อสังหาป่าเดียวกัน ตอนที่ 3 ( 18 08 69 )
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-8-24 12:05{:7_361:}กระเทยเฒ่าเล่าเรื่องเสียว{:7_361:}{:7_363:}คิดถึง...ขออนุญาตกลับมางานเขียนอีกรอบนะค่ะ{:7_363:}
{:7_362:}อสังหาป่าเดียวกัน{:7_362:}https://www.g4guys.com/data/attachment/album/202608/17/213455n78uodoh2e90tdeb.jpgตอนที่ 3 เจ้าถิ่นกินผู้ชาย
แสงแดดจัดยามบ่ายคล้อยสาดสะท้อนผิวน้ำประกายแสดส้ม
ลมแล้งริมอ่างเก็บน้ำยังคงหอบเอากลิ่นดินแห้งผสมกลิ่นน้ำขัง
กลิ่นดอกหญ้าชายน้ำโชยปะทะจมูก ทว่ามวลอากาศตรงลานปูน
ฝั่งรถเก๋ง Honda Accord สีขาวคันหรู กลับตึงเครียดขึ้นมาอย่าง
เงียบเชียบ…
ต่างกับฝั่งมอร์ไซด์คันเก่า ที่สนุกสนานส่งเสียงหวีดหวิ้ว
ไม่ขาดสาย เบียร์หมดไม่ใช่ปัญหา แว้นสายด่วนรากหญ้าวิ่ง
เติมตลอด ไม่ขาดสาย นายทุนเมืองกรุงเลี้ยงแบบไม่อั้น
จนอีกฝั่งผิดคาดตามแผนคิดไว้ ว่าพวกผู้ชายบ้านนอกเด็กแว้น
จะต้องง้อแล้วเอาน้ำควยมาแลกเมาเหมือนอย่างเคย
ปรีชาเหลือบสายตามองข้ามไปยังฝั่งรถเก๋ง Honda Accord สีขาว...
หนุ่มใหญ่สังเกตเห็นกลุ่มกะเทยแต่งหญิงร่างอ้อนแอ้นสองคน
กำลังเมาล้วงควยผู้ชายเล่นอย่างสนุกมือ
หนุ่มน้อย ปวชก็ไม่ขัดขืน นั่งนิ่งให้เขาล้วงอย่างว่าง่าย อีกสองหนุ่ม
ถอดผ้าเหลือแต่กางเกงใน ลงเล่นน้ำโดนกะเทยรุ่นใหญ่รูปร่างอวบ
แต่งตัวธรรมดาเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาสั้น กอดรัดฟัดเหวี่ยง ล้วงกำ
ลำควยใต้ฝืนน้ำ ส่งเสียงกรี๊ดสยิวโอ้อวด ว่าฉันได้เล่นควยผู้ชาย
หนุ่มอีกสองคนซึ่งหล่อมากยังแต่งตัวชุดเทคนิคเรียบร้อย หล่อพอๆ
กับเข้มและโด่ง กำลังดูแลเครื่องดื่มให้กะเทยรุ่นใหญ่วัยห้าสิบต้นๆ
ที่แต่งตัวอวดรวยหรูหรา สวมแหวนเพชรสร้อยข้อมือ สร้อยทอง
เส้นโตมาก และมีพวงกุญแจพรีเมียมเหน็บไว้ที่เอว
เป็นหัวหน้าแก๊งเจ้าของรถหรู เลือกเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่สุด
คอยชงเหล้าและเอาอกเอาใจ บรรยากาศคล้ายบาร์โฮสต์
ริมอ่างเก็บน้ำยามบ่ายอย่างไม่มีผิดเพี้ยน อยากกอด อยากล้วง
อยากกำ ทำได้ง่าย สะดวกสบายและไร้การถูกปฏิเสธ
แต่อารมณ์หัวแก๊งกระเทยเจ้าถิ่นกลับขุ่นร้อนทุกครั้งที่มอง
ไปเห็นผู้ชายนับสิบเอาอกเอาใจหนุ่มหล่อออร่าแรงจากเมืองหลวง
โดยเฉพาะ “โด่ง และ เข้ม” ที่นางกระสันต์อยาก
.............................กลุ่มกะเทยฝั่งตรงข้ามเริ่มพากันชะงักไม่สนุก หลังจากหัวหน้าอารมณ์เริ่มไม่จอย ต่างเม้าท์มอยชี้ชวนกันหันสายตาทอดมองมา
ทางปรีชาด้วยความสงสัยระคนสนใจ เสียงพร่าแหลมตอแหล
กระซิบกระซาบลอยมาตามสายลม...
"ใครวะแก... สูงหล่อปังมากเหมือนนายแบบเลย!""ผอ. ขา ดาราหรือเปล่าค่ะ... ดูดิ โคตรหล่ออ่ะ!""วี้ด... หล่อเลิศ! หล่อกว่าดารานายแบบเลย...นั่นน่ะ!"
กระเทยลูกน้องหลงชื่นชม โดยที่ไม่ได้ดูอารมณ์หัวหน้าแม้แต่นิด......................
