อสังหาป่าเดียวกัน ตอนที่ 9 ( 02 09 69 )
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-9-3 12:00{:7_361:}กระเทยเฒ่าเล่าเรื่องเสียว{:7_361:}{:7_363:}คิดถึง...ขออนุญาตกลับมางานเขียนอีกรอบนะค่ะ{:7_363:}
{:7_362:}อสังหาป่าเดียวกัน{:7_362:}
https://www.g4guys.com/data/attachment/album/202608/20/210824myca1ios6aioywih.jpg
ตอนที่ 9 : บุญคุณต้องตอบแทนอย่างสาสมต่อจากตอนที่แล้ว
{:7_361:}
ไอความร้อนชื้นยามต้นดึกแล่นผ่านละอองมืด
ฝูงแมลงเม่าที่บินตีกระทบแสงไฟนีออนที่สว่างจ้า
กลิ่นเบียร์ กลิ่นเหล้า คละกลิ่นกับกลิ่นเหงื่อไคลดิบๆ
ของชายหนุ่มรากหญ้าที่อบอวนฟุ้งกระจายไปทั่วลานกว้าง
หน้าซุ้มคาราโอเกะ
เสียงแก้วหนาๆ ชนกันดังกังวานก้อง ผสานเสียงหัวเราะโห่ร้อง
คึกคะนองของเด็กหนุ่มนับร้อยที่เมามายกินดื่มอย่างสะใจ
ทว่าในมุมมืดริมซุ้มไม้ไผ่
ปรีชายืนกอดอกผายไหล่ นัยน์ตาเรียวยาวหลังกรอบแว่น
ฉายแววสุขุมลุ่มลึก เขากวาดสายตามองเรือนร่าง
ของวัยคึกที่กำลังกอดคอร้องเพลงกันอย่างมีความสุข
ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะไปหยุดนิ่งลงที่ร่างของ ผอ. หน้าเลือด
แววตาเหี้ยมเกรียมก่อนจะถูกปรับให้ละมุล
ผอ. กำลังนั่งคอตก วางหน้าแทบชิดโต๊ะหินอ่อน
นัยน์ตาลูกแก้วฉายแววสับสน มึนงงจนถึงขีดสุด
สมองที่อาบด้วยแอลกอฮอร์เข้มข้น พยายามคิดหาคำตอบ
แต่กลับคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกสักที
*อีเขียว ไอ้โด่ง ไอ้เข้ม... พวกมันไปเอาเงินสดตั้งล้านเจ็ดมาจากไหน?
แล้วเงินอีกสามแสนที่พวกมันยกมาเกทับกันนี่อีก?
หรือจะเป็นไอ้หนุ่มหน้าหล่อแต่งตัวดีคนนั้นหรือเปล่า?*
แต่ความงก ตระหนี่ถี่เหนียวและอีโก้ตื้นๆ ที่ใช้เป็นไม้บรรทัด
อันแคบแคบของตัวเอง จะวัดหรือตัดสินคนอย่างปรีชาไม่ได้
ทำให้นางปัดความคิดนั้นทิ้งไป *เป็นไปไม่ได้... คนระดับนั้นจะมาเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เด็กรากหญ้าชั้นต่ำพวกนี้ด้วยเงินเป็นล้านๆ
โดยไม่หวังผลคุ้มค่าต่างตอบแทนอย่างนั้นหรือ!*
ยิ่งคิดยิ่งหัวหมุนตรรกะพังทลายจนนั่งหน้าซีดเซียว
ปรีชาเห็นกองเงินสด มัดธนบัตรใบละพัน สัญญาทาส
และโฉนดที่ดินยังคงวางแผ่หลาอยู่กลางโต๊ะโดยไม่มีใครจัดการ
เขาจึงค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากมุมมืด ร่างสูงใหญ่สง่างาม
ทอดตัวเดินตรงเข้าไปยังลานกลางซุ้มคาราโอเกะ
เสียงรองเท้าหนังบดลงบนพื้นดินดังแน่นหนัก
เขายกมือขึ้นปรบมือสองสามครั้งเป็นสัญญาณขอความเงียบ
*แป๊ะ... แป๊ะ... แป๊ะ...*
กระแสความเงียบทยอยแล่นผ่านฝูงวัยหนุ่ม เสียงกระซิบกระซาบ
บอกต่อๆกันสะพัดไปทั่วลาน
"เฮียปรีเขาให้เงียบ... เงียบก่อนพวกมึง"
ไม่นานนัก เสียงอื้อึงก็ดับลง เหลือเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไร
และเสียงลมหายใจของผู้ชายนับร้อยคน
"โด่ง... ไปหาถุงมาเก็บเงินให้ ผอ. สิ นั่งทำอะไรอยู่"
ปรีชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสแสร้ง ให้นุ่มลึก เรียบเรื่อย ทว่าทรงอำนาจ
ดึงดูดสายตาทุกคู่จับจ้องสื่อความหมายให้โด่งดูแล ผอ. สุดที่รัก
โด่งละสายตาจากกองเงิน วิ่งตรงไปหา ผอ.
