น้าเขยทหารอากาศเสียพนันบอลกับสาวเสียบ ตอนที่32
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-9-19 07:36เรื่องที่ยังไม่จบอย่างที่เขาอยากให้จบ
กับไอ้ภูที่กลับมาโดยยังไม่ขออะไรเลย
อย่างสุดท้ายนี่เองที่ทำให้เขานั่งเงียบในแสงไฟดวงเดียว
แล้วยังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เช้าจะกล้าแวะร้านกาแฟอีกหรือไม่
...................................
เช้าวันศุกร์ นาฬิกาข้างเตียงดังตอนหกโมง
น้าอ๊อดกดปิดเสียง แล้วนอนนิ่งอีกสักครู่
ห้องนอนชั้นบนไม่มีภรรยา
ห้องนอนบีชั้นล่างว่าง บียังอยู่สุโขทัย
น้าอ๊อดลุกขึ้นอาบน้ำ
แต่งตัวในชุดเครื่องแบบทหารอากาศตามปกติเหมือนทุกวัน
เดินลงชั้นล่าง เข้าห้องครัว
ตักข้าวต้มซองถ้วยเดียว
เปิดข่าวเบาๆ ให้บ้านไม่เงียบจนเกินไป
เมื่อวานภูผานั่งโต๊ะริมกระจกที่ร้านกาแฟ
เรื่องเงินจบแล้ว เรื่องคลิปยังไม่จบ
อย่าเพิ่งไปไหนเร็ว ถ้าใจยังไม่นิ่ง
น้าอ๊อดเก็บเอกสารใส่กระเป๋า
กำลังจะหยิบกุญแจ มือถือสั่น
เวลา 06.40 น. ข้อความจากภาณุดังขึ้น
«ลงเครื่องแล้วครับพี่อ๊อด คิดถึงพี่ วันนี้พี่ว่างไหมครับ»
น้าอ๊อดอ่านซ้ำ จิบกาแฟแล้วยังไม่ตอบทันที
พิมพ์แล้วลบ สุดท้ายส่งข้อความตอบกลับสั้นๆ
«รู้แล้ว เช้านี้พี่ยังไม่ว่าง สายค่อยคุยกัน»
จอสว่างเกือบทันที
«ไม่เร่งครับ แค่อยากให้พี่รู้ว่าถึงแล้ว
คิดถึงพี่จริงๆ วันนี้บ้านพี่มีใครอยู่ไหมครับ»
น้าอ๊อดมองรองเท้าคู่เดียวที่หน้าประตู
แล้วตอบตามตรง
«อยู่คนเดียว เมียยังไม่กลับ บียังอยู่สุโขทัย»
ส่งไปแล้วก็ถอนหายใจ
รู้ว่าไม่ควรพิมพ์ประโยคนี้
ภาณุตอบเร็วขึ้น
«งั้นเย็นนี้พี่มาคอนโดได้ไหมครับ ไม่ได้ชวนให้ค้าง
อยากเจอพี่สักหน่อย กลับมาแล้วยังไม่ได้คุยกันเลย»
น้าอ๊อดวางเครื่อง กินข้าวต้มให้หมด
ไม่ตอบตอนนั้น ออกจากบ้านไปทำงานก่อน
ระหว่างทาง ภูผาทักมา
«เช้านี้เข้าทำงานได้ไหม เมื่อวานมึงหน้ายังเครียดอยู่»
«บ้านไม่มีใคร อยู่คนเดียวอย่าเปิดประตูมั่ว
แล้วอย่าไปไหนถ้ายังไม่พร้อม อย่าเพิ่งแวะที่ไหน»
น้าอ๊อดตอบกลับสั้นๆ
«กำลังไปทำงาน ไม่ได้จะแวะที่ไหน»
ที่ทำงานวันศุกร์ตามปกติ
คนทักตามยศ ยิ้มตามหน้าที่
เที่ยงภาณุทักอีก
«พี่อ๊อดกินข้าวหรือยังครับ»
«เย็นพี่มาได้ไหมครับ»
น้าอ๊อดพิมพ์ตรงๆ
«กินแล้ว»
«วันนี้ขอยังไม่ไป นายเพิ่งถึงไทย พี่อยากให้พักก่อน»
จอเงียบเกือบชั่วโมง
น้าอ๊อดคิดว่าภาณุยอมแล้ว
บ่ายสาม ข้อความใหม่มา
สุภาพเหมือนเดิม แต่ถอยไม่ได้อีก
«พี่อ๊อดครับ หนี้มิ้นท์จบแล้วจริง
แต่ที่นัดกันไว้ยังอยู่ เดือนนี้ยังไม่ครบตามจำนวนครั้ง
วันนี้ไม่บังคับหนัก แค่อยากเจอพี่
ถ้าพี่ไม่มา ผมต้องขับรถไปรับที่บ้าน
บ้านพี่ตอนนี้ก็ไม่มีใคร»
น้าอ๊อดอ่านแล้วนั่งนิ่งบนเก้าอี้ทำงาน
ภาณุไม่ได้ตะคอก
แค่เอานัดที่เคยพยักหน้าไว้มาวางบนโต๊ะ
แล้วพูดถึงบ้านที่ว่าง
เท่ากับรู้ว่าคืนนี้ไม่มีบี ไม่มีเมียให้เป็นข้ออ้าง
น้าอ๊อดพิมพ์ช้า
«อย่ามาที่บ้าน เดี๋ยวพี่ไปเอง
เลิกงานแล้วไปเลย ไม่แวะบ้าน ไม่ค้างคืน»
ภาณุตอบ
«ได้ครับ ไม่ค้าง ขอบคุณพี่»
น้าอ๊อดขมวดคิ้ว
ไม่ตอบต่อ
เก็บมือถือลงลิ้นชัก
บ่ายวันเดียวกัน ฝั่งสุโขทัย
บีเดินออกจากบ้านหลังกินข้าวเที่ยง
แดดร้อน มือถือสั่นข้อความจากธันวา
«บีอยู่สุโขทัยถึงวันอาทิตย์ใช่ไหม
พี่มีดูงานที่พิษณุโลก สุโขทัยใกล้
ถ้าว่าง ช่วยพาเดินเมืองเก่าได้ไหม
ไม่ใช่เรื่องเรียน ถ้าไม่สะดวก พี่ไม่กวน»
บีหยุดกลางซอย อ่านซ้ำสองรอบ
ธันวาไม่ใช่คนแปลกหน้า
แต่ก็ไม่ใช่คนที่ควรโผล่ในบ้าน
หัวใจเต้นผิดจังหวะ มีทั้งดีใจที่มีพี่ธันวาทัก
ทั้งระแวงว่านี่คือการมาหาเขา
ทั้งกังวลว่าถ้าบอกน้าอ๊อดจะกลายเป็นเรื่อง
เขาพิมพ์แล้วลบ พิมพ์ใหม่
«อยู่ถึงอาทิตย์ครับ อยู่บ้าน ถ้าไม่เข้าบ้าน
เจอข้างนอกได้ครับ เสาร์เช้าได้ไหม»
ธันวา ตอบ
«เสาร์เช้าดี พี่ค้างพิษณุโลกคืนศุกร์
เช้าข้ามมาสุโขทัย บีนัดจุดที่สะดวกเอง
อย่าเพิ่งบอกใครก็ได้ ถ้าบียังไม่พร้อม»
บีมองข้อความสุดท้ายนาน
เย็นวันศุกร์ กรุงเทพ
หลังเลิกงานน้าอ๊อดไม่แวะกลับเข้าบ้าน
ถอดเสื้อเชิ้ตเครื่องแบบในรถ
เหลือเสื้อยืดขาวที่ชายเสื้อใส่ในกางเกงทหารอากาศ
เข็มขัด รองเท้าหนังดำ
ขับตรงไปคอนโดภาณุ
ระหว่างทางภูผาทักอีกครั้ง
«ถ้าไม่ใช่บ้านตัวเอง ระวังหน่อย»
น้าอ๊อด ตอบสั้นๆ
«ครับ»
ล็อบบี้คอนโด ภาณุยืนรอใกล้ลิฟต์
เสื้อเชิ้ตบาง กางเกงขายาว ผมยังยุ่งเล็กน้อย พึ่งอาบน้ำเสร็จไม่นาน
พอเห็นกางเกงเครื่องแบบกับเสื้อยืดขาว ภาณุยิ้มที่มุมปากๆ
“พี่อ๊อดถึงแล้ว ไม่ได้แวะบ้านจริงด้วย”
น้าอ๊อดตอบ
“บอกแล้วว่าไม่แวะ ชั่วโมงเดียวแล้วพี่กลับ”
ในลิฟต์ทั้งคู่มองคนละด้าน
ภาณุเหลือบดูเข็มขัดและรองเท้าทหาร
แล้วยิ้มกับพื้นลิฟต์โดยไม่พูดออกมา
ประตูห้องเปิด ไฟเปิดบางดวง ไม่สว่างทั้งห้อง
อีกสี่ร้อยกิโลเมตร
บีนั่งริมระเบียงบ้านที่สุโขทัย
เปิดแชทธันวา พิมพ์
«วันเสาร์เช้า เจอหน้าวัดมหาธาตุครับ
เก้าโมง ผมไปเอง»
ส่งแล้วปิดจอ ไม่ได้บอกน้าอ๊อด
เหมือนที่ธันวาไม่ได้บอกภาณุ
เย็นวันศุกร์กรุงเทพ
วันเสาร์เช้าสุโขทัย
สองเส้นวิ่งคู่กัน
โดยที่น้าอ๊อดยังคิดว่าหลานปลอดภัยที่บ้านเกิด
และบียังคิดว่าน้าอ๊อดกินข้าวคนเดียวที่บ้าน
............................