หนุ่มๆ ที่ห้อมล้อมปรีชา พากันดูแลปัดกวาดเช็ดถูเสื่อกกให้สะอาด
ตลอดเวลา น้ำเบียร์หก หรือกางเกงเปียกอุ้มน้ำหยดลงเสื่อ
กลัวแต่จะทำให้ปรีชาแปดเปื้อนทุกคนทำอย่างเต็มใจไม่แสแสร้ง ไม่ถูกบังคับ ทำให้มวลอารมณ์
มันแตกต่าง สร้างรอยอิจฉาให้อีกฝั่งอย่างเห็นได้ชัด
“พวกน้องๆไปเล่นน้ำกันเถอะ ไม่ต้องดูแลเฮีย ตามสบายกันเลย”
“เบียร์หมด เข้มดูแลเลยนะ ตังค์ในกระเป๋าน้ำตาลบนเบาะรถ”
ปรีชาหัวเราะอย่างมีความสุข เอ่ยน้ำเสียงทุ้มนุ่มจริงใจและหนุ่มๆ
รากหญ้าก็สัมผัสได้ ต่างพากันห้อมล้อมยิ่งกว่า จนเป็นวงล้อมที่แหวก
ออกตรงกาง สายตาทุกคู่ฉายแววยินดีเชื้อเชิญและต้อนรับอย่างนอบน้อมอบอุ่นใจ
หนุ่มใหญ่สัมผัสได้ถึงกระแสความจริงใจที่ประเมินค่าไม่ได้...
เงินสดเพียงไม่กี่พัน กลับซื้อหัวใจและสัมผัสบริสุทธิ์ของคนชนบท
ได้มากมายขนาดนี้ เมื่อเปรียบเทียบกับสังคมเมืองหลวงที่เขาจากมา
ดริ๊งละเป็นหมื่น พอหมดเวลาก็เหมือนคนไม่รู้จักกัน เขาถอนหายใจ
ออกมาอย่างโปร่งโล่ง...ที่แห่งนี้ช่างเงียบสงบและจริงใจเหลือเกิน
"ตามสบายเลยพวกเรา... เอ้า เปิดเบียร์กินกันเลย เฮียขอนั่งพัก
มองความสุขของพวกเรา ขับรถมาทั้งวันเหนื่อยมากเลย"
ปรีชายกแขนขึ้นยืดเหยียดกล้ามเนื้อ คลายความตึงเครียด
ของร่างกาย
ขวดเบียร์ช้างขวดแล้วขวดเล่าถูกเปิดออกด้วยฝาขวดของอีกใบ
โดยอาศัยอุ้งมือดันขวดที่จับแน่น ต้องงัดด้วยข้อมืออันแข็งแกร่ง...
ถึงเปิดออกได้
เข้มทยอยเปิดเป็นคนคอยยื่นขวดเบียร์ที่มีละอองความเย็นเกาะรอบขวด
ส่งให้ปรีชาแบบควบคุมไม่ให้ดื่มเยอะเกินไปเพราต้องขับรถ
"จิบเบาๆ นะครับเฮีย... ห้ามเมานะ ต้องขับรถต่อ"
เข้มเอ่ยพลางยิ้มตาหยี แววตาเป็นประกาย ทอดสายตาเป็นห่วง
ส่งมาให้ปรีชาอย่างชัดเจน
ปรีชารับขวดเบียร์มาถือไว้ หัวใจพองโตด้วยความประทับใจลึกซึ้ง
และภาพของเด็กหนุ่มยามยืนฉี่โชว์ท่อนเอ็นขาวจั๊วะริมพุ่มไม้...
ก็ยังคงวนเวียนฉายชัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขยี้ความรู้สึกของเขาไม่ยอม
เลือนหาย
ภาพเข้มเปิดเบียร์แต่ละขวด ทยอยส่งและแจกจ่ายกัน...
เหล่าเด็กหนุ่มยื่นขวดเบียร์ส่งต่อกันไปเป็นทอดๆ แบ่งปันกันดื่มกิน
อย่างอิสสระทั่วถึงโดยปราศจากความเห็นแก่ตัว
ภาพการแบ่งปันกันเมา ช่างน่าเอ็นดูทำเอาปรีชาฉายรอยยิ้มที่มุมปาก
แบบไม่หุบ นึกประทับใจจนพร้อมที่จะประเคนเลี้ยงต่อได้อีกหากต้องการ
โด่งเฝ้ามองทุกอากัปกิริยาของปรีชาอยู่อย่างเงียบเชียบ...
ตั้งแต่วินาทีแรกเห็น สายตาของเด็กหนุ่มก็ไม่อาจละไปจากเสี้ยวหน้า
อันหล่อเหลาสุขุมของปรีชาได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว
ยามปรีชายิ้ม... โด่งกลับยิ่งยิ้มกว้างกว่า ยามเห็นชายหนุ่มมีความสุข
กับสถานที่ใหม่และมิตรภาพใหม่ ทั้งเข้มและโด่งก็สัมผัสได้ถึงความสุขใจ
ในอกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน... ปรีชาไม่ต่างอะไรจากแสงสว่างอบอุ่น ที่ส่องสว่างเข้ามาในใจที่เคว้งคว้างอันว่างเปล่าของพวกเขาอย่างแท้จริง
......................
