นักรับจ้างสารพัด "คลื่น" - ตอนที่ 1 สอนพิเศษ สิงโต หนุ่มนักบอลมีแฟนแล้ว
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KF94 เมื่อ 2026-9-6 07:44นักรับจ้างสารพัด "คลื่น" - ตอนที่ 1 สอนพิเศษ สิงโต หนุ่มนักบอลมีแฟนแล้ว
สวัสดีครับ ผมชื่อ "คลื่น" นะครับ อายุ 18 ปี เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ของคณะแพทยศาสตร์มหา'ลัย GTM
https://lh3.googleusercontent.com/d/1A2zAaIY7db_YG6i4us7ttWK_UTflMh8rคลื่น - 18 ปี - 177 ซม.
ผมเป็นคนที่มีความจำค่อนข้างดี ไม่สิ... ถ้าจะพูดให้ถูกก็คงต้องเรียกว่า จำได้ดีเกินไป มากกว่า เพราะไม่ว่าจะเป็นตัวหนังสือ ตัวเลข ใบหน้าของผู้คน หรือแม้แต่ภาพที่เห็นผ่านตาเพียงไม่กี่วินาที ผมสามารถจดจำรายละเอียดเหล่านั้นได้อย่างแม่นยำราวกับภาพถูกบันทึกเอาไว้ในหัว ความสามารถนี้ทำให้ผมเป็นคนเรียนรู้เร็ว และยิ่งเรื่องไหนยาก ผมก็ยิ่งรู้สึกอยากลอง เพราะอย่างนั้น คณะแพทยศาสตร์จึงเป็นหนึ่งในสิ่งที่ผมเลือกท้าทายตัวเอง ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของผมค่อนข้างวุ่นวายกว่าคนทั่วไป ก็คงเป็นงานอดิเรกที่ผมชอบทำ รับจ้างทำงานสารพัด ใครมีงานอะไรให้ทำ ถ้าผมทำได้และตกลงค่าจ้างกันเรียบร้อย ผมก็รับแทบหมด มันอาจฟังดูแปลก แต่ผมกลับรู้สึกสนุกดี เพราะงานแต่ละงานทำให้ผมได้เจอผู้คนใหม่ ๆ และเรียนรู้เรื่องที่ไม่เคยรู้มาก่อน
ส่วนเรื่องครอบครัวของผม... พวกเราเองก็ไม่ได้เป็นครอบครัวธรรมดาเหมือนกัน ผมถูกพ่อแม่บุญธรรมรับมาจากสถานเลี้ยงเด็ก และเติบโตขึ้นมาในบ้านหลังนี้พร้อมกับเด็กอีกสองคนที่กลายมาเป็นพี่น้องของผม พวกเราไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน แต่สำหรับผม เรื่องนั้นไม่เคยสำคัญ เพราะตลอดเวลาที่เติบโตมาด้วยกัน พวกเราผ่านทั้งเรื่องดีและเรื่องร้ายมาด้วยกันมากพอ จนคำว่า พี่น้อง กลายเป็นความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าสายเลือดเสียอีก หลายปีก่อน พ่อกับแม่บุญธรรมของพวกเราประสบอุบัติเหตุและจากไป นับตั้งแต่นั้น คนที่ต้องเข้ามารับผิดชอบครอบครัวก็กลายเป็นพี่คนโต โชคดีที่พ่อกับแม่ทิ้งมรดกเอาไว้มากพอสมควร ทั้งทรัพย์สิน บ้าน และบริษัทสื่อบันเทิงที่ชื่อว่า EGOISTอย่างน้อยพวกเราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองหลังจากที่พวกท่านจากไป
แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ผมหิวจะตายอยู่แล้ว และกำลังยืนอยู่หน้าประตูบ้านตอนเวลาสามทุ่มกว่า ผมก้มมองนาฬิกาบนโทรศัพท์
21:17 น.
"สายอีกแล้วแฮะ..." ผมถอนหายใจเบา ๆ ก่อนกดรหัสผ่านแล้วเปิดประตูเข้าไป
ช่วงวันธรรมดาที่มีเรียน ผมจะพักอยู่ที่คอนโดซึ่งซื้อเอาไว้ใกล้มหาวิทยาลัย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางไปกลับทุกวัน แต่ถ้าเป็นวันเสาร์หรืออาทิตย์ ผมจะกลับบ้านเสมอ เหตุผลหลักก็ไม่มีอะไรมาก ผมอยากกินข้าวพร้อมครอบครัว เพราะยังไงข้าวฝีมือของคนที่บ้านก็อร่อยกว่าข้าวข้างนอกอยู่ดี
"กลับมาแล้วครับ" ผมถอดรองเท้า วางกระเป๋าลงข้างตู้ ก่อนเดินเข้าไปด้านใน แสงไฟจากห้องอาหารส่องออกมา พร้อมกลิ่นอาหารที่ทำให้ท้องของผมร้องขึ้นมาอย่างไม่ไว้หน้า แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงโต๊ะ เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นเสียก่อน
"ทำไมวันนี้กลับดึก? ไหนบอกว่าจะถึงตอนสองทุ่ม" ผมหันไปตามเสียง ผู้ชายร่างสูงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกำลังมองมาทางผม "คราม"
https://lh3.googleusercontent.com/d/1p2EovMmLAdhtq5yRnAwm80oJWfPPiAjkคราม - 28 ปี - 183 ซม.