คอนโดภาณุ
รองเท้าหนังดำวางที่ชั้น
น้าอ๊อดยังยืนตรงโถง
เสื้อยืดขาวติดแผ่นหลัง
กางเกงทหารอากาศมีรอยยับจากทั้งวัน
กลิ่นเหงื่อเครื่องแบบตามเข้ามาในห้องพร้อมตัวเขา
ภาณุปิดประตู มองพี่อ๊อดตั้งแต่ไรผมที่ชื้นลงมาถึงรองเท้า
“พี่ดูเหนื่อย แอร์รถก็ไม่ช่วย ไปอาบน้ำก่อน ข้าวเย็นเดี่ยวผมอุ่นให้ร้อน”
น้าอ๊อดขมวดคิ้ว
“มาชั่วโมงเดียว อาบบ้านก็ได้”
ภาณุตอบ
“กินข้าวตอนตัวพี่แบบนี้ ไม่ Relax ครับ
ห้องน้ำใหญ่เปิดไว้ ผ้าเช็ดตัวใหม่
เสื้อยืด กางเกงขาสั้นผมไว้บนชั้น
ไม่ต้องใส่ชุดทำงานมานั่งกินข้าวให้อึดอัดก็ได้ครับ”
คำนั้นไม่ใช่ชวนค้าง
เป็นคำคนเห็นเหงื่อแล้วไม่อยากให้มานั่งโซฟาแบบนี้
น้าอ๊อดยืนครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าสั้น
“อาบแล้วกิน ไม่ยืมกางเกง ใส่ของพี่ตัวเดิมได้”
ภาณุไม่เถียง พาไปถึงประตูห้องน้ำ
วางผ้าไว้บนเคาน์เตอร์
ถอยออกมาปิดประตูให้โดยไม่ตามเข้าไป
น้ำดังในห้อง ภาณุนั่งคนเดียวที่โต๊ะ
อุ่นอาหารและจัดจานสองที่ เทน้ำใส่แก้ว
แล้วนั่งนิ่งฟังเสียงฝักบัว
ความคิดถึงที่ค้างคามาตลอดบนเครื่องบินค่อยๆ ตกตะกอน
ตอนได้ยินเสียงพี่อ๊อดอยู่ในห้องเดียวกัน ได้เห็นหน้าเข้มๆ
ได้เห็นในชุดเครื่องแบบครึ่งท่อน แค่พี่อ๊อดยอมอาบน้ำที่นี่
ทั้งที่ตอนพิมพ์ตอนบ่ายยังบอกว่าไม่ค้าง ไม่แวะบ้าน
เสียงน้ำฝักบัวหยุด ประตูเปิด
น้าอ๊อดออกมาพร้อมไอน้ำ
เสื้อยืดขาวตัวเดิมที่เปียกแผ่นหลังถูกพับ
ใส่เสื้อยืดสีเทาที่ภาณุแอบวางไว้แทนโดยไม่ขอ
กางเกงทหารอากาศยังอยู่
เข็มขัดยังล็อกแน่น
ผมเปียกเสยด้วยมือ
กลิ่นเหงื่อหาย
เหลือกลิ่นสบู่ของบ้านนี้บนตัวคนที่ไม่ได้เป็นเจ้าของห้อง
ภาณุลุก “นั่งครับพี่ ข้าวไม่เผ็ด”
ทั้งคู่นั่งคนละหัวโต๊ะ ระยะสุภาพ
ช้อนกระทบจานเบา
น้าอ๊อดกินไปได้ครึ่งจึงพูด
“เสื้อตัวนี้ ไม่ใช้ขนาดตัวของภาณุ”
ภาณุตอบบ่ายเบี่ยง ทั้งๆ ที่ภาณุเตรียมชุดขนาดน้าอ๊อดไว้นานแล้ว
“วางไว้ให้ครับ ของพี่เปียกเหงื่อ ไม่ได้ให้ใส่เพื่อให้อยู่ต่อ”
น้าอ๊อดฮึม
ภาณุวางช้อน
“ตอนอยู่ข้างนอกคิดถึงพี่ทุกวันครับ
ไม่ใช่คิดถึงแบบข้อความ คิดถึงเสียงพี่
คิดถึงหน้าเข็มๆ ของพี่ คิดถึงพี่สวมเครื่องแบบเท่ห์ๆ
กลับมาถึงเมืองไทยก็คิดถึงตอนพี่ไม่ยอมมา แล้วสุดท้ายก็มา
วันนี้ได้ยินเสียงฝักบัวที่พี่อาบน้ำในห้องผม
คิดถึงยิ่งกว่าตอนส่งข้อความตอนเช้าเสียอีกครับ”
น้าอ๊อดจิบน้ำ
ไม่มองกลับทันที
“วันนี้พี่มา เพราะมึงทักเรื่องนัด ไม่ใช่เพราะคิดถึง”
ภาณุพยักหน้า รับคำนั้นโดยไม่เสียหน้า
“รู้ครับ พี่ไม่อยากมา แต่พี่อาบน้ำแล้ว
พี่นั่งแล้ว ผมยินดีแค่นี้ก่อน”
หลังกินเสร็จภาณุเก็บจานเอง
น้าอ๊อดจะช่วย ถูกปัดเบาๆ
“พี่นั่ง เมื่อกี้ยืนทั้งวัน”
ภาณุนั่งลงโซฟา เว้นที่หนึ่งช่วงแขน
น้าอ๊อดนั่งตาม หลังยังไม่ชนพนักเต็มที่
ผมยังชื้นที่ท้ายทอย ภาณุพูดก่อนแตะ
“ขอยกมือวางที่พนักใกล้บ่าพี่ได้ไหมครับ
ยังไม่จับอย่างอื่น”
น้าอ๊อดนิ่ง แล้วพยักหน้า
ฝ่ามือวางบนพนัก
นิ้วไม่ได้คว้าทันที
แค่ใกล้จนความร้อนผ่านเสื้อเทา
นั่งคุยเรื่องตอนที่อยู่ต่างประเทศ เรื่องงานพ่อ เรื่องเที่ยวบินอีกสองสามประโยค
แล้วค่อยเลื่อนนิ้วมาที่บ่า บีบเบาครั้งเดียว
“บ่าพี่ยังแข็ง อาบน้ำแล้วก็ยังไม่คลาย”
“อย่าตรวจ”
“ไม่ได้ตรวจครับ แค่นั่งคิดถึงมานาน แล้วได้จับจริง”
นิ้วคลึงบ่าซ้ายผ่านผ้าช้าๆ เป็นวงเล็กๆ ไม่ลงต่ำกว่าสะบัก
น้าอ๊อดหลับตาไม่สนิท ลมหายใจยาวขึ้น
ไหล่ที่ตั้งไว้เริ่มตกโดยไม่ทันรู้ตัว
ภาณุย้ายไปบ่าขวา
หัวแม่มือกดปมโคนคอ
ผมเปียกแตะข้อมือเขา
“กลิ่นนี้เป็นสบู่ห้องผม แต่บ่านี้เป็นพี่ ผมจำได้”
น้าอ๊อดไม่ห้ามประโยคหลัง ถอนหายใจออกมาสั้นๆ
ไม่ใช่คำคิดถึง แต่ก็ไม่ดึงมือออก
ภาณุขยับเข้าอีกนิด ยังมีช่องว่าง
จูบที่กรามเบาๆ ดูท่าที
น้าอ๊อดไม่หันหนี ภาณุจูบขมับ
ลมหายใจอุ่นที่ไรผมที่ยังชื้น
มือที่บ่าลูบลงข้างลำตัว หยุดที่เอวเหนือเข็มขัด
ไม่ดึงออก
“ชั่วโมงพี่ให้ไว้ ผมจำได้ครับ อาบน้ำไปแล้ว
ที่เหลือขอนั่งแบบนี้ ไม่ต้องเข้าห้องนอน ถ้าพี่ลุก ผมไม่ดึง”
น้าอ๊อดลืมตา ระยะใกล้จนเห็นขนตาภาณุ
เสื้อสีเทาที่ไม่ได้เป็นของตัวเองติดอก
“นั่งได้ อย่ารูดซิป อย่าชวนค้าง”
“ได้ครับ”
ภาณุจูบปากครั้งแรกช้าๆ
ริมฝีปากแตะมุมปากก่อน
พี่อ๊อดไม่หลบ หลับตา
จูบเต็มปากครั้งที่สองยังไม่แลกลิ้น
ครั้งที่สามลิ้นแตะริมฝีปากล่าง