ภาพการดูแลจากใจจริง ของสองหนุ่มที่มีต่อปรีชา หนุ่มใหญ่ผู้มีออร่า
เป็นอาวุธ ยิ่งภาพการนุ่งห่มผ้าน้อยชิ้นของทั้งสองหนุ่มที่ขนาบข้าง
นวดแขน นวดไหล่ ที่หนุ่มใหญ่บอกว่าเมื่อยกลับแทงใจดำของใคร
บางคนที่จ้องมองตลอดเวลา
'ผอ.' กะเทยรุ่นใหญ่ หัวหน้าเจ้าถิ่นกินเด็กที่แท้จริง ข้อมือหนา
รอบไปด้วยทองคำแท้เส้นโต และนิ้วมือประดับด้วยแหวนเพชร
รูปหัวใจเม็ดใหญ่กระแทกตา
นางนั่งเอกนกบนเก้าอี้สนาม มองดูเข้มและโด่งดูแลปรีชาอย่างริษยา
จนแทบไม่สนใจสองหนุ่มหล่อข้างกายที่อาศัยเงิน อาศัยการได้กินดื่ม
จึงเอาอกแต่ไร้ใจ
สายป่านสีเทาและธุรกิจมืดในท้องถิ่นเนรมิตได้ทุกสิ่ง ความรวย
และบารมีทำให้นางถือดีว่าโลกทั้งใบต้องหมุนรอบตัวเธอ
ต่อให้ผู้ชายหน้าไหนจะหล่อคมสันมาจากไหน ท้ายที่สุดแล้ว
ยามประเคนเงินฟ่อนตรงหน้า 'เงินมา ผ้าก็หลุด ควยก็ตั้ง' ทุกครั้งทุกราย...
ผู้ชายสำหรับนางจึงเป็นได้เพียงของเล่นชั่วคราว ตอบสนองความอยาก
หรือเครื่องประดับบารมีเอาไว้เชิดหน้าชูตาขิงใส่กะเทยต่างถิ่นเท่านั้น
ใครที่เธอเล็งไว้... เธอต้องได้รับการเยียวยาดับความกระสันต์อยากได้เสมอ
ทว่าการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูง 185 เซนติเมตร
เสื้อเชิ้ตสีเบจหรูและรถ CR-V สีขาวมุกที่ฝั่งคันดิน กลับทำลาย
อาณาจักรผู้ชายรากหญ้า ของเธอจนย่อยยับ
เด็กวัยรุ่นชายสายลุยหลายคนที่เคยเดินเสนอหน้ามาเลียแข้งเลียขา
เพียงแค่เห็นรถเธอวิ่งเข้ามาจอด เพื่อหวังน้ำเมาและเศษเงินอันน้อยนิด
ต่างหันเหความสนใจไปล้อมวงนอบน้อมชายแปลกหน้าคนนั้น
อย่างหมดสิ้น
หากไม่ได้เด็กที่หิ้วมาด้วยคงอดแดกควยกันพอดีวันนี้ โดยเฉพาะเข้ม
และโด่งนางหมดเยอะกับสองคนนี้
"ผอ. ดูไอ้พวกนั้นสิ... มีความสุขกันจังเลยนะ”
“พวกมันแทบไม่หันมามองพวกเราเลยสักนิด!"
กะเทยแต่งหญิงร่างอ้อนแอ้นข้างกายเบ้ปากจนหน้าเบี้ยว
ชี้ร้อยเล็บปลอมสีแดงสดไปทางกลุ่มของปรีชา นัยน์ตาจริต
ฉายแววอิจฉาริษยาเต็มประดา
"เหอะ! พวกมันมีแดก มีเบียร์กรอกปากมันเลยไม่สนใจพวกเราไง…”
“ ไอ้พวกหมา!"
ผอ. ตะคอกเสียงพร่าต่ำในลำคอ ใบหน้าฉาบเครื่องสำอางหนาเตอะ
เคียดแค้นจนเส้นเลือดข้างขมับปูดนูน ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีส้มสด
สั่นระริก ยามทอดสายตามองดูเด็กหนุ่มรากหญ้าเหล่านั้นเสพสุข
กันโดยไม่มาง้อแม่นายเงินอย่างเธอ
"พอตอนไม่มีจะแดก…”
“แทบจะแก้ผ้าแหกดาก เอา 'ควย' มาแลกค่าน้ำมัน แลกเงินกู!”
“ไอ้พวกหมาจนตรอกทั้งนั้น... กูไม่สนใจหรอก!"
