นักรับจ้างสารพัด "คลื่น" - ตอนที่ 4 เหนือ บุคคลในความทรงจำ
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KF94 เมื่อ 2026-9-5 23:52นักรับจ้างสารพัด "คลื่น" - ตอนที่ 4 เหนือ บุคคลในความทรงจำ
https://lh3.googleusercontent.com/d/1U3O2q_2kW0aVJLa8B0v0RaKfmHkj7iQ1คลื่น - 18 ปี - 177 ซม.
https://lh3.googleusercontent.com/d/1VRN3cTElXjwVLxj7Fg9_BNnUSYD-YYSOเก็ต - 20 ปี - 183 ซม.
"พี่จะกลับเลยหรอครับ?" ผมถามขึ้นขณะที่กำลังใส่เสื้อผ้าหลังที่เราเสร็จกิจ ไม่ต่างกันกับพี่เก็ตที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ
แสงไฟจากลานจอดรถสะท้อนใบหน้าของอีกฝ่ายเป็นช่วง ๆ ตามจังหวะไฟของร้านที่อยู่ไม่ไกล "ครับ" พี่เก็ตตอบพลางก้มมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองผม สายตาคู่นั้นไม่ได้มีแววล้อเล่นเหมือนก่อนหน้านี้ มันจริงจังจนผมเผลอชะงัก "แต่มีเรื่องหนึ่งที่พี่อยากบอกเราไว้"
"ครับ?"
"เรื่องที่คลื่นพูดก่อนหน้านี้"
ผมขมวดคิ้ว "เรื่องที่ผมบอกว่าเรายังไม่จริงจังน่ะหรอครับ?"
"อืม เรื่องนั้นแหละ" อีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่งเหมือนกำลังเลือกคำพูด "พี่รู้ว่าเราอาจมองเรื่องนี้เป็นเรื่องสนุก คลื่นเองก็คงอยากลองใช้ชีวิต อยากลองอะไรหลาย ๆ อย่าง พี่ก็ไม่ได้จะห้าม" ผมฟังเงียบ ๆ "แต่สำหรับพี่... พี่ยังอยากลองจริงจังกับเราดู" หัวใจผมเหมือนสะดุดไปจังหวะหนึ่ง พี่เก็ตไม่ได้พูดต่อทันที เขาเพียงมองหน้าผมตรง ๆ ก่อนยิ้มบาง ๆ "ไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ พี่ไม่ได้จะบังคับเรานะ"
"..."
"เอากลับไปคิดก็พอ"
ผมเม้มปาก คำพูดนั้นง่ายมาก แต่กลับทำให้ผมรู้สึกว่ามันหนักกว่าที่คิด "พี่ไม่กลัวหรอว่าผมจะยังอยากสนุกอยู่?"
"กลัวสิ" พี่เก็ตตอบทันทีจนผมหลุดหัวเราะ "แต่ถ้าพี่ชอบคลื่น พี่ก็ต้องรับในสิ่งที่คลื่นเป็นให้ได้ไม่ใช่หรอ?"
ผมมองเขานิ่ง ๆ ไม่รู้ทำไมคำตอบนั้นถึงทำให้ใจผมวูบแปลก ๆ การที่พี่เก็ตอยากอุทิศความรักให้ผมขนาดนี้มันดีแล้วจริง ๆ หรอ
"เอาเป็นว่าพี่ไม่ได้รีบ" พี่เก็ตยกมือขึ้นแตะไหล่ผมเบา ๆ ก่อนปล่อยออก "กลับไปสนุกกับเพื่อนเราเถอะ เดี๋ยวพวกนั้นจะสงสัยว่าหายไปไหนนาน"
"พี่จะไม่กลับเข้าไปด้วยจริง ๆ หรอ?" ผมถาม
"ไม่ล่ะ" เขาส่ายหน้า "พี่ว่าคลื่นคงอยากมีเวลาให้ตัวเองสักหน่อย" พี่เก็ตยิ้มให้ผมอีกครั้ง ก่อนจะกดอันล็อกประตูรถ แต่ก่อนที่ผมจะลง "คลื่น"
"ครับ?"
"คิดดี ๆ นะ" ผมสบตาเขา "พี่พูดจริง"
เพียงประโยคสั้น ๆ นั้น แต่มันกลับติดอยู่ในหัวผมตั้งแต่ที่เขาเริ่มขับรถออกไป
ผมกลับเข้าร้านด้วยความคิดที่ไม่ยอมออกไปจากหัว พี่พูดจริง
เสียงเพลงดังจนพื้นแทบสั่น ผู้คนยังคงโยกตัวไปตามจังหวะ ไฟสีต่าง ๆ สาดผ่านผู้คนจนทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด แต่ในหัวผมกลับมีเพียงประโยคเดิมวนซ้ำไปมา พี่เก็ตอยากจริงจังกับผม ส่วนผม... ผมเองก็เริ่มรู้แล้วว่าตัวเองต้องการอะไร ผมยังอยากสนุก อยากลองใช้ชีวิตในแบบที่ไม่เคยลอง อยากรู้จักผู้คนใหม่ ๆ อยากปล่อยตัวเองให้ได้สัมผัสกับความรู้สึกหลายรูปแบบโดยไม่ต้องเอากรอบเดิม ๆ มาครอบตัวเองไว้ แต่ถ้าวันหนึ่งมีใครสักคนเข้ามาแล้วผมชอบเขาจริง ๆ ผมก็คงไม่คิดจะวิ่งหนี เพียงแต่อีกฝ่ายจะต้องเข้าใจด้วยว่า... ผมยังเป็นผม คนที่อยากมีความสุข อยากสนุก และอยากลองใช้ชีวิตให้เต็มที่ ผมคงไม่สามารถกลายเป็นคนที่จริงจังกับทุกอย่างเพียงเพราะอีกฝ่ายต้องการได้ แต่ถ้าผมชอบ... ผมก็พร้อมจะพยายาม
"คิดอะไรอยู่คนเดียววะ?" เสียงนิวดังขึ้นข้าง ๆ เหมือนมันมารอดักผมที่ประตูยังไงยังงั้น
https://lh3.googleusercontent.com/d/18j3ompg6D34cdngyxEZwH3qczfQb37Z_นิว – 19 ปี – 178 ซม.
