อสังหาป่าเดียวกัน ตอนที่ 14 ( 09 09 69 )
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-9-9 21:19{:7_361:}กระเทยเฒ่าเล่าเรื่อง{:7_361:}{:7_363:}เพราะคิดถึง...จึงกลับมางานเขียนอีกรอบค่ะ{:7_363:}
{:7_362:}อสังหาป่าเดียวกัน{:7_362:}
ตอนที่ 14 : ปลดหนี้อิสระภาพของซันชายน์สปา
https://www.g4guys.com/data/attachment/album/202608/20/210826z67o0nk0g7fgkko0.jpg
ปรีย์ ฌากรณ์ หนุ่มใหญ่มัดใจหนุ่มน้อย"เฮียจะปกป้องคนที่รักเฮียและจะไม่ให้ใครทำร้ายพวกเราได้อีกต่อไป"
ต่อจากตอนที่แล้ว
{:7_361:}
กลิ่นหอมสะอาดของเซรั่มและไอน้ำหอมบำบัดยังไม่ทันสลาย
ประตูกระจกใสส่วนหน้าของสปาพลันถูกผลักออกด้วยความรวดเร็ว
เสียงก้าวเท้าย่นระยะห่างแล่นผ่านทางจากห้างหรูสู่สปาหอม
ไร้ซึ่งกิริยาอืดอาด... ไม่ถึง10 นาที
นุ๊กโกะ กะเทยสาวร่างอวบผู้จัดสตูดิโอเสื้อผ้าแบรนด์เนมก็ก้าวพ้น
ธรณีประตูเข้ามาจริงๆ
ทว่า... ภาพหนุ่มใหญ่ที่เห็นผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟน กับมหาเศรษฐีตัวจริง
ที่นั่งตระหง่านอยู่ต่อหน้านั้น ต่างกันลิบลับปานฟ้ากับเหว!
สายตาอันเฉียบคมของสไตลิสต์มืออาชีพที่ผ่านการสแกนเรือนร่างมนุษย์
มานับไม่ถ้วน กวาดมองโครงรูปกายทรงสูงของชายหนุ่มตรงหน้า...
สัดส่วนไหล่กว้างรับกับแผ่นหลังผึ่งผาย กะโหลกศีรษะได้รูปไร้ที่ติ
กรอบหน้าสลักขอบคมกริบใต้อำนาจที่แผ่ออกมาจากทุกรูขุมขน
นัยน์ตาคมคู่นั้นสะท้อนความสุขุมลุ่มลึกในระดับที่บอกได้ทันทีว่า
**ชายคนนี้... ไม่ใช่ผู้ชายที่จะล้อเล่นด้วยได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว**
ยิ่งเห็นกิริยานอบน้อมถ่อมตนและรอยเกรงอกเกรงใจของซันซัน
เพื่อนเทยสาวสายแกร่งที่ปกติไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ...
ความมั่นใจในจริตกระเทยสาวที่พกพามาเต็มกระเป๋าของนุ๊กโกะ
พลันหดหายไปหลายส่วนในทันที
"สวัสดีครับคุณนุ๊กโกะ... มาไวเหมือนกันนะครับ"น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอื้อนเอ่ย ปรีชายืนขึ้นยิ้มรับ รังสีความจงใจให้เกียรติ
ความสนิทสนมและเป็นกันเองแบบเพื่อนของเพื่อน ฉายชัดในน้ำเสียง
จนบรรยากาศตึงเครียดรอบข้างคลายตัวลง
"ส ส ส...สวัสดีค่ะ..." นุ๊กโกะชะงักกึก ก่อนจะละสายตาไปมองหน้าซันซัน
อย่างต้องการที่พึ่งทางใจ
"คุณฌากรณ์... ชื่อเล่นว่า 'ปรีย์' หรือจะเรียกว่า 'คุณปรีชา' ก็ได้นะจ๊ะนุ๊ก"
ซันซันรีบช่วยแนะนำ แบบเป็นกันเอง
"สวัสดีค่ะคุณปรีชา..." นุ๊กโกะยกมือขึ้นไหว้สวย ร่างอวบนอบน้อมโค้งหัสลงมา
เต็มร้อยโดยไม่ต้องมีใครบอกอย่างเต็มใจ
"เราขอเข้าเรื่องเลยนะนุ๊ก... คุณปรีชาเขาไม่มีเสื้อผ้าใส่ ทางโรงแรมหรู
เลยเสนอส่งสไตลิสต์เบอร์หนึ่งไปดูแล แต่กลับเทลูกค้าปล่อยให้นั่งรอเก้อ
อยู่ในห้องแบบไม่แจ้งอะไรเลย"
ซันซันจงใจเน้นเสียงจริตจะก้านของเพื่อนสาวเพื่อปรับอารมณ์ให้เป็นกันเอง
"โอ๊ย! น่าจะเป็นงานประมาณแปดโมงมั้ยคะคุณปรี?"
นุ๊กโกะตาโต ตบมือเข้าหากันดัง *เพียะ!* ด้วยความอัดอั้น "
เห็นนางสไตลิสใหญ่มีเส้นสายกะโรงแรมหรู
เขาให้เลขาโทรมาส่งงานต่อให้นุ๊กอยู่เลยค่ะ บอกว่างานนางแน่นมากไม่ว่างรับ
แต่นุ๊กก็งานเยอะเลยไม่ได้ตอบรับไป... ปล่อยให้คุณปรีชารอช่วงเวลานั้นจริงๆ
เหรอคะเนี่ย!"
"ใช่เลยครับ ช่วงแปดโมงจริงๆ จนผมต้องขอชุดรับรองของทางโรงแรม
มาใส่เพื่อแก้ขัดไปก่อน"
ปรีชายืดตัวขึ้นนิดๆ เปิดโอกาสให้นุ๊กโกะพิจารณาชุดลำลองเนื้อนุ่ม
ที่เขาสวมใส่อยู่ตอนนี้
"โอ๊ย... แย่มากๆๆๆค่ะ!พูดแล้วคอแห้งเลย!"
นุ๊กโกะทำท่าเอามือทบทรวงอก ก่อนจะถือความกันเองเดินไปคว้าแก้วไวน์
บรรจุไวน์หมากเม่าสีแดงก่ำ ที่ซันซันเตรียมไว้ ยกขึ้นกรึ๊บลงคออึกใหญ่
คล้ายกิริยาของเข้มยามกระดกเหล้ายายดอง
นุ๊กโกะะระบายลมหายใจยาว "ถ้านุ๊กรู้ล่วงหน้าว่าเป็นคุณปรีชา...
นุ๊กจะรีบแจ้นหอบชุดมาหาตั้งแต่เช้าตรู่เลยค่ะ! ต้องขอโทษแทนค
นในวงการด้วยนะคะ"
"ผมว่าไม่เกี่ยวกับคุณนุ๊กหรอกครับ... ไม่จำเป็นต้องขอโทษ
หรือรับผิดชอบแทนใครเลย"
ปรีชาเอ่ยตัดบทด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นความจริงจัง
ทรงอำนาจเพราะไม่พอใจที่บริการของเขาถูกขายต่อ
"แต่... ถ้าผมจะขอให้คุณนุ๊กช่วยบางเรื่องหน่อยจะได้มั้ยครับ?"
