อสังหาป่าเดียวกัน ตอนที่ 2 ( 17 08 69 )
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-8-24 12:04{:7_361:}กระเทยเฒ่าเล่าเรื่องเสียว{:7_361:}{:7_363:}คิดถึง...ขออนุญาตกลับมางานเขียนอีกรอบนะค่ะ{:7_363:}
{:7_362:}อสังหาป่าเดียวกัน{:7_362:}https://www.g4guys.com/data/attachment/album/202608/17/150107bjskk8zxkyrr7uyu.jpg
{:7_361:}ตอนที่ 2: ณ อ่างเก็บน้ำยามเย็น{:7_361:}
รถ CR-V สีขาวมุกเคลื่อนออกจากบริเวณหน้าไซต์งานอย่างนิ่มนวล ทิ้งฝุ่นแดงเบาบางไว้เบื้องหลัง ล้อรถบดเบียดไปตามเส้นทางตามถนนสายรองอันเป็นทางเส้นเดียวที่มุ่งเข้าสู่ตัวตำบล ระยะทางเกือบสามกิโลเมตรผ่านมา
ไร้บ้านเรือน เป็นทุ่งนาบรรยากาศช่างสบายเรียบง่าย ถนนเลื้อยผ่านทุ่งนากว้าง จนกระทั่งโครงสร้างถนนลาดยางเก่าๆค่อยมลายหายไป แปรเปลี่ยนเป็น
ถนนคอนกรีตเสริมไม้ไผ่ สภาพทรุดโทรม สันคอนกรีตแตกกะเทาะ
จนเห็นเนื้อไม้ไผ่ผุพังแตกขาดอยู่ด้านใน ผิวถนนหลุมขนมครกขนาดน้อยใหญ่
ตื้นลึกเรียงรายคล้ายรอคนเอาแป้งขนมครกมาหยอด
พิ้นผิวถนนขรุขระ ส่งผลให้ช่วงล่างราคาแพง ของรถหรูโยกๆเยกๆไปมา
สั่นคลอนตามจังหวะการหมุนของล้อ
ปรีชาผ่อนความเร็วลง ถอนหายใจยาวเหยียด รอยย่นเล็กๆ
ปรากฏบนนัยน์ตางามคู่คม ยามทอดมองภาพความยากลำบากตรงหน้า
นึกสะท้อนในอก ถึงความเหลื่อมล้ำอันเงียบเชียบที่กัดกินชีวิตคนชนบท
ชายหนุ่มปล่อยความคิดล่องลอยไปกับภาพวิถีชีวิตชาวบ้าน
จนลืมดูป้ายบอกทางที่ลุงใหญ่เคยกำชับไว้…...
หัวสมองหลงเหลือความจำเพียงชื่อเดียวที่พอจะยึดเหนี่ยวได้
นั่นคือ **'ร้านป้าเขียว'** หรือ**'ป้าเขียวเซ็นเตอร์'**
รถหรูขับเลยทางแยกที่ถูกต้อง หลงไปอีกทาง สองข้างทางเปลี่ยนสภาพ
จากถนนคอนกรีตผุพัง ลงสู่ทางลูกรังสีแดงอิฐเหมือนทางไปนา ไปไร่
รอยบดของยางรถยนต์ ไถลไปตามเม็ดฝุ่นทราย ควันฟุ้งฝุ่นตลบ อบอวลฟุ้ง
คลุ้งเหนือยอดหญ้า ที่กลายเป็นสีแดงผุ่น
ปรีชาขับประคองพวงมาลัยเนิบช้า สอดส่องสายตาเพื่อมองหาผู้คน
หรือป้ายบอกทางอื่นๆ จนกระทั่งสายตาปะทะเข้ากับเวิ้งน้ำขนาดกว้างใหญ่
ซึ่งมีป้ายเขียนบอกว่าเป็นอ่างเก็บน้ำขนาดเล็กเพื่อการเกษตร
แสงแดดอุ่นช่วงบ่ายยามตกกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ
แลไกลๆเห็นกลุ่มวัยรุ่นชายหลายคนจับกลุ่มอยู่ริมขอบปูนสันเขื่อน
บ้างนั่งบนเบาะมอเตอร์ไซค์ บ้างพ่นบุหรี่ควันโขมง บ้างยืนคุยกัน
ส่งเสียงหัวเราะครื้นเครง ส่วนใหญ่นุ่งกางเกงขาสั้นเปลือยท่อนบน
ที่ทำให้กล้ามเนื้อหัวใจสูบฉีด บางคนใส่แค่บ๊อกเซอร์ กางเกงในรัดติ้ว
ตัวเดียว
ในวินาทีนั้นเอง ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ละออกจากกลุ่มเพื่อน วิ่งสับเท้าแปร๋นตรงมาราวกับจับสัญญาณการมาถึงของรถหรูคันนี้ได้!
"เฮียปรี! เฮียปรีครับ!"ท่าทางลิงโลดกระหย่องกระแหย็ง กระโดดโบกมือ
พลางตะโกนเสียงดัง
เสียงตะโกนแหบพร่าแตกเนื้อหนุ่มแผดดังมาแต่ไกล ภายในท่าทางดีใจ
ที่ปิดไว้ไม่มิดนั้น ร่างผอมเกร็งทว่ามีมัดกล้ามเนื้อเพรียวแน่นตามประสาเด็กวัยรุ่นที่ลุยงานหนัก วิ่งสับเกือกรองเท้าแตะตราช้างดาวมาหยุดกึ๊กอยู่ข้างประตูฝั่งคนขับ ไหล่สองข้างขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจหอบชัน
ปรีชากดปุ่มลดกระจกฟิล์มเซรามิกสีดำลงครึ่งแผง ความเย็นจากระบบปรับอากาศพุ่งปะทะผิวแก้มที่เปียกเหงื่อ หัวชุ่มน้ำของเด็กหนุ่มทันที และไม่ทันที่เขาจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เสียงของเข้มก็พรั่งพรูออกมาเป็นชุด
"เฮียปรีมาได้ไงเนี่ย!"