นางทำท่าวางเชิง กดหัวไหล่เหยียดตรงเพื่อข่มความเกรี้ยวกราด
ทว่าลมหายใจกลับหอบถี่ด้วยความขัดใจ อ่างเก็บน้ำแห่งนี้
เป็นแหล่งมั่วสุมของเด็กวัยรุ่น ทั้งมาล้างรถมอเตอร์ไซค์
ซ้อมแข่งยกล้อ หรืออวดการแต่งรถใหม่ๆ พออยากได้เงินแต่งรถ
ก็มาขายน้ำควยราคาถูกๆก็เอา
พวกเหล่ากระเทยหลายกลุ่มก็เลยแวะมาหาความบันเทิงกินน้ำผู้ชาย
และที่ไหนมีลำควยชาตรี ที่นั่นย่อมมีพวกนางกระเทยมาจับจองจนเป็นเจ้าถิ่น
ที่มาบ่อย เปย์หนักมากหากพอใจเพียงเพื่ออยากเอาชนะกระเทยกลุ่มอื่น
บ่อยครั้งก็แวะเวียนมาประเคนสุรา เบียร์ และเงินล่อควย... โดยเฉพาะ
พวกเด็กหนุ่มติดยา ติดเกม หรือภาระหนักอก ยิ่งประเคนกินง่าย
บางครั้งก็ราคาถูกจนน่าสมเพช
แต่เหตุผลจริงแท้จริงที่ทำให้ ผอ. ต้องระเห็จร่างมาถึงอ่างเก็บน้ำในวันนี้...
ก็คือเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าไทยแท้ นัยน์ตาสุกใส นามว่า **'โด่ง'**
ชายหนุ่มวัยสิบแปดที่เธอคบหาและเปย์เลี้ยงดูมานานนับปี
ทว่าท่าทีเหินห่างและสายตาไร้ความหมายของโด่งในระยะหลัง
กลับจุดชนวนความแค้นแน่นอกให้เธอร้อนรุ่มเหมือนไฟลน
"ไอ้โด่งมันไม่เดินมาหา ผอ. เลยดูดิทำเป็นเล่นตัว!"
“ทีเวลาอยากได้เงินค่าผ้าอ้อม ค่านมลูกลูกนะ…”“ขับมอเตอร์ไซค์แจ้นไปหาถึงบ้าน ผอ. ในตัวอำเภอ!"
กะเทยแต่งหญิงอีกคนได้ทีสอดปากใส่ไฟทันควัน
ผอ. ยิ้มเหยียดมุมปาก หัวเราะหึๆ ในลำคออย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า
ทว่าภายในใจกลับเดือดปุดๆ เธอเคาะนิ้วมือที่สวมแหวนเพชรวาววับ
ลงกับขอบเก้าอี้สนามเป็นจังหวะถี่กระชั้น
"โธ่เอ๊ย... หน้าอย่างไอ้โด่งน่ะเหรอ?
“กูเย็ดมันจนตูดบานหมดแล้ว!"
น้ำเสียงข่มขวัญโพล่งออกมาอย่างไม่แคร์สายตาใคร
"ถ้ากูเอ่ยปากเรียกมันเมื่อไหร่นะ…” “มันก็ต้องคลานก้นจุกตูดมากราบตีนกูอยู่ดีนั่นแหละ!”
“ถ้ากูไม่ช่วยมัน มันจะเอาเงินที่ไหนไปเลี้ยงลูกมัน?”
“ค่านม ค่าแพมเพิสเด็ก ราคาถูกที่ใหนกัน... กูเปย์ให้มันทั้งนั้น!"
ผอ. ลูบหน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องหรูในมือ นัยน์ตาสีซีด
ทอดมองข้ามฝั่งริมน้ำฉายแววมั่นหน้าอย่างผู้กุมชะตาชีวิต
ไม่ว่าอย่างไร... ไอ้เด็กบ้านนอกคนนี้ก็ไม่มีทางสลัดพันธะเงินกู้
และบุญคุณของเธอพ้น
"จริงค่ะ ผอ.! มีใครบ้างแถวนี้ไม่เคยได้ไอ้โด่ง...
'กะหรี่ผู้ชาย … ควยสาธารณะ' ชัดๆ!"
กะเทยลูกทีมผสมโรงจิกหัวแซะอย่างสนุกปาก
ผอ. พยักหน้ารับคำอย่างเห็นงาม ทว่าก้นบึ้งในหัวใจ
กลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผา! ความอับอายและเสียหน้า
ที่ถูกผู้ชายเมินข้ามหัวต่อหน้าลูกน้อง มันบาดลึกจนเธอ
ทนเก็กหน้าสงบต่อไปไม่ไหว
ยิ่งเห็นโด่งแนบชิดลมหายใจรดต้นคอกับปรีชายามนวดใหล่
ผ่อนคลายความเมื่อยให้กันอย่างมีความสุขทั้งคู่ ความริษยาถึงขีดสุด
จนปรอทแทบแตก
ผอ. ตะปบคว้าแก้วเหล้าขึ้นมา กระดกน้ำสีอำพันดีกรีแรง
ซดลงคอ ซดเอาๆ *เอื้อก... เอื้อก...* ราวกับจะใช้มันดับไฟริษยา
ที่กำลังเผาผลาญอก จนเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่นั่งข้างๆ ต้องรีบ
กุลีกุจอชงเหล้าเข้มข้นถวายแทบไม่ทัน!......................................
