Beneath the Neon Thong (การค้นพบตัวตนใต้แสงนีออน) บทที่ 4 รสชาติของความพ่ายแพ้
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ระฆัง เมื่อ 2026-9-11 23:19หากใครยังไม่ได้อ่านตอนก่อนหน้านี้ ติดตามได้ทางนี้ครับบทที่ 1 ช่องว่างหลังจบการศึกษา https://www.g4guys.com/thread-207499-1-1.html
บทที่ 2 ผู้โชคดีโต๊ะสี่สิบสาม https://www.g4guys.com/thread-207558-1-1.htmlบทที่ 3 เดิมพัน https://www.g4guys.com/thread-207729-1-1.html
ทันทีที่กางเกงในสีแดงเลื่อนพ้นสะโพก เสียงจากคนทั้งห้องก็ถาโถมเข้ามาจนบูมแทบทรงตัวไม่อยู่ เขาก้าวออกจากผ้าที่กองตรงข้อเท้า ยืนเปลือยอยู่กลางแสงขาว ร่างกายตอบสนองอย่างไม่คิดปิดบัง
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาไม่มีอะไรซ่อนจากคนแปลกหน้าหลายสิบคน
ไฟรูปกล้องเหนือเวทีสว่างขึ้นหลังได้รับสัญญาณยืนยัน พิธีกรประกาศทันที
“ผู้ร่วมแสดงอนุญาตให้บันทึกภาพช่วงนี้แล้วครับ ถ่ายได้เฉพาะบนเวที ห้ามใช้แฟลช ห้ามถ่ายติดแขกคนอื่น และภาพใช้สำหรับรับชมส่วนตัวเท่านั้น ห้ามเผยแพร่ ส่งต่อ หรือนำไปใช้เชิงพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาต ใครกล้องหันผิดทาง การ์ดเชิญออกครับ”
เสียงชัตเตอร์ดังประปราย บูมเห็นโทรศัพท์หลายเครื่องยกขึ้น ความคิดว่าภาพเปลือยของเขากำลังถูกบันทึกควรทำให้เขาเย็นวาบ แต่กลับมีความร้อนพุ่งขึ้นตามแนวสันหลัง
เรียววางมือบนต้นขาเขาแล้วเงยหน้า “ก่อนผมเริ่ม ผมจะฉีดวิปครีมตรงด้านหน้าแล้วใช้ปากเลียออกตามที่บอกไว้ ยังตกลงอยู่ไหมครับ”
บูมกลืนน้ำลาย “ครับ”
“พูดให้ผมได้ยินหน่อย” เรียวย้ำ
“ผมตกลงครับ” บูมยืนยัน
เรียวจึงยกกระป๋องวิปครีมขึ้น ฉีดเป็นแนวยาวตามตำแหน่งที่บอกไว้ ความเย็นทำให้บูมหายใจสะดุด ก่อนเรียวจะวางกระป๋องลงข้างตัว
เรียวก้มลงไล้ลิ้นตามแนวครีมที่ละลายอยู่บนผิว เนื้อสัมผัสเปียกร้อนทำให้เข่าบูมอ่อน เขาคว้าขอบเวทีด้านหลังไว้ มืออีกข้างกำจนเล็บจิกฝ่ามือ
เมื่อครีมหายไปหมด เรียวก็หยุดทันที เขาเงยหน้าขึ้นโดยยังไม่แตะต้องบูมต่อ
“ครีมหมดแล้วครับ ขอบเขตที่เราตกลงกันไว้จบตรงนี้” เรียวบอก “ถ้าคุณอยากให้ผมใช้ปากทำต่อ ต้องเป็นคำตอบใหม่ของคุณ ถ้าไม่อยากไปต่อ ผมจะลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ครับ”
เสียงเชียร์ยังดังอยู่รอบเวที แต่เรียวรอฟังเพียงคำตอบจากเขา
บูมหายใจแรง ความรู้สึกทุกอย่างกำลังผลักให้เขาไปข้างหน้า แต่คราวนี้ไม่มีใครตีความความเงียบหรือการขยับร่างกายแทนเขา
“ไปต่อครับ” บูมตอบชัดเจน “ผมยินยอมให้คุณทำต่อ”
เรียวสบตาเขาเพื่อยืนยันอีกครั้ง ก่อนโน้มใบหน้าเข้าไปหาอย่างช้า ๆ
ริมฝีปากของเรียวครอบรับเขา ลิ้นกดไล้ด้านล่างเป็นจังหวะ ความรู้สึกแล่นวาบจนบูมเผลอแหงนหน้า เสียงครางขาดห้วงหลุดออกมาทั้งที่พยายามกลั้นเต็มที่
พิธีกรชูแขน “หลุดแล้วครับ! โต๊ะสี่สิบสามแพ้เรียบร้อย!”
