานรินน้ำดื่มใส่แก้วคริสตัลใสให้แขกทุกคนจนครบถ้วน และกำลังจะ
น้อมตัวถอยหลังกลับออกไป
ทันใดนั้น เข้มก็ขยับกายลุกขึ้น ยิ้มกริ่มอย่างมีน้ำใจ มือหนาหยิบธนบัตร
ใบละหนึ่งพันบาทสองใบยื่นส่งให้พนักงานบริการทุกคน
"ขอบคุณมากครับพี่ๆ บริการดีมากเลยครับ"
ธนบัตรสีเทาถูกยื่นส่งถึงมือ ทำเอาพนักงานบริการตาโต น้อมไหว้
ด้วยความนอบน้อมพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ยิ้มไม่หุบ ก่อนจะก้าวถอยหลัง
ออกจากห้องไปอย่างเรียบร้อย ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอันอบอุ่น
ความอิ่มเอมใจ และโต๊ะอาหารเที่ยงสุดหรูที่พร้อมเปิดฉากความ
ทะเยอทะยานบทใหม่ของ IDOL STUDIO
{:7_361:}กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกลมกล่อมและไอความร้อนอบอวลเสียงช้อนส้อมกระทบจานเบาๆ ในตอนแรกค่อยๆ เจือจางลง...
ปรีชานั่งตระหง่านอยู่ ณ ตำแหน่งหัวโต๊ะ เรือนร่างหนาใหญ่ในชุดลำลองเนื้อดีทอดตัวสงบนิ่ง นัยน์ตาคมกริบลึกซึ้งดุจพญาเสือค่อยๆ ทอดมองต่ำ
บรรยากาศรอบโต๊ะพลันเงียบสงัดลงอย่างฉับพลัน ความอบอุ่นผ่อนคลาย
เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดดุจมีแรงกดอากาศต่ำเข้าปกคลุม
มาดของมหาเศรษฐีหนุ่มใหญ่นักธุรกิจแสนล้านผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขาม
หวนคืนสู่ร่างของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
ฝั่งขวาของโต๊ะถูกจับจองโดยสามหนุ่ม โด่ง เข้ม และดาย ที่นั่งเกร็งไหล่ตรง
โดยสัญชาตญาณ ขณะที่ฝั่งซ้ายเป็นซันซันที่คอยดูแลรินเครื่องดื่มให้ปรีชา
อย่างรู้จังหวะ ถัดมาคือลีโอ ตอง และนุ๊กโกะ
นุ๊กโกะตั้งไอแพดคู่ใจพร้อมปากกาสไตลัสในมือ วางท่าทีของผู้จัดการส่วนตัว
มืออาชีพที่พร้อมบันทึกทุกคำสั่งการดุจเลขาในห้องประชุมระดับประเทศ
"ใครทำเพจ?"
น้ำเสียงทุ้มต่ำ ต่ำติดราบเรียบ ทว่าทรงพลังและสยบทุกความเคลื่อนไหว
ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาสั้นๆ
ตองที่กำลังจะตักข้าวต้มเข้าปาก ชะงักมือทันที เขาค่อยๆ วางช้อนลงบนถ้วยกระเบื้องกูตูร์อย่างนุ่มนวลที่สุด ไม่ให้เกิดเสียงกระทบ
นัยน์ตาสุกใสไร้เดียงสาสบเข้ากับสายตาคมกริบของนายเหนือหัว
ด้วยความนอบน้อม
"ผมเองครับเฮียปรี..." ตองตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล นิ่งสงบ
ก่อนจะเอ่ยถามต่อด้วยความกระตือรือร้นที่ซ่อนอยู่ใต้ความเคารพ
"มีอะไรแนะนำ หรือต้องให้ผมปรับปรุงตรงไหนมั้ยครับเฮีย?"
ประกายตาของปรีชาทอแววพึงพอใจวูบหนึ่ง รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อได้เห็นความนอบน้อมที่ผสานเข้ากับ
ความใฝ่รู้และเปิดรับอย่างตรงไปตรงมา
"เฮียว่าภาพโลโก้มันยังไม่คม... ภาพวิดีโอมันยังไม่ชัด"
ปรีชาเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตากวาดมองใบหน้าของเด็กหนุ่ม
"เดาว่าเครื่องมือทำงานน่าจะไม่พร้อม... ใช่ไหม?"