"ขอกุญแจรถหน่อยครับ"โด่งเอ่ยเรียบๆแต่อ่อนน้อม
ก่อนจะวิ่งตรงไปยังรถเก๋งของ ผอ. หยิบถุงกระดาษหนาใบใหญ่
กลับมายื่นให้ ผอ. ด้วยท่าทางนอบน้อม อย่างปกติธรรมดา
ไร้ร่องรอยความโกรธเคืองหรือขัดเคืองแม้แต่น้อย
ท่าทีเรียบเฉยและไร้พิษภัยของเด็กหนุ่มทำให้ ผอ. ถอนหายใจยาวออกมาทางปาก ปล่อยลมระบายความระแวงในอกคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
เพราะเดิมทีเขาคิดว่าโด่งคงจะเคืองแค้นจนไม่ยอมมองหน้า
หรือมีปฏิสัมพันใดๆกับตนอีกแล้ว
ผอ. รับถุงกระดาษมา ยื่นส่งให้กระเทยลูกน้องข้างกาย
"นับให้ดีนะพวกแก... 18 มัดอย่าให้ขาด"
กระเทยลูกน้องรับคำสั่ง ช่วยกันนับ ช่วยกันเรียงปึกเงินสดๆ
บรรจุลงถุงกระดาษหนานั้น อย่างรวดเร็วตามคำสั่ง เรียบร้อย
แล้วจึงวางถุงเงินลงข้างกาย ผอ. ตามเดิม
"ป้าเขียว... โด่ง... เข้ม..." ปรีชาเน้นน้ำเสียงหนักแน่น
กวาดสายตามองทีละคน หลังจากให้เข้มเก็บสัญญาและโฉนดเข้ากระเป๋าแล้ว
"หนี้สินทั้งต้นทั้งดอกเบี้ยก็ชำระกันเสร็จสิ้นแล้ว ก็ให้มันจบๆ กันไปนะ..."
อย่าอะไรให้เยอะแยะมากมาย
นัยน์ตาคมกริบใต้กรอบแว่นฉายแววอ่อนโยน ทอดมองป้าเขียวและโด่ง
ก่อนจะหมุนสายตากลับมายิ้มน้อยๆ ส่งให้ ผอ. ที่นั่งหน้าซีดอยู่บนม้านั่ง
"ไม่จำเป็นต้องโกรธแค้น ขัดเคืองกันหรอก...
ลองนึกย้อนไปถึงวันที่เราเดือดร้อน ถ้าไม่ได้ ผอ. ยื่นมือมาช่วย
เราจะผ่านมาถึงวันนี้ได้อย่างไร จริงมั้ย"
คำพูดสุภาพ ชุ่มฉ่ำ และฟังดูน่านับถือของปรีชากังวานก้อง น้ำเสียงเปรียบเสมือนน้ำเย็นรดลงบนหัวใจที่กำลังรุ่มร้อน ทำให้ ผอ. รู้สึกผายอก บกพองโตขึ้นมา รู้สึกว่าตนเองยังมีตัวตน มีคุณค่า และมีเกียรติในสายตาของนายทุนใหญ่ระดับปรีชา
"บุญคุณต้องทดแทนอย่างสาสมนะโด่ง"ปรีชาเว้นจังหวะ
นัยน์ตาใต้กรอบแว่นสบประสานกับโด่งอย่างมีความหมาย
"และเด็กๆหนุ่มๆทุกคนเมื่อกี้เราอาจพลั้งเผลอลบหลู่ดูแคลน ก่นด่า
เราอาจแสดงสีหน้า แววตาไม่ดีต่อ ผอ. ไว้... ทุกคนต้องมาขอขมา
ขอโทษอย่างใจจริง อย่าลืมนะว่า ผอ. เลี้ยงเมาพวกเรามาเท่าไหร่แล้ว"