"ช่วย... ช่วยเรื่องอะไรเหรอคะ?" นุ๊กโกะเอียงคอสงสัย"ช่วยขึ้นมาเป็น **'สไตลิสต์เบอร์หนึ่งของห้างนี้'** แทนคนเดิมได้มั้ยครับ?
ผมยินดีสนับสนุนเต็มที่แบบไม่มีเงื่อนใข"
ปรีชาตัดสินใจกวาดหมากบนกระดานใหม่ทันที
คำพูดราบเรียบแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด ทำเอานุ๊กโกะถึงกับอ้าปากค้าง!
ซันซันที่อยู่ข้างๆ จ้องหน้านุ๊กโกะตาไม่ปรือ พร้อมส่งสัญญาณสายตา
และขยิบตาถี่ๆ เป็นซิกให้เพื่อนสาวว่า
*'รับเลย รับงานนี้เลย! รับเดี๋ยวนี้นุ๊ก!'*
แม้นุ๊กโกะจะไม่รู้ข้อมูลเกี่ยวกับอภิสิทธิ์ชนบัตรดำ Black Platinum
ที่เป็นความลับของภาคีเครือข่ายธุรกิจ แต่กิริยาของซันซันทำให้กะเทยสาว
รู้ทันทีว่านี่คือ "โอกาสเปลี่ยนชีวิต"
"ได้... ได้เลยค่ะ! ถ้าคุณปรีชาให้โอกาส นุ๊กพร้อมทุ่มสุดตัวเลยค่ะ!"
นุ๊กโกะตอบรับด้วยความนอบน้อมสูงสุด
"ขอบคุณครับ... งั้นวันนี้จัดชุดให้พวกผมพอใส่ก่อน และสำหรับน้องๆ
อีกสามคน... ผมอยากให้คุณนุ๊กช่วยปรับลุค ให้พวกเขาดูโดดเด่น
สว่างวาบเหมือนซุปตาร์ ช่วยทำให้ผมดูหน่อย เอาสไตล์ที่คุณนุ๊กเห็นว่า
เหมาะสมและเข้ากับตัวตนของพวกเขาได้เลยครับ"
ปรีชากล่าวด้วยน้ำเสียงขอร้องและสุภาพ
"ได้เลยค่ะ! แต่นุ๊ก... ขอดูน้องๆ หน่อยจะได้มั้ยคะ?"
นุ๊กโกะถามเชิงขออนุญาตทั้งสองคน
ปรีชาหันไปมองซันซันเป็นเชิงถาม ซันซันพยักหน้ารับท่วงท่านุ่มนวล
"ได้จ้ะ... แต่น้องๆ เขากำลังหลับอยู่นะ เบาๆเสียงหน่อยล่ะ"
ซันซันนำทางปรีชาและนุ๊กโกะก้าวผ่านม่านมู่ลี่ไม้ไผ่เข้าสู่โซน
ห้องนวดพอกตัว...
ภาพที่ปรากฏแก่สายตานุ๊กโกะ คือร่างของสามหนุ่มที่นอนหลับสนิท
อยู่บนเตียงไม้หอม ผิวหน้าและเรือนร่างถูกพอกทาไว้ด้วยโคลนวิตามิน
สมุนไพรสีเข้มออกดำ เห็นเพียงโครงร่างและมวลกล้ามเนื้อใต้แสงไฟสลัว
นัยน์ตาของสไตลิสต์มืออาชีพเบิ่งกว้าง! นุ๊กโกะเดินก้าวถอยหลังเล็กน้อย
ลอบมองสแกนเรือนร่างของสามหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า...
ลำคอหนาตั้งตรง ลาดไหล่กว้างผึ่งผาย อกลอนหนาตึงแน่น หน้าท้องราบ
ไร้ไขมันเป็นลอนคลื่นชัดเจน และช่วงขาแน่นใหญ่ทรงพลัง แขนขายาว
แต่ท่อนลำตุงที่ดันผ้าเช็ดตัวนูนเด่น ทำเอาลมหายใจติดขัด
*"หุ่นสัดส่วนทองคำโดยแท้..."*
นุ๊กโกะพึมพำแผ่วเบาใต้อก ลมหายใจสะดุด
*"ไม้แขวนเสื้อชั้นเลิศ... ชายชาตรีที่มีโครงสร้างแบบนี้ ใส่อะไรก็สวยหล่อ
ใส่อะไรก็โดดเด่นเป็นงหมูสำหรับเธอ!"*
กะเทยสาวก้าวเดินอย่างเบาเท้า กวาดสายตาเก็บรายละเอียดระดับดิจิทัล...
แขนยาว ขาเรียวยาว บั้นท้ายงอนงามทรงพลัง
ด้วยประสบการณ์ในสายงาน fashion & styling มานับสิบปี
สายตาของนุ๊กโกะไม่ต่างจากมีสายวัดดิจิทัลฝังอยู่ในเรตินา
ไม่ต้องใช้สายวัดผ้าให้กวนเวลานอนของหนุ่มๆ
แค่เทียบความสูงจากความยาวเตียงนวดสองเมตร เทียบความหนา
ของแผ่นอกและสะโพกจากขนาดหมอนไม้เนื้อหอมรองผ้านุ่ม
นุ๊กโกะสามารถกะสัดส่วนเสื้อผ้าได้เป๊ะระดับมิลลิเมตร! มือเรียวรวดเร็ว
กดบันทึกตัวเลขสัดส่วนของ **ปรีชา โด่ง เข้ม และดาย** ลงในแท็บเล็ตคู่ใจ
เรียบร้อยภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที พร้อมดึงคอลเลกชันลุคบุ๊กปรับลุค
ความหล่อขึ้นหน้าจอเตรียมจัดเซต
เมื่อเก็บงานในห้องนวดเสร็จสิ้น ทั้งหมดก็กลับออกมานั่งจิบไวน์หมากเม่า
คุยกันต่อในห้องรับรองส่วนตัว
"นุ๊กจะจัดชุดด่วนให้ก่อนนะคะคุณปรี..."
นุ๊กโกะกดปากกาดิจิทัลบนแท็บเล็ต "กางเกงในเนื้อผ้านุ่มพิเศษ ชุดนอน
และชุดลำลองสำหรับใส่ออกจากสปา ชุดลำลองใส่ในโรงแรมและชุดหล่อ
ใส่กลับบ้านพรุ่งนี้เช้า...
ชุดเหล่านี้จะถูกซัก อบ รีด อย่างพิถีพิถัน และส่งตรงขึ้นไปให้ที่ห้องพัก…
"นุ๊กโกะชะงักกึกยามฟังซันซันระบุหมายเลขห้องเพนท์เฮาส์สวีทสูงสุด
ราคาแพงของโรงแรมหกดาว!
ภาพชุดเสื้อผ้าธรรมดาที่เตรียมไว้ในหัวแต่แรกถูกลบหายไปทันที...
ลูกค้าระดับพักเพนท์เฮาส์สวีทสูงสุด ต้องใช้เสื้อผ้าอีกระดับชั้นเท่านั้น!
นุ๊กโกะกลืนน้ำลายลงคอ ถอนหายใจยาวใต้อกด้วยความตื่นตระหนก
ที่เพิ่งรู้ว่าตนเองกำลังรับทำงานให้ใครและระดับใหน
"ผมอยากให้ดูแลตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยนะครับ..."
ปรีชาเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยสั่งงานลุ่มลึก
"หมวก แว่นตา เสื้อ นาฬิกา เข็มขัด กางเกง กางเกงใน ถุงเท้า รองเท้า...
หรือมีอะไรอีกที่คุณนุ๊กเห็นว่าเหมาะสม จัดมาให้ครบ..."
ปรีชาจิบไวน์อีกเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อ
"ขอเป็นชุดทางการสำหรับออกงาน ชุดใส่เล่นผ่อนคลาย
แล้วก็ชุดทำงานเอาต์ดอร์ลุยๆ ด้วยนะครับ"
นุ๊กโกะจดตามยิบๆ รอยยิ้มเบิกบานขึ้นบนใบหน้า...
งานเหมาเซตใหญ่ขนาดนี้ รายได้และค่าคอมมิชชันเดือนนี้หลักแสนบาท
หวานเจี๊ยบแน่ๆ!
"ผมขอคิวอาร์โค้ดสแกนมัดจำจ่ายค่าสินค้าและค่าบริการล่วงหน้าด้วยครับ"
ปรีชาวางแก้วไวน์ลง แล้วหยิบสมาร์ทโฟนหรูขึ้นมาเตรียมพร้อม
นุ๊กโกะทำหน้าฉงนเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ลูกค้าสายเปย์
รายใหญ่คนนี้ชำระเงินไวกว่าที่คิด
กะเทยสาวรีบเปิดหน้าจอคิวอาร์โค้ดรับเงินของบัญชีร้าน
ยื่นให้ปรีชาด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก... ลุ้นใต้อก ว่ายอดมัดจำล่วงหน้า
จะได้สักสองหรือสามแสนบาทหรือไม่
ปรีชายกสมาร์ทโฟนขึ้นสแกนคิวอาร์โค้ด...
หน้าจอแอปพลิเคชันธนาคารแสดงช่องที่จะใส่ตัวเลขเงินชำระ
ชายหนุ่มกดตัวเลขโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
เนื่องจากเป็นยอดเงินมูลค่าสูง ระบบรักษาความปลอดภัยจึงแจ้งเตือน
ให้ยืนยันตัวตน ปรีชาใช้นิ้วโป้งแตะสแกนลายนิ้วมือ พร้อมยกโทรศัพท์
ขึ้นสแกนใบหน้าเข้มครึ้มทรงอำนาจ...
*ติ๊ง!*ระบบประมวลผลเสร็จสิ้น... ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง สมาร์ทโฟนในมือของนุ๊กโกะพลัน
สั่นครืดพร้อมเสียงสัญญาณแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี!
กะเทยสาวก้มลงมองหน้าจอ... ตัวเลขในข้อความแจ้งเตือนนั้น ทำเอานัยน์ตา
ของนุ๊กโกะเบิ่งกว้างแทบหลุดออกจากเบ้า! ลมหายใจสะดุดกึก
ร่างอวบตึงเกร็งจนแข็งเป็นหิน!
**[ เงินเข้าบัญชี: 3,000,000.00(สามล้านบาท) ]**
สามล้านบาท!
มหาเศรษฐีหนุ่มใหญ่สแกนจ่ายสดทันทีสามล้านบาทโดยไม่ถามราคาสักคำ!
ความสิโรราบวิ่งผ่านแนวกระดูกสันหลัง
นุ๊กโกะแทบจะทรุดตัวลงกราบแทบเท้าของปรีชาตรงนั้น!
ร่างอวบสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น ตกใจ และดีใจจนหยาดน้ำระยิบ
ผุดซึมที่หางตา...
มันจะไม่ใช่แค่ยอดขาย หรือค่าคอมมิชชันมหาศาล ที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอ
แต่มันคือ **"โอกาสทองในการแสดงผลงาน"**
การได้เนรมิตและปรับลุคให้ชายหนุ่มทรงพลังทั้งสี่คนด้วยงบประมาณแบบ
ไม่จำกัด จะกลายเป็นพอร์ตโฟลิโอระดับกะรัตทองที่ส่งให้เธอ
ก้าวขึ้นเป็นสไตลิสต์อันดับหนึ่งได้อย่างเต็มภาคภูมิ...
เป็นการมอบโอกาสที่ยิ่งใหญ่กว่าเงินตรามหาศาล!
"ผมยังมีคนงานและลูกน้องอีกกว่าร้อยชีวิต... ที่อยากให้คุณนุ๊ก
ช่วยดูแลปรับลุคให้ในอนาคต คงต้องรบกวนคุณนุ๊กยาวๆ แล้วนะครับ"
ปรีชาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
*ช็อก... ช็อกซ้ำสอง!*
แค่น้องๆ สามคนยังโอนจ่ายสดสามล้านบาท! ถ้าลูกน้องอีกนับร้อยชีวิต...
นุ๊กโกะนึกภาพไม่ออกเลยว่าชีวิตของเธอจะก้าวไปไกลขนาดไหน!
กะเทยสาวสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง มือไม้สั่นน้อยๆ
ขณะยกขวดไวน์หมากเม่าขึ้นบรรจงรินเติมใส่แก้วให้ปรีชาและซันซันอย่างนอบน้อมที่สุด
"นุ๊ก... นุ๊กขออนุญาตรินไวน์ให้นะคะ"
นุ๊กโกะยกแก้วไวน์ของตนเองขึ้นด้วยสองมือ นัยน์ตาสบตากับปรีชาและซันซัน
ด้วยความซาบซึ้งใจสูงสุด
"ขอบพระคุณคุณปรีชามากเลยนะคะที่มอบโอกาสอันยิ่งใหญ่นี้ให้นุ๊ก...
ขอบคุณซันซันด้วยนะแกที่คิดถึงกัน แลำทำให้ชั้นได้รูจักคุณปรี
นุ๊กสัญญาว่าจะทำงานสุดฝีมือ! และขอบอกว่า เรือนร่างแบบน้องๆ
ทั้งสามคน... รับรอง**ใส่อะไรก็หล่อก็เด่นค่ะ! ยิ่ง... ยิ่งยิ่งไม่ใส่
ยิ่งหล่อที่สุดแน่นอนค่ะ!**"
เสียงหัวเราะอบอุ่นคลอไปกับเสียงแก้วไวน์ใสที่ชนกันดัง *กริ๊ง!*
ใต้วอร์มไลท์สลัว บรรยากาศอบอุ่นกันเอง
นุ๊กโกะขอตัวลุยงานต่อไม่รอนะค่ะ หอบแท็บเล็ตบึ่งร่างอวบกลับสตูดิโอ
ด้วยความฮึกเหิมเต็มเปี่ยม เพื่อจัดเตรียมเซตเสื้อผ้าด่วนที่สุดส่งขึ้นเพนท์เฮาส์สวีท
ชุบองค์ทรงเครื่องให้สามหนุ่มรากหญ้าเจิดจรัสกลายเป็นพญาราชสีห์
เคียงข้างปรีชาในค่ำคืนนี้!