ขณะเดียวกัน... ที่ฝั่งคันดินใต้ร่มเงาต้นก้ามปูยักษ์ปรีชานั่งขัดสมาธิบนเสื่อกก ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาละอองความเย็น
จากผิวน้ำกระทบผิวเนื้อ เขายกขวดเบียร์ช้างขึ้นแตะริมฝีปาก
ละเลียดรสชาติขมจางๆ ผสมความเย็นฉ่ำลงสู่ลำคอ
นัยน์ตาคู่คมสังเกตเห็นกิริยาของโด่งที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้อย่างชัดเจน...
เด็กหนุ่มหน้าไทยคมคายเจ้าของไรหนวดเขียวบางๆ นั่งเกร็งตัว
แผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าเลื่อนขยับตามลมหายใจที่ติดขัด
โด่งแอบชำเลืองมองไปทางแก๊งรถเก๋งฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ
ใบหน้าคมหล่อเหลานั้นฉายแววความอัดอั้น ดูกระวนกระวาย
และมีรอยเจ็บปวดแฝงอยู่อย่างลึกล้ำ
ปรีชาปล่อยให้ความเงียบทำงาน... ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยปากถาม
ทว่าภาษากายและสายตาคมกริบที่ทอดมองด้วยความอบอุ่น
ละมุนตา และทรงอำนาจ กลับกลายเป็นที่พึ่งพิงเดียว
ที่ทำให้โด่งรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
โด่งช้อนสายตาคมหวานขึ้นประสานเข้ากับนัยน์ตาของปรีชา...
สัมผัสได้ถึงกระแสเคมีอันหนักแน่น บริสุทธิ์ และเปี่ยมไปด้วย
ความเข้าใจที่ไร้การตัดสิน
ชายหนุ่มเมืองหลวงตรงหน้าไม่ได้มองเขาด้วยสายตา
แทะโลมโลภมากเหมือนกะเทยทรงอิทธิพลคนนั้น...
แต่มองเขาด้วยสายตาของมนุษย์ที่มองเห็น 'หัวใจ'
และ 'คุณค่า' ของเขาจริงๆ เขาสัมผัสได้
ฝ่ามือกร้านของโด่งที่กำขวดเบียร์แน่นจนข้อขาว ค่อยๆ ผ่อนแรงลง...
หยดน้ำใสระวิงที่เกาะข้างขวดไหลลัดเลาะลงสู่ผิวเนื้อ
ปลุกความรู้สึกบางอย่างในใจของเด็กหนุ่มให้ตื่นรู้...
ว่าเขาไม่อยากกลับไปจำยอมเป็น 'ของเล่นไร้ศักดิ์ศรี'
ในเงาดำอันมืดมิดนั้นอีกต่อไปแล้ว!
...................
ฤทธิ์น้ำสีอำพันดีกรีแรงที่โหมกระหน่ำซดลงคอติดต่อกันหลายแก้ว
ประกอบกับแรงริษยาที่เผาผลาญอกจนหน้ามืดบอด
มันละลายความยั้งคิดของ 'ผอ.' จนสิ้น สติที่หลุดลอย
สั่งการให้มือใหญ่หนาหยาบกร้านปัดแก้วเหล้าเนื้อหนา
ตกกระทบพื้นปูนดัง *เพล้ง!* เศษแก้วกระจายว่อน
นัยน์ตาสีซีดก่ำด้วยเลือดฝาดฉายแววคลั่งแค้น
ผอ. ยันตัวลุกขึ้นยืนเหยียดตรง ตะโกนแผดเสียงแหบพร่า
ฝ่าสายลมยามเย็นสะท้อนไปทั่วอ่างเก็บน้ำ
"ไอ้เหี้ยโด่ง! มึงทำแบบนี้กับกูเหรอวะ!”
“กูมาตั้งนานมึงไม่แม้แต่จะเสนอหน้ามาหากู…”
“ควยมึงดีวิเศษวิโสมาจากไหนนักหนาวะถึงได้มาเล่นตัวใส่กูแบบนี้!"
“ไอ้สัสหมา ไอ้กระหรี่ผู้ชายขายตัว”
“ไอ้ตูดสาธารณะแลกเงินยี่สิบบาท ไอ้ห่ามึงเอ้ย”
เสียงโวยวายอ้อแอ้ด้วยความเมามายผสมอารมณ์
อยากเอาชนะกระหน่ำซ้ำ
"มึงอย่าลืมนะว่ามึงกับกูเคยพูดกันไว้อย่างไร…”
“แล้วมึงก็อย่าลืมว่ากูถ่ายคลิปตอนล่อกับมึงท่าใหนบ้าง”
“มึงกับกูเคยทำอะไร มึงเอาเงินกู้ไปเท่าใหร่แล้วไอ้หน้าหมา!"