"ตามมาเอาเงินทอนเหรอครับ!"
"แล้วเฮียรู้ได้ไงว่าผมอยู่นี่อะ!"
"มาถูกได้ยังไงเฮีย!"
ปรีชาหลุดหัวเราะหึๆ ในลำคอ นัยน์ตาทอประกายเอ็นดูระคนขำ
ท่อนบนเปลือยเปล่า เป้ากางเกงบ๊อกเซอร์เปียกน้ำแนบติดเนื้อ
เห็นเป็นลำดึงดูดสายตา
"เดี๋ยวๆ...เว้นช่องให้เฮียตอบทีละคำถามได้ไหม"
"เฮียหลงทาง..."555 ปรีชาระเบิดขำ ปล่อยออร่าความน่ารักกระจาย
"ฮ่าๆๆ! จริงเหรอเนีย!"
เข้มหลุดหัวเราะเสียงดัง ยิ้มตาหยีจนเห็นฟันเรียงสวยอย่างน่าเอ็นดู
ยามได้รู้ว่าชายหนุ่มท่าทางสุขุมเพียบพร้อมคนนี้ก็มีมุมโก๊ะ
ขับรถหลงทางกับเขาเป็นเหมือนกัน และท่าทางสดใสกับเสียงหัวเราต่อหน้านั้น
กลับทำให้หัวใจข้างในเต้นผิดจังหวะ
"และอย่างที่สอง... เฮียไม่ได้ตามมาเอาเงินทอน เพราะตั้งใจให้เข้มตั้งแต่แรกแล้ว"
ปรีชาทอดสายตามองเห็นฝ่ามือหนาหยาบกร้านของเด็กหนุ่ม
ที่กำธนบัตรสีแดง สีเขียวเป็นม้วนแน่น
"เฮียชอบคนไม่ทิ้งเพื่อน..."
เข้มชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง... คำชมสั้นๆ ที่ปราศจากการเสแสร้งแล่นฉิ่ว
เข้าไปสะกิดหัวใจดวงน้อยของเด็กหนุ่มบ้านนอก ความรู้สึกร้อนผ่าว
จุกแน่นเกิดขึ้นในอก
ไม่เคยมีผู้ใหญ่หน้าไหนในตำบลชมเขา มีแต่ก่นด่าเวลาแว้น ยิ่งคนระดับนายทุนแต่งตัวดี
ขับรถหรูหราแบบนี้ จะมามองเห็นเขาและเอ่ยปากชมถึง 'ความจริงใจ' ที่ไร้ราคาของเขามีต่อ
เพื่อนพ้องแบบนี้ มันช่างหน้าแปลกใจ
เข้มสบสายตาคมกริบของปรีชานิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนจะคลี่ยิ้มซื่อๆ แล้วยื่นเงินทอนทั้งหมด
ส่งผ่านช่องกระจกมาตรงหน้า
"เงินทอนคับเฮีย ครบทุกบาท"
"บอกว่าจะคืนก็ต้องคืนดิครับเฮีย... สัญญาคือสัญญา"
หัวใจของปรีชากระตุกเกร็งเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่ทราบได้...
เงินไม่กี่ร้อยบาทสำหรับเด็กบ้านนอก ที่ไม่มีแม้แต่เงินเติมน้ำมันมอเตอร์ไซค์
มันมากพอจะเอาไปซื้อขนมหรือประเคนความสุขให้ตัวเองได้อย่างสบายๆ
แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับเลือกที่จะรักษาสัจจะ ยื่นมันคืนให้เขาด้วยแววตาซื่อตรง
ปรีชายื่นฝ่ามือเรียวไปรับเงินทอนนั้นมา แล้วเอี้ยวตัวเข้าไปเปิดกระเป๋าหนังสีน้ำตาล
หยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทออกมาอีกสองใบ นำมารวบเข้ากับเงินทอน
แล้วยื่นดันกลับไปใส่ฝ่ามือสากของเข้ม พร้อมระบายรอยยิ้มเอ็นดูอย่างฉ่ำหวาน
"ไม่เอาหรอกครับเฮีย... ไม่รู้จะเอาไปทำไม เงินมันเยอะเกินไปด้วย"
เข้มหดมือหนี สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง นัยน์ตาหล่อคมฉายแวว
หยิ่งในศักดิ์ศรีออกมาอย่างชัดเจน
"โหว... หล่อแล้วยังหยิ่งอีกนะหนุ่มน้อย" ปรีชาพูดเย้าหยอกเบาๆ ก่อนจะเน้นเสียงหนักแต่นุ่มทุ้ม
"เอาไปเลี้ยงเพื่อนสิ น้ำมันรถเพื่อนเต็มถังแล้ว แต่ท้องเพื่อนยังว่างไม่ใช่เหรอ?"
นัยน์ตาที่เคยจริงจังของเข้มพลันสว่างวับราวกับจุดประกายไฟ
รอยยิ้มกว้างฉายทับใบหน้าจนเห็นลักยิ้มจางๆ บนแก้ม
ความสุขของเด็กหนุ่มชนบทมันช่างน่ารักเรียบง่าย... แค่ได้ยินคำว่า เพื่อนๆ
จะได้กินจะได้เมา ร่างกายก็ระริกระรี้ขึ้นมาทันตา
"จริงเหรอครับเฮีย!" เข้มเอ่ยเสียงอ้อน ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขอบกระจกรถมากขึ้น
แล้วจุ๊บเบาๆที่มือของปรีชาแบบธรรมดาๆไม่ได้คิดอะไร
"ถ้างั้น... เฮียพาผมไปซื้อหน่อยดิ ร้านป้าเขียวอยู่ใกล้ๆ นี่เอง..”