{:7_361:}
เสียงเคลื่อนตัวของบานประตูกระจกเบากริบลง ยามที่ร่างอวบของนุ๊กโกะ
ลับสายตาไปพร้อมความมุ่งมั่นอย่างตั้งใจ ทิ้งไว้เพียงความเงียบวูบที่เข้ามา
กดทับบรรยากาศภายในห้องรับรองส่วนตัว
ไอตะไคร้หอมกรุ่นตัดกับกลิ่นหมักอันลุ่มลึกของไวน์หมากเม่าที่ยังคงอบอวล
ในอากาศ ซันซันถอนหายใจยาวออกทางปาก ลมหายใจสะดุดกึก
คล้ายมีก้อนแข็งจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ
สองมือแบแน่น พรู่ลมหายใจยาว หลุบสายตามองต่ำ ท่าทางอึดอัดขัดเขิน
ประดักประเดิดจนไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาก่อน
"เรื่องเงินใช่ไหมครับ?"
คำถามทุ้มต่ำราบเรียบจากปากของปรีชาแทรกผ่านความเงียบ
ชายหนุ่มผ่อนแผ่นหลังผาย พิงเก้าอี้ไม้ขัดเงา
นัยน์ตาคมจ้องตรงไปยังซันซันอย่างไร้ซึ่งความลังเล
ปรีชาเลือกที่จะเปิดเกมอย่างตรงไปตรงมายิ่งกว่าใคร
ปลดล็อกพันธนาการในอกของคู่สนทนาลงในเสี้ยววินาที
เมื่อเห็นทางเปิด ซันซันก็ปล่อยลมหายใจยาว ความกังวลถูกทำลายลงสิ้น
"ค่ะคุณปรี... ตอนนี้ซันขาดสภาพคล่องหนักมาก เงินเดือนพนักงานในร้าน
ก็แทบหมุนจ่ายไม่ทัน
ดอกเบี้ยธนาคารก็ค้างจ่ายจนเขาจะประกาศยึดทรัพย์อยู่แล้ว..."
ซันซันเค้นเสียงหัวเราะแห้งแผ่วเบาในลำคอ แววตาสั่นระริกด้วยความสมเพช
ตัวเอง "ซันพลาดเองค่ะ ลงทุนเกินกำลัง ขาดความรู้เรื่องธุรกิจ ใส่คุณภาพ
เกินราคาจนโครงสร้างพังไม่เป็นท่า..."
ซันซันละสายตาไปมองรูปภาพรางวัลและใบประกาศนียบัตรเกียรติคุณ
บนผนัง... กรอบสีทองส่องประกายสลัว แต่หัวใจของคนมอง
กลับแห้งเหี่ยวฉ่ำไปด้วยความปวดร้าว
"ซันรักที่นี่... สร้างมันมาทั้งชีวิต ล้มลุกคลุกคลานสู้ทุกอย่างเพื่อสปาแห่งนี้
แต่พอต้องมาเห็นมันกำลังจะพังลงต่อหน้าต่อตา มันใจหายจริงๆ นะคะ..."
มือเรียวสั่นเทาคว้าขวดไวน์หมากเม่า รินน้ำสีแดงก่ำลงในแก้วใสเกือบครึ่งแก้ว
ก่อนจะยกกระดกรวดเดียวลงคออึกใหญ่
ละอองแอลกอฮอล์แผดเผาลำคออุ่นวาบ ซันซันสูดลมหายใจลึกรวบรวม
ความกล้าครั้งสุดท้ายในชีวิต
"ซันอยากส่งต่อซันชายน์สปาให้คุณปรีเอาไปดูแลค่ะ...
ซันเชื่อว่ามันจะเติบโตและงดงามใต้ร่มเงาของคุณปรี และที่สำคัญ... น้องๆ
ในร้านจะได้มีงานทำต่อไป ซันสงสารเขากับครอบครัวค่ะ หากตกงาน"
น้ำเสียงจริงใจสั่นเครือหยุดลงกลางอากาศ ซันซันเตรียมพร้อมรับคำปฏิเสธ
หรือการต่อรองราคาอันเยือกเย็นแบบนักธุรกิจทั่วไป...
ทว่าปรีชากลับเพียงแค่ทอดสายตามองอย่างสงบนิ่ง ชายหนุ่มบรรจง
หมุนแก้วไวน์ในมือ ก่อนเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง
"ได้ครับ... แต่ผมมีข้อแม้"
ซันซันชะงักกึก นัยน์ตาเบิ่งกว้างด้วยความหวาดหวั่น
"ข้อแม้คือคุณซันต้องช่วยผมบริหารสปาแห่งนี้ต่อ... ในนาม
**'หุ้นส่วน'** ไม่ใช่ลูกจ้าง"
*ตึง!*
คล้ายมีเสียงกังวานดังก้องอยู่ในหัวของซันซัน!
สาวสองแกร่งตกตะลึงช็อกสุดขีด ร่างทั้งร่างแข็งค้างจนลืมแม้กระทั่ง
วิธีหายใจแบบปกติ...
ความยุ่งยาก ข้อเสนอ เหตุผลร้อยแปดพันเก้าที่เตรียมไว้โน้มน้าว
คำนวณราคา กลับถูกทำลายสิ้นด้วยคำว่า 'ได้' ที่ง่ายดายและสูงส่ง
ถึงเพียงนี้หรือ?
เสียงหัวเราะดังลั่นโล่งอกหลุดออกจากริมฝีปากของซันซัน
ทว่าพร้อมกันนั้น หยาดน้ำตาอุ่นร้อยสายกลับทะลักพร่างพรูออกจากเบ้าตา
รินไหลผ่านแก้มตึงกระชับไม่ขาดสาย
อารมณ์ส่วนลึกทั้งความตระหนก หวาดหวั่น ดีใจ ซาบซึ้ง และโล่งอก
เหมือนยกภูเขาลูกใหญ่ขนาดยักษ์ออกจากอก อารมณ์ตีกันยุ่งเหยิง
จนเจ้าตัวสับสนจนไม่รู้ว่าควรจะร้องไห้หรือหัวเราะออกมากันแน่
ปรีชาทอดสายตามองสภาพของซันซันด้วยความเข้าใจลึกซึ้ง...
ภาพนี้ไม่ต่างอะไรจากตอนที่เขายื่นมือเข้าไปโอบอุ้มโด่ง ป้าเขียว
หรือปู่ของเข้ม
สภาพของมนุษย์ที่ถูกโซ่ตรวนแห่งความสิ้นหวัง โซ่ตรวนของหนี้สิน
มันบีบเค้นจนแทบขาดใจ ยามเมื่อได้รับอิสรภาพ มักจะเป็นเช่นนี้เสมอ
"เก็บพลังไว้สู้งานดีกว่าครับคุณซัน... ทุกอย่างหลังจากนี้ผมจัดการเอง"
ปรีชาเอ่ยน้ำเสียงนุ่มลึก แววตาแฝงความอบอุ่นทรงพลังมหาศาล
กระแทกก้อนความทุกข์หนักอึ้งในอกของซันซันให้หลุดหลุดลอยไป
จนหมดสิ้น
"เราจะเป็นหุ้นส่วนกัน...เป็นพี่น้อง ดูแลกันไปเรื่อยๆ นะครับ"
ซันซันปล่อยโฮออกมาเสียงดังอย่างหมดรูป ยกสองมือขึ้นปิดใบหน้า
สัมผัสถึงความอุ่นวาบที่แล่นผ่านกระแสเลือด... ร้านสปาแห่งนี้รอดแล้ว
พนักงานทุกคนรอดแล้ว และศักดิ์ศรีงานวิจัยของเธอก็ได้รับการปกป้อง
ไว้โดยพญามัจจุราชคนนี้แล้ว เขาเลือกแล้วขอร้องให้ด้วยความดีใจ
"ข...ขอบคุณค่ะคุณปรี..." ซันซันสูดน้ำมูก ใช้กระดาษทิชชู
ซับหยาดน้ำตาอย่างรวดเร็วด้วยความละอาย
"ขอโทษด้วยนะคะที่ทำตัวน่าเกลียดแบบนี้..."
