อสังหาป่าเดียวกัน ตอนที่ 8 ( 01 09 69 )
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-9-2 10:03{:7_361:}กระเทยเฒ่าเล่าเรื่องเสียว{:7_361:}{:7_363:}คิดถึง...ขออนุญาตกลับมางานเขียนอีกรอบนะค่ะ{:7_363:}
{:7_362:}อสังหาป่าเดียวกัน{:7_362:}
https://www.g4guys.com/data/attachment/album/202608/20/210824xowhzvjqwejjwww1.jpg
ตอนที่ 8: ล้างแค้นรักหักเหลี่ยมโหด
ต่อจากตอนที่แล้ว
{:7_361:}
บรรยากาศหน้า “ต้นขามคาราโอเกะ” สถานบันเทิงรากหญ้าแหล่งรวมพลของเหล่าวัยรุ่นบ้านป่าขาประจำ
กำลังครึกครื้นอบอวลไปด้วยรังสีแห่งความเมาและคึกคะนอง
ซุ้มไม้ไผ่เก่ามุงหลังคาสังกะสีเก่าๆ ส่องสว่างด้วยแสงไฟนีออนสีสด
และไฟกระกระพริบราคาถูก ส่องแสงวับแวมสไตล์ชนบท
กลิ่นไอเหล้าขาวผสมกระทิงแดง เหล้ายาดองสูตรเย็น
หรือเบียร์กระป๋องที่ถูกแช่เย็นไว้ในถังน้ำแข็ง ตลบคละคลุ้ง
ควันบุหรี่ฮัมโบโร่ ยาฉุนยาซอง 5 บาทแถมกระดาษมวลสีขาว
ถูกพ่นออกจากปากแต่ละคน ผสมทั้งกลิ่นเหล้ายาสูบปนเป
รวมถึงกลิ่นตัว กลิ่นเหงื่อไคลดิบๆ ของชายหนุ่มโชยฟุ้งกระจาย
ตัดกับสายลมยามค่ำคืน
เสียงดนตรีหมอลำจังหวะหนักกระแทกเบสบาดแก้วหู
ขับขานความบันเทิงที่เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ช่วงหัวค่ำจวบมาถึงสามทุ่ม
และดูเหมือนจะไม่มีจุดสิ้นสุดลงง่ายๆ ในคืนนี้
เข้ม…หนุ่มตี๋หล่อหน้าขาว ซึ่งได้รับมอบหมายจากปรีชาให้ดูแลเพื่อนฝูงในระหว่างที่เขาพาโด่งไปอาบน้ำที่บ้านสวนรีสอร์ท
กำลังทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ทั้งสั่งเครื่องดื่มไม่อั้นตามอเพื่อนอยากทั้งแชท
โทรชวนเพื่อนฝูงทางบ้าน ให้มาสนุกสนานกันแบบโนลิมิต
ชูแก้วเหล้า ชนกระป๋องเบียน ยกขึ้นดื่มฉลองให้กับการเปย์ครั้งใหญ่
ของหนุ่มใหญ่เมืองหลวงสุดใจดี ระดับนายทุนใหญ่
นานๆทีจะมีคนเลี้ยงแบบไม่อั้น โอกาสนี้มีไม่บ่อยจึงต้องเต็มที่กันหน่อย
ทว่าลึกๆ ในใจเข้มกลับจะใช้โอกาสนี้ กวาดรวบรวมเด็กหนุ่ม
วัยคึกคะนองรอบกายเหล่านี้มุ่งหวังจะก่อเป็นกองทัพแรงงาน
เพื่อไปช่วยเนรมิตโฮมคาเฟ่ขอเฮียปรีชา ให้สวยสมบูรณ์โดยไว
ให้สมความฝันของนายเหนือหัวที่ตนเคารพรักและให้ใจไปแล้ว
*บรืนนนนนน!**บรืนนนนนน!*
เสียงเบิ้ลรถกระแทกคันเร่ง ดังไกล้เข้ามา ความสุขพลันถูกตัดขาด!
ทันทีที่แสงไฟหน้าสว่างจ้าจากรถยนต์สองคัน เป็นรถเก๋งหรูกับกะบะยกสูง
พร้อมฝูงจักรยานยนต์นับสิบคันที่ติดตามมาด้วยกระชั้นชิด
แสงจ้าสาดส่องตัดผ่านความมืดส่องมา จนต้องเอามือป้อง
ฝุ่นควันดินแดงขโมงพุ่งฟุ้งกระจายเหมือนไฟลามทุ่ง เสียงดนตรี
ในร้านชะงักกึกเปลี่ยนเป็นเสีงพึมพำ วัยรุ่นทุกสายตาหันหน้า
ไปจับจ้องมองเป็นจุดเดียวกัน
รถเก๋งสีขาวกับรถกระบะสีบรอนซ์ทองสีประตูคันใหญ่ ขับเข้ามา
จอดคู่ชิดกันบนลานกว้าง ตามด้วยฝูงจักรยานยนต์ที่จอดระเกะระกะ
บีบขนาบข้างของรถยนต์ทั้งสองเอาไว้
รังสีความตึงเครียดพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบด้านเย็นเยียบ
ผอ.เงินกู้ขาใหญ่ก้าวลงมาจากรถพร้อมก๊วนกระเทยเจ้าถิ่นอีกห้าคน
และกลุ่มวัยรุ่นคึกคะนองกว่ายี่สิบชีวิต ที่ซ่อนอาวุธทั้งมีด
ทั้งท่อนเหล็กสนับมือ
เหตุการณ์เป็นเหมือนที่ป้าเขียวคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด
ความขุ่นเคือง เคียดแค้นคราวนี้สุกงอมและสาหัสเอาการ!
"ไอ้โด่งอยู่ไหน! ลากหัวมันออกมาคุยกับกูหน่อยซิ!"
“ไอ้เหี้ยโด่ง ไอ้กะหรี่ผู้ชาย มึงหยามหน้ากูเกินไปแล้ว”
เสียงตะโกนแหบห้าวของ ผอ. ดังสนั่น นำเสียงดุดัน
และเต็มไปด้วยอารมณ์คลั่งรักที่ไม่สมใจ
ป้าเขียว…ในชุดมาม่าซังสุดเซ็กซี่ที่แต่งตัวแตกต่างจาก
ภาพแม่ครัวตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง เกาะอกสีสดปักเลื่อม
ดันก้อนเนื้ออกเต่งตึงให้เด้งชูชัน เผยผิวนวลและจริตสาวงามเจ้าของร้าน
นางรีบก้าวออกมาหน้าซุ้มห้ามศึก ทอดสายตาประเมินสถาณการณ์
พยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบเพื่อสยบความร้อนแรง
"อะไรกันคะ ผอ.สุดหล่อ ใจเย็นๆ ก่อนคร้า
“มีอะไรค่อยๆ พูดค่อยๆจากันนะคร้าา"
เขียวมาม่าซัง ปล่อยจริตจก้านห้ามทัพ
"กูไม่สนโว้ยอีเขียว! บอกมา กูต้องการตัวไอ้โด่ง!"
ผอ. สบถตวาด ตาแดงฉานด้วยแรงโทสะ
"ไอ้ชาติหมา หน้าตัวเมีย! มันหยามกูที่อ่างเก็บน้ำ…”
“หรือว่าตอนนี้มันกำลังไปมุดรูตูดไอ้กระเทยหน้าหล่อเมืองหลวงคนนั้นอยู่ใช่มั้ย!"
สิ้นคำพูดเหยียดหยามที่พาดพิงถึงปรีชา เข้มที่ยืนฟังอยู่
พลันเลือดขึ้นหน้าจนขมับปูดเกร็ง! ความเคารพรักที่มีต่อปรีชา
ทำให้อารมณ์โกรธพุ่งทะลุจุดเดือด
ชายหนุ่มกระโดดพุ่งตัวเข้าหา ผอ. ชี้หน้าแบบไม่ไว้หน้า!
"เป็นถึง ผอ. ทำไมพูดหมาๆ แบบนี้ละคร้บบบบ!"