"ครับเฮีย!" เสียงตอบรับคำพูดศักดิ์สิทธิ์ ดังกึกก้องสอดประสานกัน
ทุคนเปล่งมันออกมาจากใจเกือบเป็นเสียงเดียว
ผอ. ยิ่งรู้สึกผยองผายอก สูงส่ง และรู้สึกมีเกียรติอย่างที่ไม่เคยได้รับ
จากผู้ชายนับร้อยมาก่อน และผู้ที่มอบเกียรตินั้นให้อย่างสมบูรณ์แบบ
ก็คือนายทุนหนุ่มสุดหล่ออย่างปรีชา ทำให้เขารู้สึกศรัทธาและเริ่มมอง
ปรีชาด้วยท่าทีที่แปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
"และพี่ๆ เขา...ก็ต้องดูแล" ปรีชาหมุนตัว หันไปมองกลุ่มกระเทย
ที่เป็นลูกน้องของ ผอ. ที่กำลังยืนทำหน้าเจื่อนๆ ไร้ที่ยืนอยู่ขอบวง
น้ำเสียงและสายตาที่จริงใจที่ปรีชามอบให้ ทำให้พวกร่างใหญ่ใจสาว
ถึงกับชะงัก ความปลื้มปริ่มพุ่งขึ้นจุกอก ยิ่งสายตานับร้อยของผู้ชาย
ที่มองมา รู้สึกเสียวรูวาบวาบ
"พี่ๆ เขามาเที่ยวบ้านเรา เราต้องให้เกียรติดูแลพี่ๆ เขาให้ดีๆด้วยนะ"
ปรีชายิ้มหวาน แต่มีเลศนัยเจอในรอยยิ้มนั้น
"ขอบคุณค่ะเฮียปรี๊! โอ๊ย... สุภาพบุรุษที่สุดเลยค่ะ!"
แก๊งกระเทยส่งยิ้มหวาน ชายตาแทะเล็มเรือนร่างสูงใหญ่กำยำ
ของปรีชาด้วยความเคลิบเคลิ้ม กระสันอยาก
"แต่ก่อนอื่น... ขอให้สาวๆ พา ผอ. เอาเงินไปเก็บให้เรียบร้อยกันก่อนดีกว่าครับ ผมเป็นห่วง"
ปรีชาเอ่ยเชิงขอร้องด้วยความสุภาพนุ่มนวล อ่อนโยน
"ได้ค่ะเฮียปรี! พวกหนูก็จะพากันไปเติมแป้งด้วยค่ะ!"
พวกนางจีบปากจีบคอ จริตกระมิดกระเมี้ยน ก่อนจะเคลื่อนกลุ่ม
ไปที่รถเก๋ง ช่วย ผอ. หอบหิ้วถุงเงินสดพร้อมเอกสารสัญญา
และโฉนดทั้งหมดที่เหลือ เอาเข้าไปวางในรถ
พากันเติมแป้งแต่งตัวอะไรเสร็จ เสียงกดล็อคประตูปิดอย่างดี
ด้วยความตื่นเต้นกับผู้ชายเป็นร้อยที่คุยกันว่าจะแข่งกันวิ่งไม้
ใครจะได้เยอะกว่ากันและด้วยมึนเมาที่พากันกินเหล้ามาทั้งวัน
ที่อ่างเก็บน้ำ...ความประมาทไม่รอบคอบจึงเกิดขึ้น
ผอ. และลูกน้อง ไม่สังเกตเห็นเลยว่ากระจกรถบานหลังด้านซ้าย...
ถูกเลื่อนลดระดับลงมาเป็นช่องแคบหลวมมือ*****บรรยากาศหลังพายุหนี้สินลูกใหญ่สงบลง ความเข้าใจกัน
กลับส่งให้ยิ่งครึกครื้นซาบซ่านขึ้นทวีคูณหลายเท่าตัว!