พี่ชายคนโตของบ้าน เขาสูงถึง 183 เซนติเมตร รูปร่างสูงใหญ่และมีกล้ามเนื้อแน่นจนเสื้อเชิ้ตสีขาวที่สวมอยู่แนบไปกับช่วงไหล่กว้างอย่างพอดี วันนี้เขายังอยู่ในชุดทำงานเต็มตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวพับแขนขึ้นเหนือข้อมือเล็กน้อย เนกไทสีเข้มถูกคลายออกจากลำคอพอให้ดูสบายขึ้น ขณะที่เสื้อสูทสีดำถูกพาดเอาไว้บนพนักเก้าอี้ด้านหลัง กางเกงสแล็กสีดำนั้นทำให้ดูออกทันทีว่าเจ้าตัวเพิ่งกลับจากบริษัทมาไม่นาน ผิวแทนกับใบหน้าคมแบบไทย ๆ ยิ่งทำให้เฮียครามดูจริงจังและน่าเกรงขามตามแบบฉบับประธานบริษัท ถ้าไม่ติดว่าเขาคือพี่ชายของผม ผมก็คงไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ตอนเขาทำหน้าแบบนี้เหมือนกัน
"ติดสอนพิเศษค้าบ" ผมตอบพลางเดินไปที่โต๊ะ วันนี้ผมเองก็ยังอยู่ในชุดนักศึกษา เพราะว่าตอนเช้ามีไปทำเอกสารในมหา'ลัยนิดหน่อย เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้นที่ผ่านการรีดมาเรียบร้อย กางเกงสแล็กสีดำ และเข็มขัดหนังสีดำ เสื้อเชิ้ตของผมเริ่มมีรอยยับเล็กน้อยตรงช่วงแขนและชายเสื้อจากการนั่งสอนหนังสือมาหลายชั่วโมง แต่โดยรวมก็ยังดูเรียบร้อยอยู่
"วันนี้มีสอนเด็ก ม.6 เป็นคลาสสุดท้ายพอดีครับ" ผมดึงเก้าอี้ออก "เลยติวส่งท้ายให้นานกว่าปกตินิดหน่อย"
"นิดหน่อย?" เสียงอีกเสียงดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม ผมหันไปมอง เด็กผู้ชายตัวสูงเกือบสองเมตรกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้อีกตัว "สมุทร"
https://lh3.googleusercontent.com/d/1rhOptxV4sj48aYTdt0Gluw1IB7z8csLLสมุทร - 17 ปี - 190 ซม.
น้องชายคนเล็กของบ้าน ถึงจะอายุเพียง 17 ปี แต่สมุทรสูงถึง 190 เซนติเมตร และมีรูปร่างใหญ่โตจากการเล่นกีฬาเป็นประจำ ช่วงไหล่กว้าง แขนแน่น และขาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแบบนักกีฬา วันนี้เขาไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน แต่อยู่ในชุดกีฬาบาสเกตบอล ที่คงออกไปเล่นมาแถวบ้าน เสื้อแขนกุดสีเข้มกับกางเกงบาสขาสั้นเผยให้เห็นรูปร่างแข็งแรงอย่างชัดเจน ส่วนผมของเขายุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งกลับมาจากสนาม
ถ้าเอาส่วนสูงของสมุทรไปเทียบกับผมที่สูงแค่ 177 เซนติเมตร ความแตกต่างก็ชัดเจนจนบางครั้งคนอื่นคงอดสงสัยไม่ได้ว่าเราสองคนเป็นพี่น้องกันจริง ๆ หรือเปล่า ถึงมันจะไม่จริงก็ตามเถอะ
"สามทุ่มกว่าเนี่ยนะ" สมุทรเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง
"ก็คลาสสุดท้ายนี่นา" ผมตอบพลางนั่งลง
"ถ้าไม่ติวให้เต็มที่ เด็กมันจะเอาอะไรไปสอบ"
"แล้วเฮียไม่หิวหรือไง?"
"หิวสิ ถึงจะรีบกินนี่ไง" ผมตอบทันที แต่ยังไม่ทันได้หยิบช้อน สมุทรก็ทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้
"เออจริงด้วย!"
ผมชะงัก "อะไร?"
"พลอยฝากเรื่องหนึ่งมา"
"พลอย? เพื่อนสมุทรอะหรอ?" ผมทวนชื่ออย่างนึกขึ้นมา พลอยเป็นเพื่อนของสมุทร และเคยเรียนอยู่ห้องเดียวกับมันตั้งแต่สมัย ม.ต้น ผมเองก็เคยเจอเธออยู่บ้างเป็นครั้งคราว
สมุทรพยักหน้า "ใช่ สมกับเป็นสมองเฮีย คือพลอยบอกว่าอยากให้เฮียช่วยติวให้แฟนมันหน่อย"
"แฟน?"
"สิงโต"
ผมคิดสักพัก
"ไม่รู้จัก น่าจะไม่เคยเจอ ไม่ก็ไม่ได้ทำความรู้จัก"
"สิงโตมันเรียนสายวิทย์-คณิต อยู่ ม.5 เหมือนกับผมนี่แหละ"
"แล้วทำไมต้องให้เฮียติว?" ผมถามพลางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม มีติวเตอร์เป็นร้อยเป็นพัน ทำไมต้องเป็นผม?
"พลอยบอกว่าบ้านสิงโตไม่ค่อยมีตัง มันเลยอยากให้คนใกล้ ๆ ตัวช่วยสอนให้หน่อย เผื่อจะได้ราคาพิเศษ" สมุทรก้มหน้ากดโทรศัพท์ไปพลางพูดต่อ "มันเคยเล่นบอลกับผมอยู่ช่วงนึง ถึงจะไม่ได้สนิทกันมากก็เถอะ แต่ผมอยากช่วยมันด้วย เห็นพลอยบอกว่ากลัวมันการเรียนตกจนไม่อยู่ในเกณฑ์โควต้านักกีฬา"
ผมมองน้องชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่
สำหรับผม เรื่องนี้ไม่ได้มีอะไรยุ่งยาก ผมเพิ่งจบคลาสหนึ่งไปพอดี และการสอนเด็ก ม.ปลาย ก็เป็นงานที่ผมทำอยู่แล้ว ถ้าจะเพิ่มอีกคนก็คงไม่ได้เสียหายอะไร แถมเรื่องเงินก็ไม่ใช่ปัญหาหลักที่ผมทำงานนี้อยู่แล้ว
"ได้สิ" ผมตอบง่าย ๆ
"ถ้าเขาอยากเรียนก็บอกให้ติดต่อเฮียมา"
"จริงนะ?" สมุทรเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะยิ้มออกมาทันที
"จริง" ผมพยักหน้า
ไม่ทันไรเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น ในแชตของผมกับสมุทรมีคอนแทกต์ของสิงโตเด้งขึ้นมา
ไม่ตั้งโปรไฟล์เป็นรูปตัวเอง? แต่ก็ช่างเถอะ
ผมวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ สำหรับผม มันก็เป็นเพียงงานสอนพิเศษอีกงานนึง
"เอาล่ะ" เฮียครามพูดขึ้น พลางหยิบช้อนขึ้นมา "คุยกันเสร็จแล้วก็กินข้าวได้แล้ว"
ผมมองอาหารที่วางเต็มโต๊ะ ท้องที่ร้องมาตั้งแต่หน้าประตูบ้านเหมือนจะประท้วงขึ้นมาอีกครั้ง "ครับ" ผมหยิบช้อนขึ้นมาเช่นกัน โดยที่ตอนนั้นผมยังไม่รู้เลยว่า... เด็กผู้ชายที่ชื่อ สิงโต จะกลายเป็นคนที่เข้ามามีบทบาทในชีวิตของผมมากกว่าที่คิด
วันอาทิตย์ เวลา 15:00 น.