ผมหันไปมองเพื่อนที่กำลังยกแก้วขึ้นดื่ม พลางส่งอีกแก้วให้ผม "เปล่า" ผมตอบ ก่อนจะคว้าแก้วของตัวเองขึ้นมาดื่ม
"หน้ามึงไม่เหมือนเปล่าเลย"
"เสือก"
"อ้าว ไอ้นี่" นิวหัวเราะ แต่ก็ดูจะเข้าใจว่าผมคงมีเรื่องบางอย่างในใจ มันพยักหน้าเข้าใจด้วยตัวมันเอง ก่อนจะหันกลับไปสนใจเพลง
ผมถอนหายใจ เอาเถอะ คิดไปก็ไม่ได้คำตอบทั้งหมดหรอก บางที... ผมควรลองใช้ชีวิตต่อไปก่อน แล้วค่อยรู้ตัวเองทีหลังก็ได้ พอกลับมาถึงโต๊ะ ผมก็ปล่อยตัวเองไปกับบรรยากาศของร้านเต็มที่ เพลงเปลี่ยนเป็นจังหวะที่สนุกขึ้น คนรอบข้างเริ่มขยับตัวแรงกว่าเดิม ผมเองก็ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดของพี่เก็ตยังติดอยู่ในหัว หรือเพราะอยากให้ตัวเองหยุดคิดกันแน่ แต่ผมรู้แค่ว่า... ผมอยากดื่ม แก้วแล้วแก้วเล่าถูกยกขึ้นจนความร้อนจากแอลกอฮอล์ค่อย ๆ แล่นลงคอ
"คลื่น มึงช้าหน่อย" ทัพเตือน
https://lh3.googleusercontent.com/d/1F2MAiABaC05ihK0L5BO9KHUGseABrpuQทัพ – 19 ปี – 183 ซม.
"กูยังไหว" ผมตอบ
"หน้ามึงแดงแล้ว"
"ร้อน"
"ร้านมันก็ไม่ได้ร้อนขนาดนั้น"
ผมหัวเราะแล้วไม่ตอบ ร่างกายเริ่มเบา เสียงเพลงเหมือนอยู่ไกลออกไปนิดหนึ่ง ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วขยับตัวตามจังหวะเพลงโดยไม่สนใจสายตาใคร
"มึงนี่เมาแล้วจริง ๆ" ทัพบ่น แต่ก็ยังยิ้ม
ส่วนเหนือ... เหนือไม่ได้พูดอะไรเลย เขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาของเขา... มันไม่เหมือนเดิม ผมไม่ทันสังเกตในตอนแรก เพราะมัวแต่สนุกกับเสียงเพลง แต่บางครั้งที่หันกลับมา ผมจะเห็นเหนือมองผมอยู่ ไม่ใช่สายตาแบบที่เพื่อนมองคนเมา มันเหมือนคนที่กำลังพยายามปะติดปะต่ออะไรบางอย่างในหัว เหมือนเขาเห็นอะไรมา อะไรบางอย่างที่ผมไม่รู้ว่าเขาเห็น
08.00 น.
"โอ๊ย..." ผมลืมตาขึ้นมาด้วยอาการหนักหัวอย่างที่คนเมาค้างควรจะเป็น แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง ผมยกมือขึ้นกุมขมับ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง จำได้ว่าดื่มเยอะ แต่หลังจากนั้น... จำอะไรไม่ได้เลย ผมพยายามลุกขึ้นนั่ง แล้วก็ต้องชะงัก ความรู้สึกเจ็บและระบมบริเวณช่วงล่างทำให้ผมขมวดคิ้ว "อะไรของกูวะ..." มันไม่ใช่ความรู้สึกเดียวกับเมื่อคืน ไม่ใช่จากพี่เก็ตแน่ ๆ ถ้าอย่างนั้น... มันเกิดอะไรขึ้น? ผมนั่งนิ่งอยู่บนเตียง แล้วสมองที่จำอะไรได้แม่นยำเกินกว่าคนทั่วไปก็เริ่มทำงาน ผมหลับตา พยายามย้อนกลับไป เสียงเพลง... โต๊ะ... แก้วเหล้า... นิว... ทัพ... เหนือ... ผมพยายามดึงทุกภาพที่อยู่ในความทรงจำออกมา ทีละภาพ ทีละเหตุการณ์ เหมือนกำลังเปิดไฟล์จำนวนมหาศาลในหัวตัวเอง "เมื่อคืน..." ผมพึมพำ "กูทำอะไรไปวะ" ภาพหนึ่งโผล่ขึ้นมา หน้าร้านเหล้า หลังเที่ยงคืน ทุกคนกำลังแยกย้ายกันกลับ
