เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งคับผม ไม่ได้มีเจตนาส่งเสริมการกระทำความผิดต่อคนอื่นนะครับ อ่านเอาเสียว งดดราม่านะคับ
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอน7 อ่อยแก้แค้นไอ้ตูนจนมันคลั่ง
หลังจากชักว่าวเสร็จเมื่อคืนกูแม่งหลับอย่างสบายใจเลยไอ้สัส เพราะอย่างน้อยกูก็ยังพอจะรู้ว่า
ไอ้ตูนแม่งก็ยังสนใจกูอยู่ ไม่งั้นแม่งคงไม่มาแอบมองกูเป็นชั่วโมงๆแบบนั้น
กูหลับรวดเดียวยันเช้าเลยตื่นมาแม่งสดชื่นชิบหาย
เออ เรื่องในหัวกูเมื่อคืน กูยังจำได้แล้วก็ตั้งใจแน่วแน่เลยไอ้สัส
ว่ายังไงวันนี้ก็ต้องลองเคลียร์กับไอ้ตูนให้ได้กูตื่นแล้วกูก็แต่งตัวลงไปกินข้าวตามปกติ
แต่อ้าววววว ไอ้สัสเช้านี้แม่งมีเรื่องดีๆชิบหาย
‘อ้าว พี ตื่นแล้วสิแม่นึกว่าจะไม่ออกจากห้องซะแล้ว! แล้วเป็นอะไรไม่มากินข้าวกินปลาเมื่อคืน! ห๊ะ!’
‘ก็..ก็มันไม่หิวอะดิแม่!จะถามทำไมเนี่ยยย!’
‘ก็กลัวจะผอมตายหล่ะสิ!ทำไม! มันมีปัญหาหัวใจรึไง! หึ!’
‘อะไรของแม่เนี่ย!’
‘เอาเถอะๆยอมกินข้าวเช้าก็ยังดี .. เอ้อ! พี่ช่างท็อปเค้าเอามอไซค์มาส่งให้แล้วนะ..อยู่หน้าบ้าน’
‘จริงป่ะเนี่ย!!!!!แม่!!!!’
ไอ้สัส!!! ลูกชายกูที่ส่งไปแปลงร่างเป็นเดือนๆ วันนี้กลับมาหาป๊ะป๋า พวกมึงว่ามันเป็นวันดีๆของกูป่ะล่ะ!!
กูรีบยัดข้าวเช้าเข้าปากจนแม่กูมองหน้าแล้วทำท่าเหนื่อยใส่กู แต่กูก็ไม่สนหรอกไอ้สัส
กูคิดถึงลูกชายใจจะขาด
พอกูกินข้าวเสร็จกูก็รีบวิ่งออกไปหน้าบ้านเลยโหยยยยย ไอ้สัสเอ้ยยย ลูกชายสุดหล่อกู
แม่งหล่อกว่าเดิมไปอีกยังไงวันนี้ต้องได้ลองให้หายคิดถึง กูตัดสินใจไม่ขับแล้วรถยนต์
ใจกูแม่งคิดถึงแฮนด์ใจจะขาดแล้ว
กูคร่อมมอไซค์กู ไอ้สัสเครื่องแม่งเด็ดสะใจเหมือนเดิม กูใส่หมวกแล้วขี่ออกจากประตูบ้านอย่างไว
วันนี้กูได้พาลูกชายกูกลับไปเจอกับแก๊งเพื่อนๆกูพร้อมหน้าชัวร์
แต่เอ้า.. ไอ้ตูน! วันนี้แม่งยังมารอรถเหมือนเดิมที่หน้าบ้านมันมันคงยังใช้แกร็บอยู่อะดิวันนี้
พอกูเห็นมันปุ๊บ! เครื่องกูแม่งแรงไปกว่ามอไซค์อีกกูขี่ไปจอดใกล้ๆไอ้ตูน
เพราะว่ากูก็อยากจะเปิดใจเคลียร์กับมันอยู่แล้ว
‘ตูน!’
กูยังไม่ทันจะจอดมอไซค์สนิทดีเลยพอกูเอ่ยปากเรียกชื่อมันแค่นั้นแหละ ไอ้สัสตูนแม่ง
มองหน้ากูเหวอๆ แม่งทำหน้าแดงแล้ววิ่งดุ๊กๆ หนีกูไปเลย
ไอ้สัสเอ้ย อะไรของมันวะเนี่ย! ใจคอแม่งจะวิ่งหนีกูอยู่ตลอดเลยไงวะแต่กูก็ไม่ยอมหรอกไอ้สัส
วันนี้ต้องรู้เรื่อง
กูขี่มอไซค์ตามไป พวกมึงว่า ขาคนกับล้อลูกชายกูอ่ะ ต่อให้แม่งจะเป็นแชมป์วิ่งร้อยเมตร
มึงก็หนีลูกกูไม่พ้นหรอก
กูขี่มอไซค์ตามไอ้ตูนไปแป๊บเดียวก็ทันมันไอ้ตูนมันหันกลับมามอง แล้วก็หอบแดกใส่กู
กูเลยจอดรถก่อนส่วนไอ้ตูนแม่งก็ยังวิ่งอยู่
แล้วกูก็วิ่งตามมันไป แรงแม่งคงอ่อนแล้วกูวิ่งตามไปแป๊บเดียวก็ถึงตัวมัน กูเลยคว้าแขนแม่งทันทีเลย
แรงดึงของกูกระชากไอ้ตูนซะอยู่หมัด จนมันแทบจะเซกลับหลัง
‘อึ้กก!! พี่พี!’
‘ตูนมึงจะรีบไปไหนเนี่ย’
กูกระชากมันหันมา หน้ามันแดงแป๊ดทั้งๆที่กูยังไม่ได้ทำอะไรแม่งเลย มันหลบหน้าหลบตากู
มือข้างนึงมันยกขึ้นมาจับที่ปลายคิ้วเหมือนบังสายตาจากกู แต่อีกแขนนึงมันถูกกูจับไว้
‘ตูนจะไปเรียนพี่พีพี่พีมีไรคับ’
‘กูก็จะไปเรียนเนี่ย! มึงไปกะกูมั้ย!’
หน้า:
[1]
2