ผมนั่งอยู่ในร้านกาแฟชื่อดังภายในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งไม่ไกลจากบ้านมากนัก ถ้าถามว่าทำไมถึงมานั่งอยู่ที่นี่... ก็เพราะผมมีนัดสอนพิเศษตอน 14:30 น.
ใช่ครับ
ผมนัดเด็กไว้ตอน 14:30
และตอนนี้มัน 15:00 แล้ว ผมยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
"สายไปครึ่งชั่วโมง..." จริง ๆ ผมไม่ได้มีปัญหากับการนั่งรอในร้านกาแฟเท่าไหร่นัก อากาศเย็นสบาย มีเพลงเปิดคลอเบา ๆ และผมก็มีโทรศัพท์ให้เล่นฆ่าเวลา แต่ถึงอย่างนั้น เวลา 30 นาทีก็คือ 30 นาที ถ้าเอาไปอ่านหนังสือ ผมอ่านเนื้อหาไปได้ตั้งหลายหน้าแล้ว ผมวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหงุดหงิดเล็ก ๆ หรือว่าเด็กคนนี้จะไม่มา? ถ้าไม่มา อย่างน้อยก็น่าจะส่งข้อความมาบอกกันบ้างสิ
ผมที่กำลังคิดว่าจะทักไปถามดีหรือเปล่า ประตูกระจกของร้านก็ถูกเปิดออกพอดี ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน ผมสะดุดตากับชุดของเขาเป็นอย่างแรก ชุดฟุตบอล เสื้อแข่งกับกางเกงกีฬาขาสั้นสีขาว ที่เท้าใส่รองเท้าแตะ ส่วนที่มือมีรองเท้าสตั๊ดที่ถูกถอดออกและถือเอาไว้ อีกข้างมีกระเป๋าเป้ ผมมองใบหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง คุ้น ๆ พออีกฝ่ายหันมองไปรอบร้าน ผมก็จำได้ "สิงโต" ผมเคยเห็นเขามาก่อน
https://lh3.googleusercontent.com/d/1L-X4j69o1AHVJeuKczQxIk1tMDhnf9DTสิงโต - 17 ปี - 180 ซม.
สมัยที่ผมยังเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน สิงโตเป็นรุ่นน้องคนหนึ่งที่อยู่ทีมฟุตบอลของโรงเรียน ผมเคยเห็นผ่าน ๆ ตามสนามหรือบริเวณโรงอาหารอยู่หลายครั้ง แต่ไม่เคยคุยกันจริงจัง เจ้าตัวดูเหมือนจะกำลังหาใครสักคน ผมจึงยกมือขึ้นโบก
"ทางนี้"
ทันทีที่เห็นผม สิงโตก็เบิกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนรีบเดินตรงเข้ามา
"พี่คลื่น!" เขาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ หอบหายใจจนไหล่ขยับตามจังหวะ
"ขอโทษครับ!"
ผมยังไม่ทันได้พูดอะไร อีกฝ่ายก็รีบพูดต่อ
"ผมขอโทษจริง ๆ ครับที่มาสาย ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้พี่รอนะครับ คือผม..."
ผมมองเขาเงียบ ๆ
"ใจเย็นก่อนก็ได้"
"แต่ผมสายตั้งครึ่งชั่วโมง..."
"อันนั้นรู้แล้ว" ผมตอบเรียบ ๆ
สิงโตทำหน้าเจื่อน
"ขอโทษครับ"
ผมถอนหายใจ
ตอนแรกก็หงุดหงิดอยู่หรอก แต่พอมองสภาพอีกฝ่ายแล้ว ความหงุดหงิดกลับค่อย ๆ ลดลงไปเอง สิงโตยังคงหอบอยู่เล็กน้อย ผิวสีน้ำผึ้งของเขามีเหงื่อเกาะอยู่ทั่วใบหน้าและลำคอ เส้นผมสีดำที่ควรจะเป็นทรงเรียบร้อยตอนนี้เปียกชื้นและตกลงมาปรกหน้าผาก รูปร่างของเขาไม่ได้ใหญ่โตแบบสมุทร แต่เป็นกล้ามเนื้อกระชับของคนเล่นกีฬา ไหล่กว้างพอดีตัว แขนแน่น และช่วงขาดูแข็งแรง
ที่สำคัญ... หน้าตาดี
ผมละสายตาออกอย่างรวดเร็ว
ให้ตายเถอะ ผมเป็นเกย์ที่ไม่ได้มีภูมิคุ้มกันต่อผู้ชายหน้าตาดีสักหน่อย โดยเฉพาะผู้ชายที่เพิ่งวิ่งออกมาจากสนามฟุตบอลทั้งตัวเปียกเหงื่อแบบนี้ มันก็ต้องมีบ้างที่สมองจะเผลอคิดอะไรแปลก ๆ อย่างน้อยเกย์กว่า 90% ก็น่าจะเคยคิดอะไรแบบนี้บ้างแหละ!
"พี่คลื่นครับ?"
ผมสะดุ้ง
"หืม?"
"พี่โอเคไหมครับ?"
"โอเค" ผมตอบเร็วเกินไปจนตัวเองยังรู้สึกได้
สิงโตมองผมอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
"แล้วทำไมถึงมาสาย?"
"คือ..." เขาหัวเราะแห้ง ๆ
"ผมเล่นบอลเพลินไปหน่อยครับ"
"เล่นบอล?"
"ครับ"
"จนลืมเวลา?"
"ครับ..."