กระเทยฝูงน้อยได้มาอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มกลุ่มใหญ่
คือความฟินระดับสุดยอดที่เหล่าผีเสื้อราตรีปรารถนา การถูกกอด
การถูกล้วง การถูกลากเข้ามุมมืดเพื่อสำเร็จความใคร่ให้ผู้ชาย
มันคือรสชาติที่ชีวิตปรารถนา
การดื่มการกินในค่ำคืนนี้จึงหวานจับใจ ทั้งเหล้า ทั้งเบียร์ที่ผู้ชาย
เป็นร้อยทยอยยกมาชนแก้ว พวกนางรับไว้หมดโดยไม่คิดจะปฏิเสธ
จนล้นลิมิตเกินควบคุม ปริมาณที่ซดเข้าปากเริ่มส่งผล
ยิ่ง ผอ. ตอนนี้รู้สึกสูงส่งราวกับเป็นกระเทยพระราชา เพราะผู้ชาย
มากหน้าหลายตาต่างพากันเดินถือแก้วมาขอชนแก้วเพื่อขอโทษ
ตามที่ปรีชาสั่งไว้
ฝูงวัยรุ่นทยอยมาขอโทษสารภาพผิด เอาลำควยแบชิดถูถามตัว
ผอ. อยากจับอยากล้วงก็ตามสบาย ถือเป็นการไถ่โทษ พร้อมกับ
การชนแก้วขอขมา
ผอ. ชนแล้วชนอีกแบบต่อเนื่องไม่ขาดสาย เขานักดื่มผู้ยิ่งใหญ่อยู่แล้ว
ยิ่งชื่นชอบที่ที่มีผู้ชายมาสยบ มันรู้สึกว่าสูงส่งเหนือกว่าผู้ชาย
แก้วแล้ว แก้วเล่า
โด่งชงเหล้าให้ด้วยสีหน้าแสร้งว่าเต็มใจ มือไม้พัลวัลแทบชงไม่ทัน
ได้ป้าเขียวมาช่วยชงเหล้า เสริมกำลังอีกแรงจึงเอาอยู่ทันท่วงที
เพราะต้องชงให้พี่ๆกระเทยลูกน้องของ ผอ.ด้วย
ผลของการกินเหล้ามาทั้งวัน แล้วยังมากินเบียร์ตัดดีกรี... ในที่สุด
แก๊งกระเทยเจ้าถิ่นก็เมาร่วง ทยอยฟุบหลับเป็นตาย
นอนกองระนาวอยู่บนม้านั่งและลานดินราวกับใบไม้ร่วงหล่น!
ปรีชายืนนอกซุ้มอยู่ในมุมมืด นัยน์ตาใต้กรอบแว่นจ้องมองแก๊งกระเทย
โดยเฉพาะร่างของ ผอ. ที่สลบไสลหมดสติ...
รอยยิ้มอบอุ่นนุ่มนวลเมื่อครู่พลันเลือนหาย แทนที่ด้วยยิ้มเผาใหม้
ที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง สายตาเคียดแค้น อำมหิต ถูกส่งออกไป
ดุดันราวกับเป็นคนละคน! *เขารอเวลานี้มานานหลายชั่วโมงแล้ว!*
นับตั้งแต่ได้ยินเรื่องโด่งถูย่ำยี
สายตาคมกวาดมองออกไปนอกซุ้ม... สภาพรวมๆวัยรุ่นบางคน
เมามายจนหมดสติ ฟุบหลับกองกันอยู่กลางพงหญ้าก็มี เยื้องๆไกล้ๆ
ในลานดินข้างร้านก็มีกลางทุ่งนาก็มีเกลื่อนกระจายไปทั่ว
ฟุ๊บบนมอไซด์ก็มี แผ่นดินรากหญ้าตอน...เกลื่อนกร่านด้วยร่าง
ผู้ชายเมา เพราะการได้กินดื่มไม่อั้น การเมาเต็มที่แบบนี้
ไม่ได้มีเกิดขึ้นบ่อยครั้งในชีวิตของพวกเขา จึงจัดให้เมาเต็มที่
บรรยากาศกลางดึกครึ่งค่อนคืนแล้ว ความเงียบสงบยามดึกเริ่มเป็นใจ...
เข้มและโด่งสบตากันในความเงียบ ทั้งสองพร้อมลงมือปฏิบัติการ
ตอบแทนบุญคุณ ผอ. ให้สาสมเริ่มต้นจากการใส่ถุงมือยางสีดำ
กระชับมือแน่น ก่อนจะวางแผนกวาดเรียบทุกอย่างแบบไร้ร่องรอย
ตามที่ปรีชาสั่งไว้อย่างรอบคอบ...