ตองอ้าปากจะเอ่ยตอบ ทว่าปรีชายังไม่ทันเปิดโอกาสให้เด็กหนุ่ม
ได้แก้ตัว ร่างใหญ่เบือนหน้าไปทางนุ๊กโกะผู้จัดการสาวทันที
"ผู้จัดการนุ๊ก... หาเครื่องมือทำงานให้น้อง เอาชนิดที่เข้าถนัดมือ
ให้เขาเลือกเอง เอาให้ครบเซ็ตทุกชิ้นเหมาะกับงาน"
น้ำเสียงทรงอำนาจออกคำสั่งชัดเจน
"การสร้างช่องทางโซเชียลโดยไม่ยิงแอดสักบาท แต่สร้างยอดผู้ติดตาม
ได้ขนาดนี้ ถือว่ามีความสามารถ... ต้องมีสนับสนุน
ให้ประสานเลขา 'มิน' เลยนะ ให้ตองเลือกซื้อของจากร้านในเครือของเรา
ที่มีอยู่ในห้างได้เลย"
นุ๊กโกะฟังคำสั่งแล้วใจเต้นระทึกดุจเสียงกลอง ร่างกายลุกลี้ลุกลนขยับปากกา
สไตลัสรัวเขียนลงบนหน้าจอไอแพดด้วยความตื่นเต้น
นัยน์ตาเป็นประกายวาววับ ความรู้สึกผสมผสานกันจนจุกอก ทั้งดีใจ
ที่ยอดผู้ติดตามพุ่งกระฉูด ดีใจที่ตองจะได้เครื่องมือสเปกท็อป
และปลื้มปิติที่ผลงานแรกสร้างความพึงพอใจให้นายใหญ่ได้ถึงเพียงนี้
ทว่า... อีกฝั่งของโต๊ะ ความเงียบกลับดังก้องในใจยิ่งกว่าเดิม
หยาดน้ำตาใสบริสุทธิ์ค่อยๆ เอ่อล้นขอบตาของตอง นัยน์ตาคู่สวย
สั่นระริกก่อนที่หยาดน้ำตาจะทิ้งตัวลงกระทบแก้มและหยด *ติ๋ง... ติ๋ง...*
ลงสู่ถ้วยข้าวต้มหรูหราตรงหน้า
ลำคอระหงหดเกร็ง อกเกร็งกระตุกด้วยแรงสะอื้นที่พยายามสะกดกั้นไว้
ตองทำตัวไม่ถูก มโนความคิดของเขาวนลูปกลับไปเมื่อคืน ตอนที่เขา
ชักว่าวแลกกันกับลีโอ
ทั้งคู่ยังคุยกันเรื่องความบัดซบของชีวิตและไม่มีอะไรติดตัวอยู่เลย...
แต่เพียงความฝันที่เล่าสู่กันฟังก่อนน้ำจะแตก แต่พอตื่นเช้ามา มหาเศรษฐี
ตรงหน้ากลับหยิบยื่นสิ่งที่ชีวิตชีวิตโหยหามาตลอด มอบเครื่องมือ
เปลี่ยนโลกให้เขาอย่างง่ายดายจนตั้งตัวไม่ติด
ตองก้มหน้าต่ำ ใช้ช้อนตักข้าวต้มผสมหยาดน้ำตาของตัวเองเข้าปากทีละคำ
เขาจมดิ่งเข้าไปในอารมณ์มืด ภาพช่างน่าสะเทือนใจมันบีบเค้นหัวใจ
ของทุกคนบนโต๊ะให้หนักอึ้ง ทุกคู่สายตาทั้งซันซัน นุ๊กโกะ เข้ม ดาย ลีโอ
ต่างส่งสายตาแห่งความเข้าใจ เห็นใจและห้กำลังใจเด็กหนุ่มอย่างลึกซึ้ง
"ตอง... ขอบคุณเฮียปรีสิ"
เสียงของโด่งดังขึ้นขัดความเงียบ น้ำเสียงเข้มหนักแน่นทว่าเปี่ยมไปด้วย
เจตนาที่จะฉุดตองขึ้นมาจากอารมณ์คับแค้นในอดีตที่กำลังจมดิ่ง
เพราะทุกคนบนโต๊ะ โดยเฉพาะนุ๊กโกะและลีโอที่เพิ่งผ่านพ้นอารมณ์
ตื่นตันและขื่นขมนี้มาหยกๆ ต่างรู้ดีว่าความรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก
มันเป็นอย่างไร
ตองค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเนียนบัดนี้เปียกปอนไปด้วยสายน้ำตา
นัยน์ตาทั้งสองข้างแดงกึ่งช้ำ สภาพอารมณ์ดิ่งหนักและสั่นคลอนยิ่งกว่าที่คิด... ภาพความบอบช้ำนั้นทำให้ปรีชาถอนหายใจเบาๆ ร่างหนาใหญ่ขยับยืดตัวขึ้น
แล้วค่อยๆ กางแขนทั้งสองข้างออกกว้าง
ตองลุกออกจากเก้าอี้โดยอัตโนมัติ ร่างโปร่งโถมกายเข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น
และหนาแน่นนั้นทันที...