เหนือพยายามประคองไอ้ใต้ที่เมาจนแทบยืนไม่ตรง เสื้อเชิ้ตที่ใส่มาตอนแรกยับจนแทบไม่เหลือทรง ส่วนรองเท้าก็เกือบหลุดออกจากเท้า ปากบอกว่าไหว แต่ตัวเนี่ยเหลวไม่ไหว สุดท้ายเหนือก็ต้องขับรถพาน้องตัวเองส่งกลับบ้าน พร้อมด้วยไปส่งจินกับปิ๊ก ทางอีกฝั่ง บูมที่ยังพอมีสติอยู่อีกคนก็ได้รับหน้าที่ไปส่งออโต้
ส่วนผม... ผมจำได้ว่าแทบจะยืนไม่ไหว
"มึงอะ คลื่น?" นิวถาม เพราะรถทั้งสามก็ยังว่าง เหนือ บูม แล้วก็นิว
"กูไปส่งเอง" ทัพตอบ
"ด้วยรถกู?" นิวสงสัย
"ก็เออไง รถมึง มึงก็ขับดิ" ทัพตอบหน้าด้าน ๆ
"ควย ถ้างั้นก็บอกว่ากูไปส่งเถอะสัส" นิวสวน
ผมหันไปมองทัพในความทรงจำ ทัพกำลังเดินเข้ามาประคองแขนผม "ไหวไหม?" ทัพถาม
"ไหว..." ผมตอบ ในขณะที่ร่างก็เหลวไม่ต่างจากไอ้ใต้เท่าไหร่ โชคดีที่ทัพมาประคองทัน ไม่งั้นเหลวลงพื้นไปแล้ว
"ไม่ไหวก็บอก"
"กูไหวจริง ๆ" ผมจำได้ว่าตัวเองพูดแบบนั้น ก่อนที่ผมจะหลับตาลงจากความเมาและอ่อนล้าของร่างกาย แต่ประสาทการได้ยินยังคงทำงานอยู่ แล้วผมก็ได้ยินเสียงหนึ่ง ไอ้เหนือ? เหมือนมันก็พยายามจะเอาตัวผมไปส่ง (ควย แย่งกันทำไม) แต่สุดท้ายไอ้ทัพก็ได้สิทธิ์นั้นไปเพราะทางไปคอนโดผมมันคนละทางกับเหนือมัน แล้วเหมือนผมจะฟุ่บไปจังหวะนั้น รู้ตัวอีกที ก็น่าจะอยู่บนรถแล้ว ตายังไม่ทำงานเหมือนเดิม แต่หูยังพอได้ยินอยู่บ้าง
รถของนิวเคลื่อนออกจากหน้าร้าน ผมนั่งอยู่เบาะหลัง โดยมีทัพคอยประคองไม่ให้หัวผมกระแทกกระจก ส่วนนิวเป็นคนขับ "ไอ้คลื่น" นิวเรียกผม
"ฮือ... อะราย"
"มึงเมาแบบนี้แล้วน่ากลัวว่ะ"
"กูม่ายด้ายมาววว"
"มึงพูดเสียงอ้อแอ้แล้ว"
ทัพหัวเราะเบา ๆ "ปล่อยมันเถอะ"
นิวมองกระจกหลัง "ว่าแต่ทัพ"
"ว่า?"
"มึงดูเป็นห่วงมันจังวะ ในฐานะที่กูเป็นเพื่อนมึงมานาน มึงดูใส่ใจเพื่อนคนนี้เป็นพิเศษนะ" นิวบอก
ทัพเงียบ ผมว่ามันคงพยายามสังเกตว่าผมยังมีสติพอที่จะจำได้ไหม "อะไร?"
"ก็ถามเฉย ๆ"
"เพื่อนกัน" และมันคงคิดว่าไม่เสี่ยงดีกว่าเลยตอบอย่างนั้น แต่เสียงมันกลับเบากว่าปกติ
นิวหัวเราะ "เพื่อนกันต้องมองขนาดนั้นเลยหรอ?"
"มึงขับรถไป"
"กูก็ขับอยู่"
"ขับเงียบ ๆ อะ"
"เออ ๆ ควยเอ๊ย มีแต่คนใช้งานกู"
ภาพความทรงจำหยุดชั่วครู่ หัวใจผมเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เพราะผมรู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น หรืออย่างน้อย... ผมก็กำลังจะรู้
รถของนิวจอดหน้าคอนโด "ถึงแล้ว" นิวหันกลับมามอง สังเกตสักพัก ก่อนจะบอก "กูรอข้างล่างนะ ทัพ มึงพามันขึ้นไปที"
ทัพมองนิวสักพัก ก่อนจะตอบ "เออ" ทัพเปิดประตูฝั่งผม "ลุกไหวไหม?" ผมจำได้ว่าตัวเองส่ายหน้า จากนั้นแขนของทัพก็พาดผ่านไหล่ผม ก่อนที่มันจะอุ้มพาผมขึ้นไปบนห้องไป ผมที่งัวเงียเล็กน้อย แต่ก็ยังกดเลขห้องถูก เก่งจริง ๆ ตัวผม
จากนั้นผมก็... ผมเห็นตัวเองนั่งอยู่บนเตียง ส่วนทัพเดินไปหยิบน้ำ "ดื่มหน่อย"
ผมรับแก้วมา "ขอบใจ..."
"อาบน้ำไหวไหม?"
