นักรับจ้างสารพัด "คลื่น" - ตอนที่ 3 ลูกค้าเก่า พี่เก็ต เด็กศิลปกรรมศาสตร์
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KF94 เมื่อ 2026-9-7 02:51นักรับจ้างสารพัด "คลื่น" - ตอนที่ 3 ลูกค้าเก่า พี่เก็ต เด็กศิลปกรรมศาสตร์
https://lh3.googleusercontent.com/d/1gmO7YoGlCxqsQG58-wz-ROcXeAhccPOWคลื่น - 18 ปี - 177 ซม.-https://lh3.googleusercontent.com/d/1-s7bUyu13R9Rl8G-Ee6oj1VaUfiegkmlเหนือ - 19 ปี - 180 ซม.
ระหว่างทางไปโรงอาหารกลาง ผมกับเหนือแทบไม่ได้พูดอะไรกันเลย ไม่ใช่เพราะเราไม่มีอะไรจะคุยกัน แต่เป็นเพราะผมไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงมากกว่า
เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องน้ำเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวผมไม่หยุด และยิ่งนึกถึงสายตาของเหนือที่มองผมตอนอยู่หน้าห้องน้ำ ผมก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าไปในห้องสอบที่รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองยังเตรียมตัวมาไม่ดีพอ
ผมเหลือบมองคนข้างหน้า
เขาไม่ได้หันกลับมาถามอะไรผมอีก ยิ่งเป็นแบบนั้น ผมยิ่งรู้สึกผิดแปลก ๆ
"เมื่อกี้..." ผมเป็นฝ่ายเปิดปากขึ้นมาในที่สุด
เหนือหันหน้ามามอง
"ฮืม?"
"เรื่องในห้องน้ำ" แค่คำพูดสั้น ๆ ก็ทำให้ผมรู้สึกเหมือนคอแห้งขึ้นมาเฉย ๆ
"คือเมื่อคืน... กูล้มอะ" ผมเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยายามพูดต่อให้ฟังดูเป็นธรรมชาติที่สุด
"แล้วก้นมันดันไปกระแทกเข้ากับของที่เป็นแท่งพอดี... รูมันเลยบวม กูก็เลยต้องใช้ยา"
พูดจบผมก็แทบอยากเอาหน้ามุดพื้น แม่งฟังดูน่าเชื่อที่ไหนกัน แต่เหนือกลับไม่ได้หัวเราะหรือถามต่อ เขาเพียงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับ
"อืม"
"..."
"น่าจะถี่มากเลยดิ บวมเลย"
ผมหันไปมองเขา
"อะไรนะ?"
"กูบอกว่าน่าจะถี่มากเลยดิ น่าจะนานพอให้มันบวมขนาดนี้" น้ำเสียงของเหนือยังคงเรียบเหมือนเดิม
"แต่คงไม่ใช่หรอก คนบ้าอะไรจะล้มบ่อยขนาดนั้น"
ผมเงียบไปทันที
ประโยคนั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายกำลังบอกว่า "กูรู้นะว่ามึงโกหก แต่ถ้ามึงยังไม่พร้อม กูก็จะไม่บังคับ"
ผมเม้มริมฝีปาก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
"ไว้กูพร้อมแล้วจะบอกละกัน"
เหนือหยุดยืนจ้องหน้าผมสักพัก ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเดินต่อ
"ได้"
มันไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้น ผมกลับสงสัยท่าทีที่มันเข้ามาช่วยผมมากกว่า ถ้าแค่ทายาคงไม่เท่าไหร่ แต่มันถึงกลับเล่นรูให้ผม... เพื่อนผู้ชายปกติคงไม่ช่วยกันแบบนี้หรอกมั้ง?
ช่างแม่ง ไว้ก่อนละกัน
พอเดินมาถึงโรงอาหารกลาง ผมก็เห็นโต๊ะประจำของพวกเราอยู่ไม่ไกล
โต๊ะตัวเดิมที่อยู่มุมนึงของโรงอาหาร และแน่นอนว่าเสียงคุยกันของเพื่อน ๆ ดังมาก่อนที่ผมจะเห็นตัวเสียอีก
และทันทีที่มองเห็นสมาชิกของกลุ่ม ผมก็อดคิดถึงชื่อเรียกเล่น ๆ ที่พวกเราได้รับไม่ได้
ในคณะแพทยศาสตร์ พวกผมสี่คน ผม จิน เหนือ และใต้ มีฉายาที่พี่ ๆ ตั้งให้ว่า จตุรเทพหมอ
แต่นอกจากจตุรเทพหมอแล้ว พวกเรายังมีกลุ่มใหญ่ที่คนรู้จักกันในชื่อ "เหนือดาว"
และขอบอกอีกครั้งว่าผมหรือพวกผมไม่ได้ตั้งชื่อกลุ่มนี้ขึ้นมาเอง แต่มันมาจากคนอื่นหรือพวกแฟนคลับตั้งให้ ซึ่งถ้าถามว่าทำไมต้องเป็นชื่อนี้? เหตุผลก็ง่าย ๆ ครับ
ต้องเล่าก่อนว่าพวกเราเป็นกลุ่มเพื่อนที่รู้จักกันต่อ ๆ มา บางคนเป็นเพื่อนสมัยมัธยม บางคนเป็นเพื่อนบ้าน บางคนเป็นเพื่อนตั้งแต่เด็ก จนสุดท้ายจำนวนคนก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนคำว่าเหนือดาวนั้น...
ก็ง่าย ๆ เลยนั่นแหละครับ เพราะแต่ละคนหน้าตาดีพอจะเป็นดาวเดือนมหาวิทยาลัยได้สบาย ๆ แต่กลับไม่มีใครคิดจะไปสมัครกันจริงจังสักคน ส่วนนึงก็ขี้เกียจ อีกส่วนก็เห็นว่าการเรียนสำคัญกว่า หรือไม่ก็แค่ไม่อยาก
ส่วนถ้าให้แนะนำเร็ว ๆ เลยก็มี "นิว"
https://lh3.googleusercontent.com/d/1rmOS5NDOxskniPcO6h4avGfe5FVkVFucนิว – 19 ปี – 178 ซม.