“นะครับเฮีย นะ... นะ..."
เสียงอ้อนพร่าแหบระคนประจบประแจงที่หลุดมาจากปากเด็กหนุ่มตัวโต
บวกกับการจุ๊บมือที่ทำเอาปรีชาสะท้านลงถึงใต้สะดือ มันมีอานุภาพ
ทำลายล้างความอดทนของเขาจนย่อยยับ
หนุ่มใหญ่วัยสามสิบเจ็ดปีไม่อาจปฏิเสธลง... และอันที่จริง
หัวใจของเขาก็ตระหนักดีว่าตนเองกำลังโหยหาโอกาสการสร้างสัมพันธ์แบบผูกพัน
กับเด็กหนุ่มผู้ซื่อตรงคนนี้อยู่เต็มอก ตามความเรียกร้องของหัวใจจึงสั่ง
*ติ๊ด!* *แกร็กๆ!*เป็นสัญญาณโอเคโดยไม่ต้องพูดอะไร
หลังเสียงสัญญาณปลดล็อกประตูรถดังขึ้น เข้มตาโตด้วยความดีใจ
วิ่งสับเท้าหมุนรอบตัวรถไปอีกฝั่ง พรวดพราดเปิดประตูเบาะข้างคนขับ
แล้วแทรกตัวเข้ามานั่งอย่างรวดเร็ว!
*พรึ่บ...นั่งลง* “พร้อมแล้วครับ โก โกเลยเฮีย”เข้มปล่อยความสนิทสนม
วางใจแบบเต็มที่ทำให้ความน่ารัก ทะเล้น ล้นออกมาแบบเต็ม จนทำเอาหัวใจหนุ่มใหญ่
สั่นไหวไม่หยุด
ทันทีที่ประตูรถปิดลง มวลอากาศภายในห้องโดยสาร CR-V สีขาวมุก
ก็พลันเปลี่ยนไป... กลิ่นหอมอบอุ่นของน้ำหอมไม้ซีดาร์ถูกแทรกซึมด้วย
**กลิ่นกายดิบซ่านของเด็กหนุ่มวัยคึกคะนอง**
มันเป็นกลิ่นเหงื่อไคลจางๆ ผสมกลิ่นไอแดด กลิ่นน้ำดิบผสมกลิ่นขี้โคลน
สำคัญสุดกลิ่นฟีโรโมนแรกรุ่นของชายชาตรีที่ไร้การปรุงแต่ง
มันแล่นเข้าปะทะจมูกของปรีชาอย่างจัง ก่อเป็นภาพตอนที่เข้มยืนฉี่ อวดลำควยขาวสะอ้าน
มันผุดขึ้นในหัวอีกรอบ
หัวใจของหนุ่มใหญ่กระตุกสูบฉีดแรง กระแสเลือดพุ่งพล่าน การจะละสายตาจากเป้าตุงเป็นลำของอีกฝั่ง
ทำไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว
"โห... รถเฮียโคตรหอมเลยอะ แอร์ก็เย็นเจี๊ยบ!"
เข้มร้องอุทาน ขยับตัวบนเบาะหนังแท้สีcharcoal อย่างตื่นเต้น กลับเป็นการ
กระตุ้นความกระสัน ความสนใจให้คนขับหนักขึ้นกว่าเดิม
ปรีชาเข้าเกียร์ หมุนพวงมาลัยประคองรถออกไปตามเส้นทาง
ที่เข้มคอยชี้นิ้วบอก ทว่าสายตาคู่คมของคนขับกลับไม่ได้จับจ้อง
เพียงแค่เส้นทางลูกรังเบื้องหน้า…แต่มันคอยแอบชำเลืองมองต่ำลงไป
ยัง **เป้ากางเกงบ๊อกเซอร์ที่อวบอูมเป็นลำนั้น** อีกอย่างท่าทางการนั่งของเข้มที่เป็นเด็กผู้ชายบ้านๆ นั่งอ้าขาบ้าง หุบขาบ้าง
ทำตัวตามสบาย ส่งผลให้บ๊อกเซอร์ลายสก๊อตขาสั้นจุ๊ดจู๋ ถลกขึ้นลง ดันรอยปูดนูน
ของท่อนลำขนาดใหญ่เกินวัย ที่แทรกอยู่ด้านในหว่างขา ย่ดันเนื้อผ้าขึ้นมาเป็นลำยาวหัวหยักเด่นชัด...หนุ่มใหญ่ใจสั่นทุกครั้งจากการขยับตัว
ปรีชากลืนน้ำลายลงคอหลายอึกใหญ่ พยายามสะกดอารมณ์วูบวาบ
ไม่ให้แสดงออกมาทางสีหน้าและแววตา
ฝั่งเข้มเอง ยามเมื่อได้เข้ามานั่งอยู่ภายในห้องโดยสารอย่างเต็มตัว
นัยน์ตาสุกใสก็บังเอิญชำเลืองมองออกไปนอกกระจกประตูฝั่งคนขับ...
และพบว่าภาพทุ่งนา สายน้ำ และพุ่มไม้เบื้องนอก ปรากฏแจ่มแจ้ง
ชัดเจนทุกตารางนิ้ว! ไร้ซึ่งความพร่ามัวแม้แต่น้อย! พลันในใจ
*ฉิบหายแล้วกูแน่นอน... กระจกใสแจ๋วขนาดนี้” …“แสดงว่าตอนกูยืนปล่อยฉี่หัวโตก่อนหน้านั้น... ที่เฮียปรีแกนั่งในรถ
คงมองเห็นควยกูแล้วเต็มตาแน่ๆเลย!*
เลือดในกายของเด็กหนุ่มสบัดร้อนผ่าว ใบหน้าคมคายและใบหูเนียนขาว
เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อจนถึงคอ
เข้มเกร็งตัวนั่งนิ่งงัน หนีบขาชิด ลมหายใจสะดุดติดขัด แอบชำเลืองมอง
เสี้ยวหน้าหล่อเหลาสุขุมของเฮียปรีชาด้วยความเขินอายปนเสียวซ่านไปถึงอก...