ผมส่ายหน้า
สุดท้ายมันก็จัดการดูแลผมเท่าที่ทำได้ หาน้ำให้ เช็ดตัวให้ จัดหมอน จัดผ้าห่ม แล้วนั่งอยู่ข้างเตียงจนแน่ใจว่าผมหลับ แบบกึ่ง ๆ อะนะ บางทีผมก็กลัวความสามารถตัวเอง ขนาดที่ยังนั่งนึกอยู่แบบนี้ ผมยังจำคำพูดและสัมผัสของมันได้อย่างชัดเจน แต่ทัพไม่รู้แบบนั้น มันคิดว่าผมหลับแล้ว ก่อนจะลุกขึ้น มันคงจ้องผมอยู่นาน ก่อนจะก้มลงมาแตะจูบเบา ๆ ที่หน้าผาก
"ฮะ?" ผมในปัจจุบันแทบบ้า
ส่วนผมในความทรงจำไม่ได้ตอบสนองอะไร เพราะตอนนั้นสติแทบไม่เหลือแล้ว
"กูชอบมึงนะ คลื่น" เสียงของทัพเบามาก "แต่กูคิดว่าพรุ่งนี้มึงคงจำไม่ได้หรอก กูอยากนะ กูอยากบอกชอบมึงแบบที่พี่เก็ตทำ แต่กูไม่กล้าว่ะ ถ้ากูเสียมึงไปแล้วกูจะทำยังไงวะ..." จากนั้นมันก็เดินออกไป ประตูห้องปิดลง
ผมในปัจจุบันนั่งนิ่ง กูจำได้หมดครับไอ้ทัพ "เดี๋ยวนะ... ไอ้ทัพชอบกู?" ผมขยี้หัวตัวเองใหญ่ ทำไมมีแต่อะไรที่ชวนปวดหัวแบบนี้วะ นี่ที่ผ่านมามันชอบผมมาตลอดเลยหรอ ยิ่งคิด... "โอ๊ย เชี่ยเอ๊ย" ภาพในอดีต การกระทำต่าง ๆ ของมันก็ยิ่งชัดเจน ทำไมพอเป็นคนใกล้ตัวผมถึงมองไม่ออกกันนะ
แต่เดี๋ยวนะ ถ้าทัพกลับไปแล้ว... ถ้าอาการเจ็บนี่ไม่ใช่เพราะพี่เก็ต... แล้วก็ไอ้ทัพ หรือว่า... "อย่าบอกนะว่า..." ผมรีบหลับตา เร่งความทรงจำต่อ
หลังจากทัพกลับไป ผมจำได้ว่าตัวเองร้อนมาก ร้อนจนรู้สึกเหมือนตัวเองนอนอยู่ใต้แดด ผมจึงถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นเพื่อให้ตัวเองสบายขึ้น จากนั้น... เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น... เสียงไอ้เหนือ มันบอกว่าอยู่หน้าห้องผม แล้วก็ขอรหัสห้องผม ส่วนผมก็พึมพำรหัสห้องไปให้ ไม่นานนัก ประตูก็เปิด เหนือเดินเข้ามา "มึงโอเคไหม?" เหนือถาม
https://lh3.googleusercontent.com/d/1qobRB8ANgHtgrlExrLHUqi64-R95dkpfเหนือ – 19 ปี – 180 ซม.
แล้วเขาก็เห็นสภาพห้อง รวมถึงตัวผม อีกฝ่ายนิ่งไป "คลื่น..."
ผมจำได้ว่าตัวเองเงยหน้าขึ้นมอง ความเมายังไม่หาย แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับชัดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ผมมองหน้าเพื่อน มองดวงตาคู่นั้น แล้วพูดอะไรบางอย่างออกไป "เย็ดกูที" ผมเป็นฝ่ายเข้าใกล้เขาก่อน
เหนือพยายามถอย "มึงเมาอยู่"
"กูรู้"
"คลื่น..."
"กูรู้ว่ากูทำอะไรอยู่" ก็เหี้ยล่ะ มีแต่ความเงี่ยนชัด ๆ ตัวผม เหนือในภาพความทรงจำของผมชัดเจนทุกอณู แต่ความรู้สึกในตอนนั้นกลับยิ่งชัดกว่ามาก ความลังเล ความดึงดูด ความเงียบระหว่างเรา เหนือพยายามห้ามตัวเองอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายความรู้สึกที่เก็บเอาไว้ระหว่างเพื่อนมานานก็เหมือนจะเอาชนะทุกอย่าง หลังจากนั้น... ความทรงจำที่ไม่คิดว่าผมจะทำมันก็ฉายให้ผมเห็นชัดอีกครั้ง ทั้งภาพ สัมผัส ความรู้สึก
ผมเดินเข้าไปทั้งที่ร่างยังเปลือยเปล่าอยู่ ดึงข้อมือของเหนือให้เขามาที่เตียงแล้วนั่งลงตรงขอบ เหนือพยายามจับข้อมือผมไว้ "คลื่น... มึงไม่รู้ตัว"
"รู้สิ" ผมยิ้มเยิ้มอย่างเมามายและหื่น "กูอยากให้มึงเย็ด... แรง ๆ ด้วย"
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง เหมือนกำลังสู้กับตัวเอง สุดท้ายลมหายใจที่หนักขึ้นก็บอกคำตอบ มือใหญ่ดันไหล่ผมลงนอนหงายบนเตียง แล้วตัวเขาคลานทับตามมา "หวังว่า... มึงจะไม่มาเสียใจทีหลังนะ" เขากระซิบข้างหู น้ำเสียงยังเรียบ แต่มีอะไรบางอย่างที่ร้อนแรงซ่อนอยู่ "แต่มีเงื่อนไข"
"อะไรวะ?"
"ไม่สด" เหนือพูดตรง ๆ "มึงเมาอยู่ กูไม่ทำแบบนั้น เดี๋ยวมีสติก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
ผมทำหน้าบึ้ง "ขี้งก..."
"ไม่ใช่ขี้งก" เขากัดเบา ๆ ที่ใบหูผม "กูแค่ไม่อยากให้มึงตื่นมาแล้วเกลียดตัวเอง... หรือเกลียดกู"
คำพูดนั้นทำให้ผมเงียบไปชั่วขณะ แต่ความเงี่ยนก็ยังไม่ยอมแพ้ ผมยกสะโพกขึ้นเสียดสีกับเป้ากางเกงของเขา "งั้นใส่ถุงสิ... แต่เย็ดแรง ๆ นะ ไอ้เนิร์ด"
เหนือหัวเราะสั้น ๆ ในลำคอ เสียงนั้นต่ำและดังก้องในอก มือดันแว่นที่สวมอยู่ขึ้นเล็กน้อย "เนิร์ด?"