นิวเป็นเพื่อนสมัยมัธยมของจิน มันเรียนนิเทศศาสตร์ ผิวขาวอมชมพู รูปร่างสมส่วน สูงโปร่ง และมีกล้ามเนื้อเล็กน้อยพอให้เห็นว่าเจ้าตัวไม่ได้ปล่อยตัว ใบหน้าของมันออกแนวหวานหล่อ จมูกโด่ง และมีรอยยิ้มที่ทำให้ดูเหมือนเป็นคนเข้าหาใครก่อนอยู่ตลอด วันนี้นิวสวมเสื้อยืดกับกางเกงสีขาวธรรมดา ๆ ดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ แต่สำหรับนิวแล้ว ความธรรมดานั่นแหละคือเรื่องปกติ เพราะคณะนิเทศศาสตร์ไม่ได้บังคับเรื่องการแต่งตัวเข้มงวดเท่าคณะผม และเจ้าตัวเองก็เป็นคนที่แต่งตัวตามสบายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว นิวเป็นคนร่าเริง พูดเก่ง ติดโซเชียล และมีชื่อเสียงในระดับหนึ่งจากการเป็นนักแสดง เรียกง่าย ๆ ว่าหมอนี่เป็นคนที่อยู่เฉย ๆ ก็มีเรื่องให้คนรู้จักได้แล้ว
ส่วนคนถัดมาคือ "ทัพ"
https://lh3.googleusercontent.com/d/1w70P_Bpu-EdLYKEkajYvAfb3gDv6Aw3uทัพ – 19 ปี – 183 ซม.
เพื่อนมัธยมอีกคนของจิน เรียนนิติศาสตร์ ผิวแทน รูปร่างสมส่วนแต่แน่นแบบคนที่ออกกำลังกายและยกเวทเป็นประจำ ใบหน้าของทัพหล่อคม คิ้วเข้ม ดวงตาดูจริงจังจนบางครั้งแค่ถูกมันมองก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกสอบสวน วันนี้มันสวมเสื้อนักศึกษาสีขาวกับกางเกงสแลคสีดำเรียบร้อย ทุกอย่างดูเป็นระเบียบตั้งแต่เสื้อผ้ายันทรงผม ทัพเป็นคนจริงจัง มีเหตุมีผล และค่อนข้างรับผิดชอบ ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในกลุ่มแล้วทุกคนกำลังเล่นกันอยู่ ผมมั่นใจว่าคนที่จะต้องเป็นฝ่ายคอยดึงพวกเรากลับมาเข้าร่องเข้ารอยก็คือมันนี่แหละ
ข้าง ๆ กันคือ "บูม"
https://lh3.googleusercontent.com/d/1FBlzKmsCNA169tPZMU9HMowCwF6cI3a-บูม – 19 ปี – 188 ซม.
เพื่อนข้างบ้านของทัพ เรียนบริหาร มันเป็นคนผิวขาว รูปร่างใหญ่ หุ่นหนา มีกล้ามเนื้อให้เห็นเป็นลูก ใบหน้าตี๋ ตาขีด และมีแก้มเล็ก ๆ วันนี้เจ้าตัวสวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวกับกางเกงสแลคสีเข้ม แต่กระเป๋าสตางค์ของมันยังถูกวางไว้ใกล้ตัวราวกับกลัวใครจะหยิบไป เหตุผลหนึ่งที่ทุกคนรู้ดีคือ... ไอ้บูมมันขี้งก ขี้งกแบบจริงจัง ต่อให้เป็นเงินเพียงไม่กี่บาท มันก็พร้อมจะคำนวณให้ละเอียดว่าใครจ่ายอะไรไปบ้าง
ต่อมาคือ "เทอร์โบ"
https://lh3.googleusercontent.com/d/1bcbx5r1HrkrB-wGBUwRFZbP-HeRn6sq-เทอร์โบ – 19 ปี – 186 ซม.
เพื่อนสมัยมัธยมของเหนือกับใต้ เรียนวิทยาศาสตร์การกีฬา ผิวขาวอมชมพู รูปร่างหุ่นหนา ไหล่กว้าง และมีกล้ามเนื้อชัดทั่วทั้งตัว ชัดขนาดที่ชุดนักศึกษาก็เอาไม่อยู่ หน้าตาออกหล่อตี๋ แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดกลับเป็นรอยยิ้มสดใส
ส่วน "ออโต้" เป็นเพื่อนข้างบ้านของเหนือกับใต้
https://lh3.googleusercontent.com/d/1RuMpUfOjn4vHpjG_y6ZESEE-cxTNXw_Aออโต้ – 19 ปี – 181 ซม.
มันเรียนวิศวกรรมศาสตร์ ผิวแทน รูปร่างสมส่วนสูงโปร่ง มีกล้ามเนื้อเล็กน้อย ใบหน้าหล่อกวน ๆ คิ้วเข้ม และไว้ผมยาวกว่าผู้ชายทั่วไปเล็กน้อย วันนี้ออโต้มาในเสื้อช็อปสีแดงตามสไตล์เด็กวิศวะ หน้ามันดุเหมือนพร้อมมีเรื่อง และนิสัยจริง ๆ มันกวนตีนยิ่งกว่าหน้าตาอีก
และสองคนสุดท้าย ก็คือเพื่อนตั้งแต่สมัยประถมของผมเอง "ดีไซน์" กับ "ปิ๊ก"
https://lh3.googleusercontent.com/d/1drH9hPzz3W5rTyyyL3QatGE9XIIgFCDZดีไซน์ – 18 ปี – 174 ซม.
ดีไซน์เรียนแฟชั่น และเป็นคนประเภทที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี การแต่งตัวของมันก็ยังทำให้ผมรู้สึกว่ามันไปเอาความมั่นใจมาจากไหนเยอะแยะวะ ถึงจะดูดีจริง ๆ ก็เหอะ วันนี้มันสวมเสื้อยีนสีดำที่มีกระดุมเรียงเต็มตัว กางเกงทรงเฉพาะตัว และเครื่องประดับอีกหลายชิ้นที่ผมไม่รู้จะเรียกว่าอะไร ตามฉบับเด็กแฟชั่นที่คณะอนุญาตให้แต่งตัวได้ ดีไซน์เป็นคนผิวขาวอมชมพู รูปร่างสมส่วนสูงโปร่ง มีกล้ามเนื้อเล็กน้อย ใบหน้าหวานหล่อ ปากสวย และมีความละมุนในแบบของตัวเอง
https://lh3.googleusercontent.com/d/1kxYOVnH0gyCbgUECB7oD7Ymqpb2PP0rSปิ๊ก – 18 ปี – 179 ซม.
ส่วนปิ๊กเรียนดุริยางคศาสตร์ ผิวขาว รูปร่างสมส่วนสูงโปร่ง นิ้วยาว มีกล้ามเนื้อเล็กน้อย ใบหน้าตี๋ ตาขีด และสีหน้าประจำตัวคือเหมือนคนกำลังง่วงนอนตลอดเวลา วันนี้มันใส่ชุดนักศึกษาพร้อมกับหูฟังที่ยังคล้องอยู่รอบคอเหมือนเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย
"ไปไหนมา นานจังวะ?" เสียงของจินดังขึ้นทันทีที่ผมนั่งลง
https://lh3.googleusercontent.com/d/1fxK2SY5ndwszV1ZKHUQWFDH7sVa7gSQUจิน - 19 ปี - 175 ซม.
"ห้องน้ำก็อยู่แค่นี้" จินหรี่ตามองผม
"หรือมึงไปหลับในนั้น?"
