อสังหาป่าเดียวกัน ตอนที่ 17 ( 12 09 69 )
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-9-12 13:45{:7_361:}กระเทยเฒ่าเล่าเรื่อง{:7_361:}{:7_363:}เพราะคิดถึง...จึงกลับมางานเขียนอีกรอบค่ะ{:7_363:}
{:7_362:}อสังหาป่าเดียวกัน{:7_362:}
ตอนที่ 17 : รสชาติชีวิต
https://www.g4guys.com/data/attachment/album/202608/20/210825qb7tc1c0ttq17hcq.jpg
ต่อจากตอนที่แล้ว
{:7_361:}
บานประตูหนาหนักของห้อง Master Bedroom ค่อยๆ แย้มเปิดออก
เสร็จภารกิจล้างคราบน้ำแตก ปรีชาและโ่งเบาตัวร่างกายสดชื่น โดยเฉพาะ
โด่งรู้สึกได้รับพลังงานลึกลับจากปรีชาอีกรอบ เขายังเก็บเป็นความลับ
รอปรึกษาปรีชาเมื่อได้โอกาสเหมาะสม เพราะมันพิศดารเหลือเชื่อมาก
การปรากฏตัวของปรีชาและโด่งที่เดินเคียงคู่กันออกมาที่ระเบียงดาดฟ้า
ไอความร้อนแผ่วเบาและกลิ่นหอมสะอาดของครีมอาบน้ำยังคงลอยกรุ่น
ตามเรือนร่าง
สองหนุ่มอยู่ในชุดลำลองเนื้อนุ่มที่นุ๊กโกะจัดเตรียมไว้ให้อย่างพิถีพิถัน
ชุดเซตเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์คอตตอนแท้ 100% จับคู่กับกางเกงขาสั้น
ระดับเหนือเข่า รูปร่างตัดเย็บทิ้งตัวแบบเดียวกันเป๊ะ ต่างกันเพียงสีสัน
ปรีชาสวมสีเทาชาร์โคลนุ่มลึกสลับดุดัน ขณะที่โด่งสวมสีกรมท่า
เข้มข้นที่ขับเน้นผิวเนื้อสุขภาพดี
แท้จริงแล้วเมื่อครู่ในห้องน้ำ... หนุ่มใหญ่ตั้งท่าจะเย็ด "เปิ้ล" เสพสุขร่างกาย
ของเด็กหนุ่มอีกรอบให้สมอยาก เพราะอดเย็ดมานาน ทว่าโด่งกลับเอื้อมมือ
แตะท่อนอกแกร่งเบาๆ สบสายตาฉ่ำปรืออย่างรู้ทันพลางเอ่ยกระซิบ
*‘พอก่อนครับเฮีย... คืนนี้ทั้งคืนผมให้เฮียเย็ดจนฟ้าสว่างก็ได้
แต่เชื่อผมสิ... ถ้าเฮียไม่ออกไปข้างนอก ปาร์ตี้จะไม่สนุกเลยนะ ทุกคน
กำลังรอเฮียอยู่’* คำออดอ้อนจริงใจและสมเหตุสมผลที่แคร์คนรอบข้าง
ของโด่ง ทำเอาปรีชาผู้ไม่เคยยอมสยบให้ใคร ยอมถอยทัพและเดินตาม
ออกมาอย่างว่าง่ายราวกับพยัคฆ์ยอมจำนน
ทันทีที่ทั้งสองก้าวพ้นประตู นุ๊กโกะที่นั่งรออยู่ก็ถึงกับตาค้าง
จริตสไตลิสต์ตัวแม่จิตหลุดเคลิบเคลิ้มไปกับภาพผลงานตรงตรงหน้า!
เสื้อผ้าเรียบง่ายธรรมดาเมื่ออยู่บนเรือนร่างของปรีชาและโด่งช่างสูงส่ง
มันเปล่งประกายออร่าราวกับนายแบบ บนแคตวอล์กไฮเอนด์ ทั้งสีหน้า แววตา
และประกายความสุขของคนทั้งคู่มันล้นทะลักออกมาจนอุ่นซ่านไปทั่วบริเวณ
โดยเฉพาะโด่งรู้สึกดูดีขึ้นแบบเขย่งก้าวกระโดดขึ้นมาก ดูมีความสุขจนแปลกตา
"ใส่พอดีสบายตัวไหมคะเฮียขา..."
นุ๊กโกะขยับตัว จริตอ้อนประจบแบบน่ารักน่าเอ็นดูฉายชัดในน้ำเสียง
"พอดีมาก... พอดีไปจนถึงไซส์ของกางเกงชั้นมันช่างห่อไข่ได้พอดีเลย มืออาชีพจริงๆนะเรา"
ปรีชายกยอยิ้มมุมปากเป็นการให้กำลังใจ เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย
"เราคงต้องคุยกันจริงจังแล้วนะ... ว่าจะให้เฮียสนับสนุนอย่างไรบ้าง"
ในการที่จะดันนุ๊กโกะขึ้นเป็นสไตลิสต์มือทอง
คำว่า 'สนับสนุน' จากปากมหาเศรษฐี ทำเอาหัวใจของนุ๊กโกะกระตุกวูบ
ความรู้สึกโหยหาการยอมรับในฝีมือ ความฝันที่อยากเติบโตในสายอาชีพ
ที่เคยโดนเหยียดหยามมาก่อนพุ่งทะลักขึ้นมาในอก ทว่าภาพความวุ่นวาย
ของโทรศัพท์ที่แจ้งเตือนสั่นไม่หยุดและกระแสข่าวของเข้มที่กำลังโหมกระพือ
ทำให้สไตลิสต์สาวต้องดึงสติกลับมาโฟกัสกับอารมณ์ตรงหน้าก่อน
"เฮียค่ะ... เรื่องเข้มไปกันใหญ่แล้วนะคะ ไวรัลสร้างยอดวิวหลายล้านวิวแล้ว!"
นุ๊กโกะรีบรายงานกระแสข่าวทั้งหมดในรอบไม่กี่ชั่วโมง ทั้งยอดวิวที่พุ่งข้าม
ร้อยล้านแล้วรวมๆทุกแฟลตฟอร์ม การถูกเปิดวาร์ป ตลอดจนความน่ากังวล
ของ 'กระบวนการขุดประวัติ' ของชาวเน็ตและสื่อออนไลน์ที่กำลังเริ่มทำงาน
ตามระบบของมัน
ปรีชานั่งลงบนเก้าอี้นุ่มตัวใหญ่ นัยน์ตาคมครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ทว่ามุมปาก
กลับปรากฏรอยอมยิ้มบางๆ มูลค่าน่าลงทุนในตัวของเข้มกำลังทำงาน
และมันกำลังจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเด็กหนุ่มให้มีกำลังมากพอจะกลับไป
ดูแลครอบครัว ดูแลปู่ย่าปู่ได้อย่างมั่นคง นอกจากนั้นกระแสของเข้มยัง
สามารถสร้างกระแสดึงเพื่อนๆขึ้นมาอีกได้
แต่ฟังจากแนวทางของนุ๊กโกะที่ตั้งท่าจะสร้างภาพลักษณ์ให้เข้มเหนือกว่า
กลายเป็นหนุ่มไฮโซหรูหรา ปรีชากลับมองว่านั่นคือความฟุ่มเฟือยที่ไม่ยั่งยืน
เพราะมันไม่ใช่ความจริง
"เอาอย่างนี้นะ...เฮียคิดว่า"
เสียงทุ้มต่ำของปรีชาหยุดชะงักลงกะทันหัน ทุกคนในห้องเงียบกริบ สายตาทุกคู่ทั้งนุ๊กโกะ เข้ม ดาย
และซันซัน ต่างจดจ้องใจระทึกรอฟังไอเดียขั้นเทพจากปากนายทุนใหญ่ บรรยากาศเงียบสงบ
เสียจนไร้เสียงลมหายใจ อากาศอึดอัดดึงเช็งจนคนรอฟังแทบจะกลั้นใจตาย
"ลีโอ... ขอเครื่องดื่มแก้เหนื่อยหน่อย เฮียคอแห้งเพลียมากๆ"
ปรีชาเบือนสายตาไปทางบาร์เครื่องดื่ม พร้อมกับชำเลืองสายตาคม
มาสบเข้ากับดวงตาของโด่ง สายตาคู่นั้นสื่อความหมายชัดเจนจนคนมอง
ต้องวูบวาบว่า 'คนทำให้เฮียเหนื่อย' คือคนนี้!