"อือ... ก็หน้าตาแบบมึง น่าจะเย็ดเบา ๆ สุภาพ ๆ" ผมยั่ว "แต่กูอยากได้แบบดุ ๆ"
"งั้นมึงได้ตามนั้น" เขาถอดเสื้อตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยไหล่กว้างและอกที่หนาแน่น แม้จะไม่ได้โชว์กล้ามเนื้อแบบนักกีฬา แต่ความแข็งแรงของร่างกายชัดเจน ผมยื่นมือไปลูบหน้าท้องเขา นิ้วไถลงไปที่ขอบกางเกง
เหนือจับมือผมไว้ "อย่ารีบดิ" แต่ตัวเขากลับถอดกางเกงและกางเกงในตัวเองออกในจังหวะถัดมา ควยแข็งตั้งชันดีดตัวขึ้นมา แท่งกว่า 8 นิ้ว รอบวง 54 เส้นเลือดปูดชัด
ผมกลืนน้ำลาย "ใหญ่ดีนะ... เนิร์ด"
เขาไม่ตอบ เพียงก้มลงจูบผมอย่างหนักแน่น ลิ้นรุกเข้ามาทันที จ๊วบ! จ๊าบ! จ๊วบ! จ๊าบ! มือเลื่อนลงไปถอดกางเกงในที่เหลือของผมทิ้ง ควยของผมดีดตัวขึ้นมาโดนท้องเขา "เงี่ยนขนาดนี้เลย?" เหนือกระซิบขณะที่นิ้วมือลูบไปตามลำควยผม
"ก็มึงมาช้าไง..." ผมคราง
เขาฉีกซองถุงยางที่หยิบจากกระเป๋ากางเกงตัวเอง สวมให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วนำนิ้วที่ชุบเจลจากขวดเล็กที่มาจากกางเกงตัวเองเช่นกัน
"เตรียมมาด้วย?"
"ก็... พกไว้ตลอด เผื่อมีโอกาส"
"อืมม..." ผมครางเมื่อนิ้วหนึ่งดันเข้าไป "มึง... ทำเก่งจัง"
"เนิร์ดก็ไม่จำเป็นว่าต้องเย็ดไม่เป็นไหมวะ?" "กูจำได้ว่าเมื่อเช้ามึงยังบวมอยู่เลย ยาได้ผลดีนะ" เขากระซิบ นิ้วขยับเข้าออกช้า ๆ "แต่ก็ต้องระวังหน่อย"
"ไม่ต้องระวัง..." ผมดันสะโพกสวน "แทงเลย"
เหนือเพิ่มเป็นสองนิ้ว ขยายรูที่ยังระบมเล็กน้อยให้กว้างขึ้น ความเจ็บปนเสียวทำให้ผมครางลั่น "เจ็บไหม?"
"เจ็บ... แต่เสียว" ผมหอบ "เย็ดได้แล้ว กูทนไม่ไหว"
เขาถอนนิ้วออก จัดท่าให้ผมยกขาพาดบ่า แล้วเอาหัวควยแตะที่ทางเข้า "หายใจ" เขาเตือน แล้วค่อย ๆ ดันเข้าไป
"อืก!... เชี่ยยย..." ผมครางยาว ความหนาของเขาทำให้รู้สึกเต็มไปหมด
เหนือหยุดเมื่อเข้าไปสุด รอให้ผมปรับตัว มือลูบต้นขาผมวน ๆ "ไหวไหม?"
"ไหว... ขยับสิ" ผมกระซิบ "แรง ๆ เลย"
เขาเริ่มเคลื่อนไหว ช้าก่อน แล้วเร่งความเร็วขึ้นทีละนิด เสียงเนื้อกระทบกันดัง ตับ!... ตับ!... ตับ!... ตับ!... ตับ!... ตับ!... ในห้อง ผมครางไม่หยุด "อ๊า... เหนือ... ลึก..." จังหวะของเขาหนักและมั่นคง ไม่ใช่แบบเร่งรีบของคนหิว แต่เป็นแบบที่ตั้งใจให้ทุกการกระแทกโดนจุด มือข้างหนึ่งจับข้อเท้าผมไว้ อีกข้างกดลงที่ท้องน้อยตรงจุดที่ควยเขาเสียดสีภายใน "มึง... เย็ดดุจังวะ" ผมพูดเสียงสั่น "หน้าตาเนิร์ดขนาดนี้..."
"กูบอกแล้ว แฮ่ก ๆ ซี๊ด!" เขาหอบเบา ๆ แต่ยังคุมเสียงได้ "มึงได้ตามที่ขอ" ก่อนที่เหนือจะเปลี่ยนท่า ให้ผมคว่ำลง ยกสะโพกสูง แล้วกระแทกจากด้านหลังแรงขึ้น มือข้างหนึ่งรัดเอวผม อีกข้างตบก้นเบา ๆ เป็นจังหวะ
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงดังขึ้นชัด ผมครางจมูกชิดกับหมอน "อ๊า! แรง... ดี... แบบนั้น อือ! โคตรดี เสียวสัส อือ!"
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
"คลื่น" เสียงของเหนือดังขึ้นข้างหู ขณะที่ยังคงกระแทกไม่หยุด "กู... ชอบมึง"
ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!
ผมหันมามองอีกฝ่ายที่อยู่ด้านหลัง ความเสียวท่วมท้นทำให้ประโยคนั้นเข้าหูช้าไปหน่อย "ห้ะ...?"
"กูชอบมึง ซี๊ด!" เหนือกล่าวซ้ำ น้ำเสียงยังเรียบแต่หนักแน่น "อืม! เชี่ย... ชอบมานานแล้ว... ตั้งแต่ก่อนมึงจะรู้ตัวด้วยซ้ำ"
"อืมม... ดี..." ผมตอบส่ง ๆ เพราะตอนนี้สมองมีแต่ความเงี่ยน "เย็ดต่อ... อย่าหยุด..."
ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!
เหนือหัวเราะสั้น ๆ ในลำคอ เสียงนั้นต่ำและดังก้อง "มึงตอบแบบนั้นเลย?"