*บุญคุณ... ต้องทดแทนหนี้แค้นต้องชำระ!*
{:7_361:}
กลางดึกความเงียบสงัดกลืนกินไปแล้วทั่วลานคาราโอเกะ
เหลือเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรแซมเสียงกรนฟืดฟาด
ของแก๊งกระเทยเจ้าถิ่นที่นอนคอพับคออ่อนหมดสภาพ
นอนกองกันอยู่บนม้านั่งหินอ่อน
แป้งหนาเตอะบนใบหน้าเริ่มแตกแห้งเยิ้มไปด้วยคราบเหงื่อชื้นยามดึก
มองออกไปนอกรั้วซุ้ม วัยรุ่นรากหญ้าเมามายไร้สติ บางคนนอนฟุบ
หลับคาแฮนด์มอเตอร์ไซค์บางคนนอนกลิ้งหมดสภาพอยู่บนลานดิน
และบางคนร่วงหลับฟุบอยู่กลางทุ่งนาแห้งแตกระแหง
ลมดึกพัดเอากลิ่นอายเหงื่อไคลผสานกลิ่นไอเบียร์ที่หกรดพื้นดิน
ขึ้นมาเตะจมูก
ทว่าในมโนความคิดของโด่งและเข้ม เสียงสุภาพ ทรงอำนาจ
และลุ่มลึกของปรีชายังคงดังกังวานก้องอยู่ในหัวมา
ตั้งแต่ก่อนจะเคลียร์กันแล้ว
*‘ผอ. นั่นเป็นใคร... มันช่างกล้าสบประมาทเฮีย?’**‘โด่ง... เข้ม... ดับไฟแค้นให้เฮียได้มั้ย?’**‘กวาดเอาทรัพย์สินพวกมันมาให้หมด... แแต่จำไว้ว่า
อย่าทิ้งร่องรอย’*
ความคิดของปรีชาไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นจากความโลภหรืออยากได้
ทว่าแค้นแทนเด็กหนุ่มที่ถูกรังแกและตั้งใจย้ายตำแหน่ง "ไฟแค้น"
ทั้งหมดมาไว้บนบ่าของตนเอง
ปรีชารู้ดีว่าหากปล่อยให้เด็กหนุ่มรากหญ้าต้องลงมือ
ด้วยความแค้นส่วนตัว ตราบาปและความมืดดำจะกัดกินจิตใจ
ของพวกเขาทั้งชีวิต เขาจึงปักหลักยึดเอาความแค้นนั้นมา
ให้เป็นของนายเหนือหัวคนนี้จะรับไว้เอง เปลี่ยนมลทินให้กลายเป็น "ภารกิจตอบแทนบุญคุณให้สาสม"
เมื่อเป็นคำขอจากผู้มีพระคุณและเจ้าชีวิต สองหนุ่มรากหญ้า
ก็พร้อมบุกน้ำลุยไฟ รับเอาความแค้นที่ปรีชาแบกไว้บนบ่าที่
หนักอึ้งนั้น รับมาอย่างทรงคุณค่ายิ่งกว่าเรื่องของตัวเอง
ทั้งคู่เปลี่ยนความใจร้อนมุทะลุให้กลายเป็นความนิ่ง สุขุม
และระมัดระวังขั้นสูงสุด... เพราะหากพลาดพลั้งเพียงเสี้ยวเล็บ
ความเดือดร้อนจะแปดเปื้อนไปถึงชายผู้เป็นที่รักยิ่งของพวกเขา
ในเงามืดข้างซุ้มไม้ไผ่ โด่งและเข้มกำลังคลี่กระสอบปุ๋ยใบใหญ่
คลี่มันออกอย่างเงียบเชียบเตรียมไว้ขน ถุงมือยางสีดำสวมใส่
เรียบร้อยแล้ว เนื้อยางยืดตัวตึงเปรี๊ยะเข้ากับผิวนิ้วมือ
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดรอยนิ้วมือแม้แต่จุดเดียว
*“หัวหน้าโด่ง... ไอ้เข้มมึง... กูเอาด้วย สามหัวดีกว่าสองหัวนะโว้ย”*
เสียงกระชิบพร่าแผ่วเบาดังขึ้นจากข้างหลัง ทั้งสองคนชะงักกึก
ออกอาการตกใจจนต้องหันขวับกลับไปมองแทบพร้อมกัน
ทว่าเมื่อสายตาปะทะเข้ากับเรือนร่างโปร่งบาง คมเข้ม
และนัยน์ตาวาววับสกใสของเด็กหนุ่มวัย 16 ปี ที่เพิ่งพ้นคุก
ความตกใจพลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มยินดีและแววตาประหลาดใจ
“ไอ้ดาย!”