โด่งก้มหน้าก้มตา ยิ้มเขินจนแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ ทว่าหัวใจกลับพองโตด้วยความสุขล้นเต็มหัวใจ
บาร์เทนเดอร์หนุ่มเบิ่งตาโต หัวใจเต้นตึกตักด้วยความดีใจมหาศาล
เมื่อถูกมองเห็นและถูกเรียกร้องด้วยชื่อเล่นอย่างสนิทใจ!
ลีโอมองปรีชาด้วยสายตาของคนที่กำลังเรียนรู้อารมณ์ของมหาเศรษฐี
อย่างตั้งใจ เขาลงมือจัดเตรียมอุปกรณ์ทันที ศิลปะการผสมเครื่องดื่ม
อันละเมียดละไมถูกถ่ายทอดผ่านเรือนร่างของลีโอ
วงแขนขยับเขย่าชานเกอร์สแตนเลสด้วยท่วงท่าพลิ้วไหว ชวนหลงใหล
จนละสายตาไม่ได้ โดยที่ลีโอไม่ทันสังเกตเลยว่า สายตาอันเฉียบแหลม
ของนายทุนใหญ่อย่างปรีชาได้ชำเลืองมองและประเมินฝีมือเขาอยู่เป็นระยะๆ
เป้าของลีโอเบียดกับกางเกงคับแน่นสไตล์วัยรุ่น เป็นท่อนเป็นลำ มันตุง
นูนเด่นตามจังหวะการส่ายสะโพก ยิ่งท่าเด้าเขย่าเชคลำควยของลีโอ
แทบจะหลุดกระเด็นเข้าหาผู้ชม มันสร้างความตื่นตาและตื่นเต้นมากๆ
ปรีชากระแอมทำท่าจะอ้าปากเล่าต่อ ทุกคนเขยิบตัวเข้าหา เตรียมตั้งใจฟังเต็มที่...
"มันต้อง... หาอะไรมาใส่ท้องหน่อย ลุงเชฟ ขอเบาๆ
ไม่แน่นท้องมากนะครับ หิวสุดๆ"
"ได้ครับเฮีย!" เชฟรุ่นใหญ่รับคำร่าเริง รีบหันไปเร่งไฟย่างบาร์บีคิววัตถุดิบ
พรีเมี่ยมเตรียมเสิร์ฟแขกวีไอพีผู้ที่ไม่เคยถือตัว
"โธ่... เฮีย!" เสียงถอนหายใจและอาการเซ็งหลุดออกมาจากปากของทุกคน
พร้อมกัน เมื่อรู้ตัวว่าโดนปรีชา 'ต้ม' ซะเปื่อยเพื่อถ่วงเวลาหยอกเล่น
เมื่อได้อารมณ์ผ่อนคลาย ปรีชาจึงเอ่ยประกาศิตด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดั่งขุนเขา
"เอาอย่างนี้... ต่อไปให้เข้มอยู่ในการดูแลของนุ๊กโกะ"
คำประกาศนี้เปรียบเสมือนประตูโอกาสบานโตที่ปรีชายื่นให้
นุ๊กโกะตื่นเต้นจนหัวใจแทบโลดหนีออกนอกอก การได้เป็นผู้จัดการส่วนตัว
ของดาวรุ่งที่กำลังเป็นไวรัลระดับประเทศ มันคือความฝัน! ภาระอันหนักอึ้ง
ในมือในการจัดการเข้มผสานเข้ากับความจงรักภักดีต่อปรีชาที่พุ่งขึ้นสูงเสียดฟ้า
ทำให้สีหน้าแววตาทอประกายความจริงจังเต็มเปี่ยม
ฝ่ายเข้มเมื่อได้ยินดังนั้นก็ดีใจตามประสาเด็กหนุ่มไร้เดียงสา ขี้เล่น ด้วยความ
สนิทใจทำให้เข้มกระโดดเข้าหากอดฟัด หอมแก้มหยอกล้อนุ๊กโกะแบบไม่คิดอะไร
*เพี๊ยะ นี่แน!*
"ทำแบบนี้ไม่ได้นะเข้ม!" นุ๊กโกะตบเข้าที่แขนของเข้มเสียงดังเพี๊ยะ
จนเด็กหนุ่มสะดุ้งโหยง"ไม่เห็นเหรอว่าแค่เราเดินมาโรงแรม คนยังถ่ายรูป
เราขนาดนั้น! ทั้งที่เราเห็นและไม่เห็น...
ถ้าเมื่อกี้โดนแอบถ่าย เข้มจะตอบสื่อว่ายังไง? แล้วเฮียล่ะ... ที่ไว้ใจ
ให้พี่ดูแล เข้มจะไม่ทำเฮียเสียความรู้สึกผิดหวังเหรอถ้าน้องเป็นข่าวไม่ดี?!"
นุ๊กพูดออกมาเพราะสังเกตเห็นเด็กหนุ่มผู้ช่วยเซฟบาร์บีคิว แอบถ่ายรูปเข้ม
ในจังหวะที่เพลอ ที่เล่นใหญ่เพราะอยากให้เขาได้ยิน
เข้มหน้าเสีย วางตัวไม่ถูก ทำตัวลีบเล็กทันที คำตวาดของนุ๊กโกะคือความจริง
ทุกประการที่เขาไม่อาจแย้งได้
เด็กหนุ่มยกมือไหว้ขอโทษปรีชาและนุ๊กโกะด้วยความสำนึกผิด
ทว่าปรีชากลับหัวเราะชอบใจในลำคอ *หึๆ...* ยิ้มกว้างอย่างพอใจที่เห็นเข้ม
เจอมวยถูกคู่ที่จะคอยดัดนิสัยและปกป้องเด็กหนุ่มได้จริงๆ
"ใช่เข้ม..." ปรีชาปรับสีหน้าเรียบถาม "เฮียถามก่อน... ว่าอยากดังไหม?
อยากเป็นไอดอลไหม?"