"ก็กำลังเงี่ยนอยู่... มึงแม่ง... อือ! อ๊า... แฮ่ก ๆ อือ!" ผมหอบ "ค่อยคุยทีหลัง... ตอนนี้เย็ดกูก่อน"
เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงเร่งความเร็วขึ้นอีก กระแทกแรงและลึกจนเตียงดังเอี๊ยด มือเลื่อนไปจับควยผมขึ้นลงตามจังหวะ "จะเสร็จ..." ผมเตือน
"เสร็จพร้อมกัน" เหนือตอบ แล้วกระแทกสุดแรงหลายที
"กู- อ๊า... แตก... อ๊าาา!" ผมน้ำแตกคามือเหนือมัน รูบีบรัดควยเขาแน่น
"กูก็- อือ!" เหนือตัวเกร็งตาม ฝังลึก แล้วปล่อยภายในถุง หายใจหอบหนักลงบนหลังผม ร่างทั้งสองทรุดลงซ้อนกัน เหงื่อชุ่มตัว ห้องเงียบลงเหลือเพียงเสียงหายใจ เหนือยังคงคาอยู่ข้างใน มือลูบหลังผมช้า ๆ "พรุ่งนี้... มึงคงจำได้ทั้งหมด"
"อือ... ค่อยคุย... พรุ่งนี้..." ผมพูดเสียงอ่อนแรง แต่พอประโยคนั้นจบลง ความร้อนในตัวก็ยังไม่ยอมดับสนิท ควยที่เพิ่งเสร็จยังค้างนิ่ม ๆ แต่รูที่ถูกเย็ดไปเมื่อกี้ยังเต้นตุบ ๆ อยากได้อีก ผมขยับสะโพกถูไปมาเบา ๆ รู้สึกถึงถุงยางที่ยังอุ่นและแข็งค้างอยู่ในตัว "แต่... ขออีกน้ำได้ไหม" ผมกระซิบเสียงแหบ "ตอนนี้... กูยังเงี่ยนอยู่"
เหนือตัวแข็งขึ้นทันที มือที่ลูบหลังหยุดนิ่ง "คลื่น... มึงเพิ่งเสร็จ"
"รู้" ผมหันไปมองเขาตาเขม็ง ปากยิ้มบาง ๆ อย่างหื่นกระหาย "แต่กูอยากให้มึงเย็ดต่อ... ยังไม่พอ"
เหนือถอนหายใจยาว มือเลื่อนลงไปบีบก้นผมแรง ๆ "มึงจะตายเอา"
"ก็เย็ดกูให้ตายเลยดิ" ผมดันสะโพกถอยหลังให้ควยเขากระแทกเข้าไปสุดอีกครั้ง "ใส่ถุงใหม่... แล้วเย็ดกูต่อ แรง ๆ เหมือนเมื่อกี้"
เหนือนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วดึงตัวออกช้า ๆ เสียง พลั้ก! ดังเบา ๆ เมื่อหัวควยหลุดจากรู ผมครางในลำคอทันทีที่รู้สึกถึงความว่างเปล่า เขาฉีกซองใหม่ ถอดถุงเก่าทิ้ง แล้วสวมถุงใหม่อย่างรวดเร็ว น้ำหล่อลื่นถูกเทลงบนควยตัวเองและรูของผมที่ยังบวมแดง นิ้วสองนิ้วของเขาดันเข้าไปวน ๆ อีกครั้ง ขยายให้พร้อม
"อืมม... มึง... เร็ว ๆ" ผมคราง
คราวนี้เขาไม่รอ ยกสะโพกผมสูง หัวควยแตะที่ทางเข้าแล้วกระแทกเข้าไปทีเดียวสุดลำ
"อ๊าาา!" ผมร้องออกมาดัง มือกำผ้าปูที่นอนแน่น ความหนาและความยาวที่พุ่งเข้ามาเต็ม ๆ ทำให้ตาพร่า
เหนือไม่ให้เวลาปรับตัว เริ่มกระแทกแรงและเร็วทันที เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องห้อง ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! แรงจนเตียงโยกไปมา "มึงขอเอง" เขาหอบข้างหู มือข้างหนึ่งรัดเอวผมไว้แน่น อีกข้างตบก้นดังแปะ ๆ เป็นจังหวะ "กูจะเย็ดจนมึงเดินไม่ได้พรุ่งนี้"
ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!
"อืก... ดี... เย็ดแรงกว่านี้สิ... ไอ้เนิร์ด" ผมหอบครางไม่หยุด สะโพกดันสวนกลับทุกครั้งที่เขาพุ่งเข้ามา
เขาเปลี่ยนจังหวะ ดึงออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปสุดแรง ซ้ำ ๆ ลึก ๆ โดนจุดจนผมตัวสั่น น้ำลายไหลออกมุมปากโดยไม่รู้ตัว "คลื่น... รูมึง... บีบกูแน่นชิบหาย อืม!" เสียงของเขาต่ำและแหบ "มึงชอบขนาดนี้เลย?"
"ชอบ... อ๊า... ชอบที่มึงเย็ดกู... แรง ๆ แบบนี้" ผมตอบเสียงสั่น
เหนือลุกขึ้นนั่งพลางดึงผมให้ลุกขึ้นนั่งทับควยเขา หันหลังให้ แล้วจับสะโพกผมยกขึ้นลง บังคับจังหวะให้กระแทกแรงขึ้นอีก มือข้างหนึ่งเลื้อยไปด้านหน้าจับควยผมที่แข็งขึ้นมาอีกครั้ง ขึ้นลงเร็ว ๆ ตามจังหวะที่เขาเย็ด "เสร็จอีกน้ำสิ" เขากระซิบที่ใบหู ฟันกัดเบา ๆ ที่ไหล่ "กูอยากเห็นมึงพุ่งตอนที่กูยังเย็ดอยู่"
ผมเอนหลังพิงอกเขา หัวเอียงไปให้เขาเลียคอ ร่างกายสั่นเทาจากทั้งความเสียวและความเมาที่ยังค้าง "จะ... จะเสร็จ... เหนือ... เร็ว..."
