Beneath the Neon Thong (การค้นพบตัวตนใต้แสงนีออน) บทที่ 2 ผู้โชคดีโต๊ะสี่สิบสาม
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ระฆัง เมื่อ 2026-9-9 14:50หากใครยังไม่ได้อ่านบทที่ 1 สามารถย้อนอ่านได้ที่ https://www.g4guys.com/thread-207499-1-1.html
------------------------------------------------------------
ห้องใต้ดินทอดยาวอยู่ใต้แสงสีน้ำเงินกับชมพู ควันจากเครื่องทำหมอกลอยอ้อยอิ่งเหนือโต๊ะกลม กลิ่นเบียร์ โคโลญจน์ และเหงื่อผสมกันจนเป็นกลิ่นเฉพาะของสถานที่ เสียงเบสสั่นผ่านพื้นขึ้นมาตามฝ่าเท้า ผู้ชายเต็มห้อง บางคนนั่งพิงกันในบูธ บางคนยืนเบียดอยู่หน้าเวที
บูมเลือกเก้าอี้ว่างริมสุด โต๊ะมีป้ายไม้เลข 43 เขาสั่งเบียร์เพราะไม่รู้จะทำอะไรกับมือ แล้วใช้แก้วเย็นจัดประคบฝ่ามือตัวเอง
ไฟบนเวทีเปลี่ยนเป็นสีขาว นักเต้นคนแรกเดินออกมาพร้อมเสียงโห่ร้อง เขาสวมเพียงกางเกงในสีดำรัดรูป ผิวที่ทาน้ำมันสะท้อนแสงเป็นริ้ว ทุกครั้งที่เขาหมุนสะโพกหรือรูดมือลงตามหน้าท้อง เสียงในห้องก็ดังขึ้นอีกระดับ
แต่สิ่งที่ตรึงบูมไว้ไม่ใช่ร่างบนเวทีเพียงอย่างเดียว
เป็นคนดู
สายตาหลายสิบคู่จ้องไปยังจุดเดียวกันอย่างเปิดเผย ไม่มีใครแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ไม่มีใครหลบตาเพราะกลัวถูกจับได้ว่ากำลังต้องการอะไร นักเต้นรับสายตาเหล่านั้นไว้ทั้งร่าง ยิ่งคนดูส่งเสียง เขายิ่งเคลื่อนไหวอย่างมั่นใจ ราวกับความอยากของคนทั้งห้องเป็นอากาศที่ทำให้เขาหายใจ
บูมกำแก้วเบียร์แน่นขึ้น บางอย่างในอกขยับตัว ความร้อนก่อตัวต่ำลงไปกว่านั้นจนเขาต้องเปลี่ยนท่านั่ง
“มาครั้งแรกสินะ” ชายแปลกหน้าทัก
เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นใกล้หู บูมสะดุ้งจนเบียร์เกือบหก ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เขาดูอายุราวสามสิบพอดี รูปร่างมีกล้ามและไหล่กว้างอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตไหมสีดำเข้ารูปที่พับแขนถึงข้อศอก ผมสีดำตัดสั้นเนี้ยบ ใบหน้าหล่อคมแบบคนโตเต็มวัย และดวงตาลึกซึ่งเหมือนกำลังเฝ้าสังเกตทุกอย่างพร้อมกัน นิ้วนางข้างขวามีแหวนแพลทินัมวงหนา
“ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอครับ” บูมถาม
“แขกประจำไม่ค่อยนั่งตัวแข็งเหมือนกำลังสอบปากเปล่า” ชายคนนั้นยิ้ม “ผมปีเตอร์ เจ้าของร้าน”
“บูมครับ” บูมแนะนำตัว
ปีเตอร์พยักหน้าไปทางเวที “เป็นไงบ้าง”
“ก็…เยอะดีครับ” บูมตอบ
“คำว่าเยอะของคุณนี่ แปลว่าไม่ชอบ หรือชอบจนยังหาคำไม่เจอ” ปีเตอร์ถาม
บูมหันไปมองเขา “คุณถามแขกใหม่แบบนี้ทุกคนหรือเปล่าครับ”
“ไม่ทุกคน ผมเลือกถามเฉพาะคนที่น่าสนใจ” ปีเตอร์ตอบ
น้ำเสียงนั้นไม่ได้เร่ง ไม่ได้ล้อ แต่ทำให้บูมรู้สึกเหมือนถูกเปิดหนังสืออ่าน เขายกเบียร์ขึ้นดื่มเพื่อซ่อนอาการ
นักเต้นคนใหม่ออกมาพร้อมจีสตริงสีส้มสะท้อนแสง เสียงเชียร์ดังสนั่น แต่ปีเตอร์ยังมองบูมแทนที่จะมองเวที
“คุณไม่ได้มองแต่นักเต้นนะ” ปีเตอร์ว่า
“หมายความว่าไงครับ” บูมถาม