คำถามนี้ปะทะเข้ากับหัวใจของเด็กหนุ่มติดดิน มันคือความฝันที่เคยฝัน
แต่เกินเอื้อม แต่บัดนี้มันอยู่ตรงหน้าแล้ว เข้มจ้องมองปรีชาด้วยสีหน้าจริงจัง
และแววตาแน่วแน่ "อยากครับเฮีย... ผมอยากดัง ผมอยากมีเงินไปสร้างบ้าน
ใหม่ให้ปู่" พูดถึงปูเขาก็น้ำตาคลอเบ้า เพราะแก่แล้วยังต้องทำงาน
"ขั้นแรก... เข้มต้องเชื่อฟังพี่นุ๊กโกะ เฮียเชื่อว่าพี่เขาจะป้องกันภัย
จากโลกออนไลน์ ให้เข้มยืนหยัดอยู่ในนั้นได้อย่างมั่นคง"
ทุกคนในพื้นที่นั้นพยักหน้าเห็นพ้อง เพราะโลกออนไลน์ยุคนี้ร้ายกาจ
และพร้อมจะกลืนกินทุกคนหากก้าวพลาด
เข้มหันกลับมาหานุ๊กโกะ ยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อมซื่อตรงอีกครั้ง
"ได้ครับเฮีย... ต่อไปพี่นุ๊กคือผู้จัดการของผม ผมจะเชื่อฟังครับ"
ความนอบน้อมจริงใจอันเป็นเสน่ห์แท้จริงของเข้ม ทำให้นุ๊กโกะใจอ่อนวูบ รู้สึกผิดที่ตวาดใส่น้อง "พี่ขอโทษนะเข้ม... ที่ตีน้องแล้วก็ตวาดใส่เมื่อกี้"
"ไม่เป็นไรพี่ ผมรู้ว่าพี่ห่วงผม" เข้มยิ้มตอบปรับเปลี่ยนอารมณ์ ทั้งคู่
ยกกำหมัดขึ้นมากระทบกันเบาๆ เป็นสัญญาใจของทีมงานคู่หูคู่ใหม่
"ได้แล้วครับเฮีย"เสียงแทรกทำลายบรรยากาศสุดอร่อย
เสียงของลีโอดังขัดจังหวะ บาร์เทนเดอร์หนุ่มยกถาดรองแก้วค็อกเทลทรงสูง
ขายาวสง่างาม รังสรรค์เครื่องดื่มช็อตครึ่งสีสวยสดมาวางเสิร์ฟ
ปรีชารับแก้วมายกดื่มรวดเดียวด้วยความคอแห้งหิวน้ำ... ทว่าทันทีที่ลิ้น
สัมผัสรสชาติ นัยน์ตาคมก็ต้องเบิ่งกว้างด้วยความตกตะลึง!
ความนุ่มลึกของจินและวอดก้าเกรดพรีเมี่ยม ผสานความเปรี้ยวละมุนของน้ำมะนาวสด
และสมุนไพรสูตรพิเศษที่นึกชื่อไม่ออก มันส่งกลิ่นหอมแล่นขึ้นจมูก ร้อนผ่าวที่ลำคอ
ทว่ากลับชุ่มคอและปลุกความสดชื่นคืนสู่ร่างกายราวกับสั่งได้!
"นี่ของพี่โด่งครับ..." ลีโอเสิร์ฟแก้วที่สองให้โด่งด้วยความถ่อมตน ทั้งที่วัยใกล้เคียงกัน
ลีโอประทับใจโด่งตั้งแต่ช็อตที่โด่งข้ามไปดึงตัวเขาออกจากเศษแก้วแตกกระจาย
และส่งตัวเขาเข้าสู่อ้อมกอดของปรีชาอย่างปลอดภัย ความซาบซึ้งและคำขอบคุณทั้งหมด
ถูกกลั่นกรองและปรุงลงในเครื่องดื่มแก้วนี้
"ขอบคุณครับ... บาร์เทนเดอร์เบอร์หนึ่ง" เป็นคำพูดให้กำลังใจเสมือนน้องชาย
โด่งกำลังจะยกแก้วขึ้นจิบ ทว่าปรีชากลับยื่นมือมาคว้าไปหน้าตาเฉย
"เดี๋ยวๆ โด่ง... เฮียขอชิมก่อน!" ปรีชายกแก้วของโด่งขึ้นจิบ รสชาติต่างจาก
แก้วแรกอย่างสิ้นเชิง มีความนุ่มนวลและหอมหวานกว่า แต่ให้ความสดชื่นเต็มเปี่ยมไม่แพ้กัน
ปรีชาผยักหน้ารับรู้รสชาติก่อนส่งคืนให้โด่ง
"เอ้า... กรึ๊บให้หมดแก้วเลยนะ"
โด่งยกดื่มตามคำสั่ง... รสสัมผัสร้อนผ่าวไหลบ่าลงสู่ลำคอ อุ่นวาบในกระเพาะ
ก่อนจะกระจายความสดชื่นแล่นไปตามท่อนแขนและปลายขา ทั่วทั้งตัว
โด่งอธิบายความรู้สึกผ่านสีหน้าประหลาดใจให้ปรีชาฟัง
"มันร้อนไหลลงคอ... แต่มันอุ่นที่ท้อง แล้วรู้สึกเหมือนมีพลังไหลไปตามแขนขาเลยครับเฮีย!
สดชื่นมากๆ!"
"เฮ้ย! ไอ้นี่มันมีของว่ะ!" ปรีชาอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น
มหาเศรษฐีผู้ท่องโลกและลิ้มลองเครื่องดื่มชั้นเลิศมาทั่วทุกมุมโลก
กลับต้องมาทึ่งกับฝีมือของบาร์เทนเดอร์หนุ่มไร้ชื่อ
ปรีชาเอ่ยปากต้องการทดสอบฝีมือ
"ลีโอ... ทำมาอีกรอบซิ ดูสิว่ารสชาติจะคงที่เหมือนเดิมไหม!"
"ผมขอด้วยครับเฮีย!" โด่งรีบเอ่ยเสริม เพราะตกหลุมรักรสชาติเครื่องดื่มของลีโอเข้าให้แล้ว
ลีโอยิ้มแก้มปริ หัวใจพองโตด้วยความภาคภูมิใจที่ผลงานของตนได้รับการยอมรับจากคนระดับเฮียปรีชา
เสียงขอด้วย ขอด้วยดังครบทุกคน
ขณะนั้นเอง เชฟก็ยกจานบาร์บีคิวเนื้อวากิวและล็อบสเตอร์ย่างเนยกระเทียม
กลิ่นหอมฉุยมาวางเสิร์ฟตรงหน้าปรีชา... กลิ่นหอมของอาหารหรู ความร้อนแรงของเครื่องดื่ม
และบรรยากาศความจริงใจของคนรอบข้าง
มันทำให้ปรีชาลงมือรับประทานอาหารอย่างอร่อย ทานร่วมกับทุกคน
อย่างมีความสุข ความรู้สึกอบอุ่น สบายใจ และไร้เปลือกนอกแบบนี้...
เป็นความสุขที่คนอย่างเขาไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน
{:7_361:}
"เฮียอย่าเพิ่งทานสิคะ... พูดยังไม่ทันจบเลย"
ซันซันเอ่ยเย้าด้วยรอยยิ้ม พลางขยับกายไปหยิบแก้วน้ำเย็นจัดและดึงกระดาษทิชชู่ออกมายื่นให้ปรีชา ที่กำลังเคี้ยวบาร์บีคิวเนื้อวากิวหอมฉุย จนแก้มสองข้างพองออกอย่างอร่อยจัด
ซันซันเหลือบเห็นลีโอกำลังเขย่าแก้วชานเกอร์ชงเครื่องดื่มสูตรใหม่อย่างตั้งใจ
จึงขยับเข้าไปช่วยหยิบน้ำดื่มบริการเฮียปรี อำนวยความสะดวกอีกแรง
ลีโอส่งสายตาสบประสาน โค้งศีรษะขอบคุณด้วยความซาบซึ้งในมิตรภาพ
ปรีชากลืนเนื้อนุ่มละลายในปากลงคอ ก่อนจะรับแก้วน้ำจากซันซันมากระดก
อึกใหญ่จนหมดแก้ว หยาดน้ำเกาะแพรวพราวบนมุมปาก ท่วงท่าในยามนี้
ปราศจากมาดน่านับถือของ 'นักธุรกิจแสนล้าน' หรือเจ้าพ่อธุรกิจใหญ่
ภาพเบื้องหน้าคือปรีชา ชายหนุ่มธรรมดาผู้มีสายตาอบอุ่น และกลายเป็นศูนย์รวมใจ
ของเหล่าคนรากหญ้าทุกคนอย่างแท้จริง
ปรีชาวางแก้วลง สายตาคมทอดมองนุ๊กโกะด้วยความเข้มข้นทรงพลัง
"นุ๊กไม่ต้องคิดเยอะ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยช้าๆ ทว่าสะเทือนเข้าไปในอก "ซันชายน์สปากำลังจะแปลงโฉมพลิกดินให้เป็นดาว น้องๆ พวกนี้ไม่ใช่คน
ร่ำคนรวยมาจากไหน
เป็นเด็กหนุ่มธรรมดาบ้านๆ ที่พวกเราไปเชิญมา พวกเขาผ่านเรื่องราวชีวิตทั้งดี
และร้าย ใครอยากขุดก็ปล่อยให้ขุดไป มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ชีวิตของพวกเขา
เคยมีเรื่องผิดพลาด... พวกเขายังเด็กมากเลยต้องลองผิดลองถูก
แต่ครั้งนี้พวกเขาเลือกที่จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตา พลิกชีวิตตัวเองจากดิน
ให้เป็นดาวเด่น เป็นไอดอล และซันซัน นุ๊กโกะคือผู้ที่ช่วยให้พวกเขา
พลิกชีวิตจนประสบความสำเร็จ..."