ภาพที่เขาลืมตาแลมองลีโอยามถูกปรีชาโอบกอดให้กำลังใจในวันก่อน
เป็นภาพที่เขาเคยแอบอิจฉาและปรารถนาอยากจะอยู่ในอ้อมอกอันปลอดภัย
นี้บ้าง บัดนี้มันเกิดขึ้นจริงกับตัวเขาแล้ว
ตองซบหน้าลงกับลาดไหล่แกร่งของปรีชา ร่างกายสะอื้นไห้จนไหล่สั่น
ตัวโยกอย่างรุนแรง เสียงสะอื้นไห้โฮพร่าแหบดังระดมออกมาจากส่วนลึก
ของจิตวิญญาณ...
ภาพความเหนื่อยล้าในอดีตพรั่งพรูเข้ามาในหัว ภาพเด็กชายตัวเล็กๆ
ที่ต้องแบกกระสอบปูนหนักช่วยพ่อแม่ทำงานก่อสร้างกลางแดดเปรี้ยง
ภาพพ่อแม่ผู้สิ้นหวังต้องไปก้มหัวเบิกเงินล่วงหน้าหาค่าเทอมให้ลูกจนถูกเจ้านายด่าทอเหยียดหยามดุจหมูดุจหมา
ภาพงานหนักของพ่อแม่ที่ต้องทำโอทีแต่ไร้คนเห็นใจ
ภาพกับข้าวแห้งกรอบที่ต้องอดมื้อกินมื้อเพื่อประหยัดเงินเก็บไว้ให้ลูกไปเรียน
รวมถึงความเจ็บช้ำกับภาพวันที่เขาต้องเดินร้องไห้ออกจากประตูโรงเรียน
เพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม...
มวลความทุกข์ระทม ความขื่นขม และบาดแผลทั้งหมดในชีวิตพรั่งพรู
ออกมากับน้ำตาและเสียงสะอื้นร่ำให้ แต่มันกละบประดุจถูกไอความร้อน
และเรือนร่างของเศรษฐีใหญ่ดูดซับเอาความทุกข์ใจออกไปจากตัวเด็กหนุ่ม
จนหมดสิ้น
เมื่อความอุ่นแผ่ซ่านสงบนิ่งของปรีชาแทรกซึมเข้าสู่หัวใจอันหนาวเหน็บ
จนกลายเป็นก้อนความอบอุ่นหนึ่งเดียง ตองก็ค่อยๆ ได้สติกลับคืนมา
ปรีชาใช้ฝ่ามือหนาใหญ่จับเข้าที่หัวไหล่ทั้งสองข้างของเด็กหนุ่ม
ออกแรงดันกายของตองออกห่างเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกลงไป
ในดวงตาที่เปียกปอนของตอง ภาษากายและสายตานั้นแน่วแน่ นิ่งสงบ
ดุจผาหินที่ไม่มีวันพังทลาย
"ทุกข์ใจให้พอแล้วมาเป็นคนจองเฮีย...และเมื่อได้มาเป็นคนของเฮียแล้ว
เฮียจะสนับสนุน ปกป้องและดูแลตองทั้งครอบครัวให้ดีที่สุด"
ริมฝีปากของตองสั่นระริก เขาพยายามจะเค้นคำว่า *ขอบคุณ*
ให้มันออกมาจากลำคอ แต่กลับสู้แรงสะอื้นที่ตีขึ้นมาไม่ได้
เด็กหนุ่มตัดสินใจยกสองแขนขึ้นโอบรอบคอหนาของปรีชาแน่น
ฟาดฟันความรู้สึกโหยหาและขอบคุณอย่างจริงใจลงในอ้อมกอดนั้น
ก่อนจะค่อยๆ คลายมือออก ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วก้มตัวโค้งลง
ยกมือไหว้กราบลงบนแผงอกของปรีชาด้วยความจงรักภักดีสูงสุด
จากก้นบึ้งของหัวใจ
ซันซันขยับกายอย่างนุ่มนวล หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาดเข้าไปช่วยซับ
คราบน้ำตาและรอยเปียกชื้นบนเสื้อของปรีชาอย่างพิถีพิถัน
ขณะที่นุ๊กโกะก้าวเข้าไปกอดประคองไหล่ตอง ลูบหลังลูบไหล่
ปลอบประโลมด้วยความห่วงใยและยินดีที่เห็นเด็กหนุ่มผู้มีพรสวรรค์
ได้ก้าวข้ามผ่านขุนเขาแห่งความขื่นขม และพร้อมที่จะเติบโต