เขาเร่งความเร็วสุดแรง กระแทกถี่และลึกจนผมร้องไม่ออก มือที่จับควยผมบีบแน่นขึ้น "อ๊าาา!" ผมเสร็จอีกครั้ง น้ำพุ่งกระจายเปียกมือเขาและท้องตัวเอง รูบีบรัดควยเขาเป็นจังหวะแรง ๆ
"แตกแล้วสัส!" เหนือตัวเกร็งตาม ฝังลึกสุด แล้วปล่อยภายในถุงเป็นน้ำที่สอง หายใจหอบหนักลงบนไหล่ผม
ร่างทั้งสองทรุดลงอีกครั้ง คราวนี้เหนือดึงออกช้า ๆ ถอดถุงทิ้ง แล้วกอดผมจากด้านหลังแน่น "พอแล้วนะ..." เขากระซิบเสียงอ่อนลง "พรุ่งนี้มึงคงลุกไม่ขึ้นจริง ๆ"
ผมยิ้มอย่างหมดแรง ตาปิดลงทีละน้อย "ก็ดี... อย่างน้อยกูจะจำได้ว่าไอ้เนิร์ดคนนี้... เย็ดดุชิบหาย"
เหนือหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ มือลูบท้องผมวน ๆ "นอนได้แล้ว... คลื่น"
ผมลืมตาขึ้นทันทีที่นึกเสร็จ "เหี้ย..." ความจริงทุกอย่างต่อกันพอดี ไม่น่าล่ะ ก็ว่าทำถึงเจ็บรูขนาดนี้ โดนเย็ดตั้งสองน้ำ
แต่เดี๋ยวนะ... ผมจำได้ว่าหลังจากนั้นผมนอนอยู่บนเตียง และเหนือก็อยู่ด้วย งั้นหมายความว่า... ผมรีบลุกจากเตียง เดินออกจากห้องนอนแบบสภาพไม่เต็มร้อยเท่าไหร่ แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้ผมหยุดนิ่ง เหนือกำลังยืนอยู่ในครัว ท่อนบนเปลือยเปล่า เหลือเพียงกางเกงขายาว เขากำลังทำอาหารอย่างใจเย็นราวกับเมื่อคืนไม่ได้เกิดอะไรขึ้น
"..."
เหนือหันมา "ตื่นแล้วหรอ?"
ผมยืนค้าง "มึง..."
"หิวไหม?"
"มึงมาทำอะไรในห้องกู?" ผมถามถึงเมื่อคืน
เหนือเลิกคิ้ว "ทำข้าว"
"กูหมายถึงเมื่อคืน!"
เขามองหน้าผมอยู่สองวินาที แล้วถอนหายใจ "ก็นึกแล้วว่ามึงต้องจำได้"
"กูจำได้"
"ก็แค่จะมาเช็กว่ามึงสบายดีไหม ใครคิดวะว่ามาถึงแล้วจะโดน..." เหนือหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันกลับไปตักอาหารใส่จาน
ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะอย่างคนยังตั้งสติไม่ทัน "กูขอโทษ"
เหนือวางจานลงตรงหน้า "เรื่องอะไร?"
"ทุกเรื่อง"
"ถ้ามึงจำได้จริง..." เหนือนั่งลงฝั่งตรงข้าม "มึงก็น่าจะรู้ว่ากูบอกชอบมึงไปเมื่อคืนนี้"
ผมเงียบ
"สำหรับกูยังไงก็กำไรอยู่แล้ว" เหนือพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ "อยู่ที่มึงมากกว่า"
ผมมองหน้าเขา คำพูดนั้นไม่ได้กดดัน ไม่มีการบังคับให้ผมตอบ ไม่มีแม้แต่คำถามว่าผมจะเลือกเขาหรือไม่ มันกลับทำให้ผมรู้สึกว่า... เหนือดูมีเสน่ห์ขึ้นมาอย่างประหลาด หรือบางที... อาจเป็นเพราะตอนนี้ผมเริ่มมองผู้ชายด้วยสายตาแบบที่ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว "กูยังตอบมึงไม่ได้" ผมพูดตามตรง
เหนือพยักหน้า "ก็ไม่ต้องตอบ" จากนั้นเขายื่นช้อนมาให้ "กินก่อน มึงแฮงค์อยู่" เมนูง่าย ๆ อย่างโจ๊กอยู่ตรงหน้าผม เหนือมันคงสั่งมา
ผมรับมาอย่างงง ๆ แล้วเริ่มกินข้าว ระหว่างนั้น ผมเล่าให้เหนือฟังทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องของสิงโต เรื่องที่ผมรู้สึกผิด เรื่องพี่เก็ต เรื่องเมื่อคืน รวมถึงความคิดของผมที่กำลังเปลี่ยนไป เหนือฟังจนจบโดยไม่ขัด "แล้วมึงคิดว่าไง?" ผมถาม
เหนือวางช้อนลง "อยากทำอะไรก็ทำ"
"..."