โด่งสะดุ้งสุดตัว! แผ่นหลังกว้างเปียกเหงื่อเกร็งกระตุก
นัยน์ตาคู่คมเบิ่งกว้างด้วยความตื่นตระหนก
ใบหน้าหล่อเข้มไร้สีเลือดลงทันตา ชายหนุ่มวัยสิบแปด
พยายามควบคุมกล้ามเนื้อที่สั่นเทา
ทว่าหมื่นแสนล้านความคิดกลับแล่นชนกันในหัวจนแทบแตกระเบิด
อายเพื่อนที่ได้ยินกันเต็มสองรูหู แล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะขยายไปถึงใหน
กลัวคลิปที่มันถูกบันทึกตอนที่มันถูก ผอ.เย็ด ซึ่งไม่รู้กี่ครั้งหลักจาก
ที่ชีวิตมันพัง พลาดมีลูกตั้งแต่ ปวช 1
กลัวความจริงอันเน่าเหม็นในอดีตอีกหลายอย่างจะถูกเปลือยประจาน
ต่อหน้าธารกำนัล
กลัวว่ายามมืดแปดด้านข้างหน้าจะไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยหากถูกตัดขาด
กลัวจะเลี้ยงลูกต่อไปยังไง เงินไม่มี งานไม่มี
กลัวเพื่อนพ้องเหยียดหยามไม่มีใครคบ และเหนือสิ่งอื่นใด...
**กลัวเฮียปรีชาจะนึกรังเกียจสะอิดสะเอียน**
ชายหนุ่มรากหญ้าผู้ที่เคยเปรอะเปื้อนคราบมลทินจากกะเทยเจ้าถิ่นคนนี้
ความกลัวเกาะจับหัวใจโด่งจนลมหายใจสะดุดติดขัด
นัยน์ตาสุกใสสั่นระริก ยามชำเลืองมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลา
สุขุมของปรีชา...ผู้ซึ่งคงกำลังรู้สึกผิดหวังกับอดีตอันโสมมของเขา
หยาดน้ำใสระวิงคลอเบ้าตาเตรียมจะร่วงหล่น
เข้มเห็นท่าไม่ดี สัมผัสได้ถึงเส้นเลือดข้างขมับเพื่อนสนิทที่เต้นตุบๆ
และไม่อยากให้เฮียปรีชาต้องมาแปดเปื้อนอยู่ในบรรยากาศเน่าหนา
ชวนอึดอัดแบบนี้ เด็กหนุ่มรีบตัดบท ขยับกายข้ามเสื่อเข้ามาใกล้ปรีชา
อย่างรวดเร็ว
"เฮียปรี... เราย้ายจากที่นี่ไปกินข้าวต่อที่ร้านป้าเขียวกันเถอะครับ"
เข้มเอ่ยเสียงพร่าเบา ทว่าแววตามุ่งมั่น
"เบียร์ก็หมดแล้ว บรรยากาศตรงนี้ก็เสียแล้ว…”
“อีกอย่าง มันใกล้จะค่ำแล้วด้วยครับเฮีย"
เข้มขุดทุกเหตุผลมาสมอ้าง
...........................................
ปรีชาทอดสายตามองเด็กหนุ่มวัยคึกคะนองตรงหน้า
ด้วยความประทับใจลึกซึ้ง... หัวใจของชายหนุ่มเมืองหลวงพองโต
เข้มไม่ได้มีดีแค่ความดิบซ่านหรือท่อนเนื้อสวยงามข้างพุ่มไม้
ทว่ายังมีสติปัญญา ฉลาดสังเกต และรู้จักแก้สถานการณ์ฉุกเฉิน
เฉพาะหน้าได้อย่างนุ่มนวล รักษาน้ำใจทุกฝ่ายได้อย่างน่าทึ่ง
"ได้สิ... งั้นเราไปต่อกันที่ร้านป้าเขียว"
ปรีชาระบายรอยยิ้มอบอุ่น นึกภาพเห็นร้านอาหารตามสั่งและซุ้ม
คาราโอเกะหยอดตู้ตรงลานกว้างใกล้กับจุดที่เขาจอดรถเมื่อตอนกลางวัน
และถือโอกาสทำความรู้จักป้าเขียวไปในตัว
จู่ๆปรีชาก็ดึงร่างที่สั่นเทิ้มของโด่งเข้ามาในอ้อมกอด แล้วกระซิบข้างหู
ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินแค่โด่งคนเดียว
“กระซิบ กระซิบ กระซิบ”
และขณะเดียวกันอาการสั่นเทิ้ม กังวล หวาดกลัว ล่องลอยเคว้งคว้าง
กลับสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ เหมือนดั่งมีมนต์วิเศษสะกดข่มมันเอาไว้
เหลือเพียงหยดน้ำตาเล็กๆที่ยังไม่ใหลเกาะอยู่ที่หางตา
ปรีชาคลายอ้อมกอด ประคองหน้าจ้องตากับโด่งสื่อสารกันแบบไร้เสียง
เขาใช้นิ้วมือเรียวยาวนุ่มสวย ค่อยๆเช็ด ซับน้ำตาด้วยความแผ่วเบา
อย่างทะนุถนอม
คำพูดเบาๆก้องมากในใจและอ้อมกอดของปรีชา ซึมซับเอาความเจ็บปวดของโด่ง