อย่างสง่างามใต้ร่มเงาของ IDOL STUDIO ของปรีชา
{:7_361:}บรรยากาศความตื่นตันชะล้างความคับแค้นจนเบาบางลง
ทว่ายังไม่ทันที่ความเงียบจะเข้าปกคลุม
ปรีชาก็ปรายสายตาคมกริบ หันไปทางลีโอที่นั่งอยู่อีกฝั่ง
สัมผัสได้ถึงรังสีความนิ่งเย็นยะเยียบที่ส่งตรงมาจากดวงตาคู่โตทรงอำนาจ
ทำเอาลีโอชะงักเกร็ง
ลมหายใจสะดุดกึกอยู่กลางอก ความน่าเกรงขามดุจพญาเสือจ้องมองเหยื่อ
ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระทึกกระหน่ำอกจนหายใจหายคอไม่ทั่วท้อง
"ลีโอ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังเอื้อนเอ่ยราบเรียบ
"ให้ไปซื้อวัตถุดิบ คิดค้นสูตรเครื่องดื่มให้เฮีย... ขอสูตรที่เชกให้เฮียกับโด่ง
ในตอนนั้นด้วย เฮียว่าเข้าท่านะ
ให้ทำสูตรที่คุ้นลิ้นไม่ต้องคิดเยอะ เอาที่เราถนัดและคุ้นเคย... อย่าลืม
ถ้าเพิ่มสมุนไพรเป็นส่วนผสมด้วยจะดีมากๆ"
ก่อนจะเบือนสายตาอ่อนลงเล็กน้อย หันไปทางซันซัน
"ลีโอน้องยังไม่ถึงสิบแปดดี ซื้อเหล้านอกจะยังไม่โอเค... ผู้จัดการซันซัน
เป็นธุระให้น้องด้วยแล้วกันนะ"
คำสั่งนั้นดุจสายฟ้าที่ปลุกวิญญาณและความฝันของลีโอให้ฟื้นคืน
มโนความคิดของเด็กหนุ่มพุ่งเตลิดกลับไปถึงบทชักว่าวอันเร่าร้อน
และมุกระเซ้าเย้าแหย่ตอนชักว่าวแลกกันกับตองเมื่อคืนวาน...
น้ำรักที่แตกทะลักฉีดพุ่งในยามนั้นคงเป็นดั่งคำให้พรจากฟ้าดิน
อันสมบูรณ์แบบ เพราะตื่นเช้ามา ความฝันในการใช้ทักษะบาร์เทนเดอร์
ที่เขารักกลับกลายเป็นจริงขึ้นมาตรงหน้า!
ไร้หยาดน้ำตาไหลซีด เพราะบัดนี้หัวใจของลีโอผ่านจุดที่ดิ่งที่สุดมาแล้ว
เหลือเพียงความมุ่งมั่นเปี่ยมล้น
นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายวาววับ ลีโอก้มลงยกมือไหว้ปรีชาด้วยความนอบน้อม สายตามองสบตาปรีชาแน่นหนักเพื่อสื่อถึงคำสัญญาว่าเขาจะทุ่มสุดชีวิต
เพื่อไม่ให้เฮียต้องผิดหวัง
โด่งเฝ้ามองภาพนั้นอยู่เงียบๆ เมื่อเห็นว่าปรีชายอมรับทั้งตองและลีโอ
เข้าสู่วงล้อมอย่างสมบูรณ์แล้ว
ว่าที่กุนซือหนุ่มจึงขยับกาย นัยน์ตาเรียวคมฉายแววเฉียบแหลม
ขณะเอื้อนเอ่ยรายงานบอกกล่าวถึงงานที่ได้รับมอบหมาย
"เฮียครับ... เรื่องของลีโอกับตอง ผมขออนุญาตแจ้งเฮียปรีชาเพิ่มเติมครับ
ปัญหาใหญ่ของลีโอตอนนี้คือแม่ที่กำลังป่วย ผมเลยสำรองเงินหนึ่งหมื่น
สำรองค่าใช้จ่ายไปก่อน และให้พาแม่ไปหาหมอรักษาอาการ
ส่วนเรื่องบ้านเช่า... อยากขอให้เฮียช่วยออกเงินซื้อบ้านหลังเล็กให้
จะได้ไม่ต้องเช่า แล้วให้ลีโอทำงานผ่อนกับเฮียได้มั้ยครับ
ส่วนเรื่องการเรียนของน้องชายลีโอ ผมขอคำปรึกษาเฮียอีกที
หากลีโอหมดห่วงเรื่องแม่กับน้อง ก็จะได้ทำงานให้เฮียได้อย่างสบายใจ"
หยดน้ำใสบริสุทธิ์พลันเอ่อคลอขึ้นมาที่ขอบตาของลีโอทันที...