ผมหลับตาลงครู่หนึ่ง
สมเหตุสมผลดี สมกับเป็นนักกีฬา
"ครั้งหน้าอย่าให้มีแบบนี้อีกก็แล้วกัน"
"ครับ!" สิงโตตอบทันที
ผมเปิดหนังสือและเอกสารที่เตรียมมา
"เอาล่ะ เริ่มกันเลย"
หลังจากเริ่มสอนไปได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง ผมก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพลอยถึงอยากหาคนมาติวให้สิงโต ไม่ใช่ว่าเขาโง่ แต่... สมาธิไม่ค่อยอยู่กับที่เท่าไหร่ บางครั้งผมอธิบายไปถึงครึ่งนึงแล้ว อีกฝ่ายก็เหม่อมองออกไปนอกร้าน บางข้อทำถูกได้ดี แต่พอเปลี่ยนรูปแบบโจทย์นิดเดียวก็กลับสับสน ผมลองเปลี่ยนวิธีอธิบายอยู่หลายแบบ จากการอ่านโจทย์ให้ฟัง เปลี่ยนเป็นเขียนเป็นขั้นตอน วาดภาพประกอบ ไปจนถึงยกตัวอย่างจากเรื่องใกล้ตัว ดูเหมือนจะดีขึ้นบ้าง แต่ปัญหาอีกอย่างคือ...
ผมเองก็เริ่มไม่มีสมาธิเหมือนกัน
ไม่ใช่เพราะบทเรียน แต่เป็นเพราะคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เนี่ยแหละ ทุกครั้งที่สิงโตขยับตัว กลิ่นเหงื่อจาง ๆ จากตัวเขาจะลอยมาให้ได้กลิ่น เสื้อกีฬาที่เปียกชื้นจากเหงื่อแนบไปกับช่วงตัว เผยให้เห็นสัดส่วนของนักกีฬาชัดเจนกว่าตอนแรกที่เข้ามาในร้านเสียอีก ทั้งยังกางเกงบอลนั้น ผ้าลื่น ๆ แนบไปกับเป้าจนมันนูนชัดเป็นก้อน ใหญ่ไม่เบา...
ผมก้มมองกระดาษตรงหน้า พยายามตั้งใจสอน แต่ในหัวกลับมีภาพประหลาด ๆ แวบเข้ามาเป็นระยะ ภาพของคนตรงหน้าหลังจากถอดเสื้อกีฬาออก... ภาพตอนที่เราอยู่ใกล้กันมากกว่านี้... หรือแม้แต่ภาพที่ไม่ควรเอามาคิดในระหว่างการสอนเลยสักนิด
ผมรีบสะบัดหัว
บ้าไปแล้ว นี่ผมกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย? ตลอด 18 ปีที่ผ่านมา ผมแทบไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลยด้วยซ้ำ แต่พอเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้นแหละ เพื่อน ๆ ของผมแต่ละคนเหมือนพยายามเปิดโลกให้ผมตลอดเวลา คนหนึ่งก็เล่าเรื่องวันไนท์สแตนด์ อีกคนก็บอกว่าวัยมหาวิทยาลัยคือช่วงที่ควรใช้ชีวิตให้เต็มที่ ฟังมาก ๆ เข้า... ผมก็เริ่มเสียอาการจนได้
"พี่คลื่นครับ"
"ครับ? ว่าไง"
"ข้อนี้ต้องทำยังไงนะครับ?"
ผมก้มมองโจทย์
"เมื่อกี้พี่เพิ่งอธิบายไป"
"ผมลืมครับ"
"..." ผมมองหน้าเขา
"สมาธิไปไหนหมด?"
สิงโตยิ้มแห้ง ๆ
"ขอโทษครับ"
ผมถอนหายใจ
สงสัยต้องเปลี่ยนวิธีสอนจริง ๆ แล้ว
เมื่อหมดเวลาที่กำหนด ผมก็เก็บหนังสือเข้ากระเป๋า
"วันนี้พอแค่นี้ก่อน"
สิงโตพยักหน้า
ผมสรุปสิ่งที่สังเกตได้จากการเรียนวันนี้ให้เขาฟัง ทั้งเรื่องพื้นฐานที่ยังมีช่องว่าง วิธีการทำโจทย์ และปัญหาสำคัญที่สุดอย่างเรื่องสมาธิ
"พี่ว่าเราอาจต้องเปลี่ยนสถานที่เรียนดู" ผมพูด
"ร้านกาแฟอาจจะไม่เหมาะกับนายเท่าไหร่"
"ครับ"
"เดี๋ยวครั้งหน้าพี่จะลองเปลี่ยนวิธีสอนด้วย"
"ได้ครับ"
ผมมองปฏิทินในโทรศัพท์
"ส่วนครั้งหน้า..."
ผมกำลังจะพูดว่าเสาร์หน้า แต่สิงโตก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน
"พรุ่งนี้ผมหยุดนะครับ"
ผมเงยหน้าขึ้น
"พรุ่งนี้... อ๋อ วันสถาปนาโรงเรียน"
"ใช่ครับ โห้ พี่จำได้ด้วย"
"พี่รู้ว่าหยุด แต่อยากเรียนต่อเร็วขนาดนั้นเลยหรอ?"
"ครับ จะได้รู้เร็ว ๆ ไงครับ ว่าผมมีสมาธิพอไหม แล้ววิธีสอนของพี่เข้ากับผมหรือเปล่า พรุ่งนี้พี่ว่างใช่ไหมครับ?" สิงโตยิ้ม
ผมนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"ก็ได้" ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"พรุ่งนี้เจอกันตอนบ่ายสองครึ่งเหมือนวันนี้แล้วกัน"
"ครับ"
ผมเปิดแอปแชต ก่อนส่งโลเคชันคอนโดของตัวเองให้อีกฝ่าย
"พรุ่งนี้มาเจอกันที่นี่"
"ได้ครับ" รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เหมือนเด็กหนุ่มกำลังนึกอะไรบางอย่างออก
ผมไม่ทันได้ทันสังเกตเลยว่า ตลอดเวลาที่คุยกัน สิงโตกำลังมองผมด้วยสายตาแปลก ๆ แบบนั้นตลอดเวลาตั้งแต่เริ่มสอน และยิ่งผมไม่รู้ตัวด้วยว่า ระหว่างการสอนวันนี้ ผมเผลอมองอีกฝ่ายบ่อยกว่าที่ควรจะเป็น โดยเฉพาะเป้านูนนั้นของเขา ผมคิดว่าตัวเองเก่งพอที่อีกฝ่ายจะไม่สังเกตได้แล้ว แต่ความจริง... สิงโตเห็นทุกครั้ง เขาเพียงแค่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
หลังจากแยกกับสิงโต ผมกลับบ้านไปกินข้าวเย็นกับพี่ครามและสมุทรตามปกติ จากนั้นจึงขับรถกลับคอนโดของตัวเอง ทันทีที่ปิดประตูห้อง ผมก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา
"เหนื่อย..." ผมหลับตา แต่ไม่รู้ทำไม ภาพเด็กนักฟุตบอลที่เต็มไปด้วยเหงื่อคนนั้นถึงยังวนอยู่ในหัว
ผมรีบลืมตาขึ้น
"พอเลย" ผมพึมพำกับตัวเอง
"พรุ่งนี้ต้องตั้งใจสอน"
วันต่อมา 14:28 น.