"เสือก" เหนือพูดขึ้นทันที
"กูถามมัน ไม่ได้ถามมึง"
"กูก็รำคาญเสียงมึง"
"ไอ้เหนือ!"
ผมกลั้นหัวเราะ
"พอ ๆ"
แต่ยังไม่ทันที่เรื่องจะจบ ใต้ที่นั่งอยู่ข้างเหนือก็หันมาสมทบ
https://lh3.googleusercontent.com/d/15sLK-HMFcMx6u5rLRb-GUr9-TK_yyYo5ใต้ - 19 ปี - 180 ซม.
"จริง ๆ มึงก็หายไปนานเหมือนกันแหละ ไปไหนมาครับพี่ชาย" แต่ไม่ทันที่เหนือจะอ้าปากตอบ
"อะ ๆๆ รู้ครับจะด่าว่าเสือก เพราะฉะนั้นหุบปากมึงไปซะ" ใต้ทำท่าเอามือปิดปากเหนือ ก่อนจะหันมาเอาคำตอบกับผม
"กูท้องเสียนิดหน่อยว่ะ ส่วนไอ้เหนือก็แค่บังเอิญเจอเฉย ๆ ตอนเดินกลับมา" ผมรีบคิดคำแก้ตัวขึ้นมา
"เป็นอะไรหรือเปล่า?" ทัพถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ผมหันไปมองมัน
"เปล่า ๆ กูไม่เป็นไรละ ดีขึ้นแล้ว"
"แน่ใจนะ?"
"อือ" ผมรีบตอบ
ทัพยังคงถามต่อไม่หยุด
"ไปห้องพยาบาลก่อนเปล่า? เผื่อมึง-"
"กูไม่เป็นไรจริง ๆ กูเรียนแพทย์นะมึง5555" ผมรีบสวนกลับไป ขืนไปจริง ๆ ก็รู้หมดสิว่าผมไม่ได้ท้องเสียจริง
"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว มึงกินไร เดี๋ยว-"
แต่ไม่ทันที่ทัพจะพูดจบ
"มึงกินอะไร?" เหนือก็รีบลุกขึ้น ก่อนจะถามออกมาทันที
"เผื่อลืมกันนะว่ากูมีขาเป็นของตัวเอง กูไปซื้อเองได้"
"แดกอะไร" เหนือถามเสียงเรียบ
อะไรของมัน...
"อะไรก็ได้"
"อะไรก็ได้ไม่มี แดกข้าวต้มไปละกัน ธาตุอ่อน ๆ อยู่"
"เออ ขอบใจ" คือมึงจะช่วยกูจริงปะ? แต่ก็ขอบใจที่ทำให้แผนโกหกกูเนียนขึ้นละกัน
สถานการณ์น่าสงสัยเมื่อสักครู่ไม่พ้นสายตาของเพื่อนทั้งกลุ่ม หากมองผ่าน ๆ ก็คงเป็นการดูแลเพื่อนทั่วไป แต่เหมือนกับทัพจะไม่คิดอย่างนั้น โดยเฉพาะสายตาที่ดูเหมือนจะอยากจับผิดนั่น หรือแม้กระทั่งคนอื่น ๆ
ทำไมวันนี้พวกมึงมองกูแปลก ๆ วะนั่น พวกมึงจับได้แล้วหรอวะ?
ช่างแม่ง ผมขี้เกียจจะคิดละ
พอเหนือกลับมาพร้อมอาหาร เขายังเลื่อนแก้วน้ำมาไว้ใกล้มือผมอีกด้วย
"มียาเม็ดอยู่ด้วยใช่ไหม อย่าลืมกินด้วย"
"รู้แล้ว" ผมตอบพลางรับจานมา
"กูก็เรียนอยู่กับมึง"
"รู้" เหนือพูดสั้น ๆ
"แต่กูก็ดูแลเพื่อนได้"
ผมชะงักไปเล็กน้อย
ส่วนคนอื่นบนโต๊ะต่างมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
เรากินข้าวกันไปได้พักใหญ่ ก่อนที่นิวจะวางแก้วลงแล้วพูดขึ้น
"คืนนี้ไปร้านเหล้ากันไหม?"
"อีกแล้วหรอวะ?" ทัพถาม
"มึงพูดเหมือนกูชวนทุกวัน"
"ก็เกือบทุกวัน"
"ชีวิตมหาวิทยาลัยมันต้องใช้ให้คุ้มสิครับคุณทนาย" นิวหัวเราะ
"ไม่กลัวคนจำหน้าได้หรือไงพ่อดารา" ผมแซว ปน ๆ เป็นห่วงนิดหน่อย ขืนมีข่าวว่าเป็นดาราชอบเที่ยวคงไม่รุ่งเท่าไหร่ ถึงส่วนตัวผมจะไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้นก็ตาม แต่คนอื่นไม่ใช่หนิ
"ดาราก็คนครับเพื่อน ขอบใจที่เป็นห่วง แต่เหล้าและแสงสีค่อนข้างต้องการตัวพี่" นิวตอบอย่างทะเล้น
"สรุปไปไหม?" มันหันไปถามรอบโต๊ะ
"กูไป" ออโต้ตอบ
"เงินกูหายอีกแน่" บูมบ่นพลางถอนหายใจ
"กูไป" จินตอบ ก่อนจะหันไปบอกบูม
"ไปเอาสนุกก็ได้หน่ามึง ไม่ต้องแดกก็ได้"
"ตัวดีเลยมึงอะ ไอ้ใต้อีกคน" บูมบอกอย่างเหนื่อยใจ ยิ่งเห็นว่าใต้ไปด้วยแล้ว
"เออ ๆ แต่มึงไปคุมน้องมึงด้วยครับ พี่ก็ออกจะรวย ทำไมน้องมึงจนจัง ไถกูไม่หยุด" มันบอกเหนือ
"เออ ๆ" เหนือตอบรับอย่างตัดปัญหา
"แต่กูไม่นะ ไม่ว่างว่ะ มีโปรเจกต์" ดีไซน์บอก
เหมือนกับเทอร์โบ
"กูด้วย"
"ส่วนไอ้ปิ๊ก" นิวชายตามองไปทางปิ๊กที่อยู่ริมสุด เจ้าตอบฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะแล้ว แต่เหมือนจะได้ยินเรื่องทั้งหมดเลยยกนิ้วโป้งขึ้นมาตอบรับ
"พวกมึงก็โทรปลุกมันดี ๆ ละกัน5555" ผมบอก เพราะปิ๊กมันเป็นประเภทแบตน้อย กลับห้องไปก็มีแต่นอน หวังจะให้มันไปสังสรรค์คงต้องพยายามหน่อย
"มึงอะ?" ทัพหันมาถามผม
"กู..." ผมเงียบไปครู่หนึ่ง
จริง ๆ ผมอยากกลับห้อง อยากอยู่คนเดียว ช่วงไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมามีเรื่องเกิดขึ้นมากเกินไปจนผมเองยังจัดการความคิดของตัวเองไม่ค่อยถูกเท่าไหร่ ทั้งเรื่องสิงโต... ทั้งเรื่องเมื่อกี้...
