เมื่อเด็กสถาปัตย์ โดนขโมยเสื้อผ้า
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Darkmode_7 เมื่อ 2026-9-5 07:38ตะวัน นาย และทิ้ว เด็กสถาปัตย์ 3 คน จากมอดังในกรุงเทพ เร่งปั่นงานจนเสร็จ จนเผลอหลับไปที่คณะ แต่....
ตะวันตื่นนอนก่อนใคร เพราะหนาว ตะวันนอนตัวยาวบนโซฟา เห็นผิวสองสีชัดเจน ลำคอถึงอกขาวกว่าแขนที่โดนแดดตอนไปเล่นบอล รูปร่างหน้าตา จัดว่าเป็นนายแบบหน้าคม ตาคม คิ้วเข้ม ปากหนาเล็กน้อย ขากรรไกรชัด ผมดำยุ่งเพราะนอนทับกาวไม้ที่มือยังไม่ล้าง ส่วนทั้งร่าง ไม่มีเสื้อผ้าเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว ตะวันรีบเอามือกุมควยไว้ ก่อนที่เพื่อนจะตื่นตาม
นายตื่นตาม สะดุ้งจนแว่นที่ไม่มีอยู่บนหน้าทำให้เขาย่นตา มองไม่ชัดแป๊บหนึ่ง ผิวนายขาวกว่าตะวันมาก สว่างแบบออร่าจับ ไหล่กว้าง อกค่สมส่วน เอวเล็ก ปากบาง ยิ้มแล้วดูมีเสน่ห์ พอนายเห็นร่างกายที่ไร้เสื้อผ้าปกคลุม ก็ตกใจ หันไปมองตะวันที่ยิ้มมุมปาก ก่อนจะรีบปิดควยตัวเอง
ทิ้วตื่นทีหลังสุด มันรีบนั่งตัวงอทันทีเพราะรู้ว่าตัวเองเปลือย ผิวทิ้วขาวอมชมพูตามแนวอกและท้อง แขนขาเพรียว หน้าตาดูเด็กกว่าเพื่อนทั้งที่อายุรุ่นเดียวกัน แก้มยังมีเนื้อ ตาเรียว ปากอวบ หูแดงง่าย
แล้วทั้งสามคนก็เห็นของกันครั้งแรกโดยไม่ได้ตั้งใจ
ตะวันของใหญ่สุด โคนหนา ไซส์ 56 เส้นเลือดชัด ยาวประมาณเจ็ดนิ้วครึ่งตอนตั้ง หัวอมแดงคล้ำกว่าลำ
นายรองลงมา แต่ไม่เล็ก ไซส์ 54 ยาวราวเจ็ดนิ้ว ลำตรง หัวโตกว่าลำเล็กน้อย สีเข้มกว่าผิวตัว ตอนตกใจมันกระตุกขึ้นมาเองจนตะวันเห็นแล้วอมยิ้มขึ้นมา
ทิ้วเล็กสุดชัดเจน ไซส์ 52 ยาวห้านิ้วกว่า ๆ ตอนแข็งเต็มที่ดูเรียว หัวชมพู ผิวบาง ดูไม่เคยถูกจับโชว์แบบนี้มาก่อน ทิ้วรีบเอามือบัง แต่สายไปแล้ว
“เหี้ย” นายพูดตรง ๆ “มึงเล็กสุดจริงด้วย”
ทิ้วหน้าแดงถึงคอ “ก็ไม่เล็ก แค่พวกมึงใหญ่ มองทำควยอะไร”
ตะวันนั่งมือกุมควย “ก็โผล่มาตรงหน้ากู จะให้ไม่มองได้ไง”
ทิ้วหุบขาแน่น “กูไม่เคยให้ใครดู”
“กูก็ไม่เคย แต่ตอนนี้พวกกูก็เห็นแล้ว” นายตอบ
ทิ้วเงยหน้าจะด่า แต่สายตาไปเจอมือถือบนโต๊ะเด้งข้อความมา
โทรศัพท์ ของมีค่า และเสื้อผ้าอยู่ในล็อกเกอร์แถว S2 กุญแจล็อกไว้ รหัสจะส่งก็ต่อเมื่อกล้องวงจรปิดบันทึกได้ว่าพวกนายได้เยดกันจริง ขอความเสียวระดับที่ทำให้เราพึงพอใจ
เริ่มได้
ตะวันเงยมองกล้องมุมเพดานที่กะพริบแดง “ไอ้เหี้ย ใครแกล้ง”
นายหัวเราะแห้ง “แกล้งก็แกล้ง แต่เสื้อผ้ากูอยู่ในนั้นจริง ๆ มึงจะเดินกลับบ้านควยโผล่หรือจะเย็ดกันตรงนี้”