ไม่ใช่ความเศร้า หากแต่เป็นความอบอุ่นอันแน่นจุกที่ฉีดพุ่งขึ้นมากลางอก
การที่มีใครสักคนยื่นมือลงมาอุ้มชูคนรากหญ้าอย่างเขา
มันทรงพลังจนหัวใจเต้นตุกตัก นัยน์ตาของลีโอมองสบโด่งด้วยความ
เคารพบูชาลึกซึ้ง ขณะเดียวกัน ความรู้สึกถึงไออุ่นผิวกายที่นุ่มนวล
ก็ส่งผ่านมาทางใต้ใต้โต๊ะ...
ฝ่ามือเรียวของซันซันเอื้อมลงมาบีบกระชับมือกร้านของลีโอไว้เบาๆ
ถ่ายทอดพลังใจบริสุทธิ์ ลีโอขบกรามแน่นจนสันสันนิ้วขึ้นขอบ
สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกั้นไม่ให้น้ำตาแห่งความซาบซึ้งร่วงไหลลงมา
ปรีชาปรายสายตามองไปยังซันซัน นัยน์ตาเต็มไปด้วยความไว้วางใจ
"พี่ซันซัน... ช่วยจัดการเรื่องน้องๆ หน่อยนะ เรื่องซื้อบ้านน่าจะเกินกำลังของโด่ง"
"ยินดีค่ะเฮีย..." ซันซันแย้มยิ้มหวานจนตาหยี นัยน์ตาสดใส
"ลีโอเขาเก่งเรื่องสมุนไพรด้วยนะคะ ตัวท็อปเลย
ยิ่งคนรู้เรื่องเครื่องดื่มผสมสมุนไพรแบบนี้ หาตัวจับยากค่ะ...
รับรองว่าน้องหาเงินคืนเฮียได้แน่นอน"
ซันซันรู้ดีว่าเงินทองเพียงแค่นี้ไม่กระทบขนหน้าแข้งของมหาเศรษฐี
อย่างปรีชาแม้แต่น้อย ทว่าคำพูดนั้นคือการจุดประกาย เติมไฟ
และสลักคุณค่าในตัวของลีโอให้โชติช่วงขึ้นมาอีกครั้ง
โด่งเบือนหน้าไปทางตองก่อนจะกล่าวต่อเสียงเรียบ
"ส่วนเรื่องของตอง... พ่อของตองทำงานก่อสร้าง ผมคิดว่าจะให้ไป
ช่วยงานสร้างโฮมคาเฟ่ของเฮีย ทำงานร่วมกับลุงใหญ่ ปู่ของเข้ม
แล้วให้แกสร้างบ้านพักชั่วคราวอยู่หน้างาน จะได้ช่วยเฝ้าอุปกรณ์ที่เราสั่งมา
เตรียมงานก่อสร้างไปในตัว พอตองหมดห่วงเรื่องพ่อแม่ ก็จะได้ลุยงานกับ
พี่นุ๊กโกะได้เต็มที่ครับ"
ตองขบริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกไม่ต่างจากลีโอ
นุ๊กโกะที่นั่งข้างกันเอื้อมมือเรียวสวยมาบีบกระชับมือหนาของตองไว้แน่น
ไออุ่นกำลังใจส่งผ่านให้กันอย่างเข้าใจ ตอกย้ำให้ตองรู้ว่าเขาไม่ได้ตัว
คนเดียวและไร้ตัวตนในโลกใบนี้อีกต่อไป
ปรีชาทอดสายตาจ้องมองโด่ง นัยน์ตาฉายประกายชื่นชมอย่างปิดไม่มิด
ความคิดอ่านที่รอบคอบ แก้ปัญหาแบบเบ็ดเสร็จ และได้ประโยชน์ทุกฝ่าย
ทำให้ความคิดที่จะปั้นโด่งให้เป็นกุนซือคู่กายฉายภาพชัดขึ้น
"ดีเลย... งั้นเรามาทานข้าวเช้ากันก่อน จะได้มีแรงลุยงานอีกเยอะในวันนี้"
ปรีชาเอ่ยพร้อมขยับยิ้มละมุนบนใบหน้าทรงอำนาจ
เสียงช้อนส้อมกระเบื้องโบนไชน่ากระทบกันเบาๆ กลิ่นหอมกรุ่น
ของต้มยำกุ้งมังกร เกาเหลาวากิว และข้าวต้มตับหมูอบอวลไปทั่วห้อง
รสชาติอาหารหรูหราทรงคุณค่า ผสานไปกับไออุ่นแห่งความรัก
ความนอบน้อม และสายตาที่มองสบกันด้วยความจงรักภักดี
มื้ออาหารบนเพนท์เฮาส์หรูดำเนินไปอย่างอบอุ่น ดุจดั่งครอบครัว