"กูขอดูก่อนละกัน" ผมตอบ
"โห่ ไม่สนุกเลย" จินบ่น
"งั้นกูรอดูไอ้คลื่นก่อนละกัน" ทัพบอก
"ถ้ามันไป กูไป" ก่อนมันจะหันไปสบตากับเหนือที่มองมาทางมัน ที่เหมือนจะต่อสู้กันหน่อย ๆ
"มึงนี่ก็นะ" นิวบ่นเซ็ง ๆ ก่อนจะสรุป
"งั้นเจอกันสองทุ่ม ที่เดิม YOUANDME"
หลังจากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันไปเรียน ส่วนกลุ่มแพทย์อย่างพวกผมไม่มีคลาสต่อแล้ว พวกผมจึงเดินกลับมาที่ลานจอดรถคณะ
ในขณะที่ผมกำลังจะขึ้นรถอยู่แล้ว หากไม่มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
"คลื่น"
ผมหันกลับไป
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อชุดนักศึกษาเดินเข้ามาใกล้ "เก็ต"
https://lh3.googleusercontent.com/d/1mvn145qhRnOPdttqt87Z7utBIzWPX_N0เก็ต – 20 ปี – 183 ซม.
รุ่นพี่คณะศิลปกรรมศาสตร์ปีสอง พี่เขาเป็นคนผิวแทน รูปร่างสมส่วนสูงโปร่ง มีกล้ามเนื้อปานกลาง ใบหน้าตี๋แต่หล่อคม สันกรามชัด และมีเสน่ห์แบบคนที่ดูโตเกินวัย ผมรู้จักพี่เก็ตเพราะครั้งหนึ่งเขาเคยมาจ้างผมทำงาน งานนั้นค่อนข้างยุ่งยาก เพราะเขาต้องสร้างชิ้นงานขึ้นมาโดยใช้ผลงานเก่าหลายชิ้นของตัวเองเป็นองค์ประกอบ พอดีกับข่าวลือเรื่องความสามารถด้านความทรงจำของผมไปเข้าหูเขา สำหรับผมแล้ว การจดจำภาพที่เคยเห็นไม่ใช่เรื่องยาก ดังนั้นสุดท้ายผมก็รับงาน วาดรูปจนแขนแทบหลุด แต่ก็สนุกดีนะครับ พี่เขาสอนสกิลการวาดรูปผมมาเยอะเลย
"พี่เก็ต?"
"กำลังจะกลับหรอ?"
"ใช่ครับ"
ผมมองรถของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกล
"แล้วพี่มาจอดที่นี่ได้ไง?" ผมหมายถึงว่าเด็กศิลปกรรมมาจอดตึกคณะแพทย์ทำไม
"ลานจอดรถคณะพี่เต็มน่ะสิ" เขาหัวเราะเบา ๆ
"เลยต้องมาหาที่จอดเอาแถวนี้"
"อ๋อครับ กำลังจะไปเรียนสินะครับ"
"ใช่ วันนี้พี่มีคลาสบ่าย"
ผมพยักหน้าเข้าใจ แต่ก็อดคิดไม่ได้ ถ้าจะหาข้ออ้างเพื่อเข้ามาคุยด้วย หาให้มันเนียนกว่านี้ได้ไหมนะ...
อ๋อ พี่เขาจีบผมครับ ขอจีบตั้งแต่จบงานนั้นนั่นแหละ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงไม่ได้สนใจพี่เขามากนัก ก็จริงที่พี่เขาหล่อ แต่ผมไม่เคยคิดเรื่องผู้ชายในลักษณะนั้นอย่างจริงจังมาก่อน
จนกระทั่งช่วงนี้
ความสนใจบางอย่างในตัวผมมันเปลี่ยนไปแล้ว อย่างช้า ๆ และผมเองก็ยังไม่แน่ใจว่าควรจะเรียกมันว่าอะไร
"คืนนี้พี่ว่างไหมครับ?"
พี่เก็ตเลิกคิ้ว
"มีอะไรหรอ?"
"ผมมีนัดไปเที่ยวกับเพื่อนที่ YOUANDME น่ะครับ" ก็นะ ยังไม่ตอบเพื่อนไปเลย แต่ก็มีนัดจริง ๆ นี่หน่า ผมหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "พี่อยากไปด้วยกันไหม?"
รอยยิ้มบนใบหน้าของเก็ตชัดขึ้นทันที "ได้สิ"
ตอบเร็วมาก จนผมเกือบหลุดหัวเราะ "ตกลงง่ายจังนะครับ"
"ถ้าเป็นคำชวนจากเรา พี่จะปฏิเสธทำไมล่ะ?"
ผมมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "งั้นสองทุ่มนะครับ"
"โอเคครับ" พี่เก็ตตอบรับ "ไว้เจอกันที่ร้านนะ"
"ครับ"
ระหว่างเดินไปขึ้นรถ ผมกลับรู้สึกแปลก ๆ ในอก ถ้าแค่ลองเปิดโอกาสให้ตัวเองสักครั้ง... ก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง อย่างน้อยผมก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรเกินเลย(มั้ง) แค่อยากลองรู้จักใครสักคนอย่างจริงจังเฉย ๆ เอง แค่ลองดูว่าความรู้สึกของตัวเองมันจะไปทางไหน เท่านั้นเอง... "ทำอะไรลงไปวะกู?" อยากทุบตัวเองให้ตาย ระหว่างขับรถกลับคอนโด ความคิดของผมยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องเดิม เมื่อก่อนผมไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย ชีวิตผมมีแต่เรียน อ่านหนังสือ ทำงาน แล้วก็กลับบ้าน แต่พอเข้ามหาวิทยาลัย ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป เพื่อนบางคนพูดเรื่องความรัก เรื่องความสัมพันธ์ หรือเรื่องบนเตียงกันเป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะนิว ดาราอย่างมันที่มันไม่คิดว่าจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ มันเป็นหนึ่งในตัวการสำคัญที่เปิดโลกให้ผมเห็นว่าชีวิตวัยมหาวิทยาลัยมีอะไรอีกเยอะ บางที... ผมก็อาจจะโตพอแล้ว บางทีการลองใช้ชีวิตสนุก ๆ บ้างก็คงไม่ใช่เรื่องผิด ขอแค่ผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ก็พอ ผมคิดแบบนั้น อย่างน้อยตอนนั้นผมก็คิดแบบนั้น
20:21 น.