"ไม่เป็นไรเลยครับ เดี๋ยวผมให้เบอร์เลขามินไว้นะครับ เขาจะประสานงาน
ขอข้อมูลเอกสารทั้งหมดเอง... ไม่น่าเกินหนึ่งอาทิตย์ คุณซันน่าจะสบายใจ
ได้เต็มร้อย"
ซันซันพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม รีบหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเมมเบอร์โทรศัพท์
ของเลขามินตามที่ปรีชาบอกทุกตัวเลข
ทว่า... ยังไม่ทันขาดคำ หมายเลขโทรศัพท์ที่เพิ่งเมมบันทึกไปเมื่อครู่
กลับปรากฏสายเรียกเข้าหราอยู่บนหน้าจอสมาร์ทโฟนของปรีชาแทน!
นิ้วเรียวยาวของปรีชาแตะหน้าจอ มองชื่อ 'เลขามิน' ที่ส่องประกายวับ...
โดยปกติเลขาส่วนตัวคนนี้จะส่งเพียงข้อความสั้นรายงาน
หากเลือกที่จะโทรตรงเข้าเครื่องในเวลานี้ ย่อมหมายถึงเรื่องราวด่วน
และสำคัญระดับไม่ธรรมดา
"ผมขอตัวไปรับโทรศัพท์สักครู่นะครับ"
ปรีชาเอ่ยอย่างมีมารยาท ก่อนจะก้าวเท้ายาวพาเรือนร่างสูงใหญ่
ตรงไปยังริมระเบียงกระจกใสทางเดินด้านนอกที่ปลอดคน
"ดีครับท่านประธานสุดหล่อ... มีเรื่องสำคัญรายงานครับผม"
น้ำเสียงนุ่มแฝงจริตกวนประสาทอันเป็นเอกลักษณ์ของเลขามินดังผ่านลำโพง
"ว่ามาเลขาอันดับหนึ่ง... ผมสะดวกมาก"
ปรีชาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนโทสะพอกัน ทว่าแววตากลับราบเรียบ
เยือกเย็นขึ้นในทันที
"สิ่งที่ส่งมาให้พวกเราตรวจสอบ(ของทั้งหมดของ ผอ.เงินกู้ กระเทยเจ้าถิ่น)...
โคตรอภิมหาซับซ้อนซ่อนเงื่อนเลยครับ boss"
เลขามินปรับโทนเสียงเข้าสู่ความจริงจัง
"มันเป็นกระบวนการโกงที่ดินด้วยระบบขายฝากของกลุ่มนายทุนใหญ่
กวาดที่ดินชาวบ้านด้วยสัญญาทาส โอนลอยสิทธิ์ตั้งแต่วันที่ชาวบ้าน
เข้ามาขอเงินกู้... ที่ดินพวกนี้ถูกแอบโอนสะสมไว้ในชื่อของ ผอ.คนนั้น
และบริษัทนายทุนมืดก็หมุนวนโอนเข้าบริษัทหลักทรัพย์เอาไปค้ำประกัน
เพื่อกู้เงินทำแบบนี้มานานหลายปีจนไม่รู้ว่าที่ดินเป็นของใครกันแน่แล้ว
จนกระทั่งตอนนี้ที่พวกผมตรวจสอบสืบเจอว่า ผอ. กำลังเตรียมทำหนังสือ
โอนลอยที่ดินส่งต่อล็อตใหญ่ให้กับเจ้าใหญ่อีกเจ้าครับ...
โฉนดรวมกันตั้ง 1,700 กว่าฉบับ!ขบวนการนี้โคตรใหญ่ มูลค่าประเมินคร่าวๆ
ไม่ต่ำกว่า 5,000 ล้านบาท หรืออาจจะสูงกว่านั้นแน่ๆ ตอนนี้กำลังแยกเช็ค
โลเคชั่นครับ ขอผมตรวจสอบเชิงลึกอีกรอบให้แน่ใจ..."
ปรีชาฟังตัวเลขประเมินทรัพย์สินเบื้องต้นแล้ว นัยน์ตาคมเปล่งประกายลุ่มลึก
ตอนนี้ทราบทุนชีวิตของหนุ่มๆแล้วไม่ต่ำกว่า ห้าพันล้าน ประธานหนุ่มเอ่ยตัดบท
น้ำเสียงราบเรียบ
"ส่งไฟล์รายละเอียดทั้งหมดเข้าอีเมลผม... แค่นี้ก่อน"
*ติ๊ด*
สายถูกตัดฉับดื้อๆ... เลขามินที่ถือโทรศัพท์ค้างอยู่อีกฝั่งได้แต่ยักไหล่
หัวเราะขำกริ๊ก งุนงงกับอาการตัดสายกะทันหัน แต่เนื่องจากเจอบ่อย
จนกลายเป็นเรื่องชินชา จึงรีบเร่งประมวลผลไฟล์ส่งเข้าอีเมลของ
ประธานใหญ่อย่างรวดเร็ว
ปรีชาวางสายกำสมาร์ทโฟนแน่น ทอดสายตามมองออกไปนอกกระจกใส
มองทิวทัศน์ข้างหน้าแต่สมองกลับกำลังลำดับงาน เพื่อสร้างอาณาจักร
ให้สามหนุ่มและหนุ่มๆรากหญ้าอีกนับร้อย
บอกหนุ่มๆเรื่องมูลค่าเงินทุน ที่เป็นผลงาน
ดึงเงินสดออกมา 500 ล้าน เปิดบริษัทแม่ บริษัทลูก*ซันชายสปา 150 ล้านบาท...เขียวเซ็นเตอร์ 5 ล้านบาท...*
ลำดับความคิดในหัวของปรีชาถูกจัดเรียงเป็นระเบียบตามขั้นตอนซ้อนๆกันตัวเลขเงินลงทุนเหล่านี้ช่างกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยเหลือเกิน
เมื่อเทียบกับขุมทรัพย์มรดกเลือดมูลค่า **5,000 ล้านบาท**
ที่เขากำลังจะใช้ย้อนศรกลไกทางธุรกิจ กฎหมาย รวบโอนลอยเข้าสู่
*'บริษัทหลักทรัพย์ค้ำประกัน'* ของตัวเขาเองแบบได้มาฟรีๆ!
ทุนชีวิตมหาศาลนี้ กำลังจะถูกขับเคลื่อนเป็นฟันเฟืองยักษ์
เชื่อมโยงอาณาจักรของเด็กหนุ่มรากหญ้านับร้อยชีวิต
เข้ากับจักรวรรดิแห่งมหานครของปรีชาอย่างสมบูรณ์แบบ!
เสียงก้าวเท้าหนาหนักแต่นุ่มนวลดังแว่วมาจากทางเดินโซนห้องนวด...