มันเป็นอารมณ์ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เป็นความจริงใจ ความเอ็นดู และสัมผัส
ความกระสันต์ดิบซ่านที่ไม่ได้เสแสร้ง แกล้งทำของคนสองวัย มันกำลังจะก่อตัว
หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศอันอบอุ่นของชนบทแห่งนี้
อย่างเงียบเชียบ{:7_361:}..........{:7_361:}
ยางรถยนต์บดเบียดเม็ดทรายสีแดงขรุขระ กลิ่นโคลนตมริมคลองน้ำข้างทาง
ผสมผสานกลิ่นไอแดดอุ่นช่วงบ่ายชวนให้ปรีชาระบายลมหายใจผ่อนคลาย
ยามเคลื่อน CR-V สีขาวมุกเข้าสู่ทางแยกที่เขาพลาดหลงทิศทาง
หนุ่มใหญ่ก็หลุดยิ้มเยาะให้กับความโก๊ะของตัวเองในใจ...
สังคมเมืองหลวงสอนให้เขาระแวงทางแยกทุกสายในชีวิต แต่ชนบทแห่งนี้
กลับดึงดูดให้เขาสะดุดหลงทาง เพื่อให้ได้มาเจอกับเด็กหนุ่มผู้มีเรือนร่าง
และสัจจะอันดิบซ่านอย่างหนุ่ม “เข้ม” ที่ขาวตี๋หล่อทะลุความเป็นชนบทออกมา
รถหรูเคลื่อนจอดบริเวณลานดินกว้างหน้าร้านค้าและอาหารตามสั่งขนาดใหญ่
ปรีชาเลือกที่จะนั่งรออยู่ภายในห้องโดยสารแอร์เย็นฉ่ำ ปล่อยให้เด็กหนุ่มใจกล้า
ท้าทุกสายตาด้วยบ๊อกเซอร์บางๆตัวเดียว เขาก้าวลงไปจัดการซื้อของด้วยตนเอง
อย่างคุ้นเคย
อีกอย่างที่ปรีชาคิดไว้ ไม่ต้องให้เข้ม ต้องรู้สึกเกรงใจหรือกดดันยามเลือกซื้อของ
พลางคิดว่าเมื่อขับรถไปส่งเด็กหนุ่มที่อ่างเก็บน้ำเสร็จสิ้น เขาค่อยวนกลับมา
แล้วค่อยคุยเรื่องบ้านเช่า จะได้ไม่ต้องเสียเวลาของพวกเด็กหนุ่มวัยรุ่น
เข้มสับรองเท้าแตะตราช้างดาวฟ้าขาวเดินเข้าไปในร้านขายของ
เลือกยกลังเบียร์ช้าง 2 ลังกับขนมขบเคี้ยว 2 ถุงใหญ่ วางลงโต๊ะจ่ายตังค์
"โห... เสี่ยเข้ม! นั่งรถหรูมาซื้อเบียร์ทีละสองลังเลยนะมึง!"
เสียงพร่าแหลมของป้าเขียว เจ๊ใหญ่เจ้าของร้านอาหารประจำตำบลวัยห้าสิบปลายๆ
เอ่ยแซวพลางระบายรอยยิ้มกว้าง
ป้าเขียวหญิงเทียมร่างอวบท้วม สวมเสื้อผ้าปาเต๊ะลายดอกสีสดทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีเข้ม
ที่เขรอะคราบน้ำมันเตา ร่างกายสูงราวร้อยหกสิบเซนติเมตร ท่าทางแคล่วคล่อง
สมแล้วที่เป็นศูนย์กระจายทุกข่าวสารประจำตำบล
"เฮียปรีชาครับป้า... เจ้าของที่ดินแปลงใหญ่ตรงปากทางเข้าบ้านเราโน่นนนน” “เขาขับรถหลงทางไปโผล่อ่างเก็บน้ำ เลยนั่งพาเขามาส่ง เขาเลยเลี้ยงเบียร์"
เข้มตอบไปตามความจริง ยักไหล่อย่างไม่คิดอะไร
"หือ... เขาเป็นกะเทยหรือเปล่าวะเลี้ยงวัยรุ่นผู้ชาย?”
“พวกมึงนี่มันชอบหลอกกินกะเทยกันจริงๆ น้าไอ้เด็กพวกนี้!"
ป้าเขียวแซะจริตขำๆ ตามความสนิทสนมที่ยาวนาน
"โอ๊ย! กะเทยที่ไหนเล่าป้า! เขาหล่อทะลุดาวอังคารปานนั้น”
“หล่อกว่าดาราผู้ชายหลายคน หล่ออย่างกับดารานายแบบ”
“ป้าเห็นป้ายังต้องเคลิ้มแน่นอนเชื่อดิ!"
เข้มเถียงกลับทันควัน นัยน์ตาสุกใสประกายภาคภูมิใจในตัวนายทุนหนุ่ม
แต่อีกใจนึงถ้าเป็นเกย์ก็ดีนะจะจีบเป็นคนแรกเลย เข้มคิดในใจ
"แหม... 'เฮียปรีสุดหล่อ' ขนาดนั้นเชียวหรา?" ป้าเขียวย้ำคำ
ต่อมเผือกอยากรู้อยากเห็นเดินเครื่องเต็มที่ จนต้องอาสาช่วยเข้มหิ้วถุงขนม
ใบใหญ่ก้าวเดินต้อยๆตามไปส่งถึงรถคันหรู
ปรีชามองผ่านกระจกมองข้าง เห็นเด็กหนุ่มแบกลังเบียร์หนักอึ้ง
โดยมีกระเทยวัยกลางคน ร่างอวบสวมชุดแม่ครัวเดินตามมาติดๆ
ป้าเขียวดึงเปิดประตูเบาะหลังแถวสองเพื่อให้เข้มวางลังเบียร์ลง
และในวินาทีที่สายตาของป้าเขียวชำเลืองผ่านเบาะด้านหลัง
เข้ากระทบเสี้ยวหน้า ด้านข้างของชายหนุ่มหลังพวงมาลัย...