ร้าน YOUANDME เต็มไปด้วยแสงไฟหลากสี เสียงดนตรีดังคลอไปทั่วร้าน ผู้คนจับกลุ่มกันเต็มพื้นที่ บางโต๊ะกำลังชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน บางกลุ่มลุกขึ้นเต้น และบางคนก็กำลังพูดคุยกับคนที่เพิ่งรู้จักกัน พวกเพื่อนของผมที่ว่างก็มากันครบแล้ว ต่างคนต่างแต่งตัวสบายกว่าตอนอยู่มหาวิทยาลัย ไม่มีเสื้อนักศึกษา ไม่มีบรรยากาศของห้องเรียน มีเพียงเสียงหัวเราะกับเครื่องดื่มบนโต๊ะ ส่วนผมนั่งอยู่ระหว่างเหนือกับทัพ แอลกอฮอล์ในมือลงลดไปกว่าครึ่ง บ่งบอกได้ว่าผมดื่มไปไม่น้อยแล้วแม้จะเพิ่งเริ่มก็ตาม
จนโทรศัพท์ในมือผมสั่น ข้อความจากพี่เก็ตเด้งขึ้นมา **ถึงแล้วครับ**
ผมอ่านแล้วลุกขึ้นทันที "กูไปรับพี่เก็ตก่อนนะ"
เหนือหันมามอง "พี่เก็ต?"
ทัพเองก็หันตาม "ไปรับ?"
จินที่นั่งฝั่งตรงข้ามรีบยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที "อ้าว ๆ เพื่อนคลื่น" มันลากเสียงยาว "มึงยอมให้เขาจีบแล้วหรอ?"
"อะไรของมึง?"
"ก็ยักไม่เคยจะเห็นมึงพาใครมาเที่ยวด้วย ยิ่งเฉพาะตอนมากับพวกู"
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตอบกลับพี่เก็ตว่าอาจจะไปรับช้าหน่อย ก่อนจะหันกลับมาตอบคำไต่สวนจากเพื่อนทั้งหลาย "แล้วมันไม่ได้หรือไง?"
"ก็ได้ กูแค่แปลกใจเฉย ๆ" จินยิ้มกว้าง "ทำไมจู่ ๆ มึงก็เปิดใจวะ?" มันถาม
"ก็ไม่ยังไง กูเห็นว่าใจกล้ามาขอจีบกู พอกูไม่สนใจ แต่ก็ยังไม่ถอย กูก็เลยอยากลองให้โอกาสดู
"อืมมม" จินตอบรับเสียงยาว พลางยื่นหน้ามาทางไอ้เหนือกับทัพ
อะไรของมัน?
"เออ ๆ แค่นี้นะ พี่เขารอนานแล้ว เดี๋ยวกูมา" ผมไม่เปิดโอกาสให้มันถามต่อ รีบเดินออกจากโต๊ะทันที
ที่หน้าร้าน พี่เก็ตยืนรออยู่แล้ว เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าจากตอนเจอกันเล็กน้อย แต่ยังคงเป็นลุคสบาย ๆ เสื้อยืดสีเทากับกางเกงยีนส์ แถมใส่แว่นมาด้วย
https://lh3.googleusercontent.com/d/1VRN3cTElXjwVLxj7Fg9_BNnUSYD-YYSOเก็ต - 20 ปี - 183 ซม.
เรียบง่าย แต่กลับเข้ากันอย่างน่าเหลือเชื่อกับรูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าหล่อคมของเขา
"รอนานไหมครับ?"
"ไม่นานครับน้องคลื่น" เก็ตยิ้ม
"ปกติพี่ไม่ใส่แว่นนี่ครับ?" ผมถาม เท่าที่จำได้ก็ไม่เคยเห็น
"อ๋อ พี่ต้องใส่แว่นตอนขับรถอะ ตอนปกติก็ใช้ชีวิตได้ พี่เลยไม่ได้ใส่ แต่นี่... พี่คงลืมถอด พี่ก็ไม่ค่อยชอบใส่เท่าไหร่หรอก คงตื่นเต้นเกิน-" ขณะที่พี่เก็ตกำลังจะถอดแว่นออก ผมก็ยั้งมือเขาไว้
"แต่แบบนี้ก็หล่อดีนะครับ ดูน่ารักดี"
"ง..งั้นพี่ใส่ไว้ก็ได้ถ้าเราชอบ" ให้ตายสิ เห็นพี่เก็ตเขินเพราะผมแบบนี้ก็สนุกดีแฮะ
"ไปกันเถอะครับ" ผมพาเขาเข้าร้าน ก่อนจะพาไปนั่งตรงเคาน์เตอร์บาร์ที่ค่อนข้างเงียบกว่าบริเวณโต๊ะของเพื่อน
"เพื่อนเราอยู่ตรงนั้นหรอ?" เก็ตถามพลางมองไปยังมุมนึงของร้าน
"ครับ" ผมชี้ให้ดู "โต๊ะนั้น"
"คนเยอะดีนะ"
"กลุ่มใหญ่อะครับ" ผมหัวเราะ
พวกเราคุยกันไปเรื่อย ๆ จากเรื่องมหาวิทยาลัย เรื่องงาน เรื่องชีวิตประจำวัน จนกระทั่งบทสนทนาไหลมาถึงงานใหม่ของพี่เก็ต
"ช่วงนี้พี่ทำอะไรอยู่ไหมครับ?"
"ก็มีโปรเจกต์ใหม่อยู่นะ"
"แนวไหนครับ?"
เก็ตนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบ "ภาพนู้ดบุคคลอะ"
ผมเลิกคิ้ว "นู้ด?"
"อืม" พี่เก็ตมองผมอย่างลังเลครู่นึง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ อย่างแก้เก้อ อย่างกับปัดทิ้งความคิดนึงลงไป "พี่กำลังเลือกนายแบบอยู่"
ผมมองหน้าเขา แล้วผมก็รู้ทันที ว่าเขากำลังคิดอะไร แต่แทนที่จะถอย ผมกลับวางแขนลงบนต้นแขนของเขาเบา ๆ "แล้วพี่ได้แบบหรือยังครับ?"
พี่เก็ตมองมือของผม ก่อนจะเงยหน้ากลับมามองตาของผม ที่คงจะร้อนแรงไม่น้อย ทำเอาพี่เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงไปอึกนึง "...ยังเลย"
"หายากหรอครับ? หรือว่าเขายังไม่ตอบรับ" ผมแกล้งถูขาพี่เก็ตเบา ๆ "หรือว่าต้องรอให้เห็นรูปร่างจริง ๆ ก่อน ถึงจะตัดสินใจได้"
พี่เก็ตกลืนน้ำลายอีกครั้ง "... อ..อืม ประมาณนั้น"
ผมยิ้มบาง ๆ กับท่าทีของพี่เขา อย่างกับพระพยายามกลั้นกิเลสอยู่อย่างนั้น
"ถ้าพี่ต้องเห็นก่อน... พี่จะใช้เกณฑ์อะไรเลือกครับ?"
เก็ตหัวเราะเบา ๆ "คลื่นกำลังถามอะไรพี่กันแน่?"