พี่อ๊อดเปิดปากเองเล็กน้อยจากลมหายใจที่หลุด
ลิ้นแตะกันครู่เดียว ภาณุครางในลำคอเบามาก
มือที่เอวขยับตามจูบโดยไม่ตั้งใจ
นิ้วโดนหัวเข็มขัด พี่อ๊อดบีบหลังมือนั้น
ภาณุถอนจูบ หน้ายังชิด
“รู้ครับ ยังไม่ให้ลง จูบแล้วมือเลื่อนเอง”
ดึงมือกลับเหนือเข็มขัด
ลูบวงเล็กที่หน้าท้องผ่านเสื้อเทา
ช้าลงกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ในอกภาณุเต็มไปด้วยความคิดถึง แต่ก็พยายามไม่บังคับ
ได้พี่อ๊อดอาบน้ำในบ้านตัวเอง
ได้กลิ่นสบู่ตัวเองบนบ่าคนที่คิดถึง
ได้จูบ ยังไม่ได้นอนกอดทั้งคืน
เลยไม่ขอต่อในประโยคต่อไป
น้าอ๊อดพิงพนักเต็มหลังครั้งแรกในคืนนี้
ผมเปียก เปียกที่ปลอกหมอนโซฟา
เข็มขัดยังล็อกแน่นที่เอว
ภาณุไม่ขอรูดซิป
ขอสิ่งที่เบากว่า
“ขอลดรูเข็มขัดได้ไหมครับ ไม่ถอด
พี่นั่งตัวแข็งตั้งแต่เข้าห้อง อาบน้ำแล้วยังรัดแน่นอยู่เลย”
น้าอ๊อดมองลงไปที่มือทั้งสอง เสียงต่ำ
“ลดได้รูเดียว อย่าปลดหัวเข็มขัด”
“ได้ครับ”
นิ้วภาณุดึงลิ้นหนังออกหนึ่งรู
ไม่ดึงออกจากหัวเข็มขัด
กางเกงทหารอากาศหย่อนลงนิดเดียว
ท้องน้อยตกลงตามผ้า
น้าอ๊อดถอนหายใจโดยไม่ตั้งใจ
ภาณุได้ยินแล้วไม่แซวทันที
คลึงบ่าต่อให้ไหล่ผ่อนคลาย
“ตอนอยู่ต่างประเทศ ผมคิดภาพเข็มขัดเส้นนี้บ่อยครับ
พี่ใส่ทั้งวัน แล้วผมขอคลายให้ พี่ก็บึ้ง แต่ไม่ปัดมือ”
“คืนนี้ได้คำตอบแล้วหรือยัง”
“ได้ครับ พี่ไม่ปัด พี่จับมือผมไว้เฉยๆ
แบบนี้ทะเล้นไม่เป็นคำ ผมก็รู้แล้วว่าอยู่ต่อได้”
น้าอ๊อดบีบหลังมือภาณุแรงขึ้นนิดหนึ่ง
“อย่าพูดมาก”
ภาณุยิ้มเล็กน้อย
ก้มจูบมุมปาก ไม่ลึก
พอให้พี่อ๊อดหลับตา
“งั้นไม่พูด ขอลดอีกครึ่งรู หนังยังตึงตรงสะดือ”
“ไม่มีครึ่งรู”
“มีครับ ดึงให้หลวมอีกนิด หัวเข็มขัดยังอยู่”
น้าอ๊อดนิ่ง แล้วคลายนิ้วที่ทับมือภาณุลงเล็กน้อย
ไม่พูดว่าได้ แค่ไม่ห้าม ลิ้นหนังคลายอีกนิด
หัวเข็มขัดเอียง ไม่หลุดจากรู
แต่เอวไม่ถูกเข็มขัดกินอีกแล้ว
ภาณุวางฝ่ามือบนท้องผ่านเสื้อสีเทา
ลูบช้าเป็นเส้นขวาง
นิ้วกลางชิดขอบกางเกงที่หย่อน
ยังไม่ลอดเข้าไป น้าอ๊อดเกร็งหน้าท้อง
แล้วคลายตามนิ้ว มองเพดานโซฟา ไม่มองหน้า
ในหัวเรียงเป็นหัวข้ออยู่
ไม่ค้าง
ไม่ถอดกางเกง
ไม่ต่ำกว่าเข็มขัด
แล้วเข็มขัดก็คลายสองขั้นโดยที่ปากยังไม่พูดคำว่ายอม
ภาณุจูบใต้หู ลมหายใจอุ่น
“คิดถึงแบบนี้ครับ ได้นั่งใกล้ ได้คลายความอึดอัดให้พี่
ได้กลิ่นสบู่บ้านผมบนคอพี่ ยังไม่ขอขึ้นเตียง”
“อย่าเอาสบู่มาพูด”
“พูดครับไม่งั่นพี่จะนึกว่าผมลืมว่าพี่เจ้าระเบียบ
ผมไม่ลืม เลยไม่ปลดทั้งเส้นในคำเดียว”
นิ้วหัวแม่มือวนที่หัวเข็มขัดที่เอียง
เล่นไปมาช้า โลหะเย็นๆ
หนังอุ่นจากตัวพี่อ๊อด
เป้ากางเกงตึงขึ้นเล็กน้อย
ผ้าเครื่องแบบเก็บทรงไว้ได้ไม่หมด
ภาณุเห็นแล้วไม่ชี้ด้วยนิ้ว
พูดสุภาพจนทะเล้น
“เกร็งอีกแล้วครับ ผมยังไม่จับตรงนั้น พี่ขยับเอง”
น้าอ๊อดหันมา ตาขวางเล็กน้อย
“ถ้ายังพูด พี่ล็อกกลับ”
ภาณุพยักหน้าทันที
ก้มจูบปากแทนคำ
ลึกกว่าทุกรอบบนโซฟานี้ ลิ้นแตะสั้น
พี่อ๊อดตอบจูบแล้วกำเสื้อภาณุ
ระหว่างจูบ นิ้วภาณุดึงหัวเข็มขัดออกจากรูจริง ช้าๆ
โลหะคลายเสียงเบาครั้งเดียว
เส้นเข็มขัดหย่อนสองข้างเอว
ไม่ถูกดึงออกจากห่วงกางเกง
พี่อ๊อดแยกปาก หายใจร้อน
“บอกไม่ให้ปลด”
“ปลดหัวครับ ยังไม่ถอดเส้นออก
พี่ยังนั่งได้ ยังล็อกใหม่ได้ถ้าจะกลับ”
น้าอ๊อดมองลงไป เข็มขัดเปิดแล้ว
กางเกงหย่อน เสื้อสีเทาพรางไว้ไม่หมด
มือตัวเองยังวางทับท้องตัวเองทับมือภาณุ
ความอายร้อนที่หู
ความอยากที่ถูกคิดถึงทั้งวันดันขึ้นมาชนกับคำว่าชั่วโมงเดียว
น้าอ๊อดไม่ล็อกกลับทันที
กดมือภาณุให้อยู่เหนือขอบกางเกง
“อยู่ตรงนี้ อย่ารูดซิป”
ภาณุพยัก ยิ้มกับขมับพี่อ๊อด
ไม่ฉวยลงไปที่เป้า ลูบวงเล็กที่หน้าท้องต่อ
จูบคอสั้นๆ
“ได้ครับ เข็มขัดพอแค่นี้ก่อน ผมคิดถึงพี่มาทั้งเที่ยวบิน
คืนนี้ได้คลายให้พี่เอง ไม่รีบขออย่างอื่นในประโยคเดียว”
น้าอ๊อดหลับตา พิงพนักเต็มหลัง
เข็มขัดเปิดพาดเอว
ลมหายใจถี่ยังไม่เท่าในอกภาณุเต็มไปด้วยความอยาก
ไม่ได้ทั้งคืน
ได้พี่อ๊อดอาบน้ำในบ้านตัวเอง
ได้จูบ
ได้คลายเข็มขัดทีละรูจนหัวหลุด
แล้วยังถูกสั่งให้อยู่เหนือซิป
เล่ห์คืนนี้ไม่ได้อยู่ที่การทำให้เสร็จ
อยู่ที่การขอทีละอย่าง
ให้น้าอ๊อดเป็นคนไม่ล็อกกลับเอง
แล้วยังคิดว่าตัวเองเป็นคนกำหนดขอบ
มือภาณุถูกกดไว้บนท้องเหนือขอบกางเกง
ทั้งคู่นั่งเงียบครู่หนึ่ง แอร์ดังเบาเป็นจังหวะ