ผมมองนาฬิกา
อีกสองนาทีจะถึงเวลานัด
เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น
อย่างน้อยวันนี้สิงโตก็รักษาเวลา
ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเดินไปเปิดประตู
และทันทีที่เห็นคนตรงหน้า ผมก็ยืนนิ่ง
"..."
สิงโตยืนอยู่หน้าห้อง ตรงเวลาเป๊ะ แต่ปัญหาคือ... ชุด
เขายังใส่ชุดฟุตบอลเหมือนเดิม เสื้อเหมือนตัวเมื่อวาน กางเกงก็ด้วย และสภาพไม่ต่างจากเมื่อวานเท่าไหร่นัก ต่างกันแค่วันนี้ผมเห็นเขาใกล้กว่าเดิมมาก และดูเหมือนว่าเสื้อกีฬาจะเปียกเหงื่อมากกว่าเมื่อวานเสียอีก
นี่นายใส่เสื้อตัวเดิมหรือตัวใหม่เนี่ย?
"สวัสดีครับพี่คลื่น"
"นาย..." ผมมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
"เพิ่งเล่นบอลมา?"
"ครับ" สิงโตยิ้ม
"เล่นมาแป๊บเดียวเอง"
ผมอยากถามเหลือเกินว่าแป๊บเดียวของนายคือกี่ชั่วโมง แต่สุดท้ายก็กลืนคำถามลงคอ เพราะยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดี ผิวสีน้ำผึ้งมีเหงื่อเกาะอยู่ตามลำคอและแนวกราม เส้นผมเปียกชื้นจนดูยุ่งกว่าปกติ และเสื้อฟุตบอลที่ชุ่มเหงื่อก็แนบไปกับตัวจนเห็นรูปร่างของนักกีฬาได้ชัดเจน นั่นรวมถึงส่วนกางเกงที่แนบไปกับเป้า และยิ่งไปกว่านั้น คือมันเห็นชัดมาก ชัดจนเห็นส่วนหยักของหัวควยแนบไปกับกางเกง มันพาดลงและอ่อนตัวลงอยู่ แต่กระนั้น ขนาดก็ยังประมาณ 6 นิ้วได้
นี่นายไม่ได้ใส่กางเกงในมาด้วยหรือไง?
ผมรีบเบือนหน้าหนี
ตั้งสติ คลื่น นี่คือนักเรียน และผมคือคนสอน แค่นั้น
"เข้ามาก่อนสิ"
"ครับ"
ผมเปิดประตูให้กว้างขึ้น สิงโตเดินเข้ามาในห้อง ก่อนนั่งลงบนโซฟาตามที่ผมบอก
"รอแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวผมเอาน้ำมาให้"
"ขอบคุณครับ"
ผมเดินเข้าไปในครัว หยิบน้ำเย็นจากตู้เย็นใส่แก้ว ก่อนเดินกลับมาส่งให้เขา
"นี่"
"ขอบคุณครับ"
มือของเราสัมผัสกันเพียงชั่ววินาทีตอนที่ส่งแก้ว แต่แค่เสี้ยววินาทีนั้น ผมกลับรู้สึกเหมือนมีไฟฟ้าวิ่งผ่านปลายนิ้ว
ผมชะงัก
สิงโตเองก็หยุดเหมือนกัน
"พี่คลื่น?"
"มะ...ไม่มีอะไร" ผมรีบปล่อยมือ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ภาพต่าง ๆ ที่ผมพยายามกดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานกลับไหลเข้ามาในหัวอีกครั้ง
ผมรีบลุกขึ้น
"นายพักก่อนนะ พี่ขอตัวไปเตรียมของแป๊บหนึ่ง"
"ครับ"
ผมรีบเดินหนีเข้าห้องนอนตัวเองอย่างไว พอปิดประตูลง ผมก็ยืนพิงมันอยู่พักใหญ่
"ใจเย็น..." ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ
"แค่จับมือเอง" แต่หัวใจกลับไม่ยอมฟัง
ข้างนอกห้อง สิงโตนั่งอยู่บนโซฟาเงียบ ๆ เขามองประตูห้องนอนที่ผมเพิ่งปิดไป ก่อนยกยิ้มบาง ๆ ดูเหมือนแผนที่คิดเอาไว้... จะได้ผลมากกว่าที่เขาคิด
ไม่กี่นาทีต่อมา เพล้ง!
เสียงบางอย่างตกลงพื้นดังมาจากด้านนอก ผมสะดุ้งสุดตัว
"อะไรน่ะ?" ผมรีบเปิดประตูห้องนอน ก่อนจะเจอเขาที่หน้าประตู
"สิงโต?" สิงโตยืนอยู่หน้าห้อง ส่วนเสื้อฟุตบอลที่เคยสวมอยู่เมื่อครู่กลับกลายมาอยู่ในมือ ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า เหลือเพียงกางเกงกีฬาที่เปียกน้ำจนชุ่มไปทั้งตัว มันยิ่งทำให้กางเกงบอลนั้นกลายเป็นผ้าโปร่งจนแทบเรียกได้ว่าเหมือนไม่ใส่กางเกงอยู่เลยล่ะ
ผมยืนนิ่ง สมองเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ
"พี่คลื่น?" สิงโตเรียก
ผมยังไม่ตอบ
"พี่ครับ?"
"..."