ร่างของป้าเขียวถึงกับตกตะลึงจนนิ่งงันไปชั่วขณะ!
โครงหน้าคมกริบไร้ที่ติ สันจมูกโด่งรับกับริมฝีปากเรียว
ผิวพรรณสะอาดสะอ้านหมดจดและออร่าทรงอำนาจของคนเมืองหลวง
สะท้อนผ่านละอองความเย็นภายในรถยนต์ราคาแพง...
"ดาราชัดๆ... จริงอย่างไอ้เข้มมันว่าเลยว่ะ โคตรหล่อ!"
ป้าเขียวอุทานในใจจนตาค้าง
"ขอบคุณครับป้า... ไม่มีทิปนะ ซื้อเบียร์หมดงบแล้ว!"
เข้มหัวเราะร่า เสียงดังพร้อมกับทำหน้าทะเล้นใส่
"จ้าาาเสี่ย... แต่หล่อจริงๆ เลยหว่ะเข้ม"
ป้าเขียวส่งสายตากรุ้มกริ่มแอบแซวปรีชา ทว่าชายหนุ่มเพียงยิ้มรับตามมารยาท
ไม่ได้ใส่ใจในจริตหยอกล้อนั้น
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ปรีชาค่อยๆ แตะคันเร่ง เคลื่อนรถ CR-V สีขาวมุกออกจาก
ลานจอดรถหน้าร้านค้า ไปอย่างเนิบช้า
"นั่นล่ะป้าเขียวครับเฮีย... ศูนย์กระจายข่าวระดับโลก""เรื่องชาวบ้านแกรู้หมดเหมือนไปนอนในมุ้งกับเขาเลยหล่ะ" เข้มสลับตัวนั่งอ้าขาบนเบาะข้างคนขับ เอ่ยขึ้นพลางหัวเราะเริงร่า
"ที่ทำเป็นใจดีช่วยยกขนมมาส่ง ไม่ใช่อะไรหรอก...
“แอบมาส่องหน้าเฮียนั่นล่ะ!" หนุ่มน้อยยักคิ้ว ยกหัวใหล่
ปรีชาเหลือบสายตามองใบหน้าคมคายของเด็กหนุ่มยามส่งเสียงหัวเราะ...
ความน่ารักสดใสที่ปรากฏบนผิวแก้มเนียนขาว ทำเอาหัวใจของหนุ่มใหญ่
เต้นผิดจังหวะอีกรอบ
ยามเข้มนิ่งเงียบ... เด็กคนนี้หล่อคมดิบซ่านอย่างมีเสน่ห์
ทว่ายามหลุดหัวเราะ... กลับน่าเอ็นดูจนอยากดึงเข้ามาประกบกอดจูบ
และแล้ว ภาพท่อนเอ็นขาวจั๊วะกับหัวหยักสีชมพูบวมเต่งก็แล่นกลับมา
หลอกหลอนในความคิดของปรีชาอีกครั้งอย่างลึกล้ำ
"เฮียปรีรีบไปไหนต่อมั้ยครับ?"
เข้มถามด้วยสีหน้าจริงจัง ความประหม่าเริ่มละลายกลายเป็นความสนิทสนม
"เฮียก็จะกลับไปหาป้าเขียวนั่นล่ะ... จะไปถามเรื่องบ้านเช่าใกล้ไซต์งานก่อสร้าง"
"ขอแบบไกล้ที่กิน ไกล้ที่ทำงาน"
ปรีชาตอบตามตรง
"โอ๊ยเฮีย! ไม่ต้องไปถามป้าเขียวหรอก!" เข้มโบกมือทันที
"เลยร้านป้าเขียวไปไม่ถึงกิโล มีรีสอร์ตหรูตั้งอยู่ริมอ่างเก็บน้ำ”
“เฮียไปพักตรงนั้นเลย หรูเหมาะกับระดับเฮียแน่นอน…”
“แต่อาจจะแพงหน่อยนะ แต่เฮียรวยอยู่แล้วนี่ สบายๆครับ"
เข้มแสดงอาการ นกรู้รู้ไปหมด
"เฮียยังไม่รวยหรอกเข้ม... เฮียยังต้องทำงานหนักงกๆ อยู่เลย"
ปรีชาตอบเลี่ยงคำว่า 'รวย' เพื่อลดช่องว่างระหว่างกัน
"แล้วเฮียทำงานอะไรเหรอ บอกได้มั้ย?"
นัยน์ตาของเด็กหนุ่มฉายแววสนใจอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันตา
"เฮียก็... ทำงานลงทุนไปเรื่อยๆ น่ะ อะไรได้กำไรเฮียก็ทำหมด"
"อย่างจะมาเปิดโฮมคาเฟ่ที่นี่ไง ก็ลงทุน"
ปรีชาตอบแบบตัดบทกว้างๆ ด้วยรู้ดีว่าโครงสร้างธุรกิจอสังหาริมทรัพย์
และหุ้นลงทุนนั้นซับซ้อนเกินกว่าเด็กบ้านนอกจะเข้าใจ
ซึ่งก็เป็นผล... เข้มพยักหน้ารับอย่างไม่ติดใจสงสัยอะไร
ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงแกมบังคับ
"ถ้างั้น... เฮียต้องลงไปกินเบียร์กับพวกผมนะ!”“อุตสาห์เลี้ยงทั้งที... ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!"