ตะวันสวนกลับ “แล้วใครจะโดน”
นายหันไปหาทิ้ว “ใครเล็กสุด ก็ต้องยอมดิวะ”
ทิ้วเสียงสั่น “ก็เชี่ยละ กูเป็นผู้ชาย อีกอย่าง กูไม่เคยโดน ละกูก็ไม่ได้เล็ก แค่เล็กกว่าพวกมึง”
ตะวันมองลงไปที่มือทิ้วที่ยังบังของตัวเอง “ไม่เคยโดน แต่มึงเล็กสุด ก็ต้องตามมารยาทป่ะวะ ก็ลูกผู้ชายกันทุกคน หรือมึงจะแก้ผ้ากลับบ้าน”
“ตะวัน อย่านะมึง อย่าาาา” ทิ้วเรียกชื่อเพื่อนแบบเกือบจะขอร้อง
“ได้ยิน มากูอยากกลับบ้าน” ตะวันลากทิ้วเข้ามา จูบแบบชนฟันก่อน แล้วเลียปากทิ้วหยาบ ๆ “อ้าขา อย่าทำตัวเหมือนกูจะข่มขืนมึง ทั้งที่มึงก็รู้ว่ามึงต้องยอม”
นายช่วยจับเข่าทิ้วแยก ผิวด้านในต้นขาทิ้วขาวจนเห็นเส้นเลือดเล็ก ๆ รูของทิ้วยังหุบแน่น สีชมพูเข้ม ดูไม่เคยถูกยัด
“แม่งรูดูรัดชิบหาย” นายพูดติดหูทิ้ว “เดี๋ยวฉีกแน่”
ทิ้วพยายามหุบขา “อย่าพูดแบบนั้น”
ตะวันก้มลงเลียรูทิ้วโดยไม่ถามอีก ลิ้นดุนเข้าไปในปากรู ทิ้วร้องเสียงหลงทันที มือไปผลักหัวตะวันแต่ไม่มีแรง
“อ้ากก… ตะวัน อย่าเลียตรงนั้น”
ตะวันไม่หยุด ใช้นิ้วหัวแม่มือแยงรูให้กว้างขึ้น แล้วยัดนิ้วกลางเข้าไปทั้งนิ้ว ทิ้วครางจนสุดเสียงตั้งแต่ยังไม่ถูกควย
“เจ็บ!”
“ยังไม่เจ็บสุดหรอก” นายจับมือทิ้วไปจับควยของนาย “นี่สิของจริง มึงคลำซิ ใหญ่ยาวกว่าของมึงเท่าไหร่”
ทิ้วคลำแล้วน้ำตาซึม “มึงจะบ้าหรอ กูรับอันเดียวก็ไม่ไหวแล้ว”
นายตอบ "มึงเข้าใจคำว่าระดับที่ทำให้พอใจมั้ย"
ตะวันถอนนิ้ว เอาหัวควยหนาของตัวเองทาบรูทิ้ว น้ำลายยืดเป็นสาย “ไม่ไหวก็ต้องไหว ของมึงเล็ก ของกูใหญ่ มึงต้องเป็นฝ่ายรับ”
ตะวันดันหัวเข้าไป ทิ้วร้องลั่นห้อง
“อ้ากกกก เอาออก เอาออกโว้ย มันฉีก เจ็บบบ”
ตะวันไม่ถอนสุด แค่ค้างหัวไว้ในปากรู “ยังไม่ฉีก ปากรูมึงแค่ถูกบังคับให้กินหัวควยกู”
ทิ้วสั่นทั้งตัว น้ำตาไหล ขาเตะแต่ถูกนายกดไว้ ตะวันดันลึกขึ้นอีกนิด ทิ้วครางจนเสียงแตก
“มิดแล้ว เจ็บสัส ตะวัน กูทนไม่ไหว”
ตะวันกระแทกจนสุดในทีเดียว ทิ้วกรีดร้อง หลังแอ่น เล็บขูดแขนตะวันเป็นรอยแดง
“ไอ้สัตว์! มันลึกจนกูรู้สึกว่าท้องจะทะลุแล้วว”
ตะวันเย็ดสั้น ๆ หนัก ๆ แบบมิดลำ 56 ของมัน โคนชนสะโพกทิ้วดังแปะ ๆ นายก้มลงดูรูที่ถูกควยตะวันยัดจนเริ่มบานออก
“บานแล้วว่ะ เดี๋ยวกูสอดเพิ่ม”
ทิ้วส่ายหน้าเร็ว น้ำมูกปนน้ำตา “ไม่เอา ไม่เอาสองอัน รูกูฉีกตาย”
นายไม่ฟัง มันจับให้ตะวันนอน ให้ทิ้วคร่อม และเอาหัวควยของตัวเองดันซ้อนเข้าไปข้างหลังตัวไอ้ทิ้ว ทิ้วกรีดร้องจนเสียงหลอน จิกหน้าอกตะวันแน่น
“อ้ากกกกกก ฉีกแล้ว ฉีกแล้ว อ้ากกก นายถอน ถอนโว้ย!”