สิงโตยิ้มอย่างได้ใจ
"ผมเผลอทำแก้วน้ำตกครับ" เขาชี้ไปทางพื้น แก้วพลาสติกใสกลิ้งอยู่ข้างโต๊ะ น้ำเย็นที่อยู่ในแก้วเมื่อครู่หกกระจายเต็มพื้น รวมถึงเสื้อผ้าของเขาด้วย
ผมพยายามบังคับสายตาให้มองเพียงใบหน้าของเขา แต่ยิ่งพยายาม... ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียสมาธิ
"พี่คลื่น? คือ ผมขอผ้าขนหนูหน่อยดิ"
"อืม..." ผมตอบเสียงเบา
ผมควรจะหันหลังไปหยิบผ้าขนหนูทันที แต่เท้ากลับไม่ขยับ ดวงตาของผมยังตรึงอยู่ที่ส่วนนั้น ส่วนที่แนบไปกับกางเกงนั้น ขนาดของมันค่อย ๆ ใหญ่โตขึ้นจนผมเริ่มสังหรณ์แปลก ๆ
สิงโตสังเกตเห็นสายตาของผม เขาไม่หลบ ไม่ปิดบัง กลับยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้น ใช้เสื้อที่เปียกอยู่นั้นเช็ดน้ำที่ไหลลงตามลำคออย่างช้า ๆ ไถลงไปตามร่องอก ผ่านหัวนมที่แข็งตัวจากความเย็น ลงไปจนถึงขอบกางเกง
"พี่มองผมตลอดเลยนะครับ" เขากระซิบ
"ตั้งแต่เมื่อวานในร้านกาแฟ... แล้วก็ตอนนี้"
"พี่ไม่ได้-"
"พี่มองเป้าผม" สิงโตพูดตรง ๆ
"ผมเห็นทุกครั้งที่พี่แอบมอง แล้วพี่ก็ทำหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรที่ไม่ควรคิด"
ผมรู้สึกหน้าแดงร้อน จนเอะใจขึ้นมาได้
"นายตั้งใจ-"
"น้ำหกน่ะหรอครับ?" เขายิ้ม
"ก็ใช่ครับ แล้วรวมถึงที่ผมไม่ใส่กางเกงในมาด้วย"
คำพูดนั้นทำให้เลือดในตัวผมพุ่งไปที่ศีรษะและส่วนล่างพร้อมกัน
สิงโตเดินเข้ามาจนเกือบชิด กลิ่นเหงื่อเข้ม ๆ จากตัวเขาวูบเข้าจมูกผม
"พี่คลื่น… พี่เป็นเกย์ใช่ไหมครับ?"
ผมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแหบ
"ใช่"
"ดีครับ" เขากระซิบ แล้วจับข้อมือผมยกขึ้นช้า ๆ
"เพราะผมก็สนใจพี่มาตั้งแต่แรกที่เห็นในโรงเรียนแล้ว แค่ตอนนั้นพี่ยังเป็นรุ่นพี่ที่ผมไม่กล้าทัก"
มือของเขานำนิ้วผมไปแตะที่เนื้อผ้าเปียกชื้นตรงเป้า
"ลองจับสิครับ... ผมไม่ห้าม"
ผมเกร็งมือเล็กน้อย พลางกลืนน้ำลาย มันเกือบจะเข้ามาเต็มมือผมแล้ว
"สิงโต... นายมีแฟนแล้วนะ"
"ผมรู้ครับ" เขาหัวเราะแผ่ว
"พลอยเป็นแฟนผม แต่ผมเป็นไบครับ พี่รู้ไหม? บางทีผมก็ห้ามใจไม่ไหว... โดยเฉพาะตอนที่พี่มองผมแบบนั้น ดังนั้น แค่เราสองคนไม่พูด แฟนผมไม่รู้ ก็ไม่น่าจะมีใครเสียหายอะไรนี่ครับ" นิ้วของเขากดมือผมให้แนบแน่นขึ้นกับลำควยแข็งที่กำลังโตขึ้นใต้กางเกง
"จับแน่น ๆ เลยครับ" หัวใจผมเต้นรัว นิ้วสั่นเล็กน้อยตอนที่ค่อย ๆ กำรอบลำตัวเขาผ่านผ้าเปียก ความร้อนและความแข็งส่งผ่านปลายนิ้วชัดเจน ผมรู้สึกถึงเส้นเลือดที่ปูดและขนาดที่ใหญ่กว่าที่เคยจินตนาการ ด้วยความทรงจำของผม ผมไม่เคยลืมสิ่งใด แม้กระทั่งภาพการวัดด้วยส่วนนิ้ว ในมือของผม สิ่งนี้มันมีความยาวกว่า 9 นิ้วเข้าให้แล้วในตอนแข็งตัว
"อืม~"สิงโตครางแผ่วในลำคอ
"พี่จับแรงกว่านี้ได้นะ" ผมกำแน่นขึ้นอีกนิด นวดช้า ๆ ขึ้นลง รู้สึกถึงหัวควยที่เริ่มชันขึ้นดันผ้า
"ใหญ่จังนะ... 9.4 นิ้วใช่ไหม?" ผมถาม
"ขอบคุณสำหรับคำชมครับ" เขายิ้มอย่างได้ใจ
"แต่ผมไม่รู้ว่า 9.4 เป๊ะไหมหรอกครับ รู้แค่ใส่ถุงยางไซส์ 56 ก็แค่นั้น" แล้วสิงโตก็ดึงขอบกางเกงลงทีเดียว ควยของเขาดีดตัวออกมาเต็มที่ ยาว หนา สีเข้มแต่หัวแดงอมชมพู มันเปียกชื้นจากน้ำและน้ำเงี่ยนเล็กน้อย
"ตอนนี้ไม่มีอะไรบังแล้ว... อยากลองดูใกล้ ๆ ไหมครับ?"
ผมกลืนน้ำลายอีกครั้ง เข่าอ่อนเล็กน้อยจากความตื่นเต้นและความประหม่า รู้ได้เลยว่าหากถลำลึกไปกว่านี้ จะต้องทำอะไรต่อ แต่เพราะเขา...