น้ำเสียงขึงขังกระด้างเล็กน้อย ทว่าแววตาและใบหน้าที่ช้อนมอง
กลับออดอ้อนน่าเอ็นดูเหลือร้าย
เมื่อรู้ว่ามีรีสอร์ตใกล้ๆ ปรีชาก็ยกความกังวลออกจากอก
บรรยากาศริมอ่างเก็บน้ำยามบ่ายที่ลมพัดเอื่อยๆ ความเย็นจากผิวน้ำ
สายลมโชยกลิ่นใบไม้ และกลุ่มเด็กวัยรุ่นที่หยอกล้อเล่นน้ำ
ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายเกินกว่าจะปฏิเสธ... และที่สำคัญที่สุด
เขาเองก็ต้องการ **กระชับความสัมพันธ์** กับไอ้หนุ่มยืนฉี่เสน่ห์แรงคนนี้ด้วย
รถ CR-V สีขาวมุกเลี้ยวเข้าสู่ลานกว้างริมอ่างเก็บน้ำ
สายตาของปรีชาพลันสะดุดเข้ากับรถเก๋ง Honda Accord รุ่นท็อปสีขาว
คันใหญ่ราคาหลักล้าน จอดนิ่งสงบ ก่อนออกไปซื้อเบียร์ยังไม่มา
รถจอดอยู่เยื้องๆ ก่อนถึงกลุ่มวัยรุ่นมอร์เตอร์ไซด์ เพื่อนๆของเข้ม
ดูจากรถเป็นรุ่นใหม่ล่าสุด บ่งบอกบารมี ว่าเจ้ารถของน่าจะมีฐานะร่ำรวยพอตัว
ปรีชาเบรกรถแอบเข้าจอดข้างทาง รถจอดนิ่งสงบเมื่อหาจุดจอดที่ปลอดภัยได้แล้ว
บรรยากาศริมอ่างเก็บน้ำคึกคักกว่าเดิมมาก กลุ่มเด็กวัยรุ่นเยอะหนาตาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
โดยกลุ่มก้อนถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่อย่างชัดเจน...
ฝั่งหนึ่งเป็นกลุ่มเกย์และกะเทยแต่งหญิงร่างอ้อนแอ้น 5 คน ล้มรอบด้วยเด็กหนุ่ม
ชุดคล้ายๆเสื้อช๊อปของเด็ก ปวช. ปูเสื่อนั่งล้อมวงข้างรถเก๋งคันหรู อีกคนนึงนั่ง
เก้าอี้สนามเด่นอยู่ตรงกลางชิดกับตัวรถ
ส่วนอีกฝั่งคือกลุ่มเด็กหนุ่มรากหญ้าขาแว้นตัวท็อปในตำบล จับกลุ่มปนกับมอร์ไซด์แต่ง
แบบเด็กแว้นบ้านๆ หลายคนมองกลุ่มกระเทยรถหรู ทั้งกลุ่มโดนกะเทยรถเก๋งเชิดใส่
บ่ายเบี่ยงไม่สนใจ ไม่ยอมเรียกไปร่วมวงกินดื่มด้วย ทำหน้าตาละห้อยกลืนน้ำลายด้วยความอยากเมา
"แหมพอเห็นควยได้ควยนักศึกษาก็ไม่สนใจควยรากหญ้าเลยนะอีพวกกระเทย"
เด็หนุ่มคนนึงสบถประชดความในใจออกมา
"เฮ้ยพวกมึง! มาช่วยกูยกเบียร์หน่อยเร็ว!" เสียงตะโกนก้องสะท้อนดัง
สิ้นเสียงตะโกนของเข้ม วัยรุ่นผู้ชายในกลุ่มร่วมสิบคนก็วิ่งสับเท้า
กรูเข้ามาทันที ยามแลเห็นลังเบียร์ช้างสองลังเต็มๆ วางอยู่เบาะหลังรถ ทุกคนต่างแสดงสีหน้าดีใจล้นพ้น จะได้เมาสมใจอยากซะที ไม่ต้อง
ง้อกระเทยพวกนั้น
แต่พอทันทีที่ประตูฝั่งคนขับเปิดออก... ร่างสูงโปร่ง 185 เซนติเมตร
ในชุดเชิ้ตผ้าหรู เป็นผ้าไหมเบจพรีเมียมราคาแพง
ปรีชาก้าวลงมาจากรถ บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบกริบ!
สายตาทุกคู่ทอดมองชายหนุ่มเมืองหลวงสุดหรูด้วยความตะลึงงัน
ทึ่งในความหล่อคมระดับดารา และอัศจรรย์ใจว่าไอ้เข้มไปสนิทสนม
กับเสี่ยทรงแพงคนนี้ได้อย่างไร!
"เนี่ย... **เฮียปรี ลูกพี่กูเอง!**"
เข้มยืดอกเบิกตากว้าง ขิงเพื่อนฝูงอย่างแรงด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ
กลุ่มวัยรุ่นบ้านๆ ต่างรีบยกมือไหว้สวัสดีปรีชาด้วยความเคารพนอบน้อม
ก่อนจะช่วยกันกุลีกุจอ ขนลำเลียงลังเบียร์และถุงขนมเป็นกับแกล้ม ตรงไปยังโคนต้นฉำฉา ร่มไม้ใหญ่ริมฝั่งสันดินอ่างเก็บน้ำ
สายตาของปรีชาทอดสายตามองตามแผ่นหลังกว้างและเป้ากางเกงที่ขยับไหว
ของหนุ่มแต่ละคน มันละลานตาละลายใจมากๆ
ขบวนเด็กหนุ่มต่างพากันแบกลังเบียร์ช้างเดินเรียงแถวลงสู่ชายน้ำคล้ายขบวนแห่งานบุญขนาดย่อม มวลอารมณ์ดิบซ่าน ดีใจจนปิดไว้ไม่มิดมันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ...