“พูดกันดีๆไม่ได้หรือเจ้ ไอ้โด่งไม่ใช่ผัวเจ้สักหน่อย”
“ไปกับใครต้องบอกเจ้ด้วยหรือ”
เข้มทำสีหน้าทะเล้น ยั่วยุ
*ฮึ่มมมม!* *ฮึ่มมมม!* *ฮึ่มมมม!*
ทั้งสองฝ่าย *ฮึ่มมมม!* แตกฮือใส่กัน ทั้งเสียงเห่าหอนและแรงปะทะ
ต่างเตรียมจะชกต่อย ปล่อยระเบิดหมัดใส่กันได้ทันที
ป้าเขียวเห็นท่าไม่ดี รีบก้าวเข้าไปตะคอกด่าเข้มเพื่อป้องกัน
ไม่ให้เด็กในดูแลตัวเองต้องเจ็บตัว
"มึงหุบปากหมามึงเลยไอ้เข้ม!
พวกมึงจับมันไว้ อย่าให้มันก่อเรื่อง!"
พวกพ้องรีบสวมกอดรั้งตัวเข้มไว้ เข้มทำท่าฮึดฮัดฟึดฟัด
สายตาจ้องมอง ผอ. อย่างแค้นเคือง
แต่จำต้องยอมสงบลงตามคำสั่งป้าเขียว เพราะหากขัดคำสั่ง
คงไม่มีโอกาสได้เหยียบร้านนี้อีก
มันทำได้แค่เพียงหยิบโทรศัพท์ ส่งข้อความ
"ไอ้โด่งมันพาเฮียปรีไปอาบน้ำที่รีสอร์ท เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว…”
“ใจร่มๆ ก่อน ผอ. เข้าไปดื่มอะไรเย็นๆ ข้างในก่อนดีกว่ามั้ยคะ"
ป้าเขียวพยายามปรับโทนเสียงหวานเพื่อแก้ไขสถานการณ์ให้ดีขึ้น
ทว่า... คำว่า *'พากันไปรีสอร์ท'*
กลับเป็นดั่งน้ำมันเบนซินราดลงบนกองไฟ
ที่กำลังลุกโหม! ภาพในหัวของ ผอ. ฉายชัด
ถึงเรือนร่างเปลือยเปล่ากำยำของโด่ง
ที่ตนกำลังโหยหา กำลังถูกชายอื่นโลมเลีย
และร่วมรักอย่างเมามัน ความหึงหวงและอารมณ์เสียหน้า
พุ่งขึ้นเสียดแทงอกจนสติขาดผึ่ง!
"เออดี! งั้นพวกกูจะบุกไปกระทืบมันถึงในรีสอร์ทเลยมึง
เจอกูแน่!"เสียงสบถลำคอตะโกนก้องเต็มไปด้วย
อารมณ์โกรธแค้นดุดันยิ่งกว่าเดิม
ทว่าก่อนที่คลื่นความโกรธของพวก ผอ. จะทันได้เคลื่อนตัว...
รถซีอาร์วีหรู-สีขาวมุกแต่งเสริมทรงสปอร์ต
ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาในลานกว้างอย่างสง่างาม
แสงไฟหน้ารถสาดส่องผ่าความมืดกระทบใบหน้าของทุกคน
ป้าเขียวถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกที่ปรีชามาถึง
ทว่าใต้ก้นบึ้งของหัวใจกลับสั่นระทึกด้วยความหวั่นเกรง...
ว่าความดิบเถื่อนหน้าร้านค่ำคืนนี้ จะเดิดขึ้นและจะจบลงอย่างไร!
{:7_361:}
ลำแสงไฟหน้ารถ CR-V หรูสีขาวมุกสาดแสงเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิด
ทอดผ่านละอองฝุ่นดินแดงที่ลอยล่องในอากาศดั่งหมอกควัน
จอดลงดับเครื่องลงเงียบสนิท ตรงใจกลางลานกว้าง ได้ยิน
เสียงลมหายใจหอบกระฮึดกระหอบของฝูงชน ดังกระเพื่อมไหว
เพียงชั่วครู่ คลื่นมนุษย์รากหญ้า พลันทยอยเคลื่อนตัวออกจากมุมมืด
รอบซุ้มไม้ไผ่ เสียงรองเท้าแตะบดขยี้หินกรวดดังกราว
บรรดาเด็กหนุ่มบ้านป่าที่เคยกระจายตัวเสพความบันเทิงไม่อั้น
บัดนี้พร้อมใจกันก้าวเท้าตีกรอบโอบล้อม
เผยให้เห็นจำนวนที่แท้จริงมากกว่าห้าสิบชีวิต!
นัยน์ตาของเด็กหนุ่มรากหญ้าทุกคนฉายประกายแวววับ
ด้วยความจงรักภักดีอย่างสูงสุด แขนขาอันอุดมด้วยมัดกล้าม
จากการทำงานหนักเกร็งตึง พร้อมปะทะทันที
ขอเพียงชายผู้มีพระคุณเอื้อนเอ่ยแม้เพียงครึ่งคำ
เข้มนำทัพก้าวเท้าขึ้นหน้า นำกลุ่มเพื่อนพ้องเคลื่อนกาย
เข้าบดบังรถซีอาร์วีหรูสีขาวมุกไว้มิดชิด
แปรเปลี่ยนเรือนร่างกำยำชื้นเหงื่อให้กลายเป็นกำแพงเนื้อ
และโล่มนุษย์ที่แข่งกร้าว พร้อมรับแรงกระแทกจากอาวุธทุกชนิดเพื่อปกป้องปรีชา
ฝั่ง ผอ. ที่ยืนตระหง่านอยู่กลางลานกว้าง พลันชะงักกึก... อาการห้าวฮึกเหิมที่เคยพุ่งสูงหดหายไปในพริบตา เมื่อจำนวนคนที่เคยคิดว่ามีไม่เกินสิบห้าชีวิต
กลับกลายเป็นกลุ่มคนขนาดใหญ่ที่ยืนกระหนาบข่มขู่ และยังไม่ทันที่สติจะคืนกลับ เสียงกระหึ่มของฝูงจักรยานยนต์อีกนับสิบคันก็วิ่งทะยานแหวกความมืดเข้ามาตามแนวรั้วร้าน เป็นผลลัพธ์จากการส่งสัญญาณเรียกระดมพลผ่านข้อความในกลุ่มของเข้ม
รถมอเตอร์ไซค์จอดเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบตามคำสั่งที่ปรีชาเคยเปรยไว้ตั้งแต่ช่วงกลางวัน เด็กหนุ่มบ้านป่าทยอยลงมาจากรถเพิ่มรวมกลุ่มขึ้นอีก
เป็นยี่สิบคน... อัตราส่วนเจ็ดสิบพร้อมปะปทะ ต่ออริยี่สิบห้า
ที่สภาพตกอยู่ในความเงียบสงัดที่กดทับใจ จนผิวกายเย็นเยียบ
บานประตูรถ CR-V เคลื่อนเปิดออกช้าๆ...
ร่างสูงใหญ่สง่างามก้าวเท้าลงแตะพื้นหินกรวด กลิ่นหอมโชยตามออกมาจากห้องโดยสารออร่าความสูงส่งกระจายฟุ้งตัดผ่านความมืดดิบเถื่อน
ปรีชาปรากฏตัวในชุดกางเกงยีนส์แบรนด์เนมทรงสวย เสื้อยืดเนื้อผ้าซาตินสีกรมท่าที่แนบไปกับกล้ามอกและแผงไหล่หนา
สวมรองเท้าแตะหนังใส่สบาย หนังแท้ราคาแพง กลิ่นน้ำหอมหรูหราที่ซับซ้อน นุ่มลึก และเงียบสงบ ตลบอบอวลฟุ้งกระจายข่มกลิ่นควันบุหรี่และไอสุราจนสิ้น การปรากฏตัวเพียงชั่วครู่ สะกดให้ทั้งลานกว้างตกอยู่ในความเงียบกริบ
"เกิดอะไรขึ้น เข้ม"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามราบเรียบ ใบหน้าคมคายฉายความนิ่งสงบ ไร้ซึ่งร่องรอยความหวั่นไหว นัยน์ตาคู่คมดุจพญาหงส์ทอดมองความวุ่นวายตรงหน้าอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า
"พวกแก๊งกระเทยที่อ่างเก็บน้ำครับเฮีย... มันตามมาหาเรื่องไอ้โด่ง"
ปรีชาพยักหน้ารับรู้เบาๆ ยกฝ่ามือขึ้นปรามไม่ให้เข้มต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใดต่อ ชายหนุ่มอ่านเกมทุกอย่างออกอย่างทะลุทะลวงจากเรื่องราวที่โด่งเปิดเปลือยให้ฟังขณะอาบน้ำ... อารมณ์คลั่งของ ผอ. ตรงหน้า ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากแรงหึงหวงและสภาวะเสียหน้าที่ไม่อาจควบคุมได้ ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ตั้งแต่ฟังป้าเขียวเล่าเมื่อหัวค่ำ
ปรีชาหมุนกายกลับไปมองประตูรถอีกฝั่ง แสร้งทำสีหน้าเข้มเครียด ทว่าก้นบึ้งนัยน์ตากลับแต้มรอยยิ้มพราวเสน่ห์
"หัวหน้าโด่ง... ปัญหาของเอ็งว่ะ ลงมาเคลียร์หน่อยซิ"
ประตูรถฝั่งนั่งข้างคนขับเปิดออก ร่างกายกำยำของเด็กหนุ่มรากหญ้า
ทิ้งตัวลงแตะพื้นลานกว้าง... ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำเอาผู้คนนับแปดสิบชีวิตต้องตกตะลึงจนลืมหายใจ!