เข้มและดายเดินงัวเงียก้าวพ้นม่านมู่ลี่ออกมา กลิ่นหอมสมุนไพร
และวิตามินยังคงกรุ่นติดผิวกายที่ผ่านการผลัดคราบด้วยโคลนสกัด
เรือนร่างกำยำในชุดคลุมของสองหนุ่มรากหญ้าเปล่งประกายสดฉ่ำระเรื่อ
ผิวพรรณละออตา แผ่นอกหนาตึงกระชับ และบุคลิกที่ดูโดดเด่นสว่างวาบ
ราวกับซุปตาร์แผ่ออร่าออกมาโดยไม่รู้ตัว ทั้งสองงัวเงียพึมพัมเบาๆ
ยกมือขึ้นขยี้ตาผ่อนคลายกล้ามเนื้อ
"เอิ่บ... เฮียปรี..." เข้มเอ่ยเสียงพึมพำงัวเงีย
"หัวหน้าโด่งมันยังออกมาไม่ได้ครับ... น้ำเกลือวิตามินยังคาข้อพับแขน
เหลืออยู่อีกครึ่งขวดแน่ะ"
ปรีชายิ้มรับจางๆ นัยน์ตาคมทอดมองไปยังประตูห้องนวดด้านใน...
ภาพของดวงใจและคู่คิดอย่างโด่ง ที่กำลังนอนนิ่งสิโรราบให้สายน้ำเกลือ
ฟื้นฟูเรือนร่างเพื่อเขา ผุดซ้อนขึ้นในความคิด...
ปรีชาก้าวเท้ายาว เดินกลับเข้าไปในความเงียบสลัวของห้องนวด
ดูดวงใจของเขาด้วยตัวเอง
{:7_361:}
ภายในห้องนวดบำบัดส่วนตัวของซันชายสปา แสงไฟวอร์มไลท์สลัว
ทอดทับความนิ่งสงบ ไอตะไคร้หอมสดชื่นผสมผสานกับกลิ่นลุ่มลึก
ของสมุนไพรธรรมชาติ
ร่างของโด่งถูกพอกทาไว้ด้วยโคลนสมุนไพรอุดมวิตามินเข้มข้น
จนตัวดำชื้นไปทั่วทั้งเรือนร่าง เหลือเพียงวงกลมรอบดวงตา รูจมูก
และริมฝีปากหยักอิ่มที่ยังคงเห็นผิวดั้งเดิม
ที่แขนซ้ายมีสายยางใสต่อตรงเข้ากับถุงน้ำเกลือผสมสูตรวิตามินบำรุงเข้มข้น
ซึ่งแขวนอยู่บนเสาเหล็กข้างเตียง ละอองสารอาหาร slowly
ซึมเข้าสู่หลอดเลือด ฟื้นฟูพละกำลังที่เคยสึกหรอให้กลับมากระปรี้กระเปร่า
ขึ้นทีละน้อย
ทว่า... สิ่งที่ทำให้มวลหัวใจของโด่งพองโตจนพุ่งทะลุอก
ไม่ใช่ฤทธิ์ของสารบำรุงใดๆ หากแต่เป็นภาพของชายหนุ่มร่างใหญ่
เจ้าของโครงหน้ารูปสลัก หล่อเหลาทรงอำนาจ ที่กำลังก้าวเท้ายาว
ผ่านม่านมู่ลี่ไม้ไผ่ตรงเข้ามาหาเขาด้วยท่วงท่าสง่างาม
"ผมหล่อมั้ยครับเฮีย..."
โด่งเอื้อนเอ่ยเสียงเย้า สอดแทรกความสุขและพลังชีวิตอย่างที่
ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำเสียงทุ้มสดชื่นเต็มไปด้วยความหยอกเย้า
เพราะสภาพของเขาในยามนี้ไม่ต่างอะไรจากผีที่เพิ่งตกบ่อโคลนดำมืด
"หล่อมาก... แต่จะหล่อยิ่งกว่านี้ ถ้าได้ฟังข่าวดีของเฮีย"
ปรีชาตอบพลางส่งรอยยิ้มราบเรียบ ออร่าความสุขและความอิ่มเอมใจ
ฉายชัดจากดวงตาคู่สวย รังสีความทรงอำนาจที่เคยดุดันกลับคลายตัวลง
เป็นความนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด ยามที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงไม้หอม
"สดชื่นที่สุดในชีวิตเลยครับ ไม่รู้พี่ซันเอาอะไรมาเติมพลังให้ผม...
รู้สึกพลังมันเหลือล้น พร้อมจะออกไปลุยงานหนักให้เฮียได้สบายเลยทีนี้!"
โด่งพูดพลางยืดอกแกร่ง สีหน้าและแววตาส่องประกายความจงรักภักดี
และความหวังในชีวิตใหม่อย่างเปิดเผย ไร้ซึ่งร่องรอยความเจ็บปวด
จากโลกมืดที่เคยรุมสกรัมครั้งอดีต
"ดีมาก... แต่อย่าลืมขอบคุณพี่ซันซันด้วยล่ะ พี่เขาใส่ใจดูแลโด่ง
เป็นพิเศษอย่างดีเลยนะ"
ปรีชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ โยนความดีความชอบทั้งหมดไปให้เจ้าของสปา
โดยไม่คิดจะดึงเข้าตัวเองแม้แต่น้อย ความถ่อมตนทว่าลุ่มลึกของเขา
ยิ่งทำให้โด่งนับถือจากหัวใจ
"ได้ครับเฮีย... แล้วผมพร้อมจะฟังข่าวดีแล้วครับ"
สิ้นเสียงของโด่ง บรรยากาศรอบข้างพลันสลับเข้าสู่ความเงียบสงบ
นัยน์ตาของทั้งสองคู่สบประสานกันอย่างจริงจัง สายตาคมกริบของปรีชา
เปลี่ยนเป็นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร
"จำสิ่งที่เรากวาดมาจากรถ ผอ. เงินกู้หน้าเลือดนั่นได้มั้ย?"
ปรีชาเริ่มเปิดประเด็น
"จำได้ครับ... โคตรตื่นเต้นและสะใจมากเลย"
โด่งตอบตามตรง ก่อนจะหลุบสายตานิดๆ นัยน์ตาสั่นระริก
"แต่ลึกๆ... ผมก็แอบกลัวครับเฮีย"
"ไม่ต้องกลัว..." ปรีชาโน้มกายลงเล็กน้อย แววตาอบอุ่นและนุ่มนวลลง
อย่างที่สุดเพื่อปลอบประโลมความหวั่นไหวในอกของหนุ่มน้อย
"เราไม่ได้ทำเรื่องชั่ว... เราแค่สั่งสอนและควบคุมคนชั่ว
ไม่ให้มันมีอำนาจไปรังแกชาวบ้านคนอื่นได้อีก การทำงานของโด่ง
เข้ม แล้วก็ดาย... มันคือการตัดขุมกำลังใหญ่ของพวกมันเลยนะ"
"ยังไงครับเฮีย?" โด่งเอียงคอถามด้วยความสงสัยใต้ม่านโคลน
"โด่งเชื่อไหมว่า... งานนี้จะทำให้ ผอ. ทุรนทุราย จมดินโงหัวไม่ขึ้น
หรือหนักกว่านั้น... มันอาจจะประสาทเสียจนตายเองหรือถูกเก็บ"
ปรีชาเว้นจังหวะ ทอดสายตานิ่งก่อนเอ่ยต่อ
"มันเป็นขบวนการฟอกเงินด้วยการปล่อยเงินกู้สัญญาทาส
แล้วหลอกเอาหลักประกันพวกโฉนดไปค้ำประกันเงินกู้อีกที
มันซับซ้อนพอสมควร เดี๋ยวเฮียค่อยอธิบายรายละเอียดให้ฟังทีหลัง..."