ชายฉกรรจ์แรกรุ่น วัยคึกคะนองที่เคยทำได้เพียงนั่งมองแก๊งกะเทยฝั่งตรงข้ามเสพสุขกินดื่มกับผู้ชายที่พวกเขาเลือกอย่างไม่แยแส บัดนี้ความอัดอั้นของการเป็น 'ผู้ไม่ถูกเลือก' ถูกปลดปล่อยและทดแทนด้วยการซัพพอร์ตของหนุ่มใหญ่รูปงาม
ความภัคดีก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ
ปรีชาเอี้ยวตัวเข้าไปในรถ เก็บรองเท้าหนังแบรนด์เนมคู่หรูเปลี่ยนมาเป็นมาสวมรองเท้าแตะยางพรีเมียมสีเข้มใส่สบาย
พับแขนเสื้อเชิ้ตสีเบจขึ้นมารวมไว้ตรงกลางศอกอย่างหลวมๆ
ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนลงสองเม็ด... เผยให้เห็นแผ่นอกแน่นกว้าง
ผิวพรรณเนียนละเอียด มีไรขนบางๆ ลาดต่ำลงสู่ด้านล่างอย่างมีเสน่ห์
หนุ่มใหญ่สูดอากาศบริสุทธิ์ริมสายน้ำเข้าเต็มปอด
ยามลมเย็นฉ่ำพัดปะทะผิวหน้า นับตั้งแต่ขับรถละทิ้งเมืองกรุงออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงความโปร่งโล่งและผ่อนคลาย
อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
เข้มยังคงยืนนิ่งรอปรีชาอยู่ที่ข้างประตู เพื่อที่จะได้เดินลงไปพร้อมกัน
และเคียงข้างกันนั้น ยังมีเด็กหนุ่มอีกคนที่ทำให้หัวใจของปรีชา
พลันกระตุกเกร็งยิ่งกว่า ลมหายใจสะดุดติดขัดขึ้นมาโดยฉับพลัน...
"นี่ **โด่ง** เพื่อนผมเองครับเฮียปรี คนที่รถมันน้ำมันหมดนั่นแหละ"
เข้มเอ่ยแนะนำอย่างเป็นทางการว่านี่คือเพื่อนรักเพื่อนสนิทที่สุด
ปรีชาทอดสายตามองใบหน้าของเด็กหนุ่มนามว่า ”โด่ง” เต็มสองตา... ทันทีที่ประสานสายตา ความรู้สึกจู่โจมเขย่าขวัญรุนแรงไม่แพ้ครั้งแรก
ที่เขาได้เห็น “เข้ม”
โด่งเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี เจ้าของโครงหน้าไทยแท้ หล่อเข้มคมคาย
ราวกับสลักด้วยประติมากรรม หน้าผากได้รูป คิ้วดกดำเรียงตัวสวย
สับรับกับดวงตาคมหวานลึกซึ้งออกแขก ขนตาหนางอนเป็นแพธรรมชาติ
จมูกโด่งสันเป็นคมสวยงาม รับกับแก้มเนียนและริมฝีปากหยักสีระเรื่อ
มีไรหนวดเขียวครึ้มขึ้นบางๆ ตามแนวริมฝีปาก
ยามที่โด่งแย้มรอยยิ้มแรกส่งมาให้ สัมผัสถึงความบริสุทธิ์และสะท้าน
ไปถึงขั้วหัวใจของหนุ่มใหญ่อย่างรุนแรง
"หวัดดีครับเฮียปรี... ขอบพระคุณมากๆ เลยนะครับ”
“ที่ให้เงินเติมน้ำมัน แถมยังเลี้ยงเบียร์พวกผมอีก"
น้ำเสียงของโด่งพร่าสั่น แววตาสุกใสสั่นระริกและฉายแววประหม่า
อย่างเห็นได้ชัด วินาทีที่สายตาของโด่งสบเข้ากับเรือนร่าง
สูงโปร่งทรงอำนาจ หล่อเหลาสมบูรณ์แบบราวกับหลุดมาจากนิตยสาร
ของหนุ่มใหญ่ปรีชา...
หัวใจของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดก็ตกเป็นของชายหนุ่มเมืองหลวง
ด้วยความภักดีไปแล้วอย่างสมบูรณ์ ความรู้สึกรักและศรัทธาลึกซึ้ง
ไหลซึมจุกแน่นอยู่ในอกตั้งแต่วินาทีแรกเห็น พลังความหล่อ
มีน้ำใจ ทั้งสายเปย์ มันมีอานุภาพเกินบรรยาย
ปรีชาระบายรอยยิ้มผ่อนคลาย อบอุ่นใจยามได้รู้ว่าเข้มไม่ได้โกหก และเมื่อได้เห็นความน่ารัก อ่อนโยน และซื่อตรงของโด่ง เขาก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเข้มถึงรักและเป็นห่วงเพื่อนมากขนาดนี้เพราะความน่ารักเกินต้านแค่เพียงเห็นครั้งแรกหนุ่มใหญ่ยังต้องระงับ
ความปราถนาส่วนลึกแทบไม่ทัน
"ไม่เป็นไรเลยครับโด่ง…” “เห็นเข้มมันห่วงเพื่อนขนาดนั้น เฮียจะตัดใจไม่ช่วยได้อย่างไร"
คำตอบเรียบง่ายของปรีชา กลับพุ่งตรงไปกระแทกใจของเข้มเข้าอย่างจัง!
เข้มยิ้มกว้างด้วยความสุขล้นอก เดินนำทางพาทั้งคู่ลงไปตามแนวคันดิน...