คนดูหัวเราะและปรบมือ แต่เรียวไม่ได้รีบถอนตัว เขาประคองสะโพกบูมไว้ ใช้เวลาอีกไม่กี่จังหวะเก็บรสหวานที่เหลือ ก่อนผละออกพร้อมเสียงเปียกเบา ๆ
“พอแค่นี้ก่อน” เรียวบอกด้วยรอยยิ้ม “เดี๋ยวเกมยาวกว่ารายการ”
บูมหอบจนหน้าอกกระเพื่อม แว่นเป็นฝ้า ขาแทบไม่มีแรง เขามองลงไปเห็นเรียวเช็ดมุมปากอย่างใจเย็น ความพ่ายแพ้ไม่เหมือนความพ่ายแพ้เลยสักนิด
“เป็นไงครับ” เรียวถามเบา ๆ
“คุณโกงหรือเปล่าเนี่ย” บูมถามทั้งยังหอบ
เรียวหัวเราะ “ผมยังไม่ได้ใช้ไม้ตายเลยครับ”
พิธีกรกลับเข้ามาจับข้อมือบูมยกขึ้นราวกับเขาเป็นผู้ชนะ “ขอเสียงให้คุณบูมหน่อยครับ แพ้เกมแต่ได้ใจทั้งร้านไปแล้ว!”
เสียงเชียร์ดังขึ้นอีกครั้ง บูมมองไปยังเงาคนดู คราวนี้เขาไม่หรี่ตาหนีแสง กลับยืดตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้พวกเขามองภาพทั้งหมดตรงหน้า
พนักงานเก็บเสื้อ กางเกง และกางเกงในสีแดงใส่ถุงผ้ามีหมายเลข ก่อนถือมาให้ดู
“ของคุณอยู่ในล็อกเกอร์สี่สิบสามครับ” พิธีกรบอก “ตามเดิมพัน คุณจะใส่กางเกงในเดินทักแขกหนึ่งรอบแล้วอยู่แบบนั้นจนปิดร้าน แต่ย้ำเหมือนเดิมนะครับ ถ้าอยากจบเกมเมื่อไร บอกพนักงานแล้วรับเสื้อผ้าคืนได้ทันที ไม่มีค่าปรับ ไม่มีงอน”
เขาหยิบคลิปเล็กสองอันขึ้นมา อันหนึ่งแดง อันหนึ่งเขียว
“ส่วนเรื่องสัมผัส คลิปแดงคือห้ามแตะ คลิปเขียวคือแขกขอแตะได้ คุณยังปฏิเสธเป็นรายคนได้เหมือนเดิม จะเลือกสีไหนครับ” พิธีกรถาม
บูมมองคลิปทั้งคู่ เขายังหายใจไม่ทั่วท้อง ความคิดหนึ่งบอกให้เลือกแดง อย่างน้อยก็เก็บระยะห่างสุดท้ายเอาไว้
แต่สิ่งที่เขาอยากรู้กลับอยู่หลังอีกคำตอบ
“เขียวครับ” บูมเลือก
เสียงฮือดังขึ้น พิธีกรติดคลิปเขียวไว้กับขอบกางเกงในสีแดงที่พนักงานส่งคืนมาให้ บูมสวมมันด้วยมือสั่น ๆ ผ้าบางแนบผิวที่ยังเปียกชื้นและไม่อาจซ่อนความตื่นตัวได้มากนัก
เรียวเข้ามาใกล้ แตะกำปั้นกับเขา “ถ้ามีใครทำเกินที่คุณโอเค เรียกผมหรือการ์ดนะครับ คลิปเขียวไม่ได้แปลว่าใครจะทำอะไรก็ได้”
“เข้าใจครับ” บูมตอบ
“แล้วก็…” เรียวก้มมากระซิบข้างหู “ยินดีด้วย คนดูชอบคุณจริง ๆ ไม่ได้เชียร์ตามมารยาท”
บูมหันไปมอง เรียวหยุดรอ ก่อนถามเบา ๆ “ขอหอมแก้มได้ไหมครับ”
“ได้ครับ” บูมตอบพร้อมพยักหน้า
เรียวจึงหอมแก้มเขาเบา ๆ แล้วเดินลงจากเวทีท่ามกลางเสียงกรี๊ดแซว
เขาได้รับตั๋วเครื่องดื่มฟรีหนึ่งใบ จากนั้นจึงลงจากเวทีตามพนักงานกลับไปยังโต๊ะ ทุกก้าวดึงสายตาเข้าหา ผู้ชายโต๊ะหนึ่งยกแก้วให้ อีกคนผิวปาก แต่ไม่มีใครแตะเขาโดยไม่ถาม