ปรีชาผายมือออกกว้าง รอยยิ้มจริงใจจุดประกายบนใบหน้า "...ก็คือ ผู้จัดการซันซัน และผู้จัดการนุ๊กโกะ ไงล่ะ"
บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันทีราวกับเวลาถูกสะกด...
คำพูดของปรีชาเปรียบเสมือนสายน้ำเย็นฉ่ำที่ชโลมลงบนหัวใจอันแห้งผาก
ซันซันขอบตาร้อนผ่าว นัยน์ตาสั่นระริกก่อนที่หยาดน้ำใสจะทิ้งตัวลงกระทบแก้มช้าๆ
ส่วนนุ๊กโกะถึงกับยกสองมือขึ้นปิดใบหน้า ร่างบางสั่นเทา ไม่เหลือเค้ามั่น
ของสไตลิสต์ร่าเริงสดใส ความดีใจ ความตื้นตัน และเกียรติยศที่ได้รับฟัง
จากปากชายตรงหน้ามันบีบรัดในอก ก้อนเนื้อในลำคอจุกแน่นจนไม่อาจ
เอื้อนเอ่ยคำขอบคุณออกมาเป็นคำพูดได้
ซันซันมองภาพเพื่อนข้างกายด้วยความเข้าอกเข้าใจดีที่สุด เพราะเขาเอง
ก็เคยผ่านความรู้สึกถูกกดทับและได้รับการปลดล็อกชีวิตจากปรีชามาแล้ว
ซันซันขยับกายเข้าไปนั่งข้างๆ วาดท่อนแขนโอบไหล่บางของนุ๊กโกะไว้แน่น
ปล่อยให้เพื่อนรักระบายหยาดน้ำตาแห่งความสุขความโศกออกมาให้หมดสิ้น
โด่ง เข้ม และดาย ต่างหยุดนิ่ง ทอดสายตามองนุ๊กโกะและซันซันด้วยความเคารพและเห็นใจ
เด็กหนุ่มทุกคนล้วนเคยมีปมด้อย มีบาดแผล และความโดดเดี่ยวที่กดทับอยู่ในใจ
ทว่าหนุ่มใหญ่ทรงอำนาจเบื้องหน้า กลับดึงความทุกข์ระทมเหล่านั้นออกไปจากใจของพวกเขา
ดึงออกมาได้อย่างง่ายดาย สองตาของเด็กหนุ่มทั้งสามคนทอดมองไปยังร่างใหญ่ของปรีชา
ด้วยความจงรักภักดีหมดจดจากก้นบึ้งของหัวใจ โดยมิได้นัดหมาย
"ได้แล้วครับเฮีย... พี่โด่ง....ทุกคนนนน"
เสียงของลีโอดังแทรกความเงียบ บาร์เทนเดอร์หนุ่มยกถาดเครื่องดื่มทรงสูงกลับมาเสิร์ฟอีกครั้ง
ปรีชารับแก้วมา ยกขึ้นสูดกลิ่นหอมสมุนไพรอบอวล จิบละเมียดแตะปลายลิ้น แล้วค่อยๆ กระดกกลืนลงคอช้าๆ ราวกับกำลังวิจัยทุกมิติของรสชาติ...
รสชาติยังคงนุ่มลึก หอม ร้อนผ่าวที่ลำคอ ทว่าสดชื่นกระปรี้กระเปร่าเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน! เขาเห็นโอกาสทางธุรกิจเนืองๆ
ปรีชาเบือนสายตาไปทางโด่ง โด่งผงกศีรษะรับเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าแก้วของเขาก็รสชาติเยี่ยมเหมือนเดิมเป๊ะ เครื่องดื่มถูกเสิร์ฟให้ครบทุกคน พูดเป็นเสียงเดียกัน
ว่าอร่อย สดชื่นชอบมาก
ลีโอมองภาพทุกคนด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก
เอ่ยด้วยความมั่นใจที่เปี่ยมล้นว่า
"เฮียครับ... ผมขออนุญาตให้ทดลองชิมอีกหนึ่งรสชาตินะครับ ขอทำเป็น
เครื่องดื่มสำหรับทุกคนทั้งเก้าคนเลยครับ"
ปรีชายกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายประกายความสนใจ
"ได้สิ! จัดมาเลย เฮียก็อยากลองเหมือนกัน จะได้รู้ว่าฝีมือลีโอจะไปได้ไกล
ขนาดไหน"
ทันทีที่ได้ยินว่ามหาเศรษฐีอย่างเฮียปรีชาอยากลิ้มลอง ทุกคนในห้องพักระดับ Presidential Suite
ต่างก็ลุกฮือด้วยความตื่นเต้น อยากร่วมชิมเครื่องดื่มสูตรใหม่ไปด้วยกัน
สปอร์ตไลต์และสายตาทุกคู่ในห้องจึงส่องประเด็นตรงไปที่ลีโอแบบเต็มๆ
บาร์เทนเดอร์หนุ่มยืดอกรับความท้าทาย พร้อมที่จะแสดงศาสตร์แห่งรสชาติให้ทุกคนได้ประจักษ์!
{:7_361:}
ความอบอุ่นอันลุ่มลึกที่พญามัจจุราชอย่างปรีชามอบให้ เปรียบเสมือนเข็มเล่มคม
ที่สะกิดเอาบอลลูนอารมณ์ซึ่งอัดแน่นที่อยู่ในอกของสไตลิสต์สาวสองแตกพลั่ว!
นุ๊กโกะทนแบกรับความรู้สึกไม่ไหวอีกต่อไป ทั้งความดีใจที่ได้รับโอกาส
อันยิ่งใหญ่ ทั้งความเสียใจและน้อยใจในโชคชะตาที่เคยถูกเหยียดหยาม
มาทั้งชีวิต ตลอดจนความตกใจกับกระแสไวรัลที่โถมทับเข้ามาในอก
จนไม่รู้จะจัการอย่าง อารมณ์นับพันตีรวนจนน้ำตาไหลทะลักออกมา
ปานสายน้ำ ร่างบางสั่นโยกพร้อมกับยกสองมือขึ้นใหว้ขอโทษปรีชา
ซันซัน และน้องๆ ทุกคนด้วยเสียงสะอื้นพร่าที่อาจเป็นเหตุให้ปาร์ตี้ไม่สนุก
"ขอโทษนะคะเฮีย... ขอโทษทุกคนด้วยนะค่ะ
นุ๊ก... นุ๊กคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย..."
ทว่าไร้ซึ่งคำตำหนิ... ทุกคนในห้องกลับส่งรอยยิ้มอบอุ่นและตอบ
เป็นเสียงเดียวกันราวกับนัดหมาย "ไม่เป็นไรหรอกพี่/ไม่เป็นไรครับ...
พวกเราก็เคยน้ำตาแตกแบบนี้มาก่อนแล้วทั้งนั้น!"