เสือร้ายตัวน้อยรูปงามขนตางอนออกแขก ที่เพิ่งพ้นคุกออกมาหมาดๆ
ติดคุกเยาวชนในคดียาเสพติดและลักขโมย ปรากฏกายในความมืด
ดายคือตัวพ่อวัยรุ่นที่เที่ยวปล้นขโมยหลอกเฉพาะกระเทย
เพื่อหาเงินกินเที่ยว หามาเลี้ยงเหล้าเพื่อนฝูงอยู่แล้วตลอด
ยิ่งผ่านการดัดนิสัยจากในห้องขังมา วิชาตีนแมวของมันยิ่งร้ายกาจ
และเย็นชาระดับขั้นเทพ การได้ดายมาร่วมวงขโมยยามดึก
จะยิ่งทำให้งานเนียนกริบและสะอาดตาขึ้นอีกหลายเท่าตัว
ถุงมือยางอีกคู่ถูกยื่นให้ดายอย่างรู้กัน เขาสวมมันเข้ากับมือ
อย่างคล่องแคล่ว ทั้งสามหนุ่มสบตากันในความเงียบ
กวาดสายตามองซ้ายขวาเมื่อเห็นว่าปลอดภัยไร้ผู้คน
จึงเริ่มออกก้าวเท้า... ท่วงท่าการเดินย่องแผ่วเบาหลี่ยงเลี่ยง
หลบให้พ้นแสงไฟนีออนดั่งเงามัจจุราช หลบหลีกสายตาซอกมุม
ได้อย่างหมดจด
เป้าหมายแรกคือรถเก๋งคันหรูของ ผอ.เป้าหมายสองคือรถกะบะ
และเป้าหมายสามกระเป๋าถือ เครื่องประดับรอบตัว
ทั้งสามหยุดวางแผนกันก่อนไกล้กับรถเก๋งคันขาว
โด่งรู้ซอกมุมและตรรกะของรถคันนี้ยิ่งกว่าเจ้าของ
เพราะเขาถูกใช้ออกแรงให้เช็ดถู ยกของเข้าออก
และเคลียร์ทำความสะอสดรถให้ ผอ. มานับครั้งไม่ถ้วน
โด่งได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าไว้แล้ว เขาแอบปิดสวิตช์
ไฟเพดานรถเพื่อไม่ให้ไฟสว่างยามเปิดประตู
และเขาเลื่อนกระจกเบาะหลังด้านซ้ายลงไว้เล็กน้อย
พอให้เอื้อมมือเข้าไปปลดล็อคประตูด้านในได้!
ดายยื่นมือที่สวมถุงมือยางสอดผ่านช่องว่างกระจกหลัง ใช้ปลายนิ้วสะกิดกลไกปลดล็อคประตูเสียงดัง *แกร๊ก* มันเบาหวิวราวกับเสียงใบไม้ร่วง
โด่งดึงประตูรถฝั่งตรงข้ามกับซุ้มคาราโอเกะ เขาเปิดออก
อย่างแผ่วเบา นัยน์ตาคมกริบของโด่งสอดส่องไปที่ลิ้นชักหน้ารถ
เขาเอื้อมมือไปหยิบกุญแจสำรอง เขารู้ทุกตำแหน่งดีว่า
ผอ. แอบซุกอะไรไว้ตรงใหน ปฏิบัตการกวาดสมบัติเริ่มขึ้น
งานทำงานประสานกันของทั้งสามหนุ่มไหลลื่นและคล่องแคล่ว
ดั่งสายน้ำ!