นาฬิกาใกล้หมดชั่วโมงที่นัดไว้
ภาณุไม่พูดว่าหมดเวลา
พูดอย่างอื่นแทน
“กางเกงชุดรัดครับ คลายเส้นแล้วยังตึง
ขอปลดตะขอ ดึงซิปลงนิดเดียวได้ไหม
ไม่ถอด มืออยู่บนผ้า”
น้าอ๊อดลืมตา มองมือตัวเองที่ทับหลังมือภาณุ
แล้วมองหน้าภาณุ
“นิดเดียว อย่าเข้าไปในผ้า”
“ได้ครับ”
ภาณุพยัก
ไม่ฉวยทันที
ก้มจูบปากช้าก่อน ดูดเบาๆ
ให้พี่อ๊อดหายใจยาวลง
แล้วค่อยใช้หัวแม่มืองัดตะขอกางเกง
รูดซิปลงช้าๆ ในห้องเงียบสนิท
เปิดหนึ่งนิ้ว ลมแอร์ผ่านช่องนั้น
พี่อ๊อดสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ปัด
ภาณุหยุด รอ
แล้วดึงต่อจนขอบกางเกงในโผล่แคบ
ผ้าสีเข้มขึงจนเห็นรูปชัด
เป้าตุงแน่นตั้งแต่เข็มขัดคลาย
ตอนซิปเปิด ความตึงนั้นไม่มีผ้าเครื่องแบบรัดไว้แล้ว
ภาณุไม่สอดมือเข้าไป
วางฝ่ามือบนเป้าข้างนอกกางเกงใน
นิ่งก่อน ให้ความร้อนผ่านผ้า
น้าอ๊อดกลืนน้ำลายดัง
ท้องเกร็งชนฝ่ามือ
“อย่าขยับ…”
ภาณุขยับอยู่แล้ว
ลูบตามลำผ่านผ้า รอบเดียวช้าๆ
จากโคนขึ้นถึงหัวแล้วหยุด
“อืม…”
พี่อ๊อดถอนหายใจเป็นเสียงต่ำในลำคอ
ไม่ตั้งใจคราง แต่หลุด
ภาณุซบที่ขมับ พูดเกือบไม่มีเสียง
“คิดถึงแบบนี้ครับ ไม่ได้คิดถึงแค่กอด
คิดถึงตรงนี้ด้วย ตอนอยู่ต่างประเทศนึกภาพไม่ชัด
เจอของจริงแล้วรู้ว่าเต็มมือขนาดไหน”
“เลิกพูด”
“พูดครับ ไม่งั้นพี่จะคิดว่าผมแค่ทะเล้น อันนี้คิดถึงจริง”
ฝ่ามือครอบลำผ่านผ้าทั้งฝ่ามือ
กำเบาๆ หัวแม่มือวนที่หัว
วนเล็ก ผ้าเริ่มชื้นติดนิ้ว
น้าอ๊อดกำข้อมือภาณุไม่ดึงออก
กดให้ช้า
“เบา… อย่าชัก”
ภาณุเบาลง เหลือแค่วนหัวผ่านผ้า
ทุกวงทำให้พี่อ๊อดขยับสะโพกเองแล้วหยุดเอง
กางเกงทหารอากาศที่เปิดซิปเสียดสีต้นขา
ในหัวน้าอ๊อดเรียงข้อไม่ครบแล้ว
ไม่ค้าง
ไม่ถอด
ไม่เข้าไปในผ้า
ข้อสุดท้ายยังอยู่
ข้ออื่นคลายไปกับเข็มขัด
เป้าตัวเองอยู่ในกำมือคนที่ส่งข้อความมาแต่เช้าว่าคิดถึง
แล้วก็เสียวจนขาไม่หุบอีกแล้ว
ภาณุจูบปากอีกครั้ง
ระหว่างจูบฝ่ามือลูบขึ้นลงสั้นๆ สองรอบ
พอพี่อ๊อดหายใจสะดุดก็หยุด วางนิ่งทับไว้
นั่นคือเล่ห์ ทำให้เสียว แล้วหยุด เหลือความค้าง
ให้พี่อ๊อดเป็นคนขยับเข้าหานิ้วเองโดยไม่ถูกขอ
พี่อ๊อดแยกปาก เสียงพร่า
“พอ… ชั่วโมงหมดแล้ว”
“หมดแล้วครับ พี่ลุกได้ มือผมออยู่บนผ้า ยังไม่เข้าไป”
น้าอ๊อดไม่ลุกทันที
มือที่กำข้อมือภาณุคลายเป็นแค่วาง
สะโพกขยับเข้าหาฝ่ามือครั้งหนึ่งโดยไม่สั่ง
แล้วชะงักเหมือนเพิ่งรู้ ภาณุไม่แซวรอบนั้น
กดจูบที่มุมปาก มือยังครอบลำผ่านผ้ากางเกงในที่ตุงและชื้น
“ถ้าพี่ยังนั่ง ผมอยู่ตรงนี้ต่อครับ ไม่ขอเข้าไปในผ้าคืนนี้
ไม่ขอเข้าห้องนอน ขอจับแบบนี้ แล้วพี่หายใจให้ทันก่อนขับรถกลับ”
น้าอ๊อดหลับตา เสื้อสีเทาที่ไม่ได้เป็นของตัวเองติดอก
เข็มขัดเปิด ซิปเปิด มือคนอื่นทับควยตัวเองผ่านผ้าชั้นใน
ความจำนนรอบนี้ไม่ดังเป็นคำว่ายอมทั้งตัว
ดังที่การไม่ลุก ทั้งที่ชั่วโมงหมดแล้ว
ทั้งที่ปากบอกว่าพอ ภาณุหลับตา
ยิ้มกับไรผมที่แห้งแล้ว
ยังไม่ได้นอนกอดทั้งคืน
ยังไม่ได้เข้าไปในผ้า
แต่ได้รูดซิปที่ตุงแน่นเปิดออก
ได้กุมควยน้าอ๊อดในกำมือผ่านผ้า
ได้ยินเสียงที่พี่อ๊อดไม่ยอมเรียกว่าคราง
ฟ้ามืดสนิทแล้ว ในห้องเปิดโคมมุมเดียว
โซฟาอยู่ในแสงเหลืองจาง
หน้าต่างสะท้อนตัวทั้งคู่บนกระจกมืด
ภาณุก้มมองช่องผ้าระหว่างซิปแล้วพูดเสียงต่ำ
“ขอเข้าไปในผ้าได้ไหมครับ มืออยู่ข้างใน
พี่ยังใส่กางเกงอยู่ ยังไม่ถอดออกจากตัว”
น้าอ๊อดเหลือบไปทางหน้าต่าง มืดแล้ว
ห้องนี้มีแต่แสงโคมไฟ
เห็นชัดว่าร่างตัวเองถูกจับอยู่
“อย่าถอด… เข้าไปได้”
นิ้วภาณุเลื่อนใต้ขอบกางเกงใน
เจอผิวอุ่น เจอลำแข็งเต็มที่
น้ำเยิ้มที่หัวแล้วโดยที่ยังไม่ได้ชักจริง
ทั้งคู่หายใจสะดุดพร้อมกัน
ภาณุกำเบา ไม่รูดทันที
หัวแม่มือลูบร่องหัวช้ามาก
อีกแขนโอบบ่าพี่อ๊อดไว้ในแสงจาง
น้าอ๊อดกดหน้าลงที่ไหล่ภาณุ
เสียงต่ำขาดๆ
“อืม… ร้อน”
ไม่ใช่คำชม เป็นคำบอกสภาพ
มือคนอื่นร้อน ลำควยตัวเองร้อน
ผ้าเครื่องแบบที่เปิดค้างก็ร้อน
ภาณุชักสั้น ขึ้นสองนิ้ว ลงสองนิ้วช้าๆ
หนังลื่นจากน้ำที่ออกเอง
จังหวะเดียวกับจูบที่คอ
“อืม… ”
น้าอ๊อดครางเบาๆ แต่ชัดในห้องที่ไม่มีโทรทัศน์เปิด
“เบา… อย่าชักเร็ว”
ภาณุเบาลง เหลือแค่วนหัว
นิ้วกลางลูบเส้นเลือดด้านล่าง
ทุกวงทำให้พี่อ๊อดขยับสะโพกเองแล้วหยุดเอง
แสงโคมตกที่ข้อมือภาณุที่จมอยู่ในกางเกงใน
ตกที่ท้องน้อยที่เกร็ง ตกที่ใบหน้าพี่อ๊อดที่หลับตาไม่สนิท