เดียวกันที่พร้อมจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อขับเคลื่อนยุทธศาสตร์ใหญ่
ร่วมกันใต้ร่มเงาของปรีชา
{:7_361:}ประกายแสงยามเช้าสะท้อนผ่านกระจกบานโต ทาบทับลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีแท้สีเงาวับ
กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟและซุปร้อนๆ ยังคงละมุนอยู่ในมโนสัมผัส ซันซันขยับกายอย่างนุ่มนวล ท่วงท่าละเมียดละไมไร้เสียงส้นเท้ากระทบพื้น เธอคอยสอดส่องสายตาดูแลปรีชาอย่างรู้ใจ
มือเรียวสวยคอยเลื่อนจานอาหารที่ปรีชาเอื้อมไม่ถึงเข้ามาใกล้ คอยซับคราบน้ำบนโต๊ะ และคลี่ผ้าเช็ดปากเนื้อดีวางลงบนตักของนายเหนือหัวอย่างนอบน้อม
กิริยาอันพิถีพิถันนั้นเปรียบเสมือนการสั่งสอนผ่านภาษากายโดยไร้คำพูด โด่งเฝ้ามองทุกรายละเอียด
นัยน์ตาเรียวคมจดจ้องท่วงท่าของซันซันอย่างตั้งใจ ซึมซาบจังหวะการดูแลเจ้านายระดับแสนล้านเข้าสู่จิตวิญญาณ
จนกระทั่งถึงขั้นตอนสุดท้าย ซันซันบรรจงรินน้ำแร่เย็นฉ่ำลงในแก้วคริสตัล ส่งยิ้มหวานพร้อมยื่นผ้าเช็ดมืออุ่นนุ่มให้ปรีชา ดื่มด่ำมื้อเที่ยงจนอิ่มเปรมอร่อยกันทั่วหน้า
นุ๊กโกะขยับตัวลุกขึ้นยืนตรง ท่วงท่าฉายจริตจะก้านของผู้จัดการ
สาวมืออาชีพ นิ้วเรียวสวยปัดผ่านหน้าจอไอแพดคู่ใจ
ไอร้อนจากแก้วกาแฟสดบนโต๊ะส่งกลิ่นคั่วบดหอมกรุ่นตัดกับความเย็นฉ่ำ
ของเครื่องปรับอากาศ นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายวาววับขณะกางสคริปต์งาน
สรุปภารกิจประจำวันด้วยน้ำเสียงฉะฉานฟังชัด
"ภารกิจวันนี้ของพวกเรานะคะ..."
นุ๊กโกะทอดสายตามองไปทางซันซันและลีโอด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์
"ทีมแรก... พี่ซันซันจะรับหน้าที่พาลีโอและคุณแม่ไปหาหมอที่โรงพยาบาล
ต่อด้วยพาไปดูบ้านหลังใหม่"
ซันซันพยักหน้ารับคำอย่างนุ่มนวล มือเรียวเอื้อมไปบีบกระชับไหล่
ของลีโอเบาๆ ถ่ายทอดไออุ่นและความไว้วางใจ
ขณะที่ลีโอนั่งเกร็งไหล่ตรง นัยน์ตาฉายแววซาบซึ้งใจ สบตากับซันซัน
แล้วพยักหน้ารับด้วยความมุ่งมั่น นุ๊กโกะหมุนตัวไปทางลีโอเล็กน้อย
จีบปากจีบคอเอ่ยต่อ
"และปิดท้ายด้วยการลุยตลาด เลือกซื้อวัตถุดิบสมุนไพรมาคิด
สูตรค็อกเทลเด็ดๆ อวดเฮียปรีค่ะ... ฝีมือระดับลีโอ นุ๊กเชื่อว่าเอาอยู่แน่นอน"
ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกผาย ขบริมฝีปากแน่นก่อนจะยิ้มรับด้วย
สายตามุ่งมั่นสว่างวาบ ไร้ซึ่งความลังเล
"ส่วนทีมที่สอง..." นุ๊กโกะเบือนหน้าหันมาทางตอง นัยน์ตาทอประกายเอ็นดู
และภาคภูมิใจ "นุ๊กจะพาตองไปคุยกับคุณพ่อคุณแม่เรื่องย้ายไซต์งาน
ไปช่วยงานสร้างโฮมคาเฟ่ร่วมกับลุงใหญ่..."
