คู่แข่ง
สนามในตอนเย็นเงียบลงกว่าปกติ หลังจากการแข่งขันรอบสุดท้ายจบไปแล้วภีมกำลังเก็บของใส่กระเป๋า ขณะที่เสียงฝีเท้าคุ้นหูดังเข้ามาใกล้
“หนีเลยเหรอ?”
เขาไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าใคร
“ฉันไม่ได้หนี”
“งั้นก็หันมาสิ”
ภีมถอนหายใจก่อนหันกลับไป และก็ต้องชะงักเมื่อพบว่านทียืนอยู่ใกล้กว่าที่คิด
“มีอะไร?”
“มาทวงคำพูด”
“คำพูดอะไร?”
นทียิ้ม “ที่นายบอกว่าถ้าฉันชนะ จะยอมทำตามคำขอหนึ่งอย่าง”
ภีมจำได้ทันที
ก่อนแข่งเขาพูดไว้เล่น ๆ เพราะมั่นใจว่านทีไม่มีทางชนะ
“แล้วนายจะขออะไร?”
“ยังคิดไม่ออก”
“งั้นก็กลับไปคิด”
ภีมหันหลัง แต่ยังไม่ทันเดิน นทีก็คว้าข้อมือเขาไว้
“เดี๋ยว”
ภีมหันกลับมา “อะไรอีก?”
นทีไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงมองหน้าภีมอยู่นานจนคนถูกมองเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
“นายรู้ไหมว่าเวลาทำหน้าแบบนี้ นายไม่น่ากลัวเลย”
“แบบไหน?”
“แบบที่กำลังเขิน”
“ใครเขิน?”
“นายไง”
“มั่วแล้ว”
ภีมพยายามดึงมือกลับ แต่คราวนี้นทีกลับไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ
“เราสองคนแข่งกันมาตั้งนาน” นทีพูดเสียงเบาลง “นายเคยสงสัยไหมว่าทำไมฉันถึงชอบหาเรื่องนายตลอด?”
ภีมเงียบ
จริง ๆ เขาเคยสงสัย
และคำตอบที่แอบคิดไว้ในใจมาตลอดก็ทำให้เขาไม่กล้าถาม
“เพราะนายชอบเอาชนะฉัน?”
“ส่วนหนึ่ง”
“แล้วอีกส่วน?”
นทีขยับเข้ามาอีกนิด ก่อนพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เพราะเวลานายสนใจฉัน นายจะมองฉันคนเดียว”
หัวใจของภีมกระตุก
เขารีบหลบตา “หลงตัวเอง”
“งั้นมองหน้าฉันสิ”
“ไม่”
“เห็นไหม”
“เห็นอะไร?”
“นายเขินจริง ๆ”
“นที!”
เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายดังขึ้นในสนามที่เกือบว่างเปล่า
ภีมทำท่าจะเดินหนีอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับหยุดเอง
เขาหันกลับไปมองนทีแล้วพูดเบา ๆ
“ถ้าคำขอของนายยังคิดไม่ออก…”
“อืม?”
“ไว้คิดออกแล้วค่อยบอก”
“ได้”
นทียิ้ม
“แต่ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าจะขออะไร”
ภีมเลิกคิ้ว “อะไร?”
นทีสบตาเขานิ่ง ๆ
“ขอให้ครั้งหน้าเราไม่ต้องแข่งกัน”
“แล้วจะทำอะไร?”
“ก็ลองเป็นอย่างอื่นดูบ้าง”
ภีมเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา
“ถ้านายแพ้อีก ฉันไม่ให้โอกาสแล้วนะ”
“งั้นฉันจะไม่แพ้”
“มั่นใจจัง”
“เรื่องแข่งฉันไม่รู้”
นทีเว้นจังหวะ แล้วพูดต่อ
“แต่เรื่องนาย ฉันมั่นใจ” สนุกมากครับ ฟินมาก ขอบคุณ ขอบคุณมากๆครับ ขอบคุนครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]