ภาณุซบที่ไรผม
“ตอนอยู่ต่างประเทศผมคิดถึงตรงนี้ครับ คิดถึงแบบจับได้
ไม่ใช่แค่ข้อความ ของจริงใหญ่ในมือกว่าที่นึก ร้อนกว่าที่นึก”
“เลิกพูด…”
เสียงพร่า มือพี่อ๊อดกำข้อมือภาณุ
ไม่ดึงออก กดให้ช้า
ภาณุจูบปากในแสงมืด
ระหว่างจูบฝ่ามือชักอีกสองรอบแล้วหยุด
วางกำไว้เฉยๆ ให้ชีพจรที่ลำควยเต้นติดฝ่ามือ
พี่อ๊อดสะดุ้งเมื่อถูกค้าง ครางในลำคออีกครั้ง
“อย่าแกล้ง…”
“ไม่ทำให้เสร็จครับ จับไว้เฉย พี่หายใจช้าๆ ก่อน
ข้างนอกมืดแล้ว ถ้ายืนกลับตอนนี้พี่จะขับรถไม่นิ่งแน่”
น้าอ๊อดรู้ว่านั่นคือเล่ห์ รู้ว่าถูกทำให้ค้าง
รู้ว่าฟ้ามืดแล้วการกลับบ้านจะกลายเป็นข้ออ้างให้อยู่ต่อ
แต่ร่างไม่ลุก ขาถ่างออกนิดหนึ่งบนโซฟาโดยไม่สั่ง
แล้วหุบกลับได้ไม่สุด ภาณุหัวแม่มือวนที่หัวควยต่อ
ช้ากว่าเดิม พอพี่อ๊อดสะโพกยกตามนิ้ว ภาณุชะลอ
พอร่างทรุด ภาณุวนใหม่ ค้างไว้เป็นระลอก
ไม่ให้ถึง เสียงครางของพี่อ๊อดดังขึ้นอีกนิด
ยังไม่แตกเป็นคำยาว เป็นลมหายใจที่สะดุดที่โคนคอ
“อืม… พอ…”
ภาณุไม่ถอนทั้งมือ ลดเหลือแค่ครอบไว้
จูบขมับ
“พอแล้วครับ มืออยู่นิ่ง ไม่ชักต่อ”
ลำควยในกำมือยังแข็ง ยังเปียก
กางเกงในลดลง กางเกงทหารอากาศเปิดซิปค้างในแสงโคมไฟ
น้าอ๊อดลืมตา เห็นเงาตัวเองบนกระจกหน้าต่าง
เห็นมือภาณุอยู่ในกางเกงตัวเอง แล้วหลับตาใหม่
อาย...เสียว
ภาณุโอบน้าอ๊อดในแสงไฟจางๆ
หน้าผากชิดขมับ
ฟ้ามืดแล้ว พี่อ๊อดยังอยู่ในมือเขา
ยังครางเบา ยังไม่กลับ
เป้าหมายทั้งคืนยังไม่ครบ
แต่ตรงหน้าตอนนี้ได้จับจริง
ได้ยินเสียงที่พี่อ๊อดไม่ยอมเรียกว่าคราง
ได้เสื้อตัวเองบนอกคนที่คิดถึง
กุญแจรถสะท้อนแสงโคมอยู่บนโต๊ะ ยังไม่ถูกหยิบ
ฝ่ามือภาณุยังกำลำควยไว้ตรงๆ
หัวแม่มือวนช้า น้ำเยิ้มติดนิ้ว ควยน้าอ๊อดแข็งเต็มที่
ท้องเกร็ง ขาไม่หุบสนิท
แต่ตาลืมในแสงโคมดวงเดียว
จับข้อมือภาณุ ไม่ดึงออกทันที กดให้หยุดที่โคน
“พอ”
เสียงไม่คมแบบตอนล็อบบี้
แต่ชัดกว่าตอนคราง ภาณุชะงัก
ไม่ชักต่อ ยังไม่ถอนมือ
“เจ็บไหมครับ”
“ไม่เจ็บ พี่พอ”
ภาณุมองหน้าพี่อ๊อดในเงา
ยิ้มๆ ไม่เล็กทะเล้นทันที
“เกร็งอยู่ครับ ยังไม่ถึง”
“รู้ เลยให้หยุด”
น้าอ๊อดหายใจเข้าลึก
พยายามกดความเสียวลง
เหมือนเก็บท่าในหน่วย
เกร็งต้นขา เกร็งท้อง
ไม่ยอมยกสะโพกตามนิ้วอีก
ในหัวเขาเห็นด้านอื่นของภาณุชัดขึ้น
ไม่ใช่ด้านที่ส่งข้อความว่าคิดถึง
เป็นด้านที่ทักเรื่องนัด
ด้านที่พูดถึงบ้านว่าง
ด้านที่คลายเข็มขัดทีละรู
แล้วจะพาไปอีกด้านถ้าคืนนี้เสร็จบนโซฟานี้
“มึงคิดถึงก็คิดถึง อย่าใช้มือพาพี่ไปต่อ
ไปแล้วพี่ไม่รู้ว่าจะหยุดยังไง”
ลูกเต๋าที่วางไว้อย่าได้กลิ้งพลิกไปด้านภาณุ
ภาณุพยักช้าๆ นิ้วที่กำอยู่คลายเป็นแค่ครอบ
ไม่วนหัวแล้ว
“รู้ครับ ว่าพี่กลัวด้านนั้นของผม ด้านที่ขอทีละนิดจนพี่อยู่ต่อ
ผมไม่ขอให้พี่ค้างคืนนี้ ขอวางมือไว้เฉยๆ พี่หายใจช้าๆ ก่อน”
น้าอ๊อดฮึม ไม่เชื่อคำว่าไม่ขอ แต่ก็ไม่ปัดมือออก
เพราะถ้ายกออกตอนนี้ ผ้าจะเสียดสีเอง
จะยิ่งรู้ว่าควยตัวเองยังแข็ง ภาณุจูบขมับ ไม่จูบปาก
ระยะนี้จูบปากจะพัง
“ตอนอยู่ต่างประเทศผมคิดถึงพี่แบบกอดได้
ไม่ได้คิดถึงแบบให้พี่ถึงจุดสุดยอดบนโซฟา
คืนนี้ผมทะเล้นไปแล้ว เส้นเข็มขัด ซิป ผ้า
ตรงนี้พี่ให้มาแล้ว ผมหยุดตรงนี้ได้”
คำนั้นสุภาพ แล้วยังเป็นเล่ห์ เพราะมือยังอยู่บนลำควย
ความร้อนยังไม่หาย พี่อ๊อดต้องเป็นคนยอมรับเองทั้งร่างกายทั้งใจ
น้าอ๊อดหลับตา นับลมหายใจ
หนึ่ง
สอง
สาม
ลำควยยังเต้นติดฝ่ามือภาณุ
น้ำยังเปียก แต่สะโพกไม่ขยับตาม
“ถอนได้แล้ว”
ภาณุถอนช้า นิ้วลากออกจากหัวโดยไม่ตั้งใจ
พี่อ๊อดสะดุ้ง เสียงหลุดจากคอสั้นมาก แล้วถูกกลืนทันที
ทั้งคู่ได้ยินเสียงนั้นในห้องมืด
น้าอ๊อดหันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง
ดึงกางเกงในขึ้น รูดซิปสุดยังไม่ล็อกเข็มขัด
มือวางบนเข่าตัวเองแทน
“อย่าทำแบบเมื่อกี้อีก พี่มาเพราะนัด ไม่มาให้มึงเปิดด้านนั้น”
ภาณุนั่งห่างหนึ่งช่วงฝ่ามือ ไม่ตามจับ
มองมือตัวเองที่ยังเปียกในแสงจาง
“ได้ครับพี่อ๊อด ไม่เปิดต่อคืนนี้ ผมคิดถึงพี่จริงๆ
ไม่ใช่คิดถึงการทำให้พี่จำนนจนไม่เหลือทางกลับบ้าน”
น้าอ๊อดไม่ตอบว่าเชื่อ หยิบแก้วน้ำกินจนหมด
รอให้ขาแน่นขึ้นก่อนจะยืน ในอกยังร้อน
ในกางเกงยังตึง ควยยังแข็งเป็นลำ หัวยังสั่งว่าอย่ากลิ้งลูกเต๋า
อย่าให้คืนนี้จบแบบที่ภาณุต้องการทุกด้าน