"ขอแค่อย่าปัดกูทิ้งออกจากชีวิตพอ"
ผมมองหน้าเขา
"สุดท้ายมึงจะเลือกอะไร กูไม่รู้หรอก" เหนือยิ้มบาง ๆ "กูขอแค่มีโอกาสได้จีบมึงพอ"
คำพูดนั้นทำให้ผมรู้สึกผิด แต่ขณะเดียวกัน... ผมก็รู้สึกดี ดีอย่างที่ไม่อยากยอมรับ บางทีผมอาจไม่จำเป็นต้องเลือกทุกอย่างในวันนี้ บางทีผมเพียงแค่ต้องยอมรับกับตัวเองว่า... ผมอยากใช้ชีวิตแบบไหน ผมอยากมีความสัมพันธ์กับใคร และผมรู้สึกอย่างไร ต่อจากนี้ผมจะไม่โกหกตัวเอง ไม่ปิดบังความรู้สึก ถ้าสนใจใคร ผมจะให้โอกาส ถ้ารู้สึกดี ผมจะยอมรับ และถ้าใครอยากจริงจังกับผม... ผมก็จะลองจริงจังด้วย ตราบใดที่อีกฝ่ายรับตัวตนของผมได้ "ขอบใจมากนะมึง" ผมพูดเบา ๆ
เหนือยิ้ม "ไม่เป็นไร" เขาขยับเข้ามาใกล้
ผมเลิกคิ้ว "อะไร?"
"กูเห็นว่ามึงก็ยังเดินได้สบาย กูขออีกรอบได้ปะ?"
ผมหัวเราะ "มึงนี่มัน..."
เสียงโทรศัพท์ของเหนือดังขึ้นพอดี เขาหยิบขึ้นมาดู "แม่" ก่อนจะกดตัดสาย แต่ไม่ถึงสิบวินาที โทรศัพท์ก็ดังอีก
"รับเถอะ" ผมบอก
"เดี๋ยวค่อยรับ"
"รับไปเถอะ เผื่อมีธุระ"
ครั้งที่สามดังขึ้น เหนือถอนหายใจแล้วกดรับ "ครับแม่..." สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที "ตอนนี้หรอครับ?"
ผมมองอยู่เงียบ ๆ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องด่วนจริง ๆ ไม่กี่นาทีต่อมาเหนือก็วางสาย "กูต้องกลับแล้ว"
"อือ ไปเถอะ"
"ไว้คุยกัน"
"ได้"
เหนือหยิบเสื้อขึ้นมาสวม ก่อนจะเดินออกจากห้อง แต่ก่อนปิดประตู เขาหันกลับมา "คลื่น"
"ฮืม?"
"เรื่องที่กูพูดไป... กูรอคำตอบได้"
ผมยิ้ม "รู้แล้ว"
ประตูปิดลง ผมนั่งอยู่คนเดียวอีกพักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาว เมื่อคืนเกิดเรื่องมากเกินไปจริง ๆ แต่แปลก... ครั้งนี้ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังเข้าใจตัวเองมากขึ้น
หลังจากเหนือกลับไปได้ไม่นาน โทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น "ฮัลโหลครับ?"
"คลื่นใช่ไหม?" เสียงผู้หญิงคุ้นหูดังจากปลายสาย
"ครับ พี่ฟ้า?" พี่ฟ้า เจ้าของร้านคาเฟ่ BLUE คาเฟ่ใกล้มหา’ลัยที่นักรับจ้างสารพัดอย่างผมเคยไปทำงานพิเศษ พวกเราค่อนข้างสนิทกันอยู่ในระดับนึง
"พี่มีเรื่องอยากรบกวนหน่อย"
"ครับ ว่าไง?"
"บาริสต้าที่ร้านพี่ป่วยกะทันหันทั้งสองคนเลย"
ผมขมวดคิ้ว "ทั้งสองคน?"
"ใช่" เธอถอนหายใจ "ตอนนี้เหลือแต่ลูกพี่ที่พอช่วยงานได้ โชคดีที่โรงเรียนพี่หยุดพอดีน่ะ แต่ก็ยังขาดอีกคน ถ้าจะหาคนใหม่ตอนนี้ก็คงไม่ทัน แถมต้องสอนกันใหม่อีก"
"อ๋อ แล้วพี่ก็เลยโทรหาผม อัจฉริยะนักชงกาแฟอย่างผมสินะ"
"ใช่จ้ะ ถ้ามันไม่ด่วนจริง ๆ พี่ก็ไม่อยากขอร้องกระทันหันขนาดนี้หรอก" น้ำเสียงของเธอฟังดูเกรงใจมาก "พี่นึกถึงคลื่น เพราะเราจำอะไรได้เร็วมาก เมนูใหม่ก็อาจจะมี แต่เครื่องมือมันก็เดิม ๆ แค่จำสูตรเพิ่ม พี่คิดว่าคลื่นน่าจะทำได้ เราว่างใช่ไหม?"
ผมหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมาเปิดตารางชีวิต วันนี้... ไม่มีเรียน ไม่มีงาน ว่างทั้งวัน "พี่ต้องการให้ผมช่วยกี่โมงครับ?"
"ตั้งแต่สาย ๆ ไปจนถึงเย็นหรือค่ำเลย ถ้าไหว"
"ได้ครับ"
"จริงหรอ?"
"ครับ ยังไงวันนี้ผมก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว"
"ขอบใจมากนะคลื่น พี่รู้สึกผิดจริง ๆ ที่เรียกกะทันหัน"
"ไม่เป็นไรครับ ถือว่าได้งานเพิ่ม"
พี่ฟ้าหัวเราะอย่างโล่งอก "งั้นเจอกันประมาณสิบโมงครึ่งนะ"
"ครับ" หลังวางสาย ผมมองตารางตัวเองอีกครั้ง แล้วหัวเราะเบา ๆ ชีวิตผมนี่มันยุ่งขึ้นทุกวันจริง ๆ
END
TO BE CONTINUED
{:5_120:} ขอบคุณค้าบ ขอบคุณครับ ขอบคุณค้าบ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สนุกดี มาต่อไวๆนะครับ ขอคุณครับ สุดจัด {:5_120:} เล่าเรื่องได้น่าติดตามดีครับ สนุกครับ กะไว้แล้ว เสววว เสียววว ขอบคุณค้าบ ขอบคุณครับ {:5_119:}