โด่งปรากฏกายในลุคใหม่ที่ถูกปรีชาเจียระไนอย่างประณีต เสื้อโปโลผ้าฝ้ายคอปกสีครีมเข้ารูป ปักโลโก้แบรนด์ดังระดับโลก บดเบียดเกร็งตึงไปกับกล้ามอกทรงสวยและสันแขนแน่น กางเกงจังโก้หรูสีเบจขาสามส่วนดีไซน์สปอร์ตแนวผจญภัย ขับเน้นเรียวขาหนาและโครงสร้างร่างกายสัดส่วนทองคำ
สูงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ทำให้ดูโปร่งผงาด
รองเท้าผ้าใบหุ้มข้อเสริมส้นคู่ใหม่เอี่ยมส่งเสริมให้เรือนร่าง
ของเด็กหนุ่มบ้านป่าดูสง่างาม สูงส่ง ไฮโซ และเฉิดฉาย ดั่งพญาหงส์ที่หลุดพ้นจากโคลนตมอย่างสิ้นเชิง
"เชี่ย... ไอ้โด่ง!" “แม่งอย่างหล่อ”
เสียงอุทานสบถหลุดรอดจากปากของเหล่าเพื่อนพ้องที่ยืนตะลึงตาค้าง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังโด่งคนใหม่ ชายหนุ่มผู้เคยสวมเพียงเสื้อยืดขาดเป็นรู กับกางเกงเปียกปอน บัดนี้กลับถูกชโลมด้วยความหรูหราทรงคุณค่า ราคาแพง
ออร่าราศรีจับ จนไม่อาจละสายตาได้แม้แต่พริบตาเดียว!
{:7_361:}
ความหวาดกลัวอันไร้รูปที่เคยบีบรัดแผ่นอกของโด่งมาเนิ่นนาน พลันมลายหายไปสิ้นไม่เหลือบัดนี้เด็กหนุ่มยืนหยัดด้วยดวงตาสุกใส สุขุม นิ่งสงบ ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความอ่อนแอหรือความเปรอะบาง แปดเปื้อนจากคราบโสมมในอดีต เรือนร่างกำยำในชุดแบรนด์เนมหรูหราก้าวเท้าตรงเข้าหา ผอ. อย่างผงาดและอาจหาญ
กลุ่มวัยรุ่นพากันขยับแหวกแยกทางให้เป็นช่องว่าง เหมือนดั่งการเปิดเส้นทางเคารพนายพล
ป้าเขียวขยับตัวเข้ามาคลี่ยิ้มหวานให้ปรีชา ยืนแทรกกลาง
ระหว่างปรีชากับเข้ม สายตาทุกคู่ทอดมองตามหลังโด่งคนใหม่ที่ฉายแสงผ่องประกายอย่างตกตะลึง
ร่างสูงโปร่งสัดส่วนทองคำหยุดยืนประจันหน้า ผอ. ในระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว... ออร่าความสง่างาม กลิ่นน้ำหอมหรูหราที่ติดผิวกายมาจากปรีชา และความนิ่งสยบความเคลื่อนไหว ข่มขวัญคู่กรณีจนเสียขวัญสลายทรง เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบจากแก๊งกระเทยข้างกาย ผอ. หลุดปากชมออกมาอย่างลืมตัว
"เชี่ย... ไอ้โด่งมันไปทำอะไรมาวะ โคตรหล่อ แสงออกผิวเลยมึง..."
โด่งยกมือขึ้นไหว้พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนน้อม เสน่ห์อันสุกใสที่ถูกเติมเต็มด้วยความรักกระแทกเข้ากลางใจ ผอ. อย่างจัง! ไฟราคะและอารมณ์เสน่หาที่ซ่อนลึกประทุขึ้นสับสน ความนอบน้อมมีสัมมาคารวะที่โด่งมอบให้ ทำเอา ผอ. เคลิบเคลิ้มหลงใหลจนลืมคำด่าทอที่เตรียมมาสาดใส่จนหมดสิ้น
"ผมขอโทษ ผอ. นะครับที่มาต้อนรับช้า…”
“เชิญ ผอ. เข้าไปดื่มอะไรเย็นๆ ข้างในก่อนมั้ยครับ"
โด่งยื่นมือแตะลำแขน ผอ. เชื้อเชิญเข้าสู่ซุ้มไม้ไผ่คาราโอเกะ บรรยากาศรอบด้านผ่อนคลายลงราวกับคู่รักที่งอนง้อ
แล้วกลับมาคืนดีกัน
"ขอกุญแจด้วยครับ" ยิ้มหวานถูกส่งออกไปด้วยใจรัก
โด่งแบมือออกรับผอ. ยื่นกุญแจรถให้ตามความเคยชิน
ปลายนิ้วลูบจับมือก่อนปล่อยตัวกุญแจรถ สายตาเยิ้มฟิน
ราวกับถูกมนตร์สะกด
เด็กหนุ่มกดรีโมทเดินไปเปิดท้ายรถ ชักขวดเหล้าราคาแพง
ยีห้อหรูของ ผอ. ออกมา เดินนำมาวางบนโต๊ะม้าหินอ่อน
เอ่ยปากขอแก้ว โซดาเย็น และน้ำแข็งจากกระเทยสาวเด็กเสริฟ
"เหล้าสองฝา โซดาเย็นๆ น้ำแข็งเต็มแก้ว..."
เสียงพึมพำสูตรชงเหล้าของโปรดของ ผอ. ดังกังวาน
โด่งละเมียดละไมรังสรรค์ทุกขั้นตอนอย่างใส่ใจดั่งที่เคยรับใช้มา
โดยตลอด
ทว่าในความใส่ใจนั้น... กลับไร้ซึ่งร่องรอยของทาสผู้ยอมสยบ
มันคือความนิ่งสงบอันเยือกเย็นจัดจนทำให้อกของ ผอ.
สั่นหนาวด้วยความหวั่นใหว แต่ความหล่อน่ารักของโด่ง
ดักทางจน ผอ. หลงว่าโด่งคงคิดได้ คิดว่าคงไม่หนีไปใหน
เพราะยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว
"ผอ. ตะโกนด่าเรียกหาผมทำไมหรือครับ เพื่อนมันบอก"
โด่งถามขึ้นราบเรียบ หลังชงเหล้ารสชาติเดิมให้ ผอ.
ผอ. อึกอัก ใบหน้าหยาบกร้านซีดสลด พูดไม่ถูก
"เอ่อ... คือว่า..."
โด่งชูสองมือขึ้นพนมไหว้ ขอบคุณด้วยสายตาสุขุมและจริงใจ
เสียงตู้คาราโอเกะดับลงแล้วจากเหรียญหมด ลานกว้างเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนกว่าแปดสิบชีวิต
"ผมขอบคุณ ผอ. ที่ช่วยให้ผมรอดมาจนถึงทุกวันนี้…อิคคิว ลูกผมคงไม่รอด หากผมไม่ได้เงินของ ผอ. พาไปหาหมอ... นมผง ซีรีแล็ค แพมเพิส ผ้าอ้อม ขวดนม ผอ. ช่วยผมมาทั้งหมด"
น้ำเสียงของโด่งดังกังวาน หนักแน่นขึ้นเน้นย้ำทุกจังหวะคำ
"เสื้อผ้าที่ผมใส่ โทรศัพท์ที่ผมใช้ ก็เงินที่ ผอ. ให้... เงินกินเงินใช้ทุกวันนี้ก็ล้วนแต่ ผอ. หยิบยื่นทั้งนั้น ผมขอขอบคุณ ขอบคุณจากใจครับ"
โด่งยกมือไหว้อีกครั้ง ก่อนจะเว้นจังหวะลมหายใจ เรียบเรียงความบอบช้ำในอกออกมาอย่างกังวาน
"ทุกบาททุกสตางค์ที่ผมได้มา หากจะเป็นบุญคุณ แต่ ผอ. กลับให้ผมเซ็นสัญญากู้เงิน ให้ผมจ่ายดอกเบี้ย"
*กึก!* ผอ. สะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งตึงด้วยความสับสน
ว่าโด่งกำลังพูดอะไร ต้องการอะไร และคนมากมาย
"ผอ. เย็ดผมแทนการจ่ายดอกเบี้ย เป็นปี... ปีกว่าๆ...