"พี่... ไม่เคย"
"ไม่เป็นไรพี่" สิงโตยกมือขึ้นลูบผมผมเบา ๆ
"ค่อย ๆ ทำ เดี๋ยวผมสอน" เขานำมือผมไปจับที่โคนอีกครั้ง แล้วกระซิบ
"ลองก้มลงดูสิครับ"
ผมหายใจเข้าลึก แล้วค่อย ๆ ย่อตัวลง ใบหน้าเข้าใกล้ลำตัวอุ่น ๆ ของเขา กลิ่นตัวผู้ชายเข้มข้นขึ้นชัดเจน จนในที่สุด ลำแท่งหนา 9 นิ้วของเขาก็อยู่ตรงหน้า
"ลองชิมไหมครับ?" สิงโตถามยั่ว
ผมลองยื่นลิ้นออกไปเลียหัวควยเบา ๆ รสเค็มจาง ๆ กระจายบนลิ้น
"ซี๊ด..." เสียงครางผสมเสียงลิ้นผมเลียเนื้อหนังเปียกดังชัดในความเงียบของห้อง
สิงโตครางหอบ
"อืมม~... ดีครับ เลียรอบ ๆ อีกหน่อย" ผมทำตาม ลิ้นวนรอบหัว แล้วเลียลงไปตามลำ น้ำลายเริ่มเยิ้ม ผมอ้าปากกว้างขึ้น พยายามอมหัวเข้าไป ฟันเกือบกระทบเพราะยังไม่ชิน
"ระวังฟันนะครับ" เขายิ้ม
"ใช้ริมฝีปากหุ้ม... ใช่ แบบนั้น อืมม~" ผมปรับท่า หุ้มริมฝีปากให้มิด แล้วค่อย ๆ กลืนลงไปทีละนิด ความรู้สึกอบอุ่นและแน่นในปากทำให้ผมตัวสั่นเล็กน้อย น้ำลายไหลเยิ้มตามมุมปาก
เสียง จ๊วบ! จ๊าบ! ดังขึ้นทุกครั้งที่ผมขยับหัวขึ้นลง
"อ๊า!... พี่คลื่น" สิงโตครางชัดขึ้น มือวางบนหัวผมแต่ไม่กด
"เก่งขึ้นแล้วครับ... ทีนี้ ลองดูดแรงกว่านี้หน่อยพี่" ผมดูดแรงขึ้น มือข้างหนึ่งจับโคนนวดตามจังหวะ ทำตามอย่างที่เคยเห็นในหนังโป๊ ความรู้สึกที่ควยเขาแข็งเต็มที่ในปากทำให้ผมเองก็แข็งจนปวด เสียง จ๊วบ! จ๊าบ! พลาง อึก! ที่ลึกสุดคอหอยผมดังขึ้นไม่หยุด
พอผ่านไปสักพัก สิงโตก็ดึงผมขึ้นมา
"พอก่อนพี่... เดี๋ยวจะเสร็จก่อน" เขากอดผมไว้ ก่อนจะจูบอย่างหิวโหย ผมสะดุ้งตัวโหยง เสียงจูบดัง จ๊วบ! จ๊าบ! จ๊วบ! จ๊าบ! ไม่ต่างจากที่ผมอมควยให้เขาไป จูบครั้งแรกที่ไม่ได้เตรียมใจทำให้ผมดิ้นสู้ทันที แต่ลิ้นที่รุกเข้ามาทำผมเริ่มอ่อนระทวย ผมตอบสนองมันอย่างงุ่มง่ามแต่ก็เต็มใจ
"เป็นไง" ผมผละออก
"ครั้งแรกของพี่ ไม่แย่เกินไปใช่ไหม?"
สิงโตตาโต พลางคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน
"ไม่ครับ ดีเลยล่ะ ดีใจจังที่ได้เป็นจูบแรกของพี่" ไม่เสียแรงที่มีความทรงจำดี จำมาจากหนังโป๊ทั้งนั้น
"ไปเตียงกันเถอะครับ" สิงโตกระซิบข้างหู ผมพยักหน้า ก่อนจะโดนเขาอุ้มไปวางไว้บนเตียงแล้วโดนคร่อมร่างอยู่ข้างบน เราจูบกันอีกครั้งพลางถอดเสื้อผ้าของผมออกจนหมดตัวเปลือยเปล่า ควย 7 นิ้วของผมดีดตัวขึ้นมาโดนท้องตัวเอง
"พี่แข็งแล้ว" เขายิ้มอย่างภูมิใจ
"ตั้งแต่อมควยให้นายแล้ว" ผมตอบแกมเขินเล็กน้อย
สิงโตยิ้มตอบ ก่อนจะก้มลงไปจูบ แล้วไล่เลียไปตามลำคอผม
"ผมจะทำให้พี่เสียวกว่านี้" เราเล้าโลมกันต่ออีกพักใหญ่ มือและปากสำรวจกันทุกส่วน เสียงจูบดัง จ๊วบ! จ๊าบ! ดังขึ้นไม่หยุดอยู่นานสลับกับเสียงครางแผ่วของเราทั้งสองคน ผมเริ่มชินกับการถูกสัมผัส และตอบสนองได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ
สิงโตจู่ ๆ ก็พลิกตัวผมให้คว่ำลง
"ยกก้นขึ้นหน่อยครับ"
ผมทำตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
"นายจะ-"
"ขออนุญาตกินนะค้าบ" เขาบอกขอ แล้วก้มลงทันที
ลิ้นอุ่น ๆ แตะที่รูของผม ทำผมสะดุ้งสุดตัว
"อ๊ะ!"
"ผ่อนคลายนะพี่ อย่าเกร็ง" สิงโตบอก แล้วเลียวนรอบ ๆ ช้า ๆ
"อือ~ สิงโต พี่... อ๊า! พี่เสียวรู" ความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้ผมตัวสั่น มือกำผ้าปูที่นอนแน่น
"มัน... อ๊า~ รู้สึกเสียวแปลก ๆ อือ! ไม่เหมือนชักว่าวเองเลย"
"แต่ก็เสียวใช่ไหมล่ะครับ?" เขาผละออกมาถาม พลางใช้นิ้วโป้งช่วยขยาย
"ผมพอเดาออกจากเสียงพี่" ผมไม่มีปากจะปฏิเสธ เพราะทุกครั้งที่ลิ้นเขาดันลึกขึ้น ผมจะครางออกมาโดยไม่ตั้งใจ
"อืมม~ อ๊า!"