“คุณมองคนดู มองว่าพวกเขามองนักเต้นยังไง” ปีเตอร์เอนตัวเข้าใกล้เพียงเล็กน้อย “คนส่วนใหญ่เข้ามาเพราะอยากดู แต่บางคนเข้ามาแล้วถึงได้รู้ว่าจริง ๆ ตัวเองอยากเป็นฝ่ายถูกดู”
บูมหลุบตาลง แสงนีออนสะท้อนบนเลนส์แว่น เขาอยากเถียง แต่หัวใจกลับเต้นแรงเพราะคำพูดนั้นใกล้สิ่งที่เขาเพิ่งรู้สึกเกินไป
“ผมว่าคุณคิดไปเองแล้วครับ” บูมแย้ง
“อาจจะ” ปีเตอร์ตอบง่าย ๆ “ผมผิดได้เสมอ”
เขาหยิบนามบัตรสีดำวางข้างแก้วเบียร์ “หลังเวทีอยู่ทางม่านแดง ถ้าอยากคุยเรื่องงาน มาหาผม แต่คืนนี้นั่งดูก่อนก็ได้ ไม่ต้องรีบ ไม่มีใครเร่งคุณ”
“งาน?” บูมทวน
“งานบนเวที” ปีเตอร์ตอบ
บูมหัวเราะออกมาเพราะคิดว่าอีกฝ่ายพูดเล่น แต่ปีเตอร์เพียงยิ้มเหมือนรู้ว่าคำตอบไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นคืนนี้ แล้วลุกเดินหายเข้าไปในฝูงชน
บูมมองตาม ก่อนหันกลับไปยังเวที ประโยคเมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัวบางคนอยากเป็นฝ่ายถูกดู
เสียงดนตรีหยุดกะทันหัน พิธีกรวัยยี่สิบแปดรูปร่างเพรียวในเสื้อกั๊กเลื่อมเดินออกมา เขายกไมโครโฟนขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างแบบคนที่รู้ว่าจะเรียกเสียงจากทั้งห้องได้เมื่อไร ทุกคนเรียกเขาสั้น ๆ ว่าเอ็มซี จนแทบไม่มีใครสนใจว่าชื่อจริงคืออะไร
“เอาล่ะครับหนุ่ม ๆ ถึงเวลาของเกมประจำคืนแล้ว ใครเคยมาแล้วคงรู้กติกา ใครยังไม่เคยมา—ยิ่งดีครับ จะได้ตกใจพร้อมกัน” พิธีกรประกาศ
เสียงหัวเราะดังรอบห้อง
“คืนนี้เราจะสุ่มหมายเลขโต๊ะ ผู้ที่ถูกเลือกมีสิทธิ์ปฏิเสธได้ตลอดนะครับ ไม่มีใครถูกลากขึ้นเวทีของผมทั้งนั้น แต่ถ้าตกลงเล่น…วงล้อว่าอย่างไร เราก็ไปตามนั้น เว้นแต่คุณจะพูดคำว่า ‘พอ’ เข้าใจตรงกันนะครับ” พิธีกรอธิบาย
คนดูส่งเสียงรับ พิธีกรหมุนโถลูกบอลสีดำ ก่อนหยิบลูกหนึ่งขึ้นมาช้า ๆ
“หมายเลขของคืนนี้คือ…” พิธีกรลากเสียง
เขาหรี่ตาดูตัวเลข แล้วรอยยิ้มก็ขยายขึ้น
“โต๊ะสี่สิบสามครับ!” พิธีกรประกาศ
บูมก้มมองป้ายไม้ตรงหน้า
43
สปอตไลต์เคลื่อนผ่านห้องมาหยุดตรงเขา เสียงเชียร์ระเบิดขึ้น นักเต้นสองคนเดินมาถึงข้างโต๊ะ ทั้งคู่อายุยี่สิบหก รูปร่างลีน ทาน้ำมันจนผิวสะท้อนแสง และสวมจีสตริงสีดำแบบเดียวกัน คนแรกชื่อปัน มีกรามคมกับกระเล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่วหัวไหล่ เขาย่อตัวลงให้ระดับสายตาเสมอกันโดยยังไม่แตะบูม ส่วนอีกคนชื่อคิว ยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทีสบายกว่า
“สนใจร่วมเกมไหมครับ” ปันถาม “ถ้าไม่สะดวก พวกผมสุ่มใหม่ได้เลย”
ทุกคนกำลังมองเขา
ความรู้สึกนั้นควรทำให้เขาอยากหนี แต่กลับมีอะไรบางอย่างเปิดออกในอกเหมือนประตูที่ไม่เคยรู้ว่ามีอยู่
“เล่นครับ” บูมตอบ
คิวหัวเราะเบา ๆ อย่างเป็นมิตร แล้วยื่นมือมารอ “งั้นเบียร์ฝากผมไว้ก่อนนะครับ เดี๋ยวขึ้นบันไดแล้วหก เสียดายของ”
บูมส่งแก้วให้ คิววางมันกลับบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ก่อนผายมือไปทางเวที “เชิญครับ ผู้โชคดี”
สนุกมากครับ น่าสนใจ เรื่องสนุกมากเลยรอติดตามครับขอบคุณมาก ขอบคุณมากๆครับ น่าสนใจครับ สนุก น่าสนใจครับ ติดตาม ข อ บ คุ ณ ค รั บ รอติตตามต่อครับ
หน้า:
[1]