รูทิ้วถูกบังคับให้รับควยสองอันพร้อมกัน ปากรูแดงฉาน ทิ้วร้องไม่เป็นคำ น้ำลายไหลจากมุมปาก ขาสั่นพับ ๆ
ตะวันจับหน้าทิ้วให้หันไปทางกล้อง “มองสิ กล้องต้องเห็นหน้ามึงตอนรูฉีก”
ทิ้วมองกล้องแล้วยิ่งร้องดัง “เห็นแล้ว เห็นแล้ว กูยอม ยอมแล้ว แต่มันฉีกกกก”
นายดันเข้าไปอีก หัวหลุดเข้าไปอยู่ในรูเดียวกับตะวัน ทิ้วส่งเสียงขาด ๆ
“สองอัน… ในรูเดียว… กูแตกแล้ว กูทนไม่ไหว”
รูทิ้วแดง ขอบบาน น้ำหล่อปนน้ำตาและเหงื่อ ทิ้วแตกโดยแทบไม่ได้ถูกจับควย น้ำกระเด็นใส่ท้องและแผ่นอกตะวัน รูบีบจนตะวันสบถ
“ไอ้เชี่ย รัดควยกูสัสเลยทิ้ว”
ตะวันกับนายเริ่มเย็ดสวนทาง ควยสองอันเสียดในรูทิ้วที่ถูกยึดจนสุด เสียงน้ำดัง ปนเสียงร่างกายปะทะกัน ทิ้วครางจนสุดเสียงทุกจังหวะ บางทีเป็นคำด่า บางทีเป็นคำขอร้อง
“เบา เบา… อ้ากก ไม่ไหว… เย็ดต่อ… ฉีกแล้ว…”
ก่อนที่ตะวันกระแทกมิดแล้วปล่อยในรู ทิ้วร้องลั่นอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงน้ำอุ่น ๆ ของตะวันที่เติมรูหีเข้ามา นายไม่รอช้า รีบกระแทกควยต่อจนปล่อยตาม น้ำล้นทะลักออกจากรูทิ้วที่ถูกยัดจนปากรูชา
พอทั้งคู่ถอนออก รูทิ้วหุบไม่สนิท บานอ้า น้ำไหลเยิ้มลงโซฟา ทิ้วยังครางสะอื้น ขากระตุก มือไปคลุมหว่างขาแล้วร้องแผ่ว
“ฉีกแล้ว… กูเดินไม่ไหว ขาสั่นไปหมด…”
ตะวันลุกขึ้นก้มดู ใช้นิ้วแยกปากรูเบา ๆ ทิ้วสะดุ้งร้องอีก
“อย่า...เจ็บ”
นายยังหายใจหอบ “กล้องได้คลิปพวกเราไปแล้วมั้ง แม่งร้องดังจนทั้งตึกได้ยิน”
มือถือสั่น
รหัส 2749
ทิ้วยังไม่ลุก ควยของตัวเองที่ยังแข็งไม่สุด เพราะเพิ่งแตกและยังช็อก ตะวันกับนายประคองทิ้วขึ้น น้ำยังไหลตามต้นขาทิ้วทีละหยด
“รอบหน้า” นายพูดหยาบ “มึงอย่าบอกว่าไม่เคยอีก ถ้าของมึงเล็ก มึงก็ต้องรับ”
ทิ้วเงยหน้า ตาแดง ปากบวม เสียงแหบ
“รอบหน้าถ้ามึงยัดสองอันอีก กูจะร้องให้ทั้งคณะได้ยินอีก”
ตะวันจูบมุมปากทิ้วที่ยังเปียก “ร้องสิ กล้องชอบ กูก็ชอบนี่กูเยดผู้ชายครั้งแรกเลยนะ เสียวดีว่ะ”
ทั้งสามคนยังไม่ได้ใส่ผ้า ทิ้วถูกประคองออกจากโซฟาแบบขากะเผลก รูที่เพิ่งถูกเยด 2 ควยยังมีน้ำไหลตลอด