จนหมดสิ้น รอยยิ้มที่สว่างไสว ใบหน้าที่อาจหาญ และแววตาที่ภักดี ปรากฎขึ้น
แทนที่ใบหน้าที่ซึ่งเคยกังวลเหี่ยวเฉาก่อนหน้าอย่างมหัศจรรย์ใจ
โด่งยืดตัวตรง สง่าผ่าเผย ออร่าจางๆเปล่งประกายแบบอธิบายไม่ถูก
มันรวดเร็วและไวเกินจนจะจับทางได้ แม้แต่เข้มเพื่อนสนิทก็ยัง งง
เกาหัวแกรกๆ ไอ้โด่งที่กำลังจะร้องไห้ตะกี้ มันโดนมนต์อะไรของเฮียปรี
ถึงกลับมาได้ไวและเปลี่ยนไปเหมือนคนละคน
“เฮียปรีกระซิบอะไรกับไอ้โด่ง” เป็นคำถามตัวโตๆในหัวของทุกคน
“ไป...พวกเราไปเมาต่อที่ร้านป้าเขียวกัน”
“ดื่มฉลองให้กับความเน่าเฟะของชีวิตกูหน่อย”
"พวกมึงได้ยินกันเต็มสองรูหูแล้วใช่มั้ย"
“เมาเป็นเพื่อนกูหน่อยนะไอ้เข้มสุดหล่อวันนี้กูอยากเมา”
เป็นคำพูดประชดประชันที่ไม่มีร่องรอยของความ
น้อยอกน้อยใจอะไรเล็ดลอดออกมา มันกลับฟังดูตลกด้วยซ้ำ
โด่งกระแทกเสียงออกสุด กระแทกใจ ระบายความจริงว่า ตอนนี้เขา
จิตใจปลอดโปร่ง โล่งสบายจริงๆ ความทุกข์ใจทั้งหมดเฮียปรีเอาไป
หมดแล้ว เหลือเพียงแต่ชีวิตที่ดีที่จะมอบให้เฮียปรีตลอดจากนี้ไป
“ได้เลยเพื่อน” “กูจะเมาเป็นเพื่อนมึงเพราะกูก็อยากจะเมาเหมือนกัน”
เสียงหัวเราะเฮฮาดังยิ่งกว่าเดิม มวลความสุขกระจายตัวแน่นและกำลัง
จะย้ายที่ไปสนุกที่อื่น
หนุ่มๆรากหญ้าเร่งใส่เสื้อผ้า กางเกง ปกปิดอวัยวะส่วนตัว ม้วนเสื่อเก็บของ
โด่งกับเข้ม ตกลงกันว่าจะไปกับเฮียปรี จะได้ดูแลไม่หลงทางอีก ส่วนมอร์ไซด์
ของพวกเขาเดี่ยวเพื่อนๆขับไปให้ สบายใจได้เลย........................
ยามที่กลุ่มหนุ่มๆ ฝั่งคันดินพากันลุกลี้ลุกลนเก็บเสื่อกก
และถุงขนมเตรียมถอยร่น ฝั่งกะเทยเจ้าถิ่นกลับพากันตบมือ
หวีดวิ้วสะใจ ด้วยคิดไปเองว่าฝั่งตรงข้ามหวาดกลัวจนต้องถอยหนี
"กรี๊ด! สะใจโว้ยยย! ผอ. สุดยอด ด่าพวกมันจนแตกกระเจิง
หนีหัวซุกหัวซุนเลย!" กะเทยร่างใหญ่แต่งหญิงโพล่งขึ้น
พร้อมจริตหัวเราะเริงร่า สมน้ำหน้าสะใจ
"ใช่ๆ แก...ดูสิเธอออ... แตกฝูงเหมือนแมงวันตอมขี้เลยว่ะ!"
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยและคำดูถูกเหยียดหยามเซ็งแซ่
ดังระงมตามหลัง ลมแล้งหอบเอาถ้อยคำต่ำตมพัดผ่านหู
เข้มหันไปกำชับเพื่อนฝูงให้ขับมอเตอร์ไซค์ไปตั้งหลักที่ร้านป้าเขียว
โดยประกาศว่ามื้อนี้เขาจะเลี้ยงเองเพราะกำลังจะได้งานทำ
พร้อมกับส่งรอยยิ้มยียวนกวนประสาท สบประสานสายตาให้ปรีชาอย่างมีเลศนัย
"ไอ้โด่ง... มึงไปขึ้นรถเฮียพร้อมกู ช่างแม่งพวกกะเทยหมาเห่า!"
พร้อมหันหน้าไปทางกระเทยกลุ่มนั้นแล้วทำท่า ชักว่าวใส่
เด็กหนุ่มหลายคนเห็นก็ทำตามด้วยความสะใจ เป็นคำด่าประมาณว่า
“กูชักว่าวเอาน้ำทิ้งดีกว่าให้หมาอยากพวกมึงกินน้ำควยกู”
เข้มยื่นมือหนาไปแตะหัวไหล่เพื่อน สนิท กอดคอโด่งที่ยืนอยู่ไกล้
เขารู้และเข้าใจในสิ่งที่โด่งทำทั้งหมด และไม่เคยนึกรังเกียจเพื่อนเลย
โด่งเข้าใจความหมายของเข้มและกอดตอบ
“ขอบใจมากเพื่อนมึงไม่เคยทิ้งกู”
ทั้งคู่เดินตามแผ่นหลังกว้างของเฮียปรีชากลับขึ้นรถ CR-V สีขาวมุก
ก่อนที่เสียงเครื่องยนต์จะครางกระหึ่ม ขับเคลื่อนทิ้งฝุ่นแดงทะยานออกไป
จากอ่างเก็บน้ำทันที..............................