“ขอจับแขนหน่อยได้ไหมครับ” ชายหนวดเคราคนหนึ่งถาม
บูมหยุด แล้วพยักหน้า “ได้ครับ”
มืออุ่นบีบต้นแขนเขาเบา ๆ “ขึ้นครั้งแรกจริงเหรอ เก่งมาก”
“ขอบคุณครับ” บูมกล่าว
คำชมง่าย ๆ ทำให้ความร้อนวาบขึ้นบนใบหน้า เขาเดินต่อจนถึงโต๊ะ 43 แล้วทรุดนั่ง มือยังถือตั๋วสีส้มสะท้อนแสงแน่นเหมือนมันอาจอธิบายได้ว่าในยี่สิบนาทีที่ผ่านมาเขากลายเป็นใคร
“สนุกไหม” ปีเตอร์ถาม
ปีเตอร์นั่งลงฝั่งตรงข้ามพร้อมแก้วสีอำพัน เขาไม่ได้แตะตัวบูม เพียงมองคลิปเขียวตรงขอบกางเกงในแล้วเลิกคิ้วนิดหนึ่ง
“คุณเลือกสีเขียวด้วย” ปีเตอร์สังเกต
“ครับ” บูมรับ
“กล้ากว่าตอนลงบันไดมาเยอะนะ” ปีเตอร์ว่า
บูมหัวเราะเบา ๆ “ผมยังไม่รู้เลยว่าทำอะไรลงไป”
“งั้นไม่ต้องรีบสรุป” ปีเตอร์ยกแก้วขึ้นจิบ “บอกแค่ว่าตอนอยู่บนเวทีรู้สึกยังไงก็พอ”
บูมมองตั๋วในมือ เขาเตรียมคำตอบปลอดภัยไว้หลายอย่าง—ตื่นเต้น แปลกดี น่าอาย—แต่ไม่มีคำไหนตรง
“เหมือน…” บูมหยุดหาเสียงของตัวเอง “เหมือนช่วงสามอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมตื่นมาแล้วไม่รู้ว่าต้องเป็นใครครับ พออยู่บนนั้น ทุกคนมองผม ผมกลับไม่ต้องคิดเลยว่าควรเป็นอะไร ผมแค่ยืนอยู่ แล้วก็…รู้สึกว่าตัวเองมีตัวตนมาก”
ปีเตอร์ฟังโดยไม่แทรก
“มันฟังดูบ้าไหมครับ” บูมถาม
“ไม่บ้า” ปีเตอร์ตอบ “แต่เป็นความรู้สึกที่ทำให้คนติดได้ง่าย คุณควรรู้ไว้”
คำเตือนตรงไปตรงมาทำให้บูมเงยหน้าขึ้น
ปีเตอร์ยิ้มบาง ๆ “ผมอยากให้คุณชอบร้านผมก็จริง แต่ถ้าจะกลับมา คุณต้องกลับมาเพราะเลือกเอง ไม่ใช่เพราะคิดว่าผมมองคุณออกแล้ว คุณเลยต้องทำตามที่ผมพูด”
บูมมองชายตรงหน้าใหม่นานกว่าครั้งแรก เขายังรู้ว่าปีเตอร์เจ้าเล่ห์ เขาเลือกพูดเฉพาะคำที่ผลักประตูในใจบูมให้เปิดกว้างขึ้น และความสนใจในดวงตาคู่นั้นก็ดูเป็นเรื่องส่วนตัวเกินกว่าความเอาใจใส่แขกตามหน้าที่ แต่ในความเจ้าเล่ห์นั้นกลับมีเส้นแบ่งที่อีกฝ่ายตั้งใจไม่ก้าวข้าม อย่างน้อยก็ในคืนนี้
เสียงดนตรีชุดใหม่เริ่มขึ้น ปีเตอร์พยักหน้าไปทางโต๊ะรอบห้อง
“ถ้ายังอยากเล่นตามเดิมพัน ก็เดินทักแขกให้ครบหนึ่งรอบ ผมจะนั่งอยู่ตรงนี้ ถ้าไม่อยากทำแล้ว ผมจะไปเอาเสื้อผ้าให้เดี๋ยวนี้” ปีเตอร์บอก
บูมมองสายตาหลายคู่ที่ยังเหลือบมาทางเขา ความกลัวอยู่ตรงนั้น แต่คราวนี้มันปนกับความอยากที่เขาเริ่มเรียกชื่อได้แล้ว
“ผมจะเดินครับ” บูมตัดสินใจ
สนุกมากครับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ ขอบคุณมากๆครับสนุกมาก สนุกมาก ๆ ครับ รอติดตามต่อนะครับ
หน้า:
[1]