ผอ. ถ่ายคลิปผมเอาไปให้คนอื่นดูหัวเราะเริงร่า...
ผมรับใช้ ผอ. เหมือนทาส รองรับอารมณ์ทุกอย่าง...
รูก้นผมทั้งเจ็บทั้งแสบเวลา ผอ. ระบายอารมณ์"
มวลอารมณ์ของผู้ฟังที่เพิ่มเติมมานับร้อย พลันตกอยู่ในความตกตะลึง! ความจริงอันเปลือยเปล่าและศักดิ์ศรีที่โด่งเปิดเผยด้วยความจริงอย่างสง่างาม กดทับให้ ผอ. ไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำโต้แย้งได้แม้แต่คำเดียว
"หนักสุดสำหรับผม... ผอ. เอาผมไปรองรับอารมณ์ให้คนอื่น…พาเพื่อนมารุมเย็ดผม"โด่งพ่นลมหายใจยาว ความเจ็บปวดในอดีตเหมือนมันถูกสลัดทิ้งในคำพูดสุดท้าย
"มันเป็นความเลวร้ายที่สุดที่ ผอ. ยัดเยียดให้ผม... แต่มันคงไม่สำคัญอะไรหรอก เพราะผมก็แค่ผู้ชายขายตัว... พ่อคนนึงที่มันหาเงินเลี้ยงลูก"
ความคิดของ ผอ. ดับวูบ ล่องลอยจางหาย... ความอับอาย
ความน่าขยะแยง และความพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง ถาโถมกลับมามาตีแสงหน้าของ ผอ. จนไร้ที่ยืนในทันที!
{:7_361:}
เสียงพ่นลมหายใจยาวของ ผอ. ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด ความอึดอัดที่โดนแฉความจริงแทบทำให้ไร้ที่ยืน ทว่า... สันดานชั่วของคนชั่วอย่างไรก็ยากจะเปลี่ยน มันไร้ซึ่งความสำนึกผิด ความขี้เกียจแก้ตัวเปลี่ยนเป็น
รอยยิ้มแสยะกว้างริมฝีปากเหยียดยิ้มเคียดแค้น นัยน์ตาฉายประกายแวววับดั่งเสือร้ายที่กำลังหาช่องทางขย้ำเหยื่อ เสียงหัวเราะห้าวต่ำในลำคอดังขึ้นอย่างน่าขนลุก
"มึงพล่ามมาทั้งหมด... ต้องการอะไรกันแน่ไอ้โด่ง"
เสียงตวาดเข้มเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและแค้นแน่น อก
โด่งสบสายตาคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว เรียวปากอิ่มยืดตรง นัยน์ตาสุกใสเปล่งประกายความเด็ดขาด ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความหวั่นไหว น้ำเสียงกังวานหนักแน่นเอื้อนเอ่ยตัดขาดชะตากรรม
"ผมต้องการให้ ผอ. ออกไปจากชีวิตผม... ต่อจากนี้ไปไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก ผมไม่ใช่ทาสของ ผอ. อีกแล้ว!"
คำประกาศเด็ดขาดทำเอา ผอ. เสียววาบเข้าขั้วสันหลัง…จากเด็กหนุ่มขี้กลัวที่เคยอยู่ในโอวาทและยอมเอาใจทุกอย่าง
ยอมทนทรมานทุกอย่าง
บัดนี้กลับแข็งขืนอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ทว่าอีโก้และอำนาจที่เคยถือไพ่เหนือกว่าทำให้เขารีบเก็บอาการสั่นไหว เหลือเพียงอาวุธร้ายเล่มสุดท้ายที่จะใช้สยบและกดหัวเด็กหนุ่มให้จมดิน... คืออำนาจเงิน
"มึงก็พูดง่ายนะไอ้เหี้ยโด่ง! คิดจะเทกูก็เทกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ!" ผอ. ตะคอกยิ้มเย้ย "มึงพูดเองนี่ว่าลูกมึงไม่ตายเพราะเงินกู... แค่ตอนลูกมึงนอนโรงพยาบาลเป็นเดือนก็หมดเป็นแสนแล้ว ไม่รวมที่มึงกู้ยิบย่อยมาเลี้ยงลูกมึงเป็นปีๆ ก็รวมเป็นแสน! มึงมีปัญญาหาเงินมาคืนกูมั้ยล่ะ... ก่อนที่มึงจะไล่กูออกจากชีวิตมึง!"
คำพูดทวงหนี้แทงฉึกเข้ากลางอก! แสงผ่องใสในดวงตาของโด่งพลันหรี่แสงลง ใบหน้าหล่อคมซีดสลด ร่างกายเกร็งตึงด้วยความสับสนและมืดแปดด้าน หนี้บุญคุณและภาระเงินทองคือจุดอ่อนที่บีบคั้นอกจนแทบหายใจไม่ออก สมองของเด็กหนุ่มสับสนดิ้นรนหาทางออก ทว่ากลับเจอเพียงความมืดมิดและคมดาบที่เสียดแทงลงลึก
ยังไม่ทันให้ตั้งตัวหาทางออกได้... ดาบเล่มที่สองก็ฟาดซ้ำลงกระทบเข้าใส่ป้าเขียว!
"อีกอย่าง ตอนมึงกู้เงิน มึงกู้พร้อมอีเขียวและใช้หลักประกันเดียวกัน! สัญญาของอีเขียวแปดแสน ของมึงสองแสน... มึงมีปัญญาจ่ายรวมล้านนึงมั้ยล่ะ กูถึงจะยอมออกจากชีวิตมึง!"
ผอ. ตะโกนเสียงดังอย่างมั่นใจในชัยชนะ สายตาจ้องมองยิ้มเยาะใส่ป้าเขียวที่ตอนนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ป้าเขียวห่อไหล่ หลังงอ คดตัวหดหัวเล็กลงด้วยความตกใจ ลำพังดอกเบี้ยร้อยละ10 เดือนลแปดหมื่นที่ต้องหมุนจ่ายแต่ละเดือนก็แทบกระอักเลือด ไม่มีปัญญาคิดถึงเงินต้นจำนวนแปดแสนเลยแม้แต่น้อย
'ไอ้โด่งหนอไอ้โด่ง... หาความเดือดร้อนมาให้กูจนได้!'
ความคิดสับสนต่อสู้กันในหัวของมาม่าซังเจ้าถิ่นจนอารมณ์ดิ่งเหว
ปรีชาที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง เหลือบสายตาคมกริบมองหน้าของป้าเขียว
ส่งคำถามผ่านความเงียบงัน...
ป้าเขียวพยักหน้ารับช้าๆ ด้วยแววตาสั่นระริกยอมรับความจริง การสื่อสารผ่านสายตาทำให้ปรีชารับรู้สถานการณ์ทันที
ทว่าดาบเล่มที่สามกลับถูกฟาดลงอีกรอบ กระเด็นสาดเข้าใส่
แผ่นอกของเข้มอย่างไร้เมตตา!
"ไอ้เข้ม! ปู่มึงก็มากู้เงินกูไปหมุนรับเหมาก่อสร้าง เพื่อเอามาเป็นทุนทำงานให้เฮียหน้าหล่อของมึง!"
ผอ. ชี้หน้าเย้ยหยัน
"กูให้กู้เพราะกูเห็นว่าเป็นปู่มึง แล้วมึงเป็นเพื่อนไอ้โด่ง กูถึงสงเคราะห์...
แล้วมึงยังจะมาเห่า มาหอน มาทำท่าจะกัดกูอีกเหรอ!
ถุย! ไอ้สันดานหมา มึงไปบอกปู่มึงให้เอาเงินห้าแสนมาคืนกูด้วย!"