ฝั่ง ผอ. เสียหน้าหนักราวกับถูกตบฉาดใหญ่! ผิดคาดอีกแล้ว
เธอเลือกตะโกนเรียกชื่อด่าไอ้โด่งสุดเสียง ด้วยคิดว่าเด็กหนุ่มจะคลาน
ก้มหัวกลับมาสยบตีน
ทว่าโด่งกลับเดินเชิดหน้าขึ้นรถหรูไปกับชายคนอื่นอย่างไม่แยแส!
จากความรักและความกระสันต์เสียว พลันแปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้น
อยากทำลายล้าง ผอ. ด่ากราดเสียงแผดพร่า ประจานเด็กหนุ่มขายตัว
ไร้ศักดิ์ศรี ดีแต่เอาลำควยแลกเศษเงินหากินกับกะเทย...
ขุดสารพัดคำต่ำตมมาสบถด่าโดยลืมไปว่าเด็กหนุ่มรับจ้างชงเหล้า
ทั้งเจ็ดคนที่นั่งล้อมรอบนางนั้น... ก็คือคนประเภทเดียวกันกับที่เธอกำลังสบถด่าอย่างดูถูกและเหยียดหยาม!
ความกดดันและศักดิ์ศรีที่ถูกบี้ขยี้จนแหลกเหลว จุดไฟแค้น
ให้เด็กหนุ่มชงเหล้าทั้งหมด กบถและขัดขืน!
*ตึง! ตึง! พรึ่บ!*
เด็กหนุ่มทั้งหมดลุกพรวดขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย! เท้าหนาออกแรงเตะขวดเหล้าราคาแพง โซดาและแก้วหรู
แตกกระจายว่อน ถุงขนม ถ้วยกับแกล้ม ปลิวว่อนกระแทกพื้น
เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของแก๊งกะเทยดังลั่น...ว่าเกิดอะไรขึ้น
เด็กหนุ่มสายลุยเหล่านั้นก้าวเท้าเดินผ่านเฉียดรถเก๋ง Honda Accord
สีขาวคันหรู... มือหนาแอบถือฝ่าขวดโซดาคมกริบ ลากยาว
ครูดไปตามข้างตัวรถตั้งแต่แก้มหน้าจรดท้ายรถอย่างหนักแน่น!
*กรี้ดดดดดดดดด!*
รอยขูดขีดคมชัดลึก ปรากฏขึ้นบนเนื้อสีขาวมุกทันทีที่พวกเขายกมือออก
เด็กหนุ่มทั้งหมดวิ่งตามไปขึ้นซ้อนท้ายกับกลุ่มมอร์ไซด์รากหญ้า
พวกเขาทั้งหมดเป็นเพื่อนของโด่งที่เคยเรียนวิลัยเทคนิคมาด้วยกัน
วัยรุ่นทั้งหมดนี้เขารู้จักกัน เขาเป็นเพื่อนเล่นบอลด้วยกันแค่ต่างหมู่บ้านเท่านั้น
ทั้งแก๊งค์พากันสตาร์ทมอร์ไซด์ส่งเสียงดังแผด แล้วบิดคันเร่งขับทะยาน
ตามรถ CR-V สีขาวมุกไปยังร้านป้าเขียวตามนัดหมายทันที…
สุดท้ายกระเทยเจ้าถิ่นกินแห้ว ยืนงงในดงกระเทยที่ไร้ผู้ชาย
ผอ. กรี๊ดสุดเสียงจนก้องเวิ้งน้ำ แต่ก็ไม่อาจลดความแค้นลงได้
แม้แต่น้อย“ร้านอีเขียวใช่มั้ยกูจะไปถล่มพวกมึง”
ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป
{:7_376:}พูดคุยให้กำลังใจติดต่อกันใหม่...อินบ๊อกได้เลยคร้าา{:7_376:}ขอบคุณที่ชื่นชอบสนับสนุนและติดตามผลงานค่ะ
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-8-17 21:57
ขอบคุณทุกกำลังใจนะค่ะ
สายเปย์ที่สนับสนุนเหล้าขาว
ขอบคุณจากใจจริงๆค่ะ
{:7_360:} โอ ศึกใหญ่กำลังจะเกิด เฮียปรี จะเป็นไงนะ
สนุกมากครับ พายุเข้าแน่ๆ สนุกมากครับ สนุกมากครับ น่ารัก ขอบคุณคร้บ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ตามต่อเหอะๆ ขอบคุณครับ อยากดูอกค้าบ ขอบคุณมากครับ{:5_146:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ชอบ ชอบครับ แต่ง-เล่าเรื่องได้ดีมากๆ ติดตามมาอ่านครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ{:5_132:}
หน้า:
[1]
2