"แป๊บนะพี่" สิงโตผละตัวออกไปสักครู่นึงออกจากห้องนอนไป ผมได้ยินเสียงค้นของสักพัก ก่อนเขาจะเดินกลับเข้ามาพร้อมกับถุงยางและเจลหล่อลื่นในมือ สิงโตใส่ถุงยางก่อนจะชะโลมนิ้วของเขาด้วยเจลแล้วขยายรูผมอีกครั้ง ทีละนิ้ว นิ้วนึง... สองนิ้ว... เขาขยับช้า ๆ จนผมเริ่มดันสะโพกกลับไปหา
"น่าจะได้ละ" สิงโตบอก ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ อีกก้าวสำคัญในคำว่าเซ็กส์
"พร้อมไหมครับ? ครั้งแรกอาจจะเจ็บนิดหน่อยนะพี่"
ผมหันไปมองเขานิดหนึ่ง หัวใจเต้นรัว
"ค่อย ๆ นะ"
สิงโตพยักหน้า จัดท่าให้ผมคุกเข่า มือจับสะโพก แล้วค่อย ๆ ดันหัวควยเข้าไป
"อือ!" ผมครางยาว ความรู้สึกตึงและร้อนทำให้ผมตัวแข็งเกร็ง
"หายใจครับ..." สิงโตกระซิบข้างหู มือลูบหลังผมวน ๆ
"ผ่อนคลาย... อืม! ใช่~ อย่างนั้นแหละพี่ ค่อย ๆ ครับ อ๊า~" เขาดันเข้าไปทีละนิดจนสุด เราทั้งคู่หยุดนิ่ง เสียงหายใจหอบดังก้องในห้อง
"แฮ่ก ๆ ข้างในพี่อุ่นอะ แน่นมากด้วย อืม~" สิงโตคราง
"ผมขยับแล้วนะ" จังหวะแรก ๆ ยังช้าและระมัดระวัง เสียงเนื้อกระทบกันเบา ๆ ดัง ตับ... ตับ... ตับ...
"อือ... อือ... อือ... เสียวอะสิงโต พี่... อ๊า~ เสียวในท้องน้อยแปลก ๆ" ผมครางตอบรับแรงกระแทกที่รู
จนผมเริ่มชิน และยกสะโพกสวนกลับ
"แรงขึ้นได้อีกนะ... สิงโต" ผมกระซิบเสียงสั่น
สิงโตหัวเราะหอบ แล้วเร่งความเร็วขึ้น มือจับสะโพกผมกระแทกแรงขึ้น เสียง ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ดังชัดทุกครั้งที่สะโพกเขาชนก้นผม
"อ๊า!... อืมม~ สิงโต!" ผมครางไม่หยุด แรงกระแทกทำให้ควยผมโยกไปมาตามจังหวะ จนน้ำเงี่ยนเยิ้มเปียกผ้าปู
"ค้าบพี่คลื่น อ๊า~ โคตรเสียวควยเลยพี่ รูพี่แม่งโคตรตอด" สิงโตบอกสลับกัเสียงดัง ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
จากนั้นเขาก็เปลี่ยนท่าโดยให้ผมนอนหงาย ยกขาพาดบ่า แล้วกระแทกลึกขึ้น
"มองหน้าผมสิครับ... ผมอยากเห็นหน้าพี่ตอนเสียว" ผมมองเขา น้ำตาคลอจากความเสียวและความอาย
"อ- อะ- อือ! สิง- สิงโต โอ๊ย! อือ! นาย... เร็วเกินไปแล้ว" ผมใช้มือดันอกสิงโต
"แต่พี่ชอบนี่ครับ" เขายิ้ม แล้วเร่งอีก เสียงกระทบกันดังสนั่น ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!
ต่อมาสิงโตให้ผมขึ้นคร่อม
"ค่อย ๆ นั่งลงพี่ อืม~ หัวผมเข้าไปละครับ" ผมนั่งลงอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
แต่พอควยเขาเสียบเข้าสุด ผมก็เริ่มขยับตัวเองขึ้นลง เรียนรู้จังหวะเร็วตามนิสัย
ตับ!!! ตับ!!! ตับ!!! ตับ!!! ตับ!!! ตับ!!!
"ใจเย็น ๆ พี่ อ๊า!! พี่คลื่น- อ๊า!! นั่งแรงฉิบ ควยแทบหัก เงี่ยนน่าดูเลยดิครับ" สิงโตยิ้มหวานอย่างชอบใจ
"เก่งขึ้นแล้วนะครับ" สิงโตครางพลางยกสะโพกสวน
"ขยับแบบนั้นต่อ..." เสียง ตับ... ซี๊ด... อ๊า... ผสมปนเปในห้อง เราเปลี่ยนท่าอีกหลายครั้ง ทั้งยืนเย็ด อุ้มแตง ทั้งให้เขานอนหงายแล้วผมเอนหลัง ทุกท่าผมเรียนรู้และตอบสนองได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด ความเสียวท่วมท้นจนแทบจะกลั้นไว้ไม่ไหวในท่าหมา
"พี่จะเสร็จ..." ผมเตือนเสียงสั่น
"เสร็จพร้อมกันนะพี่" สิงโตเร่งสุดแรง กระแทกแรง ๆ หลายที ดัง ตับ!!! ตับ!!! ตับ!!! ตับ!!! ตับ!!! ตับ!!! ก่อนที่พวกเราจะระเบิดน้ำกามพร้อมกัน -"แตกแล้ว!"- ผมพุ่งใส่ผ้าปู ส่วนเขาก็แข็งเกร็ง ฝังลึก แล้วปล่อยภายในถุง
สิงโตทรุดลงซ้อนผมทันที เหงื่อชุ่มเนื้อตัว หายใจหอบดัง เขายังคงทับอยู่บนผม ควยยังเสียบค้างอยู่ข้างใน ก่อนจะก้มลงจูบผมเบา ๆ ที่หน้าผาก
"แฮ่ก ๆ ... ครั้งแรกของพี่... เป็นไงบ้างครับ?"
ผมหัวเราะแผ่ว ทั้งยังหายใจไม่ทั่ว
"แฮ่ก ๆ ... เจ็บ... แต่เสียวมาก เรียนรู้เร็วกว่าที่คิด”
สิงโตยิ้มกว้าง ก่อนจะเอนลงไปนอนข้างตัวผม แล้วกอดผมไว้แน่นขึ้น ใบหน้าซุกอยู่ในคอ
"เรียนพิเศษกับพี่ติวคนนี้คุ้มจังนะครับ"
END
TO BE CONTINUED ฟินจัด นักบอล {:5_119:} สนุกมากครับ ขอบคุณครับ เสียว ขอบคุณมากครับ{:5_120:} {:5_120:} {:5_120:}{:5_120:}{:5_120:}{:5_120:} เสียวสุด สนุกมากครับ เริ่มต้นมาได้ดี น่าติดตาม เด็กมันร้ายจริง ๆ เลย ดี สนุกดีครับ รอตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณครับ {:5_122:} {:5_120:} ขอบคุณครับ ฮูย เสียวมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ เรียนรู้เรื่องเลย