ตองที่นั่งฟังอยู่ชะงักมือที่จับถ้วยกาแฟ นัยน์ตาสุกใสไร้เดียงสาสบเข้า
กับดวงตาของนุ๊กโกะ ลำคอระหงเกร็งน้อยๆ ก่อนจะค่อยๆ
พยักหน้าขึ้นลงเป็นเชิงรับรู้และความเข้าใจ ความขื่นขมในอดีตถูกแทนที่
ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านกลางอก
นุ๊กโกะยิ้มหวาน ตอบรับด้วยการขยิบตาให้เด็กหนุ่มหนึ่งทีอย่างมีชั้นเชิง
"...จากนั้น นุ๊กจะพาตองไปตะลุยเลือกซื้ออุปกรณ์ไอทีสเปกท็อป
มาไว้ลุยงานคอนเทนต์! เอาให้ครบเซตพร้อมรบไปเลยค่ะ!"
ตองสบตานุ๊กโกะอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและจงรักภักดี
เขาพยักหน้าตอบรับมั่นคง ขณะที่คนอื่นๆ บนโต๊ะอาหารต่างหันมองสบตากัน
พยักหน้ารับรู้ และส่งรอยยิ้มแฝงความเชื่อมั่นให้กันและกัน
บรรยากาศรอบโต๊ะอบอวลไปด้วยเคมีแห่งความเข้าใจอันแน่นแฟ้น
โดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ มาบรรยายเพิ่มเติม
ปรีชามองสบตานุ๊กโกะ นัยน์ตาคมกริบทรงอำนาจฉายแววแน่วแน่
ก่อนจะเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง
"เสริมอีกเรื่อง... ให้ซื้อแล็ปท็อป โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่
และไอแพดสเปกท็อปสุดให้ครบทุกคน
ทุกคนในค่ายต้องเรียนรู้งานคอนเทนต์ ต้องตัดต่อวิดีโอเป็น
ต้องไลฟ์สดได้ ต้องถ่ายภาพและถ่ายวิดีโอเป็น...
โดยให้ทุกคนเรียนรู้จากตอง"
นุ๊กโกะชะงักมือที่กำลังเคาะหน้าจอ เอียงคอจีบปากจีบคอถาม
ด้วยท่วงท่ายวนเย้า "รวม... นุ๊กกับพี่ซันซันด้วยมั้ยคะเฮีย?"
"รวม..." ปรีชาตอบสั้นๆ ทว่าชัดเจน ก่อนจะปรายสายตาไปทางโด่ง
"ยกเว้นโด่ง... เลขามินจะจัดชุดพิเศษให้โด่งเอง"
ทุกคนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจในยุทธศาสตร์ ซันซันและนุ๊กโกะ
ยกมือประสานอก เอ่ยขอตัวไปที่ร้านเพื่อสั่งงานลูกน้อง
ก่อนจะแยกย้ายไปทำภารกิจที่ได้รับมอบหมาย ทว่าก่อนจะได้ก้าวพ้นประตู
เข้มก็ขยับกายลุกขึ้นยืนพรวด นัยน์ตาฉายแววตื่นตัว
"พี่นุ๊กโกะ... ผมขอตามไปด้วยคนดิ อยากไปช่วยตองถือของ"
ดายไม่ยอมน้อยหน้า ขยับกายขอยกมือขึ้นทันที
"พี่ซันซัน... ผมขอตามไปดูแลลีโอกับพี่ซันซันด้วยครับ"
นุ๊กโกะและซันซันหันมาสบตากัน พลันเบือนสายตาไปมอง
ขออนุญาตจากนายใหญ่ ปรีชาพยักหน้าเบาๆ เป็นสัญญาณไฟเขียว
ทั้งหมดจึงพร้อมใจกันยกมือไหว้ปรีชาด้วยความเคารพรัก
ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะสดใสและพากันก้าวออกจากห้องไป
บานประตูห้องหรูหราปิดลง... ความเงียบสงบพลันเข้าปกคลุมห้องเพนท์เฮาส์
ที่กว้างขวางอีกครั้ง
เหลือเพียงปรีชาและโด่ง สองร่างที่ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ
อันทรงความหมาย บรรยากาศรอบตัวอุ่นขึ้นฉับพลันด้วยอุณหภูมิแห่งความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ใต้ฉากหน้า หัวใจของกุนซือหนุ่มเต้นระทึกกระหน่ำอก