สิ้นคำพูด เสียงหัวเราะครื้นเครงเปี่ยมมิตรภาพก็ดังระเบิดขึ้นพร้อมกัน
บรรยากาศหนักอึ้งผ่อนคลายลงกลายเป็นความสุขบริสุทธิ์
นุ๊กโกะยกมือเช็ดน้ำตา รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง
และในรอบนี้... สปอร์ตไลต์และสายตาทุกคู่ของแขกวีไอพีต่างพุ่งตรง
ไปที่ลีโอ! บาร์เทนเดอร์หนุ่มวัย 19 ปี ยืดอกรับโอกาสทอง เขาปลดกระดุม
เสื้อเชิ้ตลายเรียบออกสองเม็ด เผยท่อนคอแข็งแรงและแผงอกชื้นเหงื่อบางๆ
สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสายหนังสีน้ำตาลเข้มลุคคลาสสิก
นัยน์ตาคมเป็นประกายวาววับยามทอดมองไปยังแผงขวดเครื่องดื่ม
ชั้นพรีเมียมราคาสูงลิบลิ่วที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหลัง
ทั้ง Macallan 72 Year Old ชนิดร้อยปีที่ขวดละหลายแสนบาท,
Hennessy Paradis Imperial ที่เปล่งแสงสีน้ำตาลทองอำพันระยิบระยับ,
ตลอดจนจินและวอดก้านำเข้าหายาก
ลีโอสูดกลิ่นหอมของส่วนผสมเลอค่าเข้าเต็มปอด หัวใจเต้นตึกตัก
ด้วยความขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ ถึงแม้ช่วงแรกเขาจะพลาด
ทำแก้วแตกจนกลัวถูกไล่ออก
แต่อย่างน้อยในชีวิตเด็กหนุ่มไร้ต้นทุนคนนี้... การได้จับ ได้กลิ่น ได้สัมผัส
และได้ผสมเครื่องดื่มราคาแพงโคตรที่เคยมองผ่านเพียงในทีวี ก็นับว่า
คุ้มค่าที่สุดแล้ว ต่อให้คืนนี้โดนไล่ออกจริงๆ เขาก็ไม่มีอะไรต้องเสียดายอีกต่อไป!
"เฮียครับ... ผมขออนุญาตเปิดเพลงสร้างบรรยากาศหน่อยนะครับ"
ลีโอเอ่ยขออนุญาต ปรีชาผงกศีรษะให้
บาร์เทนเดอร์หนุ่มเดินไปหน้าชั้นเครื่องเสียงแบรนด์เนมหรูหรา
ทว่านวัตกรรมไฮเอนด์สุดซับซ้อนกลับทำเอาเขาชะงักกึก
ไม่รู้วิธีเชื่อมต่อบลูทูธลงบนระบบ และในวินาทีนั้นเอง...
ร่างของหนุ่มน้อยผู้ช่วยเชฟก็ปรากฏกายเข้ามาข้างๆ!
เด็กหนุ่มรุ่นราวคละเดียวกันผู้คลั่งไคล้ในศาสตร์ดนตรีและเครื่องเสียง
ซึ่งเคยศึกษาการทำงานของเครื่องเสียงรุ่นนี้มาอย่างดี
ขยับมือสัมผัสหน้าจอทัชสกรีนเพียงไม่กี่ครั้ง เสียงเพลงก็พร้อมจะกระหึ่ม
สายตาของเด็กหนุ่มทั้งสองประสานกัน ส่งรอยยิ้มซาบซึ้งและให้เกียรติ
ซึ่งกันและกันอย่างทันท่วงที
*ตึ้ง... ตึ้ง... ตึ้ง!*
จังหวะเพลง *Zombie* ในเวอร์ชันแดนซ์กระหึ่มเร้าอารมณ์เบสหนักๆ
ดังกระหึ่มชั้นดาดฟ้าห้อง Presidential Suite! ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึก
จิตวิญญาณแห่งบาร์เทนเดอร์สิงสู่ในร่างทันที!
เขาเพลนรับแก้วเชกเกอร์สแตนเลสมาไว้ในมือถึง 4 กระบอก เพื่อแบ่งชงเป็น 2 รอบ
รอบละ 2 กระบอก จะพอดีกับแก้ว 9 ใบ สำหรับแขก 6 พนักงาน 3
ลีโอเคลื่อนไหวร่างกายเข้ากับจังหวะเพลงแดนซ์อย่างพลิ้วไหว!
สองแขนขยับควงกระบอกเชกเกอร์หมุนสลับกลางอากาศ
ลีลาการโยนกระบอกขึ้นสูงข้ามไหล่แล้วหมุนตัว 360 องศา
กลับมารับได้อย่างแม่นยำดั่งจับวาง จนผู้ชมลุ้นเสียวร้อง ว้าวววว
เสียงน้ำแข็งคิวบ์ราคาแพงกระทบผนังเหล็กดัง *แกร็กๆๆๆ*
ตามจังหวะบีตเพลงแดนซ์ ร่างกายที่ยักย้ายส่ายสะโพกและวงแขน
สลับซับซ้อนสร้างความตื่นตาตื่นใจ ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้ตกอยู่ในภวังค์
ความหลงใหลตลอด 3 นาทีเต็ม!
เมื่อจังหวะสุดท้ายของเพลง *Zombie* จบลงอย่างสุดมันส์...
เครื่องดื่มสีสวยสดก็เสร็จสมบูรณ์พร้อมเสิร์ฟพอดี!
ทุกคนปรบมือรัวโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นกับโชว์ระดับอาชีพ!
เข้มที่นั่งดูอยู่ถึงกับทนความตื่นเต้นไม่ไหว ท่าทางตื่นตัวพุ่งพล่าน
เขาขยับกายลุกขึ้นวิ่งพรวดพราดเข้าห้องนอนไปหยิบเงินสดสามพันบาท
มาซุกยัดใส่กระเป๋ากางเกงไว้ทันทีเตรียมทิป แต่หลายคนนึกว่าเด็กหนุ่ม
ปวดท้องวิ่งเข้าห้องน้ำไปเสียอีก
ฝ่ามือหนาของลีโอยกถาดกว้างขึ้นเหนือไหล่คล่องแคล่ว ท่วงท่าสง่าผ่าเผย
แก้วเครื่องดื่มทรงสูงทั้ง 6 ใบถูกนำไปวางเสิร์ฟให้แขกวีไอพีทุกคน
เสียงลมหายใจหอบเหนื่อยจากการแสดงโชว์สุดพลังดังแผ่วเบา
ทว่าริมฝีปากของบาร์เทนเดอร์หนุ่มกลับระบายรอยยิ้มเปี่ยมสุขบริสุทธิ์ใจ
ลีโอเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์บาร์ โค้งกายให้ปรีชาเพื่อขออนุญาต
ปรีชาผงกหัว ยิ้มกว้าง นัยน์ตาคมเป็นประกายวาววับด้วยความพึงพอใจ
ลีโอยื่นแก้วเครื่องดื่ม 2 ใบสุดท้ายให้เชฟใหญ่และผู้ช่วยเชฟวัย 19 ปีเท่ากัน
"ขอบคุณมากนะเพื่อน ที่ช่วยเรื่องระบบเพลงเมื่อกี้"
เขากระซิบขอบคุณด้วยสีหน้าจริงใจ
"เครื่องดื่มนี้... ผมคิดค้นและตั้งชื่อมันเองว่า **'รสชาติชีวิต'** ครับ"
ลีโอเอ่ยนำ เสียงทุ้มแน่น
"เป็นเครื่องดื่มสีชมพูดูน่าจะหวานซ่า เทลงคอพร้อมกลืนได้ทันที
ถ้ามองจากสีสันอันงดงามแต่... ขออนุญาตดื่มให้เฮียปรีครับผม!"
ลีโอยกแก้วขึ้นกรึ๊บหมดในรวดเดียว ทันทีที่น้ำสีชมพูไหลผ่านลิ้น
ใบหน้าคมของลีโอก็เหยเกบิดเบี้ยวด้วยความขมทารุณ!