ภาณุพูดต่อ เสียงเบาลงอีก
“พี่กลับได้ ผมไม่ดึง ขอแค่นั่งกับพี่จนพี่พร้อมยืน ไม่แตะอีก”
น้าอ๊อดพยัก ยังไม่ยืนทันที
ไม่ใช่เพราะยอมต่อ
เป็นเพราะถ้ายืนตอนนี้ ผ้าจะเสียดสี
แล้วความอยากที่เพิ่งกดไว้จะโผล่ที่หน้าลิฟต์
น้าอ๊อดจึงนั่งต่อ หายใจลึกเพื่อปรับลมหายใจ
เก็บเข็มขัดที่ยังไม่ล็อก เก็บคำว่าคิดถึงที่ไม่ยอมพูดกลับ
ภาณุนั่งข้างๆ ในเงา มือวางบนโซฟา ไม่วางบนตัวพี่อ๊อด
ยิ้มเล็กน้อยให้ความมืด ไม่ได้บรรลุทั้งคืน
แต่ได้เห็นพี่อ๊อดแข็งแล้วเลือกกดตัวเอง ได้ยินคำว่าพอ
ได้รู้ว่าพี่อ๊อดกลัวด้านอื่นของเขาพอที่จะหยุดทั้งที่ใกล้ถึงจุดสุดยอดแล้ว
นั่นก็พอให้คิดถึงต่อไปได้
น้าอ๊อดนั่งพิงพนักโซฟา ทุกครั้งที่ขยับนั่ง
ความเสียวจะโผล่มาให้กดใหม่ ภาณุไม่ได้เอามือกลับไปที่เดิมทันที
นั่งห่างหนึ่งช่วงฝ่ามือ
“พี่กดเก่งครับ เมื่อกี้พี่ใกล้แล้ว ตอนนี้กลับเป็นคนเดิมได้”
“อย่าชม ชมแล้วมึงจะเริ่มอีก”
ภาณุหัวเราะเบา ไม่ปฏิเสธ
“จะเริ่มครับ แต่ไม่เริ่มที่เดิม พี่กลัวด้านนั้นของผม
ด้านที่ขอทีละนิด ผมเลยขออย่างอื่นก่อน”
น้าอ๊อดหันมา ตาขวาง
“ขออะไร”
“ขอนั่งชิด มือวางบนขาพี่ นอกกางเกง
ไม่เปิดซิปใหม่ ถ้าพี่ยังแข็งอยู่ข้างใน นั่นเรื่องของพี่
ผมไม่จับต่อจนกว่าพี่จะหาย”
คำขอฟังน้อยกว่าเมื่อกี้ เลยน่ากลัวกว่า
น้าอ๊อดนิ่ง แล้วยกคางสั้นๆ
ภาณุขยับเข้ามา ต้นขาชนต้นขา
ฝ่ามือวางบนผ้าเครื่องแบบตรงกลางต้นขา
ไม่ปีนขึ้นเป้า นิ่ง ความร้อนผ่านผ้า น้าอ๊อดเกร็งขา
ลำควยกระตุกในกางเกงโดยไม่มีใครจับ
น้าอ๊อดขมวดคิ้ว โกรธตัวเอง
ภาณูพูดใกล้หู โดยไม่จูบ
“นี่ไงครับ ด้านที่พี่ไม่อยากเปิด ไม่ใช่แค่มือในผ้า
เป็นด้านที่พี่รู้ว่าถ้าคืนนี้เสร็จ พรุ่งนี้ผมจะทักอีก จะนัดอีก
จะคำว่าคิดถึงจนพี่แยกไม่ออกว่าอันไหนจริง อันไหนขอต่อ”
น้าอ๊อดจ้องพื้น
“รู้...เลยไม่ให้ถึง”
“รู้ครับ พี่เลยกด ผมก็เลยหยุด แล้วมานั่งชิดแบบนี้แทน
เล่ห์เหมือนเดิม แค่ย้ายที่”
นิ้วบนต้นขาไม่ขยับ
แต่พี่อ๊อดยิ่งรู้ตัวว่ายังแข็ง ยิ่งกดท้อง ยิ่งกลั้นลมหายใจ
ภาณุยิ้มในเงา
“ทะเล้นอยู่ครับ ไม่โกหก คิดถึงก็จริง
ทั้งสองอย่างอยู่คนเดียวกัน พี่จะเลือกเห็นด้านเดียวก็ได้
คืนนี้ผมไม่พาไปด้านที่ทำให้พี่พัง”
น้าอ๊อดหัวเราะสั้นๆ ไม่มีเสียง
“มึงกำลังพาอยู่”
“ชิดเฉย ๆ ครับ ยังไม่จับ”
เงียบครู่หนึ่ง
ไฟเมืองนอกหน้าต่างไม่ช่วยอะไร
น้าอ๊อดค่อยๆ คลายไหล่ ยังไม่ล็อกเข็มขัด
ยังไม่ยืน มือตัวเองวางทับหลังมือภาณุบนต้นขา
กดไว้ให้อยู่กับที่
“อยู่ตรงนี้ มืออย่าขยับขึ้น ถ้าขึ้น พี่กลับทันที”
“ได้ครับ”
ภาณุพยัก ไม่ขึ้น
หัวแม่มือลูบวงเล็กบนผ้าต้นขาแทน
ห่างจากเป้าหนึ่งนิ้ว พอให้พี่อ๊อดรู้ว่าเขายังอยากขึ้น
แล้วยังไม่ขึ้น น้าอ๊อดหลับตา
ความอยากในกางเกงไม่ลดตามคำสั่ง
ลดได้แค่ไม่ให้มือคนอื่นกลับไปจับ
นั่นคือเส้นที่เขายังถือไว้ได้ในคืนนี้
ภาณุซบไหล่ ไม่จูบปาก พูดลงที่เสื้อสีเทาที่น้าอ๊อดสวมอยู่
“คิดถึงพี่แบบได้ยินเสียงพี่ตอนพอ ไม่ใช่แค่ตอนคราง
ได้ยินแล้วรู้ว่าพี่ยังเลือกได้ ด้านนั้นของผมเลยยังไม่ชนะ”
น้าอ๊อดไม่ตอบ กำมือภาณุบนต้นขาแน่นขึ้นนิดหนึ่ง
ไม่ใช่เรียกให้ขึ้น เป็นการย้ำว่าให้อยู่ ในอกทั้งคู่ไม่ลง
คนหนึ่งคิดถึงจนอยากขยับลูกเต๋าต่อให้น้าอ๊อดเปิดหน้าของตัวเอง
อีกคนแข็งอยู่แล้วยังเลือกไม่ให้ลูกเต๋านั้นตกพื้น
กุญแจรถยังอยู่บนโต๊ะ เข็มขัดยังไม่ล็อก
ซิปขึ้นแล้ว มือยังอยู่บนขา ยังไม่ใช่ทั้งคืน
ยังไม่ใช่การจำนน แค่การนั่งมืดๆ
คนหนึ่งกดตัวเอง คนหนึ่งกดเล่ห์ให้ช้าลง
ทั้งคู่ยังไม่ยอมแพ้ในแบบของตัวเอง
น้าอ๊อดหายใจลงได้บ้างแล้ว
มือยังทับหลังมือภาณุบนต้นขา
เขาเปิดปากจะพูดว่ากลับ ภาณุพูดก่อน
“ก่อนพี่ไป ผมขออีกอย่างเดียวครับ
แล้วผมส่งลงลิฟต์เอง ไม่ดึงต่อ”
น้าอ๊อดหันมา ตาขวางในแสงโคมไฟ
“ขออะไร”
ภาณุไม่ได้ขอให้เปิดซิปใหม่ ไม่ได้ขอให้จับต่อ
“ขอยืนกอด จูบปากให้หายคิดถึง
แล้วให้ผมล็อกเข็มขัดพี่เอง เสร็จแล้วพี่กลับได้เลย”
สามอย่าง เรียงจากเบาไปถึงมือที่เอว
ฟังน้อยกว่าคำว่าค้างคืน น้าอ๊อดนิ่งนาน ลูกคอขยับ
“กอดได้ จูบได้ เข็มขัดพี่ล็อกเอง”
“เข็มขัดเป็นอย่างสุดท้ายครับ
ผมอยากเก็บให้พี่เรียบก่อนลงไปเจอคนอื่น...ไม่ใช่ขอเปิด”
น้าอ๊อดมองเส้นหนังที่หย่อนบนต้นขา แล้วยืนขึ้นก่อนตอบ
ขาสั่นนิดหนึ่ง เก็บอาการได้ ภาณุยืนตาม
ไม่ชนเป้า โอบเอวเหนือกางเกง หน้าผากชิดบ่า