ไม่งั้นกูยึดโฉนดหลักประกัน
กึก!
เข้มตระหนกตื่น ใบหน้าคมเข้มซีดสลด เลือดในกายเย็นเชียบราวกับถูกสตัฟฟ์ เขารู้เพียงว่าปู่ไปกู้เงินมาหมุนงานก่อสร้างโฮมคาเฟ่ แต่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจะไปกู้กับ ผอ. เงินกู้เหี้ยมโหดคนนี้!
ความกลัวว่าปู่จะต้องเดือดร้อนและงานของเฮียปรีชาจะพังทลาย แทรกซึมเข้าบีบหัวใจจนเข้มต้องกำหมัดแน่น ตัวสั่นโมโห คับแค้นเขาขบฟันแน่นจนสันขมับปูดเกร็ง
โด่งนั่งโงนเงนบนเก้าอี้ม้หินอ่อน กลางวงล้อม... ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ เขาคือต้นเหตุแห่งความเดือดร้อน! เขาดึงป้าเขียว ดึงเข้ม ดึงปู่ของเข้ม และลามไปทำลายงานโฮมคาเฟ่ของปรีชา
ชายผู้เป็นรักเดียวในหัวใจ ความเวียนหัวและอารมณ์คลื่นไส้พุ่งขึ้นจุกอก ร่างกายกำยำโงนเงนแทบจะหงายตึงร่วงลงพื้น โด่งส่งสายตาเว้าวอนขอโทษไปยังป้าเขียวและเข้มด้วยความบอบช้ำสุดหัวใจ
ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังจะแตกสลาย สายตาของโด่งพลันสบประสานเข้ากับนัยน์ตาคู่คมของปรีชา!
ก้อนอารมณ์มหาศาลถูกส่งผ่านสายตานิ่งสงบ ใบหน้าหล่อเหลาที่แต้มรอยยิ้มบางเบาและอบอุ่น ไร้ซึ้งคำตำหนิ ไร้ซึ่งความหวั่นไหว ไม่มีเลยแม้แต่น้อย...
เสียงทุ้มต่ำอบอุ่นใจที่เคยเอื้อนเอ่ยในห้องน้ำรีสอร์ทตอนอาบน้ำด้วยกัน
พลันดังก้องขึ้นในความทรงจำ
'เฮียจะรักและดูแลโด่งนะ... ต่อไปนี้โด่งไม่ต้องต่อสู้ตามลำพังอีกแล้ว
เฮียจะปกป้องคนที่รักเฮียแบบไม่มีเงื่อนไข'
และเสียงกระซิบที่อ่างเก็บน้ำก็ระเบิดกังวานสะท้อนไปถึงขั้วหัวใจ!
'เฮียจะซื้อความทุกข์ใจของโด่งทั้งหมด เท่าไหร่เฮียก็จะซื้อ...
ขายให้เฮียนะ แล้วกลับมาใช้ชีวิตใหม่ให้มีความสุขกับลูก'
กระแสความอุ่นวาบและพลังมหาศาลฉีดพุ่งเข้าสู่กระแสเลือด!
โด่งสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด ก้อนจุกที่คอถูกกลืนลงท้อง
สายตาที่เคยหรี่แสงกลับมาส่องสว่างผ่องแผ้ว
และกร้าวแข็งขึ้นยิ่งกว่าเดิม! ลมใต้ปีกทรงพลังอย่างปรีชา
พร้อมที่จะหนุนหลังเขาให้ก้าวข้ามทุกอุปสรรค!
"ได้! ทั้งหมดเท่าไหร่ว่ามา!
จะเอาเงินตอนนี้เลยมั้ยล่ะ...
ไหนล่ะสัญญา เงินไปสัญญามา!"
โด่งตะโกนถามเสียงดังกังวาน ท่าทางก้าวร้าวและทรงพลัง
ที่สวิตช์กลับมาในพริบตา ทำเอา ผอ. ถึงกับผงะตึง ถอยหลังไป
จนเกือบตกเก้าอี้อย่างลืมตัว!
ผอ. จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา จากคนที่ห่อเหี่ยวใกล้ดับสูญ กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาผงาดได้อย่างไร? ทว่าอีโก้และความคิดส่วนลึกกลับบอกว่า เงินเกือบสองล้านบาท เด็กหนุ่มรากหญ้าไม่มีทางหาได้ และไอ้นายทุนหน้าขาวเมืองหลวงนั่นก็คงไม่โง่ทุ่มเงินเป็นล้านช่วยเด็กขายตัวอย่างไอ้โด่งหรอก!
"ได้! มึงอยากเห็นสัญญานักใช่มั้ย!" ผอ. แสยะยิ้มสะใจ ประกาศความเหนือกว่า "มึงเดินไปหยิบแฟ้มสีน้ำเงินในกล่องหลังรถกะบะมา!"
ผอ. เลือกที่จะใช้วิธีสั่งการโด่งเหมือนหมารับใช้เช่นเดิม เพื่อประกาศให้ทุกคนเห็นว่าโด่งไม่มีวันหลุดพ้นจากกำมือเขา รอยยิ้มสะใจปรากฏชัดยามมองดูโด่งหยิบกุญแจรถ เดินไป... หยิบสัญญาเงินกู้ เงินต้นรวมดอกเบี้ยค้างชำระเกือบสองล้านบาท เป็นของโด่ง 2 แสน,ปู่เข้ม 5 แสน,
ป้าเขียว 8 แสน, ดอกเบี้ยค้าง 2 แสน
ซึ่งจะเป็นดั่งเดินไปหยิบดาบโบยบินกลับมาแทงอกตัวมันเองให้ตายทั้งเป็น!
{:7_361:}
เรือนกายกำยำของปรีชาเคลื่อนไหวอย่างสุขุม
เขากดรีโมตด้วยจังหวะเงียบเชียบ
ปราศจากเสียงสัญญาณหรือแสงไฟวับวาบ
ระบบความปลอดภัยชั้นสูงทำงานอย่างนุ่มนวล
ราวกับเสือคลานในความมืด คอนโซลหน้ารถหรู
ที่ดูเหมือนวัสดุหรูหราธรรมดาค่อยๆ เผยช่องลับ
ที่ถูกดีไซน์ไว้ดั่งตู้เซฟสั่งทำพิเศษ
เมื่อฝาตู้เซฟถูกใส่รหัส สแกนนิ้วมือ ฝาขยับเปิด
กลิ่นอายของธนบัตรใบละพันเป็นมัดๆ ฉุนกริบกระแทกจมูก
เข้มเหงือกแห้งผาก นัยน์ตาคมเบิ่งกว้าง จ้องมอง
ตั้งเงินปึกหนาซ้อนแถวเรียงกันเรียบกริ๊บ
เสียงหัวใจเขาเต้นตึกตัก ระทึกอกจนแทบหลุดร่วง
มันเป็นความไว้ใจขั้นสูงที่เฮียปรีมอบให้
"นับใส่กระเป๋า ยี่สิบห้าปึก สองล้านห้า..."