ปรีชาสบตานิ่ง "สรุปคือ... เลขามินเพิ่งแจ้งเฮียเมื่อครู่นี้ว่า
สิ่งที่พวกเรากวาดมาได้ มูลค่าประเมินไม่ต่ำกว่า **ห้าพันล้านบาท**"
"ห้าพันล้าน!?"
น้ำเสียงอุทานของโด่งดังลอดผ่านริมฝีปาก ดวงตาคู่สวยใต้รอยพอกโคลน
เบิ่งกว้างด้วยความตกตะลึงสูงสุด ร่างกายแข็งค้างไปชั่วขณะกับตัวเลข
ทรัพย์สินที่กวาดมาได้ ข้อมูลไหลผ่านเข้าสมอง!
"ใช่... ห้าพันล้าน" ปรีชาเอ่ยน้ำเสียงเน้นหนัก ลุ่มลึกทว่าแฝงความจริงใจอันบริสุทธิ์
"มันคือส่วนที่ ผอ. ต้องชดเชยให้กับความเจ็บปวดของโด่ง...
และเป็นสิ่งที่เฮียจะใช้มันปกป้องโด่งนับจากนี้ จำที่เฮียเคยบอกได้ไหม?
เฮียเคยบอกว่าจะซื้อความทุกข์ออกจากใจของโด่ง เท่าไหร่เฮียก็ยินดี
จะจ่าย... แล้วห้าพันล้านนี้ มันพอจะทำให้โด่งของเฮีย หายทุกข์ได้หรือยัง?"
น้ำเสียงทุ้มพร่าของปรีชาสั่นเครือเล็กน้อย นัยน์ตาคมฉ่ำปรือด้วยหยาดน้ำตา
ที่คลอเบ้า... ความรู้สึกสงสาร จับใจ และรักแท้ที่สัมผัสได้ถึงความทุกข์ทรมาน
ที่โด่งเคยเผชิญมาจากอดีตในการสูญเสียความเป็นมนุษย์
ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านทุกถ้อยคำ
สำหรับโด่ง... ความรู้สึกในวินาทีนี้ มันไม่ใช่เรื่องของเงินห้าพันล้านเลย
แม้แต่น้อย หากแต่เป็น **"ปรีชา"** ต่างหาก... ผู้ชายตรงนี้คนที่ใช้ทั้งชีวิต
อำนาจ และหัวใจ มาฉุดดึงเขากลับขึ้นมาจากเหวลึก ปลุกชีวิตที่เคยสิ้นหวัง
เหมือนตายไปแล้วให้กลับมามีความหมายอีกครั้ง!
กระแสความซาบซึ้งและตระหนักรู้บีบอัดอยู่ในอกจนโด่งไม่สามารถ
เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้แม้แต่คำเดียว ริมฝีปากตึงเกร็ง กายทรงแกร่ง
ใต้รอยพอกโคลนเกร็งสะท้าน... ทว่าภายในใจกลับมีคำพูดนับล้านคำ
ที่อยากบอกและขอบคุณชายตรงหน้าสุดหัวใจ!
*พรวด!*
ด้วยความอัดอั้นสูงสุด โด่งลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียงนวดอย่างรวดเร็ว!
สองแขนโผเข้าโอบกอดซุกใบหน้าและรอยพอกโคลนลงกับซอกคอหนา
ของปรีชาอย่างแรง!
อ้อมกอดที่แนบแน่นจนไร้ช่องว่าง เสียงสะอื้นไห้หนักเหวี่ยงออกมา
พร้อมหยาดน้ำตาแห่งความแค้น ความซาบซึ้ง และความรักที่เอ่อทะลัก...
โด่งใช้เพียงอ้อมกอดและหยาดน้ำตานี้ แทนคำพูดทั้งหมดที่มีอยู่ในจิตวิญญาณ
ปรีชายืนนิ่ง... ไม่ได้ผลักไสหรือห้ามปราม แม้ร่างกายจะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนสมุนไพร
หนุ่มใหญ่เพียงแต่หลับตาลงปล่อยให้หยาดน้ำตาเม็ดเล็กทิ้งตัวลงกระทบ
ไหล่กว้างของโด่ง ในหัวใจคิดเพียงอย่างเดียวว่าจะฟื้นฟูบาดแผลในใจ
ให้หนุ่มน้อยคนนี้อย่างไร เขาปล่อยให้โด่งร้องไห้ระบายความเจ็บปวด
ทั้งหมดออกมาให้สุด...
ทว่า... การลุกขึ้นอย่างรวดเร็วประกอบกับความดันที่พุ่งสูงจากหัวใจ
ที่เต้นผิดจังหวะ ทำให้แขนซ้ายของโด่งงัดเข้ากับเข็มน้ำเกลืออย่างแรง!
*ซู่...*
แรงดันเลือดในหลอดเลือดดำพุ่งย้อนกลับขึ้นไปตามสายยางใส
เลือดสีแดงเข้มสดไหลย้อนเข้าสู่ขวดน้ำเกลือวิตามินด้านบนทันที!
ซันซันที่เพิ่งเดินถือถาดเช็ดตัวเข้ามา เห็นเหตุการณ์เข้าพอดี
สองตาเบิ่งกว้างด้วยความตกใจ ร้องไห้สะอื้นวิ่งตรงเข้ามาหาทันที!
ซันซันไม่ได้ยินว่าทั้งคู่พูดคุยอะไรกัน แต่ **ภาษากาย** แห่งความรัก
ความซาบซึ้ง และการเปลี่ยนชะตากรรมที่ส่งผ่านอ้อมกอดนั้น
มันแนบแน่นจนซันซันรับรู้ได้ถึงความอัดอั้นทั้งหมด...
โด่งไม่รู้สึกเจ็บที่ข้อพับแขนเลยสักนิด เพราะความเจ็บปวดและบาดแผล
ทั้งหมด มันกำลังถูกปลดปล่อยออกจาก "ใจ"
"โธ่เอ๊ย... น้องโด่ง!"
ซันซันรีบก้าวเข้ามาปลดเข็มน้ำเกลือออกจากข้อพับแขนของโด่งอย่างรวดเร็ว
และเบามือที่สุด ก่อนจะดึงสายยางออก
แล้วโผเข้าโอบกอดโด่งไว้แน่นส่งกำลังใจให้อีกคน น้ำตาของสาวสอง
ไหลพรมด้วยความเข้าใจในอารมณ์อันลึกล้ำนั้นอย่างที่สุด
และในวินาทีนั้นเอง... ปรีชาก็อ้าท่อนแขนแกร่ง วงแขนหนาประครองกอด
ทั้งโด่งและซันซันเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอันอบอุ่นและทรงอำนาจของเขา
อีกชั้นหนึ่ง...
แผ่นหลังกว้างของปรีชาเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กกล้าที่พร้อมจะปกป้อง
คนทั้งสองจากทุกความเลวร้ายในโลกใบนี้ น้ำตาของโด่งและซันซันหยดลง
ทับทาบกันใต้ร่มเงาของพญามัจจุราช...