กอดแน่นแบบคนคิดถึงจริง ไม่ใช่แบบคนจะเลื่อนมือ
น้าอ๊อดยืนแข็งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมือวางบนหลังภาณุ
ไม่กอดเต็มที่ แตะไว้
กลิ่นสบู่ห้องนี้ยังติดคอเสื้อสีเทา
กลิ่นตัวภาณุใกล้กว่าตอนนั่ง
ภาณุเงยหน้า จูบมุมปากก่อน
น้าอ๊อดไม่หันหนี ภาณุจูบเต็มปากช้าๆ
ดูดเบา ลิ้นไม่ลึกในครั้งแรก
ครั้งที่สองพี่อ๊อดเปิดปากเอง จูบลึกขึ้น
มือที่หลังภาณุกำผ้าแน่น ไม่ดึงเข้า
แยกปากแล้วทั้งคู่หายใจไม่เท่ากัน ภาณุพูดติดริมฝีปาก
“คิดถึงครับพี่อ๊อด คืนนี้ได้เจอ ได้ยินพี่พูดว่าพอ ผมพอแล้ว”
น้าอ๊อดไม่ตอบคำนั้น มองลงไปที่เข็มขัดตัวเอง
“ล็อกให้ แล้วเลิกแตะ”
ภาณุพยักหน้า คุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้า
ไม่ใช่ท่าขออย่างอื่น เป็นท่าเก็บเข็มขัดเครื่องแบบ
ดึงสองข้างเส้นเข็มขัดเข้าหากัน สวมหัวเข็มขัด
รูเดิมที่พี่อ๊อดใช้ทั้งวัน ล็อกดังคลิกเดียวในห้องมืด
นิ้วเขาชิดท้องน้อยตอนดึงเส้น
พี่อ๊อดเกร็ง แต่ไม่ถอย
ภาณุลูบหัวเข็มขัดรอบเดียวให้เรียบ แล้วลุก
“เรียบแล้วครับ ลงข้างล่างได้”
น้าอ๊อดหยิบกุญแจจากโต๊ะ
ถอดเสื้อสีเทาคืน ใส่เสื้อยืดขาวของตัวเองที่แห้งแล้วบางส่วน
ไม่มองกระจก เปิดที่ประตูห้อง ภาณุเดินส่ง กดลิฟต์ให้
ไม่เข้าไปในลิฟต์ด้วย
ก่อนประตูลิฟต์ปิด ภาณุพูดสั้น
“ถึงบ้านแล้วทักนิดได้ไหมครับ
ไม่ใช่ทักเพื่อชวนกลับมา ทักให้รู้ว่าพี่ถึง”
น้าอ๊อดมองพื้นลิฟต์
“ถึงแล้วค่อยว่า”
ประตูปิด ล็อบบี้สว่างขาว
น้าอ๊อดสะบัดไหล่ให้กลับเป็นคนเดินออกจากตึกคอนโด
เข็มขัดที่คนอื่นล็อกให้ยังร้อนที่เอว
บนห้องภาณุนั่งลงที่โซฟาเดิม มองรอยบุ๋มบนพนัก
ยิ้มเล็กน้อยให้ความว่าง หยิบเสื้อสีเทาดมกลิ่นพี่อ๊อดที่ยังติดบนเสื้อ
ไม่ได้ทั้งคืน
ไม่ได้ทำให้ถึง
ได้กอด
ได้จูบ
ได้ล็อกเข็มขัดให้คนที่กลัวด้านอื่นของเขา
แล้วยังได้คำว่าถึงแล้วค่อยว่า
สำหรับคืนศุกร์หลังลงเครื่อง
นั่นคืออย่างสุดท้ายที่ขอได้โดยที่พี่อ๊อดยังไม่ยอมพลิกด้าน
ในรถน้าอ๊อดล็อกประตู
สองมือบนพวงมาลัย ยังไม่สตาร์ททันที
มองเข็มขัดที่ไม่ได้ล็อกด้วยมือตัวเอง
แล้วสตาร์ทออกจากลาน ระหว่างทางกลับติดไฟแดง
เข็มขัดกดท้องน้อย ซิปที่เพิ่งรูดขึ้นเสียดสี
ภาพมือภาณุวนหัวในห้องมืดโผล่มาไม่เรียกก็มา
เขาเกร็งขาขับ กดตัวเองไว้ตลอดทาง ไม่ยอมจับในรถ
ถึงบ้านแล้วยังไม่ลง ระหว่างทางภูผาทักมา
«กลับหรือยัง»
ตอบสั้น
«กำลังกลับ»
ไม่บอกว่าจากไหน ไม่บอกว่าเจอใคร
บ้านมืด รองเท้าคู่เดียวกลับมาที่ธรณีประตูบ้าน
วางกุญแจ ยืนในครัวดื่มน้ำ มือถือสั่น
ภาณุ
«ขับดีๆ ครับ คิดถึงพี่»
น้าอ๊อดอ่านจนจอดับ
ไม่ได้ตอบทันที นิ้วค้างเหนือแป้น
จะพิมพ์ว่าถึงแล้ว
แล้วลบ
พิมพ์ใหม่สั้นกว่า
«ถึงแล้ว นอนได้»
ส่งไป คว่ำเครื่องไม่รอคำตอบ ขึ้นบันได
เสื้อยืดสีขาวถอดทิ้งที่เก้าอี้ กางเกงทหารอากาศยังอยู่
เข็มขัดที่ภาณูล็อกให้ยังร้อนที่เอว
ในห้องน้ำน้าอ๊อดเปิดน้ำจะอาบรอบสอง
ล้างสบู่คนอื่นออกจากคอ ล้างมือที่ถูกจับ
พอถอดกางเกง ลำควยยังแข็ง ผ้ากางเกงชั้นในเปียกติดหัวควยยืด
ทุกครั้งที่ขยับ ผ้าเสียดสีจนต้องยืนนิ่งจับอ่าง
น้าอ๊อดปิดฝักบัว ไม่ได้อาบทันที
นั่งบนฝารองนั่ง มือตัวเองกำลำควยชักช้าๆ ไม่เหมือนจังหวะภาณุ
แรงกว่า หยาบกว่า เหมือนจะไล่ของคนอื่นออกจากผิว
ตาหลับ ยังเห็นแสงโคมดวงเดียว ยังได้ยินคำว่าคิดถึง
ยังรู้สึกคลิกเข็มขัดที่ไม่ได้ล็อกด้วยมือตัวเอง
ชักเร็วขึ้น หน้าท้องเกร็ง
“อืม...ซีส...”
เสียงหลุดจากคอสั้นๆ ในห้องน้ำ
“อืม...ซีส...อ๊าก...ซีส...เสียว”
“อืม...จะแตกแล้ว...เสียว...ซีส...”
ในหัวกลับมีภาพภาณุลอยขึ้นมา
น้าอ๊อดเกร็ง ชักควยแรงขึ้น
“อ๊าก...แตกแล้ว...ซีส...เสียว...อ๊าก”
น้ำเงี่ยนพุ่งแรงไปไกล ร่างสั่น หายใจหอบ
มือยังกำควยอยู่จนหด น้าอ๊อดลืมตา
มองฝ่ามือตัวเอง อายกว่าตอนถูกภาณุจับเสียอีก
เพราะคราวนี้ไม่มีใครบังคับ
เป็นเขาเองที่ทนไม่ไหวหลังขับกลับมาคนเดียว
อาบน้ำล้างตัว น้ำร้อน ล้างท้อง ล้างมือ
ล้างภาพในหัวที่ไม่ยอมไป
นอนบนเตียง มือถือคว่ำ
ข้อความภาณุยังค้างว่าคิดถึง
คำตอบของเขาเหลือแค่ถึงแล้ว นอนได้
ในกางเกงตอนนี้ว่างเบาตัว แต่ในหัวยังไม่ว่าง
น้าอ๊อดรู้ว่าคืนนี้ลูกเต๋าไม่ได้กลิ้งบนโซฟาภาณุ
แต่กลิ้งในห้องน้ำบ้านตัวเองแล้ว มือถือสั่นอีกครั้ง
น้าอ๊อดไม่ลุกไปดู
......................................