ก่อนที่เขาจะพ่นลมหายใจ *‘อ่า...’* ออกทางปาก เสียงหัวใจเต้นผ่อนคลาย
และสีหน้าแห่งความสุขล้ำลึกก็กลับคืนมาบนใบหน้าอีกครั้ง
ทุกคนงงไม่เข้าใจว่าลีโอแสดงอะไร แต่ยกแก้วขึ้นพร้อมกัน ชูขึ้น
กลางอากาศแล้วตะโกน "ดื่มให้เฮียปรี! หมดแก้ว!"
*อึก... อึก...*
ทันทีที่หยาดน้ำสีชมพูสัมผัสปลายลิ้น... รสชาติความขมขื่นบาดคอ
และกลิ่นฉุนรุนแรงก็พุ่งพล่านขึ้นจมูก! ความแสบร้อนแล่นวาบ
จนขอบตาร้อนผ่าว น้ำตาเล็ดสั่นระริกคลอเบ้า
ทุกคนหน้าเหยเก อ้าปากเตรียมจะบ่นด่ากับรสชาติอันโหดร้าย... ทว่า!
เพียงแค่อากาศภายนอกไหลเข้าสู่ช่องปาก รสชาติที่เคยขมขื่นกลับพลิกฝ่ามือ!
มันเปลี่ยนเป็นความหวานชุ่มคออย่างน่าอัศจรรย์ ก่อนจะไหลบ่าเป็นสายน้ำอุ่น
วาบลงสู่กระเพาะอาหาร ปลุกความสดชื่นกระปรี้กระเปร่าและซาบซ่านซู่ซ่า
ไปทั่วทุกอณูกาย!
"หึๆ... ฮ่าๆๆๆ!"
ปรีชาหัวเราะสะใจเสียงดังลั่นห้อง! ซันซันและนุ๊กโกะก็น้ำตาเล็ด หัวเราะออกมาด้วยความสุขล้นพ้น
ปรบมือรัวด้วยความพอใจขั้นสุด ขณะที่เด็กหนุ่มรุ่นเยาว์ที่ยังไม่ผ่านความขมขื่นของชีวิต
มามากนักต่างทำหน้าเลิ่กลั่กลางฉงนสนเท่ห์ เกิดอะไรขึ้น
เมื่อเหลือน้ำก้นแก้วพอประมาณ ซันซันและนุ๊กโกะขยับเข้าไปเดินชนแก้วกับปรีชา "ขออนุญาตดื่มให้รสชาติชีวิต!" ทั้งสามคนกรึ๊บหยาดน้ำก้นแก้ว
ลงคอพร้อมกันหมดจนหยดสุดท้าย ก่อนจะส่งสายตาทึ่งและท้าทายไปที่ลีโอ
"วาซาบิ... มะขามป้อม... ชะเอมเทศ... ใช่มั้ยลีโอ?" ซันซันเอ่ยถาม
ด้วยรอยยิ้มทรงภูมิ
ลีโอยิ้มร่า ยกมือเกาหัวแก้เขินที่โดนจับสูตรได้
"ใช่ครับพี่ซันซัน! พี่เก่งมากเลยครับ เดาถูกหมดเลย!"
ซันซัน ผู้คร่ำหวอดในวงการสมุนไพรมานาน ปรบมือรัวประทับใจลีโอ
เป็นอย่างมากที่ดัดแปลงนำเอาสมุนไพรไทยพื้นบ้านมาเป็นส่วนผสมไฮเอนด์
ได้อย่างเฉียบขาด
ปรีชาเองก็นัยน์ตาเป็นประกายแวววาว สายตาฉายความหลงใหลในตัวเด็กหนุ่ม
คนใหม่และโด่งที่ยืนอยู่ข้างกายปรีชาก็แอบมองและเข้าใจได้ทันที...
*เด็กหนุ่มคนใหม่ของเฮีย... ปรากฏตัวขึ้นอีกแล้ว*
"เฮียครับ ใกล้เวลาครัวปิดแล้ว ซุ้มบาร์บีคิวต้องขออนุญาตกลับครัวครับ"
เชฟใหญ่เอ่ยรายงาน
"ได้ๆ ลุงเชฟ ขอบคุณมากนะ" ปรีชาตอบรับ
โด่งขยับกายเข้าไปยื่นน้ำใจให้เชฟใหญ่เป็นเงินห้าพันบาท
และยื่นให้ผู้ช่วยเชฟอีกสามพันบาท
ทั้งสองยกมือไหว้ขอบคุณด้วยความนอบน้อมอย่างสูง ก่อนจะเข็นรถอาหาร
และวัตถุดิบเตรียมออกจากห้อง ในจังหวะนั้นเอง...
สายตาสุกวาวใสของผู้ช่วยเชฟหนุ่มวัย 19 ปี ได้ทอดมองลีโอ มองเข้ม
มองดาย และมองโด่ง ด้วยความรู้สึกอบอุ่น ราวกับมองเพื่อนใหม่ที่ไม่อยาก
แยกจากไปไหน อยากอยู่เล่นกับเพื่อนๆเหมือนเด็ก
"เฮียครับ... ผมอยากกินขนมเลย์เป็นกับแกล้ม ออกไปซื้อข้างนอก
ได้ไหมครับ?"เข้มโพล่งถามขึ้นมา เขาอ่านสายตาเพื่อนใหม่ออก
"ไม่ได้นะเข้ม!" นุ๊กโกะรีบขัด "ออกไปไม่ได้ อาจมีพี่ๆนักข่าวดักรออยู่ข้างล่าง!"
"งั้น... ฝากคนนี้ซื้อได้ไหมครับ?" เข้มยิ้มร่า เดินเข้าไปยื่นเงินสามพันบาทที่ไปหยิบมาจากห้อง
หวังว่าจะให้ทิปลีโอ ชอบลีลาการเด้าเชคเป็นพิเศษ แต่ไม่เป็นไรแก้ไขสถาณการณ์ก่อน
เขายัดใส่กระเป๋ากางเกงของผู้ช่วยเชฟหนุ่มอย่างเข้าใจกันดี
"เรื่องรักเพื่อน เข้าใจเพื่อน... ต้องยกให้เข้มเป็นที่หนึ่งจริงๆ"
ปรีชาหัวเราะเอ็นดูและชื่นชม
"แต่ต้องใช้นี่เข้า-ออก ขึ้น-ลงนะจ๊ะ หนุ่มหล่อ... รอนะคะ!"