อ้อมกอดที่ไร้คำพูด ทว่าเต็มไปด้วยพันธสัญญาแห่งชีวิตใหม่ที่จะไม่มีใคร
สามารถมาทำลายได้อีกต่อไป
{:7_361:}
ไอตะไคร้หอมสดชื่นผสมกลิ่นสมุนไพรอบอวลอยู่ในความเงียบ
ยามที่ความอัดอั้นคลี่คลายลง ซันซันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
พลางยกสองมือขึ้นปาดคราบน้ำตาของตัวเองอย่างเขินอาย
ก่อนจะยื่นมือไปหมายจะช่วยเช็ดรอยน้ำตาบนหน้าผีพอกโคลนของโด่ง
ทว่าฝ่ามือที่เปรอะเปื้อนโคลนกลับยิ่งปาดให้คราบสีดำสนิทเลอะเทอะ
ไปทั่วกรอบหน้าของโด่งยิ่งกว่า
รอยน้ำตาไหลซึมเป็นสายยาวบนหน้าโคลนสีดำสนิทดูประหลาดตา
ปรีชาและโด่งเพียงแค่ทอดสายตามองภาพนั้นด้วยความเอ็นดู
ไร้ซึ่งแววตาตำหนิติติงแม้แต่น้อย
"โอ๊ย... ดูสิ แขนเป็นจ้ำเลือดเลย!"
ซันซันร้องเสียงหลุดยามที่สายตากลัดกลุ้มทอดมองไปยังข้อพับแขนซ้าย
ของโด่ง ตรงจุดที่เข็มน้ำเกลือเคยต่อเข้าหลอดเลือด
บัดนี้ปรากฏรอยเขียวคล้ำขึ้นเป็นจ้ำเลือดคั่งช้ำอยู่ใต้ผิวเนื้อสีน้ำผึ้ง
อย่างน่าสงสาร
"พี่ซันขอโทษนะ... ขอโทษจริงๆ ดูแลแขกไม่ดีเลย ขอโทษนะครับสุดหล่อ"
ซันซันเอ่ยเสียงออดอ้อนยกมือทบอกอย่างเคารพ ขอโพยขอภัยยกใหญ่
ใบหน้าสาวสองฉายรอยนึกเสียใจจากใจจริง
"ไม่เป็นไรครับพี่ซัน แค่นี้จิ๊บๆ..." โด่งเปิดริมฝีปากเอื้อนเอ่ย
น้ำเสียงทุ้มสว่างและเรียบลื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ร่องรอยการสะอื้น
จะยังคงหลงเหลือค้างอยู่ในลำคอ
"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่... ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนมีพลังชีวิตคืนกลับมา
แบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลย"
โด่งละสายตาจากซันซัน หันไปทางร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่ง
นัยน์ตาคู่สวยสบประสานสายตาด้วยความลุ่มลึก ก่อนจะคลียิ้มกว้าง
แซวปิดท้าย "แต่ถ้าจะโทษ... ต้องโทษเฮียปรีครับพี่ซัน มาพูดทำให้ผมซึ้ง
จนเกิดเรื่องนี้"
เสียงหัวเราะกังวานอบอุ่นของคนทั้งสามดังประสานกันขึ้นภายในห้องอโรมา
ขับไล่ฝันร้ายและตรวนแห่งอดีตให้หลุดร่วงไปในอากาศ
ซันซันจัดผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่พันรอบกายแกร่งของโด่งไว้อย่างมิดชิด
ก่อนจะบอกพนักงานให้พาโด่งไปล้างตัวและเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง
ของซันชายสปา
พร้อมกำชับให้เอาชุดลำลองตัวใหม่มาเผื่อเฮียปรีด้วยเพราะเลอะโคลน
ไปหมดแล้ว ทว่ากับเสื้อผ้าของตัวเอง ซันซันกลับไม่ได้พูดถึงเลยแม้แต่คำเดียว
เมื่อบรรยากาศกลับคืนสู่ความสงบ ปรีชายิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมฉายแวว
ทอดมองซันซันด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงทุ้มเบา
"ยังพอมีเวลา... เราไปปิดหนี้กันเถอะครับ"
ซันซันตกตะลึงช็อกสุดขีดอีกรอบ นัยน์ตาคู่สวยเบิ่งกว้างปากค้าง
คุยกันยังไม่ทันถึงหนึ่งชั่วโมงจะพากันไปปิดหนี้แล้วหรือ?
เงินแปดสิบกว่าล้านบาทนะ... ไม่ใช่แปดสิบบาท!
"ผมรักซันชายน์สปาเข้าแล้วสิ..."
ปรีชาทอดสายตามองไปรอบๆ โครงสร้างไม้ฮิโนกิและงานสถาปัตยกรรม
ญี่ปุ่นด้วยความอิ่มเอมใจ "ผมอยากปิดหนี้... ปลดปล่อยซันชายน์สปา
ให้มันเป็นอิสระได้แล้ว"
คำว่า 'อิสระ' จากปากพญามัจจุราช ทรงพลังจนกระแทกใจของซันซัน
ให้สั่นสะท้าน สาวสองพยักหน้ารับทั้งน้ำตาที่เอ่อรอบเบ้า
"ได้ค่ะเฮียปรี... เดี๋ยวซันโทรแจ้งธนาคาร ไว้สักสามโมงเย็นเราค่อยเข้าไป
พอเหลือเวลาให้เฮียปรีแต่งหล่อหน่อยนะคะ ชุดนี้ไม่ได้จริงๆ"
ซันซันรัวข้อความลงบนสมาร์ทโฟนส่งตรงถึงสไตลิสต์รากหญ้าที่กำลัง
จะส่องแสงใต้ร่มเงาของปรีชา:
*'ขอชุดโคตรหล่อด่วนที่สุด 1 ชุด ให้เฮียปรี จะไปธนาคารปิดหนี้แล้ว
ขอหล่อๆ สบายๆ ไม่แก่เธอแต่งตัวสวยมาด้วยนะ อาจมีปาร์ตี้!'* .....
{:7_360:}ซัพพอร์ตคุณยายเปย์เหล้าขาวให้ยายได้กรึ๊บเติมพลังสมอง...อินบ๊อกนะค่ะ {:7_360:}
ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป
https://www.g4guys.com/data/attachment/album/202609/07/093234hy9qw8j9leyi8g08.jpg
เข้มหนุ่มตี๋ของปรีชาผู้ทะเล้นแสนน่ารัก
"ร่างกายและจิตใจของผม ... เป็นของเฮียนะครับ"
{:7_376:}พูดคุยให้กำลังใจติดต่อกันใหม่...อินบ๊อกได้เลยคร้าา{:7_376:}ขอบคุณที่ชื่นชอบสนับสนุนและติดตามผลงานค่ะ
สนุกมากครับ รออ่าน แล้วมาตามอ่าน แล้วใจฟูมาก
สนุกมากครับ มาต่อไวๆนะครับ กะลังสสุกเข้าที่เลย หวังว่าหนุ่มๆจะปรนเปรอพี่ปรีอย่างถึงใจนะ ขอบคุณครับ สนุกทุกตอน ขอบคุณครับ ดีมากครับ ใจฟู สนุกมากครับ รอติดตามต่อเรื่อย ๆ นะครับ ขอบคุณมากครับ ขอบุคุณมากมาย สำหรับนิยายสนุก ๆ ครับ ยอดเยี่ยมมาก ขอบคุณครับ {:5_119:} ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]