เพื่อนๆ อ่านแล้วรู้สึกอย่างไง บอกกันได้นะครับ
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ชื่อบุคคลเป็นชื่อสมมุติ ผิดพลาดประการใดขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-9-10 17:00
ตอนที่ 32 ลงให้แล้วนะครับ คิดว่าจะแบบตอนสั้นๆ พิมพ์ไปพิมพ์มายืดยาวเหมือนเดิม 5 ชั่วโมง
อ่านกันแล้วรู้สึกอย่างไรบอกกันได้เลยครับ แล้วจะรีบมาลงตอนที่ 33 เอารูปไปมโนเนื้อเรื่องกันก่อนได้อ่านนะครับ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ รอติดตามเสมอ โหขี้แกล้งอะ แบบนี้ คนอ่านเงี่ยนค้างเลย เยี่ยมครับ ขอโทษนะ. ขออนุญาตตรงๆ ลูกเต๋าเป็นเรื่อง เป็นสำนวนตอนของน้ากับอาจารย์ พอมีการใช้ในตอนนี้เลยรู้สึกว่าตัวละครมีความคิดเหมือนกัน แต่ละบทบาท อาจจะต้องแยกตัวละครที่แตกต่างในบทบาทและความคิด
มาเข้าเรื่องดีกว่า
เหมือนภานุมีความเจ้าเลห์ร้ายลึกมาทำแบบนี้กับน้า. เป็นคนที่พร้อมจะเล่นกับคว่มรู้สึกคน หรือผมอคติไปหว่าส่วนน้ารู้สึกว่าไม่ค่อยชอบภานุเท่าไหร่เลยตั้งกำแพงเอาไว้ เรื่องมีเกริ่นถึงภูไว้. ต้องทีอะไรซ่อนอยู่แน่ รอติดตามต่อไป
เออ ของต่อนิดนึงว่า ไม่ได้วิจารณ์ให้เปลี่ยนนะแต่ผมอ่านแล้วอินไปหน่อย เลยรู้สึกจริงจังไปนิด ขออภัย จริงๆแล้วเรื่องที่ดำเนินมาก็มีลายละเอียดเยอะแล้วอาจจะไม่ต้องใส่รายละเอียดแบบที่เสนอก็ได้ทำให้พวกเราแค่นี้ก็ดีมากแล้ว บอกไว่เผื่ออยากเพิ่มเติมในอนาคตแต่ตอนนี้ก็สงสัยอยู้ว่าจะเกี่ยวกับภูยังไง. มีเกริ่นไว้ให้รอติดตาม. รออ่านตอนหน้านะ Phol_th ตอบกลับเมื่อ 2026-9-11 00:31
ขอโทษนะ. ขออนุญาตตรงๆ ลูกเต๋าเป็นเรื่อง เป็นสำนวนตอน ...
มาแบบสุภาพมากเลยรอบนี้ 555
เรื่องนี้น้าอ๊อดเป็นศูนย์กลางของจักรวาลความวุ่นวายนะครับ
ความรู้สึก ของแต่ละด้านของน้าอ๊อด ผมเลยแต่งให้ธันวาสอนให้น้าอ๊อดได้คิดและวางบทบาทของตัวเองตามหน้าลูกเต๋าจากตอนก่อนๆ ลูกเต๋าเลยเป็นเรื่อง ตัวเองจะเป็นใครในคืนนี้ โดยมี
ด้านที่1 ตัวเอง หน้าที่การงานนายทหาร
ด้านที่2 สาวภรรยา ผู้หญิงที่น้าอ๊อดรัก และเป็นบ้านที่อบอุ่นเสมอ
ด้านที่3 บี หลานที่รักและต้องการปกป้อง ผิดที่ปล่อยให้ใกล้เกิน ห่วงว่าบีจะเติบโตด้วยภาพเขาที่ไม่เรียบ
ด้านที่4 ธันวา ด้านที่5 ภาณุ ด้านที่6 ภูพา
ลูกเต๋า 6 ด้านใช้เป็นแผนที่หรือเป็นเข็มทิศของความสัมพันธ์ แต่ในหัวน้าอ๊อดตอนนี้ไม่ได้ทอยทั้งลูก แต่กลัวว่าลูกเต๋าจะกลิ้งเองโดยที่เขายังไม่ยอมทอย Phol_th ตอบกลับเมื่อ 2026-9-11 00:39
เออ ของต่อนิดนึงว่า ไม่ได้วิจารณ์ให้เปลี่ยนนะแต่ผม ...
รออ่านนิดนึงนะความ ภูผาคือลูกเต๋าด้าน 6 ของน้าอ๊อดที่ผมตั้งใจเก็บเป็นตัวละครใน part ที่4 และยังวางเป็นตัวละครหลักในเรื่องถัดไปด้วย เพราะไม่อยากสร้างความสับสนวุ่นวายวันการอ่านเรื่อง" น้าเขย"นี้ ภานุต้อนได้ดุจริงๆ น้าอ็อตก็ห้ามตัวเองสุดๆคนอ่านอดมันส์เลย นึกว่าจะได้เห็นน้าอ็อตครางดิ้นซะแล้ว ขอบคุณครับ น้าอ๊อดในตอนล่่าสุดนี้ อากัปกิริยาคือ เกย์มากกว่า ชายแท้นะ แต่ถ้าคิดเรื่อง ความสัมพันธ์ของ ภาณุ กับ น้าอ๊อด แค่สอนคนนี้ เอาจริงๆๆๆคิดว่า อ๊อดได้เป็นตัวของตัวเองเวลาที่อยู่กับ ภาณุมากๆๆเหมือนพอ อ๊อดได้เปิดโลกเข้ามาในโลกของ ชายรักชายมันมีอะไรที่ท้าทายอ๊อดได้่ มากกว่า โลก ชายหญิงที่อ๊อดเคยผ่านมาด้วยนะ น้าอ้อด ยังสับสนบางอย่างในใจ ด้วยหมวกหลายใบที่สวมอยู่มันดูอึดอัดมาก แต่ภาณุวันนี้มีความ sassy สุดๆ แอบจินตนาการว่า น้าอ๊อดโดนกดไปซะละ แต่ภาณุยั่วซะจนน้าอ้ออดเก็บกลับไปทำที่บ้าน คือ รุ้เลยว่าน้าออ้อดเริ่มยอมรับอะไรบางอย่างในการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ zebu ตอบกลับเมื่อ 2026-9-11 06:35
มาแบบสุภาพมากเลยรอบนี้ 555
เรื่องนี้น้าอ๊อดเป็นศูนย ...
ไม่ได้หรอกต้องสุภาพหน่อยการได้สนุกกับเรื่องราว ฟรีๆื และลืมไปว่าผู้แต่งต้องทุ่มเท และอดหลับอดนอนแค่ไหนบางครั้งการลืมตัวก็ทำเผลอวิจารณ์หรือใช้คำพูดไม่ค่อยดี และเรื่องราวที่ได้อ่านมันไม่ได้เป็น "หน้าที่"ที่มีต่อเราที่เราจะไปวิจารณ์ หรือใช้คำพูดที่ไม่ดีได้ เราจึงต้องให้เกียรติและสุภาพเท่าที่จิตมันจะสำนึกได้ แต่..........สำนึกได้แค่นี้ ถ้าเผลอพิมพ์อะไรไม่ดีไปอย่าถือสาน้าาาาาา นึกว่านกกามันพิมพ์ไปเรื่อยเปื่อย ขอบคุณมากๆครับ Linkren ตอบกลับเมื่อ 2026-9-11 07:22
ภานุต้อนได้ดุจริงๆ น้าอ็อตก็ห้ามตัวเองสุดๆคนอ่านอดมันส์เลย นึกว่าจะได้เห็นน้าอ็อตครางดิ้นซะแล้ว
555 ก็เกือบได้ดิ้นแล้วครับแต่ใจยังแข็งพอ ที่จะดึงตัวเองกลับได้ตอนแรกก็แต่งให้น้าอ๊อดยอมตามอารมณ์น้ำแตกเต็มปากภาณุ แต่ก็จิตสำนึกน้าอ๊อดเข้าสิงที่ไม่อยากค้างเสียก่อน 555 {:5_146:}{:5_146:}{:5_146:}
หน้า:
[1]
2