"ก็ถามเรื่องงานไงครับ" ผมตอบหน้าตาใสซื่อ ทั้งที่ความจริงแล้วผมรู้ดีว่าตัวเองกำลังกลายเป็นไฟเพื่อเขาไปเล่นกับพี่เก็ต หวังว่าอีกฝ่ายจะเครื่องติด กลายเป็นไฟตามผม แอลกอฮอล์ทำให้ความคิดบางอย่างที่ปกติผมคงเก็บเอาไว้ลึก ๆ เริ่มลอยขึ้นมา ผมเองก็ไม่รู้ว่ากำลังกล้าขึ้น หรือแค่เริ่มไม่อยากปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองแล้ว
เก็ตเองก็เหมือนจะเข้าใจ เขามองผมอยู่พักหนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา "ถ้าเราอยากช่วย พี่ก็ยินดีนะ"
หัวใจผมเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล "พี่จริงจังกับงานแค่ไหนครับ?"
"มาก"
"แล้วถ้าคนที่พี่กำลังคุยด้วยเสนอจะช่วย?"
เก็ตนิ่งไป "พี่ก็คงไม่ปฏิเสธ"
ผมหัวเราะเบา ๆ "งั้นหรอครับ?"
"แต่พี่ขออย่างหนึ่ง"
"ว่าไงครับ?"
"อย่าทำเหมือนเล่น ๆ ถ้าเราไม่ได้คิดอะไร"
ผมชะงัก ประโยคนั้นทำให้ผมรู้ว่า ถึงพี่เก็ตจะกำลังหยอกล้อกับผม แต่เขาก็ไม่ได้มองเรื่องนี้เป็นเพียงเกมทั้งหมด ส่วนผมเอง... กลับเป็นคนที่ยังตอบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องการอะไร ผมหันกลับไปมองโต๊ะของเพื่อน ทุกคนยังคุยกันสนุกสนาน "เรายังไม่ได้จริงจังกันขนาดนั้นนี่ครับ" ผมหันกลับมามองพี่เก็ต "แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะสนุกไม่ได้นี่ครับ"
พี่เก็ตมองผมอย่างประหลาดใจ "หมายถึง?"
ผมยิ้ม "ออกไปข้างนอกกันไหมครับ? อย่างเช่นที่รถพี่ ที่ ๆ เราคุย... ทำกันได้เงียบ ๆ"
อีกฝ่ายเงียบไป
"นะครับ" ผมเพิ่มลูกอ้อนเข้าไปอีก แม้อีกฝ่ายจะไม่อยากทำให้เรื่องของเราเป็นเรื่องเล่น ๆ แต่โอกาสมาอยู่ตรงหน้าแบบนี้
"ก..ก็ได้"
หัวใจผมเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเดินไปทางไหน แต่เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ได้อยากหยุดตัวเองทันที "งั้นแป๊บนะครับ" ผมกวาดตามองโต๊ะเพื่อนอีกครั้ง สายตาที่เคยมองมาทางผมเริ่มลดลงแล้ว ทุกคนกลับไปสนใจกับบทสนทนาของตัวเอง ผมจึงลุกขึ้น "ไปกันครับ"
เก็ตลุกตาม เราสองคนเดินออกจากร้านไปด้วยกัน โดยที่ผมไม่รู้เลยว่า... ในจังหวะที่กำลังเดินผ่านโต๊ะของพวกเพื่อนนั้น มีใครบางคนเงยหน้าขึ้นมามองเห็นเราสองคนพอดี และเรื่องคืนนี้... คงไม่ได้จบลงง่าย ๆ อย่างที่ผมคิดเสียแล้ว
รถของพี่เก็ตจอดอยู่ไม่ไกลจากร้าน ใต้แสงไฟสีส้มจาง ๆ ของลานจอด ผมเปิดประตูด้านผู้โดยสารแล้วนั่งลงก่อน พี่เก็ตเดินวนไปขึ้นฝั่งคนขับ ปิดประตู แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง
ภายในรถเงียบจนได้ยินเสียงดนตรีจาง ๆ จากในร้านลอยมา
"อากาศข้างนอกเย็นดีนะครับ" ผมเปิดบทสนทนาก่อน
"อืม" พี่เก็ตพยักหน้า มือยังจับพวงมาลัยอยู่
"คลื่น... จริง ๆ พี่ไม่ค่อยชินกับเรื่องแบบนี้เท่าไหร่"
"เรื่องแบบไหนครับ?"
"การพาใครมาทำแบบนั้น... แล้วยิ่งในรถแบบนี้" เขากลืนน้ำลาย "พี่เป็นคนค่อนข้าง... หมายถึงพี่อาจจะไม่เก่งเท่าไหร่ พี่ไม่ได้ทำบ่อย"
ผมยิ้มบาง ๆ มองใบหน้าของพี่เก็ตที่กำลังขัดเขินอยู่ไม่น้อย ก็นะ เป็นใครก็คงดูออก "พอรู้ครับ เลยยิ่งอยากลอง"
พี่เก็ตหันมามองผม ดวงตาลังเลชัดเจน "คลื่นกำลังเมาหรือเปล่า?"
"เมานิดหน่อยครับ" ผมยอมรับ "แต่ยังรู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไรอยู่" ผมเลื่อนตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือวางลงบนต้นขาของเขาเบา ๆ "พี่กลัวอะไรครับ?"
"ไม่ได้กลัว..." เขาถอนหายใจ "แค่ไม่ชิน แล้วก็... ไม่อยากให้เราทำอะไรแบบเล่น ๆ"
"งั้นก็อย่าเล่น ๆ สิครับ" ผมกระซิบ แล้วยื่นมือไปวางตรงเป้ากางเกงยีนส์ของเขาโดยตรง
พี่เก็ตสะดุ้งทันที "คลื่น..."
"ผมแค่จับเอง" ผมพูดเสียงนุ่ม แต่ฝ่ามือกดลงไปเต็ม ๆ รู้สึกถึงความอุ่นและความนุ่มของเนื้อผ้า "พี่บอกว่าไม่อยาก... แต่ตรงนี้ไม่ค่อยเชื่อฟังเลยนะครับ" ภายใต้ฝ่ามือ ผมรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงชัดเจน ควยของเขาค่อย ๆ แข็งตัวขึ้น ดันผ้ายีนส์ให้ตึงขึ้นทีละนิด แม้พี่เก็ตจะพยายามนั่งนิ่งและทำหน้าเรียบ ๆ แต่ร่างกายกลับตอบสนองตรงกันข้าม
"มัน... ห้ามไม่อยู่" เขากระซิบเสียงแหบ
"ก็จริงครับ" ผมยิ้ม แล้วใช้นิ้วลูบไปตามแนวที่กำลังชันขึ้น "ยาวดีนะครับ... หนาด้วย" ผมแอบกลืนน้ำลายไม่น้อย เพิ่งจบศึกมาได้ไม่นาน รูก็เพิ่งจะเริ่มหายบวม เจอศึกหนักอีกแล้ว แต่มาขนาดนี้แล้ว ใครจะถอย
พี่เก็ตหลับตาลงครู่นึง มือกำพวงมาลัยแน่น "คลื่น... ช้าหน่อย"
"ช้าแล้วครับ" ผมตอบ แล้วถอนกางเกงยีนส์ลงเล็กน้อย พร้อมกับกางเกงใน ควยของเขาดีดตัวออกมาทันที ยาว... ประมาณ 9.6 นิ้ว ไซส์ประมาณ 58... ใหญ่กว่าสิงโตอีก ลำสีแทน เส้นเลือดปูดชัด แต่หัวแดงอมชมพูเงางามจากน้ำหล่อลื่นที่เริ่มเยิ้ม ผมกลืนน้ำลาย "พี่ใหญ่กว่าที่คิดอีกนะครับ"
"อย่าพูดแบบนั้น..." พี่เก็ตตอบอย่างเขิน ๆ พลางหอบเบา ๆ
ผมไม่ตอบ โน้มตัวลงทันที ลิ้นยื่นออกไปเลียหัวควยเบา ๆ รสเค็มจาง ๆ กระจายบนลิ้น
แผล่บ!