นุ๊กโกะกระพริบตาถี่ๆ ยื่นบัตรคีย์การ์ดทองคำพรีเมียมให้
หนุ่มผู้ช่วยเชฟรับบัตรทองและเงินยัดเข้ากระเป๋ากางเกงลงอีก กลัวหาย
เขาส่งรอยยิ้มจริงใจให้เพื่อนๆ แล้วยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนด้วยความนอบน้อม
ก่อนจะเข็นรถอาหารตามเชฟใหญ่ออกจากห้อง Presidential Suite ไปด้วย
หัวใจที่พองโต
{:7_361:}
มวลอากาศแห่งความปิติและอารมณ์ที่พุ่งขึ้นลงราวกับคลื่นลมเริ่มสงบลง
ทว่าความหลงใหลและสายตาอันเฉียบแหลมของมหาเศรษฐีอย่างปรีชา
รวมถึงสองสไตลิสต์ตัวแม่ ซันซัน และนุ๊กโกะ กลับถูกสะกดไว้ด้วยเรือนร่าง
และแววตาของบาร์เทนเดอร์หนุ่ม ทั้งสามหยุดทุกบทสนทนา หันมาพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่ลีโอราวกับดวงไฟสปอร์ตไลต์กำลังฉายจับ
"ลีโอ... ชงเหล้าแก้วใหญ่นั่งจิบดื่มนานๆ ให้ทีสิ เฮียกับพี่ๆ อยากคุยด้วย…"
ปรีชาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ สายตาจดจ้องท้าทาย
"...ขอรสชาติที่เราอยากบอกอะไรกับเฮียบรรจุใส่ไว้ในแก้วนี้เลยนะ"
"ได้ครับเฮีย...จัดให้ตามคำขอ"
ลีโอรับคำ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวเปลี่ยนเป็นเรียบง่ายและสงบนิ่ง
บาร์เทนเดอร์หนุ่มบรรจงเลือกแก้วร็อกทรงป้านกลมขอบหนา
วางก้อนน้ำแข็งลูกบาศก์ใสแจ๋วขนาดใหญ่ลงไปกึ่งกลาง ก่อนจะเอื้อมมือ
ไปหยิบขวด **Macallan M Decanter** วิสกี้เนื้อน้ำตาลอำพันพรีเมียม
ราคาขวดละเกือบสี่แสนบาท รินลิขิตดีกรีเข้มข้นลงไปสาดทบกับน้ำแข็ง
ถาดแก้ววิสกี้ 3 ใบถูกวางลงตรงหน้าปรีชา ซันซัน และนุ๊กโกะ
ปรีชายกขึ้นจิบ... ทันทีที่น้ำสีอำพันแตะปลายลิ้น ดีกรีความแรง
และความขมบีบเค้นซ่านลึก บาดลำคอ รสขมขื่นติดหนึบที่โคนลิ้น
ยามอ้าปากระบายลมหายใจก็มีแต่กลิ่นความขมขื่นลอยออกจมูก
แม้ยามกลืนน้ำลายลงคอก็ยังทิ้งรสชาติความทุกข์ระทมไว้ในอก
ซันซันและนุ๊กโกะสบตากันทันที ทั้งสองเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย...
*เด็กคนนี้กำลังลำบากและแบกรับเรื่องราวหนักหนาเกินตัว*
ปรีชาวางแก้วลง ถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะอ้าแขนออกกว้าง...
ร่างของลีโอที่แม้จะเติบโตจนเป็นหนุ่ม แต่ในหัวใจยังคงมีความเป็นเด็ก
ที่ถูกบีบเค้น ทรุดกายซุกเข้าสู่อ้อมกอดอบอุ่นของปรีชาอย่างหมดแรง
สองท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวของมหาเศรษฐีไว้แน่น ร่างกายของบาร์เทนเดอร์หนุ่มสั่นโยน
สะอื้นหนัก อารมณ์ที่อัดอั้นทั้งความสับสน น้อยใจ เสียใจ
และคำขอโทษในเรื่องก่อนหน้านี้ที่เขาพลาด ประดังประเดเสียจนสมอง
รวนไปหมด หยาดน้ำตาอุ่นร้อนไหลซึมผ่านผ้าคอตตอนของชุดลำลองสวย
ละลายซึมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อตรงแผงอกของปรีชาจนอุ่นผ่าว
นุ๊กโกะที่เพิ่งผ่านอารมณ์นี้มาหมาดๆ ยอมรับความรู้สึกของน้อง
ด้วยความเข้าอกเข้าใจ สองมือเรียวแตะลูบแผ่นหลังของลีโออย่างอ่อนโยน
ซันซันขยับมาอีกข้าง คอยลูบไหล่ปลอบประโลมเด็กหนุ่มในอ้อมกอด
ผู้เป็นศูนย์รวมใจ
โด่ง ดาย และเข้ม ยืนมองภาพบาร์เทนเดอร์หนุ่มซุกหน้าสะอื้นในอกปรีชา
ด้วยสายตาอบอุ่นและเข้าใจ ไร้ซึ่งความริษยา มีเพียงความยินดีที่กำลัง
จะมีเพื่อนใหม่เข้ามาช่วยกันดูแล "เฮียปรีสุดที่รัก" ของพวกตน
ไม่นานนัก... บานประตูห้องพักก็เปิดออก หนุ่มน้อยผู้ช่วยเชฟก้าวกลับเข้ามา
ในชุดเลิกงานสบายๆ เสื้อยืดธรรมดา รองเท้าแตะ พร้อมถุงพลาสติกใบใหญ่
จากร้านสะดวกซื้อที่แน่นไปด้วยขนมกรุบกรอบที่วัยรุ่นชื่นชอบ
"เราซื้อมาแค่ 700 บาทเองนะ นี่เงินทอน"
หนุ่มหน้าใหม่ยื่นเงินคืนให้เข้ม
เข้มยืดอก ยักไหล่ขยับท่าสายเปย์สุดเท่
"เก็บไว้เถอะ! เงินเรามีเยอะ!"
โด่งกับดายที่ยืนมองอยู่ถึงกับหลุดหัวเราะชอบใจในความจัดจ้านของเข้ม
"เราชื่อ **ตอง** นะ ขอบคุณมาก" หนุ่มผู้ช่วยเชฟเอ่ยพร้อมยกมือไหว้
ตามมารยาทที่ได้รับเมตตาจากแขกวีไอพี
"เฮ้ย! ไม่ต้องไหว้ๆ คนกันเองทั้งนั้น!"
เข้มรีบจับมือห้าม "นี่พี่โด่ง อายุ 18 ส่วนนี่ดายน้องเล็ก 16
แล้วเข้มเข้ม... นายอายุเท่าไร?"
"เราก็ 17" ตองตอบพร้อมรอยยิ้มเกรงใจ
"เออ! งั้นเราเป็นเพื่อนกัน!" เข้มโอบคอตอง กอดสวมรอยเป็นเพื่อนใหม่
ที่เข้าใจกันทันที สี่หนุ่มวัยรุ่นหันไปมองภาพลีโอที่ยังคงซุกหน้าอยู่ในอกปรีชา
โดยมีสองสาวสไตลิสต์ขนาบข้างลูบหลังปลอบโยน เป็นภาพที่เต็มไปด้วย
ความอบอุ่นและงดงามอย่างประหลาด
เมื่อเสียงสะอื้นค่อยๆ เบาลง ความรู้สึกอัดอั้นได้รับการปลดปล่อยจนสมองโล่งขึ้น
ซันซันดึงกระดาษทิชชู่ออกมายื่นให้ลีโอซับน้ำตาและน้ำมูก
"ขอบคุณครับเฮียปรี..." ลีโอสูดน้ำมูก เสียงทุ้มแหบเอ่ยรอยยิ้ม
"กอดเฮียแล้วสบายใจขึ้นเยอะเลยครับ... ก็เฮียสั่งให้ผมชงเหล้าเล่าเรื่องของผม
ผมก็เลยอินไปหน่อย"
เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มน่ารักปรากฏบนใบหน้าที่ยังคงเปรอะเปื้อน
คราบน้ำตาสิ้นหวัง
ปรีชายกยิ้มมุมปาก เบือนสายตาไปทางโด่ง ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยปากพูด
โด่งก็สปีดตัว *ปรื๊ด...* เข้ามายืนตรงหน้าทันที "อะไรครับเฮีย?!"
"เอาน้องลีโอไปจัดการ..." ปรีชาเอ่ยเสียงเรียบ
"มอบหน้าที่ให้หัวหน้าโด่งไปเก็บข้อมูล แล้วหาทางช่วยเหลือน้อง... ไปๆ!"