ไอร้อนระฟู่ออกจากแผงอกหนาดุจหนุ่มสาวที่เพิ่งเคยสัมผัสความรัก
ปรีชาขยับกายก้าวเข้าหา ร่างใหญ่ทรงอำนาจดึงร่างสูงโปร่งของโด่ง
เข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่นแน่นหนา ฝ่ามือหนาประคองใบหน้าเนียนไว้
แล้วก้มลงหอมฟอดใหญ่ลงบนแก้มสุกงอมทั้งสองข้าง
กลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของปรีชาซึมซาบเข้าสู่ทุกมโนสัมผัสของโด่ง
ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นร้อนของปรีชาจะแนบชิดกระซิบเบาๆ ที่ข้างใบหู
"ไปที่แอร์คาร์โก้กัน... ไปรับของที่เลขามินส่งมาให้ตั้งแต่เช้า
ป่านนี้คงถึงแล้ว"
คำกระซิบพร่าและไอระเหยร้อนที่รดรินลำคอ ทำเอาความรู้สึกดิบ
และมวลอารมณ์ความต้องการของโด่งพุ่งพล่าน
แก่นกายลำควยความเป็นชายใต้กางเกงยีนส์เนื้อดีตื่นตัวแข็งขึงพองโต
ดุดันเนื้อผ้าจนตึงแน่น
ลำควยใหญ่โตขวางเป็นลำด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งพล่าน
ก่อนที่โด่งจะสูดลมหายใจลึก สะกดอารมณ์เร่าร้อนให้ค่อยๆ อ่อนตัวลง
นัยน์ตาเรียวคมมองสบตาปรีชาด้วยความหลงใหลและจงรักภักดีสูงสุด
แล้วขยับกายเดินตามหลังร่างสง่างามของนายเหนือหัวออกจากห้องไปติดๆ
{:7_360:}ซัพพอร์ตคุณยายเปย์เหล้าขาวให้ยายได้กรึ๊บเติมพลังสมอง...อินบ๊อกนะค่ะ {:7_360:}
ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป
{:7_376:}พูดคุยให้กำลังใจติดต่อกันใหม่...อินบ๊อกได้เลยคร้าา{:7_376:}ขอบคุณที่ชื่นชอบสนับสนุนและติดตามผลงานค่ะ ฝึกเขียนไปเขียนมาก็ได้20ตอนแล้ว
เฮ้อออ สวดยอดดด 5555
ขอบคุณกำลังใจทุกคอมเม้นนะค่ะ
ขอความสั้นๆแต่มันคือกำลังใจหนักแน่น
ที่ส่งถึงคุณยายกระเทยเฒ่า
{:7_361:} สนุกมากครับ nuangnut1996 ตอบกลับเมื่อ 2026-9-17 09:29
สนุกมากครับ
ขอบคุณนะค่ะถือเป็นกำลังใจให้คุณยาย ุทุกตัวละคร มีการเติบโต ให้ได้ติดตาม และจะรอติดตามดูการเติบโตนี้ไปนาน ๆ นะครับ Nukinho ตอบกลับเมื่อ 2026-9-17 11:15
ุทุกตัวละคร มีการเติบโต ให้ได้ติดตาม และจะรอติดตามดูการเติบโตนี้ไปนาน ๆ นะครับ
ขอบคุณนะค่ะ ทุกคอมเม้นคือทิศทาง
ในการพัฒนาฝีมือให้คุณยาย เป็น 20 ตอน ที่สนุก ชวนติดตามต่อไปเรื่อยๆ เลยครับ
ไม่ใช่แค่ฝึกเขียนแล้วครับระดับนี้ 👍🏻 วางเรื่องดีมากครับ ชอบมาก ความรู้สึกผมมันบอกว่า เรื่องนี้ดีจัง เนื้อเรื่่องสนุก อบอุ่นน่าติดตาม คุณยายสายเหล้าขาวนี่้ เก่งสุดยอยจริง ๆ Littledevilxx ตอบกลับเมื่อ 2026-9-17 12:51
ความรู้สึกผมมันบอกว่า เรื่องนี้ดีจัง เนื้อเรื่่องสน ...
เคผู้ชายมันคาวๆมันๆค่ะเลยต้องเหล้าขาวล้างปากอิอิ ติดตามมาทุกตอนเลยครับ
ขอบคุณครับ เฮียปรีจะสอนงานน้องๆแบบส่วนตัวๆมะไหร่ครับ อิอิ ขอบคุณครับ ...มันส์สมที่รอคอยครับ... ขอบคุณมากครับ{:5_120:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]