"ซี๊ด..." เสียงลิ้นเลียดังชัดในความเงียบของรถ พี่เก็ตครางแผ่วในลำคอ มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาแตะหัวผมแต่ยังไม่กดลงมา คล้ายหาที่วางมือจากความเสียวมากกว่า
ผมเลียวนรอบหัวช้า ๆ แล้วค่อย ๆ อ้าปากอมเข้าไป หุ้มริมฝีปากให้มิด กลืนลงไปทีละนิด ความหนาทำให้แก้มผมตึง น้ำลายเริ่มไหลเยิ้มตามมุมปาก
"อืมม..." พี่เก็ตครางชัดขึ้น "คลื่น... ปากอุ่นดีจัง..."
ผมขยับหัวขึ้นลงช้า ๆ ดูดเบา ๆ ทุกครั้งที่ถอนออกจนเหลือแค่หัว แล้วกลืนกลับลงไปใหม่ ลิ้นกดไปตามเส้นเลือดด้านล่าง มือข้างหนึ่งจับโคนที่เหลือช่วยนวด เสียง จ๊วบ! จ๊าบ! ดังต่อเนื่องในรถ กลิ่นตัวผู้ชายเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
"ซี๊ด... คลื่นเก่งจัง พี่เสียวควยไปหมด" พี่เก็ตบอก ก่อนจะจับหัวผมไว้แน่นด้วยความตกใจ "คลื่น! มีคนเดินมา" ไม่ไกลจากตัวรถ เสียงเท้าดังขึ้นเล็กน้อย ผมไม่เห็นก็จริง แต่... "อ๊า! คลื่น... อย่า- อือ! พ..พี่บอกว่ามีคนมาไง ซี๊ดดด! ลึกจัด" แต่ใครจะไปหยุดกัน ยิ่งรู้ว่ามีคนกำลังจะเดินผ่านก็ยิ่งตื่นเต้น ผมรู้ว่าค่อนข้างเสี่ยง แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ "ซี๊ดดด! คลื่น... เดี๋ยวคนเห็น อืม! สุดยอด ซี๊ดดด! พี่คิดไม่ทันแล้ว" พี่เก็ตแทบคลั่งตาย คงบอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกและอยากทำอะไรกันแน่ "ซี๊ดดด- แฮ่ก ๆ ... โชคดีที่ไม่ถึงตัวรถเรา" ดูเหมือนคนนั้นจะเดินมาไม่ถึงเรา ผมถอนปากออก เส้นน้ำลายยืดยาว แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา "รถพี่ไม่ได้เป็นกระจกทึบนะ มีคนมาเห็นเราขึ้นมาทำไงล่ะ" พี่เก็ตถามอย่างลนลาน
"ก็คงสนุกดีครับ" ผมตอบตามที่คิด "พี่ถอดเสื้อด้วยสิครับ"
พี่เก็ตลังเลครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ถอดเสื้อยืดสีเทาออก เผยให้เห็นอกและหน้าท้องที่สมส่วน มีกล้ามเนื้อบาง ๆ ชัดเจน หัวนมสีน้ำตาลอ่อนแข็งตัวจากความเย็นและอารมณ์
ผมยิ้ม แล้วยกตัวขึ้นไปคร่อมต้นขาเขาเล็กน้อย ก้มลงเลียหัวนมข้างหนึ่งทันที
"อ๊ะ..." พี่เก็ตสะดุ้ง
ผมดูดหัวนมเบา ๆ ลิ้นวนรอบ แล้วกัดเบา ๆ เป็นระยะ อีกมือหนึ่งยังคงจับควยเขานวดช้า ๆ
"คลื่น... นม... ซี๊ดดด! โคตรเสียว" เขาครางเสียงสั่น
"พี่เสียวตรงนมด้วยเหรอครับ?" ผมถามพลางย้ายไปดูดอีกข้าง "น่ารักดีจัง"
ผมเล่นกับหัวนมทั้งสองข้างสลับกัน ดูด เลีย กัดเบา ๆ จนพี่เก็ตตัวเกร็งและหอบหายใจแรงขึ้น ควยในมือผมแข็งตึงจนเส้นเลือดปูดชัด
"คลื่น... พี่... ใกล้แล้ว..." เขากระซิบเสียงขาด ๆ หาย ๆ
ผมหยุดทันที ถอนมือและปากออก ยิ้มมองเขาที่กำลังหอบและตาแดงก่ำ "ยังไม่ให้นะครับ"
"คลื่น- อืม!" ผมโน้มตัวไปจูบเพื่อปิดปากพี่เก็ต
เสียง จ๊วบ! จ๊าบ! ผสมปนเป สะท้อนไปมาตามรถตามจังหวะแลกลิ้นของเราสองคน
"แฮ่ก ๆ ... ผมยังไม่ให้พี่แตกง่ายขนาดนั้นหรอกครับ" ผมหอบพลางบอกอย่างท่วมท้นไปด้วยความเงี่ยน "นั่งนิ่ง ๆ ก่อนนะครับ" ผมพูด แล้วถอดกางเกงตัวเองลงอย่างรวดเร็ว ควยของผมดีดตัวขึ้นมา ไอ้หนู 7 นิ้วที่มาพร้อมกับขนาด 54 เริ่มแข็งจนปวดแล้ว "พี่มีถุงยางไหมครับ?" ผมถาม ก่อนที่พี่เก็ตจะเอื้อมไปหยิบจากกล่องหน้ารถ
ผมมองยิ้ม ๆ "พ..พี่ไม่ค่อยได้ใช้นะ พี่แค่เตรียมไว้ ขนาดพี่มันหาถุงยางยาก ก็เลยซื้อเผื่อไว้เยอะ" พี่เก็ตรีบแก้ตัว
"ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย"
"ก็พี่กลัวเรา-"
"ครับ ๆ ผมหยอกเล่นหน่า" ผมบอกยิ้ม ๆ ก่อนจะฉีกซอง แล้วสวมให้พี่เก็ตอย่างช้า ๆ นิ้วสั่นเล็กน้อยจากความตื่นเต้น ก็นะ 58 เลยนี่หน่า
"คลื่น... ไหวไหม พี่กลัวเราเจ็บ?" พี่เก็ตยังคงถาม ทั้งที่ควยตัวเองกระตุกในมือผม
"แน่ใจครับ" ผมตอบ แล้วจัดท่าขึ้นนั่งคร่อมเขา โดยหันหน้าเข้าหากัน ผมจับควยเขาจัดตำแหน่งให้หัวแตะที่รูของตัวเอง ซึ่งยังคงระบมเล็กน้อยจากเมื่อคืนและตอนเช้า แต่ตอนนี้ความเงี่ยนครอบงำจนความเจ็บกลายเป็นส่วนหนึ่งของความเสียว
"ค่อย ๆ นะ..." พี่เก็ตเตือน มือวางบนเอวผม
ผมพยักหน้า แล้วค่อย ๆ ลดตัวลง "อืก...!" หัวควยหนาดันเข้าไปทีละนิด ความรู้สึกตึงและร้อนทำให้ผมตัวสั่น ผมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วดันลงต่อช้า ๆ จนสุด
"แฮ่ก ๆ ... แฮ่ก ๆ ..." เราทั้งคู่ต่างหอบพร้อมกัน
ข้างในผมรู้สึกแน่นไปหมด แถมยังอุ่นมาก ควย 9 นิ้วของพี่เก็ตยืดรูผมจนเต็มทุกส่วน ผมรู้สึกถึงทุกเส้นเลือดที่ปูด
"ขยับได้แล้วครับ..." ผมกระซิบ แล้วเริ่มยกตัวขึ้นช้า ๆ จนเหลือแค่หัว แล้วกดลงจนสุดอีกครั้ง
ตับ!