โด่งรับหน้าที่ปลดล็อคทกอย่าง ดายใช้สายตาวิชาตีนแมวสแกน
หาจุดซ่อนทรัพย์สินทั้งหมด ทั้งคู่ช่วยกันกวาดเอาถุงเงินสด 18 มัด
เอกสารสัญญาทาส โฉนดที่ดินโอนลอย กล่องทองคำสะสม
ที่ใช้อวดรวยถูกเปิดออกมากวาดเรียบ ทว่าด้วยความเก๋าเกม
พวกเขาไม่ได้ยกกล่องเอกสารออกไปทั้งกล่อง แต่กวาดเอา
เฉพาะไส้ในและเอกสารสำคัญทั้งหมด แล้วปิดกล่องเปล่า
จัดวางไว้ที่เดิมในตำแหน่งเดิมเป๊ะ! ทุกอย่างถูกกวาดยัดลง
ใส่กระปุ๋ยใบใหญ่ ไม่พ้นแม้แต่โน๊ตบุ๊ค ไอแพ็ด ก็ถูกยัดลงไป
ส่วนเข้มที่ร่างกายกำยำ ทำหน้าที่ยกกระสอบหอบทรัพย์สิน
ทยอยขนไปเก็บไว้ที่ท้ายรถหรูของเฮียปรีชาอย่างเงียบเชียบ
จากนั้นกระบวนการและแผนการเดียวกันนี้ถูกนำไปปฏิบัติการต่อ
ที่รถกระบะอีกคันของ ผอ. ที่ขนกล่องสัญญากว่าสองพันฉบับ
และโฉนดที่ดินเพื่อเตรียมโอนปล่อยของ
โด่งใช้กุญแจสำรองปลดล็อคฝาครอบท้ายกระบะ
อย่างเนียนกริบ ไร้ร่องรอยงัดแงะ ทุกอย่างถูกกวาดเรียบ
ยัดเข้ากระสอบอย่างรวดเร็ว คลีน สงบ ไร้ร่องรอย
หากมองด้วยตาเปล่าจากภายนอก จะเห็นทุกอย่าปกติ
กล่องเอกสารวางเรียงอยู่ครบทุกกล่อง แต่ข้างในโบ๋เบ๋ถูกคว้านจนว่างเปล่าไม่เหลืออะไรเลย! เสียถอนหายใจ
โล่งอกถูกปล่อยระบาย ก่อนทั้งสามร่างจะเดินหลบหลีก
แสงไฟ ใปหาเจ้าของความแค้น
"เรียบร้อยครับเฮีย"
สามหนุ่มเดินกลับเข้ามาในเงามืดข้างซุ้มไม้ไผ่
เอ่ยรายงานความสำเร็จด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบปกติ
ทั้งสีหน้าและแววตาก็ราบเรียบ ไร้ร่องรอยแห่งความลุกลี้ลุกลน
แผนการและกลยุทธ์ของดายเป็นวิชาตีนแมวระดับมืออาชีพ
ที่ได้รับการถ่ายทอดมาอย่างลึกซึ้งจากปรมาจารย์ในคุกเยาวชน
ภายในอกของเด็กหนุ่มรากหญ้าพองโตด้วยความภาคภูมิใจ
ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการดับไฟแค้นให้เจ้านาย ดับลงได้อย่างสาสม
ปรีชาที่ยืนรออยู่ในเงามืดไม่ได้เอ่ยถามอะไร หรือฉายแววแปลกใจ
ในตัวดายแม้แต่น้อย เพราะข้อมูลจาก ‘เขียวเซ็นเตอร์’
ได้รายงานประวัติของดายให้เขาฟังหมดแล้ว...
ดาย เด็กขี้คุกที่พ่อแม่ตายจาก ไม่มีบ้านอาศัย ต้องอาศัย
ข้าวก้นบาตรนอนวัดอยู่กับหลวงตา เป็นขยะในสายตาทุกคน
ทั้งหมู่บ้าน ถูกกล่าวหาว่าเป็นเด็กลักเล็กขโมยน้อย แต่การที่เขา
ถูกละเมิด ถูกล่อลวงจากคนในหมู่บ้าน กลับไม่มีใครพูดถึง
กลับกันหลวงตาในวัด กลับชื่นชมว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กดี ช่วยการ
ช่วยงานวัดได้ดี เพราะความจริงแล้วดายจะเลือกขโมยเฉพาะ
กับคนที่เอาเปรียบเขาและรังแกให้เขาเจ็บปวดเท่านั้น
"เยี่ยมมากเด็กๆ... เฮียขอบคุณมาก"
"นี่คือสิ่งที่ไม่ดีนะ แต่เราใช้มันสั่งสอนคนชั่วจำไว้"
ปรีชายกนาฬิกาขึ้นมอง... อีกไม่กี่ชั่วโมงแสงอรุณก็จะโผล่พ้นขอบฟ้า
"วันนี้เราคงไม่ได้นอนกันนะ เราจะเข้าเมืองไปส่งของพวกนี้กัน"
ปรีชาชี้นิ้วไปที่ท้ายรถ ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วอ้าแขนทั้งสองข้าง
กว้างออก... โด่งและเข้มพุ่งตัวเข้าหาสู่อ้อมกอดอบอุ่นนั้นทันที
โดยไม่ลังเล ทว่าดายกลับยืนชะงัก ละล้าละลังอยู่ในความมืด
หัวใจวัยรุ่นสับสนและตื่นกลัว...