หลังจากกดรหัส ตู้ก็เปิดออก
ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีคำขู่ต่อ ไม่มีคำว่าลบคลิป
ตะวันก้มหยิบเครื่องมาดู นิ้วยังเปียกน้ำว่าวจากรูทิ้ว หน้าจอสะท้อนไฟแดงจากกล้องบนเพดาน
ทิ้วยังคงมีน้ำที่ค้างในตัวไหลลงมาตามต้นขา เขาเอามือปิดไว้ทั้งที่รู้ว่าสายไปแล้ว ตะวันจับข้อศอกเขาไว้ นายเดินนำออกจากห้องโถงโดยไม่หันไปมองกล้องอีก
ที่ล็อกเกอร์เย็นกว่าห้องโซฟา ฝ่าเท้าเปล่าแตะพื้นกระเบื้อง มีแต่เสียงสามคนกับเสียงแอร์ที่ดังผิดปกติ
ตู้เปิดออก ทำให้มองเห็นเสื้อยืด กางเกง และรองเท้าที่ถูกถอดทิ้งตอนหลับ
กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มปนกลิ่นตัวพวกเขาเอง
เสื้อของตะวันอยู่ชั้นบนสุด ของนายพับไว้ข้างล่าง ของทิ้วถูกยัดไว้ลึกสุด เหมือนคนจัดของรู้ว่าใครตัวเล็กที่สุด
ไม่มีโน้ต ไม่มีกล้องจิ๋วในตู้ ไม่มีอะไรให้ไล่ตามต่อ มีเพียง กกน ของพวกเค้าที่หายไป
ตะวันสวมกางเกงก่อนโดยไม่พูด ทิ้วยืนพิงบานตู้ข้าง ๆ หยิบเสื้อมาถือไว้ที่หน้าอกนานกว่าจะยอมสอดแขน นายใส่แว่นที่วางอยู่บนชั้น แล้วค่อย ๆ ดึงเสื้อคลุมตัว
ทิ้วเบนตามองทางเดิน อยากถามว่าใครเป็นคนทำและเห็นทั้งหมดนั้น แต่คำนั้นค้างอยู่ที่คอ
ตะวันปิดตู้ ไม่ล็อกกลับ
“กูกลับบ้านก่อน”
นายพยักหน้า ทิ้วเดินตามหลังสุด กางเกงยังหลวมเพราะเขายังใส่ไม่สุด
ตอนเลี้ยวออกจากทางเดิน ไฟแดงบนกล้องยังกระพริบอยู่เหมือนตอนเริ่ม
ไม่มีใครหันไปถอดกล้อง ไม่มีใครเปิดประวัติข้อความซ้ำ
รหัสมาแล้ว เสื้อผ้าคืนแล้ว ทุกคนกลับหอ โดยไม่พูดจา แต่ความคิดของท้ง 3 ที่อยากหาคนทำ และแก้แค้น ยังคงอยู่ต่อไป
---Continue Part 2---
สนุกครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครัล ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากๆครับ เรื่องสนุก ภาพสวย ขอบคุณมากครับ{:5_125:}{:5_125:}{:5_120:} ขอบคุณครับ สนุกดี ขอบคุณครับ ขอบคุณ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ เสียว ขอบคุณ สนุกจัด
หน้า:
[1]
2