เสียงเนื้อกระทบกันดังเบา ๆ ในรถ ตับ! ตับ! ตับ! ผมขยับขึ้นลงช้า ๆ ก่อน เรียนรู้จังหวะ มือยันบ่าพี่เก็ตไว้ ทุกครั้งที่กดลงสุด ความเสียวจะพุ่งขึ้นมาที่ท้องน้อย
"อืมม... คลื่น..." พี่เก็ตคราง มือบีบเอวผมแน่น "ข้างใน... แน่นมาก"
ผมเร่งความเร็วขึ้นทีละนิด เสียง ตับ!! ตับ!! ตับ!! ดังชัดขึ้นทุกครั้งที่ก้นผมชนต้นขาเขา ควยของผมโยกไปมาเสียดสีกับท้องพี่เก็ต น้ำเงี่ยนเยิ้มเปียก
"เสียว... อือ! โคตรเสียวเลยครับพี่เก็ต... อ๊าส์!" ผมครางเสียงสั่น "พี่ใหญ่... ของพี่ใหญ่เต็มไปหมดเลย..." ผมขย่มแรงขึ้น เอียงสะโพกเล็กน้อยเพื่อให้หัวควยเขากดจุดเสียวภายใน ทุกครั้งที่โดนจุดนั้น ผมจะครางดังขึ้นและตัวสั่น "อ๊า!... อ๊า!... พี่เก็ตค้าบ..."
พี่เก็ตเงยหน้าขึ้นจูบผมอย่างหิวโหย ลิ้นรุกเข้ามาทันที มือทั้งสองข้างเลื่อนไปบีบก้นผมช่วยดึงขึ้นลงตามจังหวะ รถโยกเบา ๆ ตามแรงขย่ม เสียงหายใจหอบ เสียงคราง เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องในพื้นที่แคบ ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ผมขย่มเร็วและแรงขึ้นเรื่อย ๆ เหงื่อไหลลงมาตามแผ่นหลัง ความเสียวสะสมจนใกล้จะระเบิด
"จะ... เสร็จ... พี่จะแตก- อือ!" พี่เก็ตเตือนเสียงขาด ๆ หาย ๆ "คลื่น... เอาออกไหม"
ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!
"ซี๊ดดด!เสร็จในถุงก็ได้ครับ" ผมตอบหอบ แล้วขย่มสุดแรง
ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!* ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!
ไม่กี่วินาทีต่อมา พี่เก็ตตัวเกร็ง มือรัดเอวผมแน่น "เชี่ย! พี่- พี่เสร็จแล้ว! อ๊า! แฮ่ก ๆ ..." แล้วก็น้ำแตกพุ่งเสร็จภายในถุง ควยกระตุกแรง ๆ หลายครั้ง ผมรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านแม้จะมีถุงกั้น
"ผ..ผมด้วย!" ความรู้สึกนั้นทำให้ผมทนไม่ไหว ควยตัวเองพุ่งเสร็จโดยไม่ได้จับ น้ำเงี่ยนกระเด็นเปื้อนท้องทั้งสองคน ผมทรุดตัวลงพิงอกพี่เก็ต หอบหายใจรัว เหงื่อชุ่มตัว รูยังคงบีบรัดควยเขาเบา ๆ เป็นระลอก
พี่เก็ตลูบหลังผมช้า ๆ ลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอ "คลื่น... เราบ้าไปแล้วจริง ๆ นะเนี่ย พี่ไม่คิดเลยว่าเราจะเป็นคนแบบนี้"
ผมหัวเราะแผ่วในลำคอ ทั้งยังหายใจไม่ทั่ว "ครับ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่... แต่เสียวดีใช่ไหมล่ะครับ?"
เขาเงยหน้าจูบผมเบา ๆ ที่หน้าผาก "ครั้งหน้า... อย่าทำแบบนี้กับคนอื่นง่าย ๆ นะ"
"ครั้งหน้า?" ผมยิ้มมุมปาก "งั้นพี่คิดว่ามีครั้งหน้าใช่ไหมครับ?"
พี่เก็ตถอนหายใจยาว แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแค่กอดผมไว้แน่นขึ้นอีกนิด
นอกกระจกรถ แสงไฟร้านยังคงกระพริบสีสัน แต่ภายในรถคันนี้ ลมหายใจของทั้งคู่ยังคงผสมปนเปกันอย่างแยกไม่ออก ส่วนคำพูดที่ว่าอย่าทำกับคนอื่น... รับปากยากแฮะ
END TO BE CONTINUED ดีสมการรอคอยครับ {:5_143:} {:5_120:} ขอบคุณค้าบ ขอบคุณครับ โดนเปิดซิงปุ๊บ..หลังจากนั้นร่านเลย {:5_120:}{:5_120:}{:5_120:}{:5_120:} ขอบคุณครับ สนุก ขอบคุณครับ โหหห เสวเกิน {:5_120:} เสียวมากครับ รอตามต่อนะครับ เสวครับ ขอบคุณมากครับ โคตรดี ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณค้าบ