น้ำเสียงเบา เข้มเรียบตึงของปรีชาสั่งการข้างหู
เข้มประคองมือที่สั่นระริกหยิบเงินปึกหนักอึ้ง
วางลงในกระเป๋าสะพายสีน้ำตาลใบใหญ่ที่ปรีชายื่นให้
จังหวะที่สลักตู้เซฟถูกปิดลงพร้อมเสียงคลิกเบาๆ
เข้มมองแผ่นหลังกว้างของปรีชาด้วยความซาบซึ้ง
จนลำคอตีบตัน ความไว้ใจระดับชีวิตที่ปรีชายื่นให้
มันเหมือนเข็มร้อนๆ สลักคำว่า *‘เจ้ชีวิต’*
ลงไปในขั้วหัวใจของเด็กหนุ่มโดยไม่รู้ตัว
ป้าเขียวยืนกระสับกระสับกระส่าย ท่าทางร้อนรน เอาไงดีกะชีวิต
รอจนเห็นสองหนุ่มเดินกลับมา
ปรีชายังคงเก็บทรงเรียบเฉย ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก
แต่เข้มกลับมีอาการลุกลี้ลุกลน กระเป๋าหนังสีน้ำตาลใบโต
บนไหล่หนาถ่วงหนักจนบ่าเขาเอียงข้าง
ป้าเขียวกระพริบตามองอย่างสงสัย ก่อนที่จะถูกเข้มดึงแขน
"ป้าๆ... เอามือมานี่" เข้มกระซิบเสียงพร่า
ซิบถูรูดไร้เสียง เปิดช่องกระเป๋าออกเพียงแค่มือลอด
แล้วกุมมืออวบอูมของป้าเขียวยัดเข้าไปข้างใน
ผิวสัมผัสแห้งกรอบของแบงก์พันนับพันใบเป็นมัดๆ
กระทบเข้ากับฝ่ามือ ป้าเขียวชะงักกึก ความนุ่มหนา
และกลิ่นเงินสดทะลักเข้าสู่การรับรู้จนนางเผลอสะดุ้งตัวโยน
"อุ๊ย!" พระเจ้าช่วย ควยถอก
เสียงร้องหลุดปากทำเอาปรีชาต้องเอี้ยวหน้ากลับมา
สบสายตาดุด้วยการยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆ
เป็นเชิงเตือนว่า ความลับนี้ต้องเงียบที่สุด
ป้าเขียดึงมือกลับมาดม กลิ่นเงินสดหอมหวานติดมมือ
กลิ่นยังฟุ้งกระจายในมโนสำนึก
ความั่นหน้ามั่นโหนกของม่าม่าซังแห่งราตรี
ผู้เคยโดนความกดดัน กดทับอกจนแทบหายใจไม่ออก
บัดนี้เหมือนได้รับชีวิตใหม่ที่ เริศศศศศ….
นางสะบัดเรือนร่างเดินไปเปิดสวิตช์ไฟ ในซุ้มไม้ไผ่กลางร้าน
ต้อนรับอิสรภาพ แสงสว่างจ้ากระจายท่วมท้นซัดเข้าตา
จนทุกตารางนิ้วแจ่มชัด โปร่งใส
ความรู้สึกห่อเหี่ยวในฐานะลูกหนี้มลายหายไปสิ้น
นางไม่จำเป็นต้องหลบหน้า หลบตาตาหรือก้มหัวให้
อีผีปอบ อี ผอ.กะเทยหน้าไหนอีกต่อไปแล้วค่ะ
เชอะ! ก็แค่กะเทยอมควยเหมือนกันนั่นแหละ!
ป้าเขียวส่งยิ้มให้โด่งด้วยสายตามีชัย... *'ลุยเลยมึง!'*
โด่งนั่งลงประจัญหน้า ผอ. อีกครั้งด้วยแผ่นหลังที่ตรงผงาด ทว่ามือเรียวยังคงทำหน้าที่ชงเหล้าให้ ผอ.
ด้วยกิริยาอ่อนน้อมถ่อม รักใคร่ตามเดิม ละครฉากใหญ่นี้
ต้องแนบเนียน ผอ.เห็นดังนั้นก็เหยียดยิ้มเยาะในใจ
คิดว่าเด็กหนุ่มคงยอมจำนนเพราะรู้ว่าไม่มีทาง
หาเงินกองโตมาปลดหนี้ได้แน่ “มึงก็แค่หมาตัวนึงของกู ไอ้โด่ง”
"มึงเปิดหาดูเองได้เลย แฟ้มนี้เป็นสัญญาเงินกู้
และหลักประกันของหมู่บ้านนี้"
ผอ.เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนือกว่า วางท่าทีดั่งผู้กุมชีวิต
มึงหยิบชุดใหน ชุดนั่นก็จะสร้างความเจ็บปวดให้มึง
โด่งขยับตัวเข้าหาแสงไฟให้ชัดเจน ทำมุมกระดาษ เอียงองศา
การเปิดสัญญาเงินกู้ เพื่อให้ปรีชาที่ยืนมุมมืดด้านข้าง
ได้เห็นรายละเอียด
ปรีชาหยิบแว่นสายตาแฟชั่นสำหรับกลางคืนขึ้นมาสวม
สายตาคมกวาดมองอย่างรวดเร็ว เห็นสัญลักษณ์ที่มุมสัญญา
เป็นกระดาษสามเหลี่ยมเขียนตัวหนังสือกำกับไว้
—*หนี้ปกติหนี้ค้าง เตรียมโอน*—
เป็นสัญญาทาส หนังงสือสัญญาขายฝากถูกตีแผ่ว่า
สัญญาไหนจ่ายดอกปกติ
สัญญาไหนผิดนัดชำระ ค้างชำระ
และสัญญาไหนที่เตรียมยึดทรัพย์โดยอาศัย
หนังสือมอบอำนาจโอนลอย!
โด่งค่อยๆ พลิกหน้าสัญญาอย่างใจเย็น
จังหวะการเปิดกระดาษแต่ละหน้า แต่ละแผ่น
ร่างหนุ่มแกล้งดึงเวลาด้วยการเอี้ยวตัวไปชงเหล้า ดูแล ผอ. สุดที่รัก
สรรพเสียงรอบกายช่างน่าอึดอัด จนโลกแทบหยุดหมุน
แต่ ผอ. กลับยิ่งสะใจ มองความล่าช้านั้นเป็นความสิ้นหวัง
เป็นความจำนน ของคนที่กำลังจนตรอก
ขณะเดียวกัน รอบซุ้มคาราโอเกะ ที่ตึงเครียดจนคอแห้ง
เบียร์กระป๋องเย็นเจี๊ยบจากถังน้ำแข็งใหญ่ถูกส่งต่อมือต่อมือ
ป้าเขียวสร้างบรรยากาศจัดเต็ม เลี้ยงทุกคน
เด็กวัยรุ่นคู่อริต่างหมู่บ้านที่ถูกจ้างมาสามร้อยเพื่อมาก่อกวน
เริ่มตาพราวด้วยความอิ่มหนำ เบียร์ก็กินฟรีฟรี เงินก็ได้
แถมได้ยินว่า "เฮียปรี" เป็นคนเลี้ยง
ใจของพวกวัยรุ่นเริ่มแปรปรวน จากคนที่พร้อมจะถล่มร้าน
กลับกลายเป็นอยากสมัครเป็นลูกน้องเฮียปรีกันถ้วนหน้า
โด่งใช้นิ้วเรียวแกร่งดึงสัญญาออกมา 3 ฉบับ
ที่ติดออกมาพร้อมคือใบโฉนดอีก 2 ฉบับ...
* สัญญาของป้าเขียว: เงินต้นแปดแสน
ค้างดอกเบี้ยสองแสนสี่ รวมหนึ่งล้านสี่หมื่นบาท
ใช้โฉนดค้ำประกัน
* สัญญาของปู่เข้ม: เงินต้นห้าแสน
ดอกเบี้ยครบกำหนดชำระ ห้าหมื่น
รวมห้าแสนห้าหมื่นบาทใช้โฉนดค้ำประกัน
* สัญญาของเข้ม: เงินต้นสองแสน ดอกเบี้ยสี่หมื่นใช้โฉนดค้ำประกันร่วมกับป้าเขียว
รวมยอดหนี้ทั้งสิน "หนึ่งล้านเจ็ดแสนแปดหมื่นบาท!"
โด่งอ่านดังๆ
"หนึ่งล้านเจ็ดแสนแปดหมื่นบาท!"
เสียงอุทานระเบิดขึ้นพร้อมกันจากกลุ่มวัยรุ่นรากหญ้า
ที่ยืนไทยมุงไทยเกาะซุ้มไม้ไผ่ ส่งสายตาทะลุมองข้างใน
ผอ.หน้าเลือด ได้ยินดังนั้นก็ระเบิดหัวเราะร่า เสียงแหลมสูง
บาดแก้วหู พลางตบโต๊ะลั่น พูดประชดประชันว่า
"ว่าไงอีเขียว! ไอ้เข้ม! มาดึงไอ้โด่งออกจากชีวิตกูหน่อยสิ ฮ่าๆๆ!"
กะเทยลูกน้องต่างจีบปากจีบคอเบะปากทำหน้าเหยียดหยามสุดชีวิต
"ได้จ้าาา! อีกะเทย ผอ. หลอกอมควยเด็ก!"
อีกระเทยผีปอบ ตอกดากเด็กนักเรียน ถุย อีควาย
ป้าเขียวแผดเสียงสวนกลับทันควัน ไร้ซึ่งความเคารพ
ไร้ความยำเกรง ไม่มีการไว้หน้ากันอีกต่อไป!แตกหัก
"อีเขียว! มึงด่ากูแบบนี้ไม่ได้นะ อีกระเทยชั้นต่ำ!