*เด็กขี้คุกอย่างเขา มีสิทธิ์ได้รับอ้อมกอดอันทรงเกียรติ
และแสนอบอุ่นนั้นแล้วหรือ?*
"มาสิดาย...เข้ามาหาเฮียสิ"
น้ำเสียงนุ่มลึก รอยยิ้มอ่อนโยน และสายตาที่มองเห็นคุณค่า
ในตัวตนของดาย มันถูกส่งผ่านความรู้สึกไปถึงเขา
ดายไม่รอให้ถูกเรียกเป็นรอบที่สอง เด็กหนุ่มพุ่งตัวเข้าไป
ในอ้อมกอดนั้นทันที แขนยาวกำยำของปรีชาโอบกอด
รอบเรือนร่างของทั้งสามหนุ่มไว้ได้อย่างพอดี
มันอบอุ่น แน่นแฟ้น และยังมีที่ว่างพอที่จะปกป้องพวกเขาได้อีก
มวลความสุขและรังสีแห่งความปลอดภัยแผ่ซ่านครอบคลุม
หัวใจของเด็กหนุ่มทั้งสามคน ท่ามกลางคืนอันมืดมิด
"ข้าวต้มร้อนๆ พร้อมเสิร์ฟแล้วจ้า...
รองท้องก่อนเดินทางกันนะหนุ่มๆ"
เสียงอบอุ่นของป้าเขียวแว่วมาจากทางครัวหลังร้าน
ภารกิจลับตอบแทนบุญคุณอย่างสาสมในค่ำคืนนี้
ป้าเขียวรู้เห็นทั้งหมดและเป็นผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จอันหมดจด!
เพราะแก๊งกระเทยเจ้าถิ่นโดน 'ยาเสียสาว' สูตรเด็ดของป้าเขียว
ถูกผสมลงในแก้วเหล้าจนทำให้หลับเป็นตาย...
ทองทุกชิ้นในตัว ถูกรุดทรัพย์นับรวมส่งปรีชาเรียบร้อย
จากเสียสาว สู่สาวเสียทรัพย์ทั้งหมด! ป้าเขียวยืนยิ้มมุมปาก
ที่ได้มีส่วนในการตอบแทนบุญคุณเจ้าหนี้ที่รัก
มันช่างสะใจที่ได้ล้างแค้นอีกกระเทยไฮโซดูถูกคนจน
และมันช่างสาแกใจอีช้อย ช่างสาสมใจยิ่งนัก
สองหนุ่มหน้าตาดีเดินออกมาจากห้องนอนป้าเขียว
ท่าทางอ่อนเพลีย เห็นปรีชาก็ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
ก่อนจะขอตัวไปปลุกเพื่อนกลับบ้านนอนต่อ
ปลดนี้แล้วสบายใจ เลยจัดหนักน้องเค้าเกินไปค่ะเฮีย
ป้าเขียวทำหน้าอายๆมองหนุ่มที่เดินผ่านหน้าไป
แลบลิ้นเลียริมฝีปาก…อื้มมมมม อาาาาหร่อย
{:7_361:}
{:7_360:}ซัพพอร์ตเหล้าขาวเปย์ให้คุณยายกรึ๊บเติมพลังสมอง...อินบ๊อกนะค่ะ {:7_360:}
ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป
https://www.g4guys.com/data/attachment/album/202609/02/100029nsysh329d3qd32ib.jpg
หนุ่มน้อยของเฮียปรี
{:7_376:}พูดคุยให้กำลังใจติดต่อกันใหม่...อินบ๊อกได้เลยคร้าา{:7_376:}ขอบคุณที่ชื่นชอบสนับสนุนและติดตามผลงานค่ะ ฉากตื่นเต้นขโมยทรัพย์
เขียนยากมากค่ะ ยังไมรู้
วิธีเขียนอย่างไรให้ตื่นเต้นกว่านี้
ขอบคุณทุกกำลังใจนะค่ะ
{:7_361:} {:5_119:} ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ รอติดตามต่อนะครับ ขอบคุณครับ ส่วนตัวชอบฉากที่ใส่ถุงมือยางมากครับ เพราะชอบถุงมือมาก อยากให้มีเรืท่องแบบนี้เยอะๆ เยี่ยม รักเฮียปรี ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณมากครับ รอติดตามต่อนะครับ สนุก ป้าเขียวชนะเลิศที่สุดครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ{:5_120:} {:5_119:} ขอบคุณครับ ...สนุกมากครับ
ขอบคุณครับ...
หน้า:
[1]