กลุ่มคนบนดาดฟ้าถูกแบ่งแยกตามวัยอย่างลงตัว
กลุ่มวัยรุ่นสี่คน โด่ง เข้ม ดาย และตอง ขยับแยกตัวไปจับกลุ่มกัน
หลังเคาน์เตอร์บาร์
ลีโอที่อารมณ์กลับมาสดใสเริ่ม "ปล่อยของ" อธิบายยี่ห้อและราคาเหล้าหรู
ราคาแพงลิบลิ่วได้อย่างคล่องแคล่ว เด็กหนุ่มทุกคนต่างตื่นตาตื่นใจ
รบเร้าให้ลีโอชงให้ชิมแบบเป็นกันเอง แกล้มด้วยขนมซองจากร้านสะดวกซื้อ
เข้ากันดีอย่างน่าประหลาด
ฝั่งโซฟาหวายเบาะนุ่ม... นุ๊กโกะที่ฉายแววมาดผู้จัดการศิลปินเอ่ยขึ้น
ด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น "เฮียคะ... ลีโอมีของ! จับมาปัดฝุ่นนิดเดียวก็ดังแล้วค่ะ
แค่ถ่ายคลิปตอนน้องควงกระบอกเหล้าลงโซเชียล รับรองดังเปรี้ยง!
ยิ่งเรามีกระแสของเข้มช่วยส่งด้วยแล้ว ยิ่งง่ายเลยค่ะ!"
"จริงค่ะเฮียน้องเขาหล่อหุ่นดี!" ซันซันรีบเสริมอีกแรง
"จับเข้าสปา เติมวิตามิน อัดนมจืดสักเดือนให้แก้มอิ่มกว่านี้หน่อย...
จะโคตรหล่อเลยนะคะเฮีย"
ปรีชานั่งฟังยิ้มๆ ทว่ายังคงนิ่งเงียบ นุ๊กโกะไม่ยอมแพ้ สาธยายต่อ "จริงนะคะเฮีย จับแต่งชุดแบรนด์เนมดีๆ รับรองหล่อไม่แพ้เข้มแน่นอนค่ะ!"
ปรีชายกแก้วเหล้าขึ้นจิบ สบสายตาสองสาวจริงจัง
"อยากให้เฮียช่วยน้องก็บอกมาเถอะ…สงสารน้องเขาใช่มั้ยไม่ต้องอ้อมค้อม"
ซันซันและนุ๊กโกะชะงักกึก โดนเฮียดักทางได้ตรงแผง นุ๊กโกะยิ้มแห้ง ยอมรับตรงๆ
"ใช่ค่ะเฮีย... นุ๊กสงสารน้อง แต่เขามีความสามารถจริงๆ"
*“ไม่ว่าตอนนี้เธอจะอยู่ไหน... รู้เอาไว้ฉันคิดถึงเธอ...”*
เสียงเพลง *ทุกวินาที* ของเจมส์ เรืองศักดิ์ ดังกระหึ่มหวานละมุนขึ้นมาทันที ตองที่ขยับไปจูนเครื่องเสียงไฮเอนด์ใหม่ ขับเสียงร้องให้เด่นชัด เพิ่มมวลเสียงเบสอุ่นๆ และซาวด์ดนตรีคลอเบาๆ ด้วยระบบเครื่องเสียงราคาแพง
ทำให้เพลงยุค 90s ไพเราะจับใจไปทั่วดาดฟ้าและ Presidential Suite
"ใครเปิดเพลงนี้... มานี่หน่อยสิ" ปรีชาทำเสียงเข้มทุ้มดุ
ตองหัวใจเต้นตึกตัก *ตึ๊บๆ...* แอบหวั่นว่าตนเองทำอะไรผิดหรือไม่ ทว่าโด่งกลับกระซิบยิ้มๆ ว่าเฮียชอบ เพลงนี้ต้องได้ทิปแน่!
"ครับเฮีย..." ตองเดินเข้ามาอย่างนอบน้อม
"ชื่ออะไรเรา?"
"ชื่อ ตอง ครับ"
"เปิดเพลงนี้ทำไม?" เฮียถามเสียงดุดัน ทว่าตองกลับส่งยิ้มสู้ ไร้ความเกรงกลัว
"เปิดให้เฮียและพี่ๆ ฟังครับ... คิดว่าน่าจะชอบกัน ผมเดาว่าน่าจะเป็นเพลงยุคของเฮียครับ"
คำตอบซื่อตรงทำเอาปรีชาชะงัก... เพลงนี้คือเพลงหากินเพลงเดียวที่เขาจำเนื้อร้องได้
และมักถูกบังคับให้ร้องตามงานใหญ่ๆ เสมอ ทันทีที่เสียงเพลงดังขึ้น
มวลความสุขและภาพความทรงจำในอดีตก็อบอวลพุ่งขึ้นมาในอก
"ไม่มีอะไร... แค่ประทับใจ" ปรีชายิ้มกว้าง ยัดแบงก์พัน 3 ใบใส่ลงในมือของตอง
ตองยกมือไหว้ขอบคุณด้วยความดีใจ เสียงหัวเราะของซันซันและนุ๊กโกะดังคลอไปกับท่วงทำนองเพลงแผ่วเบา สายลมเย็นบนชั้นดาดฟ้าพัดเอื่อยๆ ปะทะผิวเนื้อ ให้ความรู้สึกโล่ง สบาย และเป็นอิสระอย่างที่สุด
{:7_360:}ซัพพอร์ตคุณยายเปย์เหล้าขาวให้ยายได้กรึ๊บเติมพลังสมอง...อินบ๊อกนะค่ะ {:7_360:}
ตอนที่แล้ว โปรดติดตามตอนต่อไป
https://www.g4guys.com/data/attachment/album/202609/12/134027h16mix6zh6iispmp.jpg
{:7_376:}พูดคุยให้กำลังใจติดต่อกันใหม่...อินบ๊อกได้เลยคร้าา{:7_376:}ขอบคุณที่ชื่นชอบสนับสนุนและติดตามผลงานค่ะ
สนุกมาก ๆ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ Littledevilxx ตอบกลับเมื่อ 2026-9-12 14:55
สนุกมาก ๆ ขอบคุณครับ
ขอบคุณนะค่ะถือเป็นกำลังใจให้คุณยายค่ะ
{:7_361:} ขอบคุณมากๆครับ ดีมากเลยครับ สนุกมาก ๆ ขอบคุณครับ ชอบทุกตอนเลยครับ อยากอ่านทุกวันเลย เป็นเรื่องราวที่ดีมาก ๆ เลยครับ อาณาจักร แห่งความสุข และชีวิตใหม่ของหลาย ๆ คน กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว {:5_119:} ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ{:5_120:} สนุกให้ข้อคิด อยากรู้ว่าหนุ่มๆจะจับคู่กันเองไหมนะ x-2008 ตอบกลับเมื่อ 2026-9-13 08:55
สนุกให้ข้อคิด อยากรู้ว่าหนุ่มๆจะจับคู่กันเองไหมนะ
สปอยนิดนึงนะค่ะ มีค่ะพี่ต้องสอนน้องให้เอางูเข้ารูอย่างไรไม่ให้ฉีก
เพราะงูปรีชาหัวโตมาก 5555 กอทอฒอ ตอบกลับเมื่อ 2026-9-13 09:00
สปอยนิดนึงนะค่ะ มีค่ะพี่ต้องสอนน้องให้เอางูเข้ารูอย่างไรไม่ให้ฉีก
เพราะงูปรีชาหัวโตมาก 5555
ทำไมชอบสปอยนี้นะ ทำมายยย 55555 เฮียปรีต้องโดนงูน้องๆมุดบ้างนะครับ จะได้เท่าเทียมกัน ฮิฮิฮิ x-2008 ตอบกลับเมื่อ 2026-9-13 09:04
เฮียปรีต้องโดนงูน้องๆมุดบ้างนะครับ จะได้เท่าเทียมกัน ฮิฮิฮิ
ได้จร้าาาขอบคุณไอเดียนะค่ะ กอทอฒอ ตอบกลับเมื่อ 2026-9-13 09:54
ได้จร้าาาขอบคุณไอเดียนะค่ะ
ครับผม ช่วงนี้ฝนตกบ่อยรักษาสุขภาพนะครับไรท์
รออ่านนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2