มึงเอาเงินกูคืนมาเลยทั้งต้นทั้งดอก!" แหมตอนอยากได้เงิน
หมอบคลานเหมือนหมามาเลียตีนกู อีกระเทยยากจนเอ้ยยย
ผอ. เต้นผาง หน้าดำหน้าแดง ด่าด้วยความโมโหที่โดนลบเหลี่ยม
ถูกเรียว่าเป็นผีปอบสูบกินเลือดขาวของเด็กน้อย
บรรยากาศเหมือนมวยกะเทยถูกคู่ กำลังจะรุมตบกันกลางร้าน
หนุ่มๆ ไทยมุงเกือบร้อยชีวิตถือกระป๋องเบียร์ส่องสายตา
ลอดซุ้มไม้ไผ่ด้วยความลุ้นระทึก
ป้าเขียวให้กะเทยเด็กไปหยิบแว่นมาใส่ ขยับแว่นเพ่งมอง
เอกสารสัญญาทั้งหมด โฉนดยังไม่ถูกเปลี่ยนชื่อสลักหลัง...
แปลว่าแค่จ่ายเงินสด ก็ฉีกสัญญา รับโฉนดคืน ทุกอย่างจบ!
"หนึ่งล้านเจ็ดแสนแปดหมื่นบาท...
ใช่มั้ยคะอีกะเทย ผอ.?"
ป้าเขียวจิกเสียง จีบปากจีบคอยิ้มเยาะ
รังสีความมั่นหน้าพุ่งสูงเสียดฟ้า
"มึงเรียกกูแบบนั้นไม่ได้นะอีเขียว เดี๋ยว กู ตบ ปาก!"ตะหวาดด่าด้วยความโมโห พร้อมจะลงมือ
"ทำไมจะไม่ได้คะ! มึงยังเรียกกูว่าอีเขียวได้เลยค่ะอี ผอ.!
ตบมาตบกลับนะค่ะ!ดูซิว่ามือนุ่มๆที่จับแต่ควยเด็กของ อี ผอ.
กับมือแม่ค้ายากจนจับตะหลิวอย่างกู...
มือใครมันจะหนาและหนักกว่ากัน เอามั้ยหล่ะ!"
ป้าเขียวถกแขนเสื้อตั้งท่าจะลุย
ผอ. เห็นกล้ามแขนเป็นมัดๆ ของสาวแม่ค้าขายอาหารตามสั่ง
ก็ชะงักกึก เพราะความจริงข้อนี้ชี้ชัด ถ้าตบหยุมหัวกันตัวต่อตัว
ผอ.หน้าเลือด แพ้แบบขาดลอย!
"เสี่ยเข้ม เชิญด้วยค่ะ!"
ป้าเขียวผายมือเปิดทางส่งเสียงเรียก เหมือนมาม่าซังเรียกแขกคนรวย
เข้มเดินสะพายกระเป๋าสีน้ำตาลเข้ม เป็นกระเป๋าหนังทรงหนักอึ้ง
เดินแหวกฝูงชนเข้ามา
ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอีเหลี่ยมม้าหินอ่อนข้างโด่งและป้าเขียว
เปลี่ยนรูปเกมกลายเป็น 3 ต่อ 1 ลูกหนี้รากหญ้า ประจัญหน้า
กับนายทุนหน้าเลือด บรรยากาศกดดันพุ่งสูงถึงขีดสุด
เมื่อหนุ่มหล่ามาดกวนสบายกระเป๋าปริศนานั้นนั่งลงร่วมวง
กลางโต๊ะ!
{:7_361:}
ร่างสูงใหญ่ของวัยรุ่นที่ถูกขนานนาว่า'เสี่ยเข้ม' นั้งลงสง่า โชว์
ไหล่หนาผายออกอย่างผงาดผุดผ่อง
ความหวั่นเกรงในดวงตาคมกริบเมื่อครู่ถูกทาบทับด้วยความมั่นใจล้ำลึก
เขาเอี้ยวหน้าส่งยิ้มบางๆ ให้โด่ง...
สายตาคู่นั้นบรรจุความอบอุ่น นิ่งสงบ และแฝงความห่วงใย
ราวกับจะเอ่ยคำสัญญาไร้เสียงว่า *‘พวกเรารอดแล้วเพื่อน’*
ทว่าในเสี้ยวนาทีเดียวกัน เมื่อนัยน์ตาคมกริบเบือนไปปะทะ
ใบหน้าหนาเตอะไร้ราศรีของ ผอ.มีแค่ทองเส้นใหญ่เท่านั้นที่ดึงดูดสายตา
แววตาของเข้มแปรเปลี่ยนเป็นความขยะแขยงและสะอิดสะเอียน
เมือนจะอ้อวก มันจงใจแสดงออกแบบไม่จำเป็นต้องปิดมิด
สายตาที่มองตรงไปทำท่าเหมือมองดูสิ่งปฏิกูลไร้ราคา
"หนี้หนึ่งล้านเจ็ดแสนแปดหมื่นบาท!"
เสียงป้าเขียวแผดตะคอกทวนตัวเลขหนีสิน
รังสีข่มขวัญคู่ต่อสู้ซัดเข้ากลางวงโต๊ะม้าหินอ่อน
"ถ้าพวกกูควักจ่ายมึงตอนนี้... ถือว่าจบกันใช่มั้ยอีกะเทย ผอ.!"
ผอ. เหยียดยิ้มแหลมเปี๊ยว หัวเราะเหอะในลำคอด้วยความลำพองใจ
เพราะไม่รู้ว่ากระเป๋าสะพายหนังสีน้ำตาลที่เข้มสะพายแนบบ่า
ว่าเป็นอะไร และไม่คิดว่าเป็นเงิน
"เอ้อ! อีเขียว! ถ้าพวกมึงมีปัญญาก็ฉีกสัญญากันเลยวันนี้
พวกมึงเอาโฉนดคืนไปเลย!"
น้ำเสียงยังยิ้มเยาะ เพรายังไงพวกนี้ก็ไม่มีปัญญาอยู่แล้ว
"ได้! งั้นวางสัญญากับโฉนดตรงนี้
กูจะนับเงินล้านจ่ายหนี้ให้มึงตรงนี้!"
ป้าเขียวแผดเสียงประกาศก้อง กวนประสาท
เจตนากระแทกคำว่า 'เงินล้าน' ให้สะท้อนก้องทั่วซุ้มคาราโอเกะ
แสงไฟสว่างจ้าดึงสายตานับร้อยคู่ของไทยมุงให้ตรึงอยู่ ณ จุดเดียว
ป้าเขียวกวาดมือปัดขยับแก้วและขวดเบียร์บนโต๊ะหินอ่อน
จนจนโต๊ะโล่นซ่า แล้วชูฝ่ามืออวบอูมขึ้นสูงเหนือศีรษะให้เห็นทั่วกัน
"เสี่ยเข้ม! ขอก่อนหนึ่งมัด!"
เข้มรีบล้วงปึกธนบัตรใบละพันสภาพใหม่เอี่ยมอ่อง
เพิ่งเบิกออกมาจากธนาคาร กลิ่นหมึกสดใหม่และกลิ่นกระดาษ
ฟ้องความรวยลอยเตะจมูก กลิ่นเงินชั่งหอมหวาน
เข้มวางหมับลงบนฝ่ามือป้าเขียว มัดเงินหนาเตอะหนึ่งแสนบาท
ปะทะฝ่ามือจนเกิดเสียงดัง *ตับ!*
ป้าเขียวกระชับเงินมัดนั้นด้วยจริตยียวน ตีปึกเงินใส่มือตัวเองระรัว
ยั่วโมโห ผอ.กระเทยชั้นสูง ที่อวดรวย
แสดงท่าทางว่าคืนนี้กูมีเงินโว้ย กูกำลังจะหลุดพ้นนรก
สัญญาเงินกู้ดอกเบี้ยโหดก็ตอนนี้ล่ะ!
ป้าเขียวส่งสัญญาณให้เข้มส่งเงิน และเริ่มนับทีละปึกดังๆ
"หนึ่ง!"
*ตึ่ก!* ป้าเขียวทุบปึกเงินลงบนโต๊ะหินอ่อนแน่นหนัก
รังสีแห่งอิสรภาพทะลักทะล้น แล้วแบมือชูสูงขึ้นอีกทันที
เข้มก็วางมัดเงินให้เหมือนเดิม
"สอง!"
ป้าเขียวทำท่าเดิมวนวนไปเรื่อยๆ แต่สิ่งที่น่าตื่นเต้นคืออารมณ์ร่วม
ท่านผู้ชมทั้งร้อยกว่าคนต่างพากันช่วยนับด้วยเสียงกระหึ่ม
เหมือนเชียร์ฟุตบอลนัดชิง!
"สาม!... สี่!... ห้า!..."
กองเงินสดสภาพใหม่กริ๊บตั้งพูนสูงขึ้นเรื่อยๆ
ท่ามกลางนัยน์ตาเบิ่งกว้างของเด็กหนุ่มรากหญ้า
รอบซุ้มคาราโอเกะที่ไม่เคยมีโอกาสได้เห็นเงินล้านสดๆ
เป็นครั้งแรกในชีวิต กลิ่นเงินสดและเสียงทุบโต๊ะ
จังหวะหนักแน่นกลายเป็นเสียงประกาศอิสรภาพ
ที่สั่นสะเทือนไปถึงทรวงอก
"เก้า!... สิบ!... สิบเอ็ด!..."
ยิ่งเสียงนับข่มขวัญดังระเบิด กองเงินยิ่งสูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าความห้าวหาญและตัวตนของ ผอ. กลับลีบเล็กลงเรื่อยๆ
ร่างที่เคยนั่งผายอกเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ แววตาสับสน งงงวย
ความรู้สึกผิดคาดอย่างคิดไม่ถึง าษากายลุกลี้ลุกลน
จนมือไม้ที่สวมแหวนทองเต็มมือสั่นระริก
ปรีชาที่ยืนดูอยู่ห่างๆ พิงเสาไม้ไผ่อยู่ในความมืด ยิ้มพอใจ
แอบชื่นชมป้าเขียวอยู่ในใจว่าแสดงได้ดีมาก
แต่โด่งสุดหล่อจ้องมองกองเงินอิสรภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางเบา
ต่อไปเขาไม่ต้องเอารูตูดไปขัดดอกแล้วใช่มั้ย
ยิ้มของคนที่กำลังจะหลุดพ้นจากพันธนาการ ใบหน้าคมคาย
ฉายแสงหล่อเหลา คมเข้ม และงดงามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"สิบห้า... สิบหก... มัดที่สิบเจ็ด!"
การนับสะดุดลงชั่วครู่เพราะยอดหนึ่งล้านเจ็ดแสนแปดหมื่นบาท มี 17 มัด
และมัดที่สิบแปดต้องดึงออกสองหมื่น
แต่ก่อนที่ป้าเขียวจะแกะพลาสติกมัดเงิน โด่งก็พูดขึ้นมา
"ให้ล้านแปดไปเลยครับป้า... สองหมื่นถือว่าทิป ผอ. แล้วกัน"
โด่งพูดคำนี้ออกมา เขาดูหล่อ ดูแพงและรวยมาก!
มันเป็นการแสดงน้ำใจของคนจนที่ถูกกดขี่ กลับหยิบยื่น
ก้อนเงินส่งกลับไปให้คนรวยที่ชอบกดหัวคนอื่น
ความย้อนแย้งดิบเถื่อนสะเทือนใจ ปลุกอารมณ์ของหนุ่มรากหญ้า
ให้เกิดเป็นเสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว เสียงดูดปาก
และเสียงผิวปากแซงแซ่ชื่นชมหนักหู แต่สิ่งที่ดึงดูดปลุกเร้า
เสียงเหล่านั้นให้ดังก้องขึ้นไปอีกยิ่งกว่า...
โด่งแบมือยกสูงทำท่าเหมือนป้าเขียว เข้มวางเงินใส่มือ
ให้ทันทีอย่างรู้ใจและเข้าใจว่าโด่งจะทำอะไร
"พวกมึงฟังกู เพื่อนรักของกู!" โด่งลุกขึ้นประกาศก้อง
ร่างกายสูงใหญ่ในชุดแบรยด์เนมหรู ช้างห้าวหาญและยิ่งใหญ่
ขึ้นมาทันที
"หนึ่งแสนนี้กูขอเลี้ยงพวกมึงทุกคน!"
โด่งแพนสายตารอบซุ้มคาราโอเกะแล้วไปหยุด
ที่กลุ่มวัยรุ่นคู่อริที่ถูก ผอ. จ้างมาก่อกวน ซึ่งตอนนี้
โดนปรีชาตกหัวใจไปเรียบร้อย
ความเงียบวูบลงทันทีตอนที่โด่งไปจ้องหน้าคู่อริ...
พอสิ้นสุดคำว่า "รวมพวกมึงด้วยเราเพื่อนกัน!"
เสียงกึกก้องกัมปนาทของหนุ่มรากหญ้าก็ประสานกึกก้อง
ดุเดือดยิ่งกว่าเดิมอย่างที่สุด!
"พวกมึงฟังกู!"
เสียงดับวูบลง เข้มขอเอาบ้าง ชูปึกเงินหนึ่งแสน
วางเกทับปึกเงินของโด่ง
"หนึ่งนี้แสนกูก็ขอเลี้ยงพวกมึง เพื่อนรักของกูทุกคน!"
เสียงตะโกนก้องดังขึ้นอีกระลอกใหญ่ตามมา
แต่ก็ต้องดับวูบอีกครั้ง
"หนุ่มๆ สุดที่รักของมาม่าเขียวทุกคนค่ะ!"
ป้าเขียวลุกขึ้นแบมือ เข้มวางให้อีกหนึ่งปึก
"หนึ่งแสนของเจ๊ก็ขอเลี้ยงทุกคนให้เต็มที่!
กินวันนี้ไม่ไหว ก็ให้มากินกันวันต่อไปจนกว่าเงินจะหมดนะค่ะ!"
ขอบคุณที่มาเป็นพยานในวันประกาศอิสรภาพของพวกเรา
ขอขอบคุณจากหัวใจค่ะ
ป้าเขียวทุบเงินลงทับปึกเงินทั้งสองปึกทันที
ภาพกลุ่มวัยรุ่นโห่ร้อง โผเข้ากอดคอและเต้นคึกคะนองดีใจ
ที่มีเงินให้เมาตั้งสามแสนบาท!
ตอนนี้คำว่าคู่อริต่างหมู่บ้าน มลายหายสิ้นไปในพริบตา
มีแต่คำว่าเพื่อนที่กอดคอกันกินดื่มเมาด้วยกัน...
รากหญ้าก็คือรากหญ้าด้วยกันเป็นรากเดียวกันทั้งนั้น
จะต่อยตีกันทำไม! ชนแก้วดีกว่า … เอ้าาาา ชน
ปรีชายิ้มมุมปาก มองดูวัยรุ่นเป็นร้อยแต่ ละคนเป็นท่อน
เป็นลำ บึก บึก กันทั้งนั้น ……..
{:7_360:}ซัพพอร์ตเหล้าขาวเปย์ให้คุณยายกรึ๊บเติมพลังสมอง...อินบ๊อกนะค่ะ {:7_360:}
ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป
https://www.g4guys.com/data/attachment/album/202609/01/205241yyrl7onylnojurus.jpg
หนุ่มน้อยของเฮียปรี
{:7_376:}พูดคุยให้กำลังใจติดต่อกันใหม่...อินบ๊อกได้เลยคร้าา{:7_376:}ขอบคุณที่ชื่นชอบสนับสนุนและติดตามผลงานค่ะ แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-9-2 10:11
ขออภัยให้รอนาน หวังว่าคงเต็มอิ่มนะค่ะ
ใครไม่ชอบน้ำลาย อยากได้น้ำขาวขุ่น
ข้ามไปรอเจอกันตอนต่อไปนะค่ะ
ซีดดด อูยยกันค่ะ
{:7_361:} ดีมากครับ ชอบทุกตอนเลยครับ สมที่รอคอย สนุกมากครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ {:5_119:}{:5_119:}{:5_119:} ดีงามครับ ขอบคุณครับ สะใจมากครับ ตอกหน้าหงายกันไปเลยทีเดียว สนึกมาครับ รอตอนต่อไป ชอบทุกตอนเลยครับ เฮียปรีของน้องๆกินหำทั้งเดือนก็ไม่หมดครับ เสวไม่ไหว รอๆๆ ขอบคุณมากครับ{:5_125:}{:5_120:} {:5_119:} ขอบคุณครับ ...สนุกมากครับ
ขอบคุณครับ...
หน้า:
[1]