บริเวณใต้ต้นก้ามปูยักษ์ที่แผ่กิ่งก้านครึ้มหนา ลานดินลูกรังอัดแน่นถูกปูด้วยเสื่อกกกว้าง พอให้ล้อมวงกินดื่ม มอเตอร์ไซค์จอดเรียงเคียงข้าง และด้านหน้าสโลปต่ำลงสู่ผิวน้ำสามารถกระโจนโดดตีลังกา เล่นน้ำได้อย่างคล่องตัว
วงกินดื่มสองวงที่แตกต่าง วงหนึ่งรวยชัดด้วยรถเก๋งคันหรู จอดกำกับ
กับกลุ่มเด็กหนุ่มหน้าตาดี 7 คน มาดนักศึกษา ปวช น่าจะถูกหิ้วมาจากในเมือง
อีกวงเป็นหนุ่มๆไทบ้าน วัยรุ่นรากหญ้าการศึกษามีน้อย มีแต่หัวใจธรรมดา
ที่ใครให้ใจมาพวกเขามา พากเขาจะให้ใจคืนกลับล้านเปอร์เซนต์
เด็กหนุ่มรากหญ้าเลือกที่จะให้ใจภักดีทั้งหมดกับปรีชาอย่างไม่มี
เงื่อนไข เช่นเดียวกับปรีชาก็เลือกที่จะมีความสุขกับหนุ่มๆรากหญ้า
เหล่านี้ อย่างไม่มีช่องว่างเหมือนกัน
คนพร้อมเบียร์พร้อม เมื่อดีกรีถึง เสียงพูดคุยเสียงดัง หัวเราะเฮฮาอันเป็นเอกลักษณ์
ของวัยคึกคะนองก็ได้ปลดปล่อยความอัดอั้นเต็มที่
บ่ายๆแดดร้อนแบบนี้ ที่เบื้องล่างใต้ร่มเงาต้นก้ามปูยักษ์เป็นคันแนวดินหนา
เหมาะกับการแสดงลีลากระโดนน้ำได้อย่างหลายท่วงท่า
ผิวน้ำที่นิ่งสงบสีเขียวมรกตสะท้อนเงาแดดเป็นประกายระยิบระยับ
กับร่างกายกำยำแน่นปึ๊กของเด็กหนุ่มในชุดผ้าน้อยชิ้น นับสิบคนที่
พากันละออกจากวงเบียร์
ความดิบซ่านของร่างกายที่ไร้การปรุงแต่ง กระโดดพุ่งทะยาน
แหวกอากาศลงสู่ผืนน้ำ เมื่อผิวกายที่ตรากตรำแดดปะทะเข้ากับ
ความเย็นฉ่ำของสายน้ำ มวลความสุขแผ่กระจายเหลือล้น
"ดูเหลี่ยมกูนะพวกมึง!" หนุ่มน้อยตะโกนเรียกเพื่อนดูก่อนแสดงลีลา
การกระโดน้ำสุดเซ็กซี่
เสียงตะโกนแหบพร่าแผดดังลั่น ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มสายลุย
ใจกล้า จะออกวิ่งสับเท้าบนคันดินลูกรังสูงชัน ส้นเท้าหนาเหยียบลง
บนแนวขอบคันดินกั้นน้ำ แล้วถีบตัวทะยานขึ้นสู่ห้วงอากาศ!
ร่างกายเปลือยท่อนบน กับกางเกงในตลาดนัดสีเข้ม ที่บางหวิวเหมือนไม่ได้ใส่ ท่อนลำ พวงใข่อวบอูม นูนเด่นชัด ชวนสยิวใจ มีทั้งท่าม้วนตัวโค้งสวิงกลางอากาศ
หนึ่งรอบครึ่ง ท่าตีลังกาม้วนหลังอันงดงาม และอีกหลายท่า จากหนุ่มมแต่ละคน
ตัดกับฉากหลังของผืนฟ้า สีส้มยามเย็น ก่อนจะดิ่งพุ่งลงสู่ผิวน้ำดัง *ตูม!*
ละอองน้ำแตกกระจายเป็นฝอยขาวสาดกระเซ็นขึ้นมาถึงริมเสื่อกก
ที่ปรีชานั่งจิบเบียร์มองอยู่อย่างตื่นตา ตื่นใจ
ชายหนุ่มเมืองหลวงละเลียดลิ้นจิบเบียร์เย็นฉ่ำลงคอ นัยน์ตางามคู่คม
ภายใต้กรอบหน้าอันเพียบพร้อมทอดมองภาพความสดใสตรงหน้า
ด้วยความเคลิบเคลิ้ม ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของปรีชาพลันกระตุกเกร็ง
จนแทบหยุดหายใจ
เมื่อยามที่เด็กหนุ่มเหล่านั้นทยอยกันปีนป่าย ดันตัวพ้นน้ำ ยันกายลุกขึ้นยืนบนแนวคันดิน ที่ระดับน้ำถึงเอว...
*พรึ่บ...* ร่างหนุ่มๆโผล่พ้นขอบน้ำ
หยาดน้ำใสไหลลัดเลาะไปตามลอนหน้าท้องตึงแน่นของแต่ละคน
หยดน้ำสะท้อนแสงแดดวาววับ เกาะแพรวพราวบนแผงอก
และมัดกล้ามแขนกำยำ ทว่าความลับเบื้องล่างใต้ผิวน้ำที่ถูกยก
ขึ้นมาพ้นขอบน้ำต่างหาก ที่ทำให้อากาศรอบกายร้อนผ่าวขึ้นมาทันตา!
เนื้อผ้ากางเกงใน บ๊อกเซอร์ กางเกงกีฬาขาสั้น ของแต่ละหนุ่ม
ที่พวกเขาสวมใส่ ถูกน้ำอุ้มจนเปียกโชกแนบชิด...ติดผิวกลางกาย
ปราการด่านสุดท้ายเหล่านั้นพลันโชว์เรือนร่าง ปุ่มปม ท่อนลำควย พวงไข่
อันอวบอูม ราวกับไร้สิ่งใดปกปิด!
ความบางเบาและเปียกชื้นแนบเนื้อจนเห็นรายละเอียดทุกตารางนิ้ว…
ของแต่ละลำควย มันละลานตา จนใจฟูแทบระเบิด ปรีชาต้อขยับตัว
เลี่ยนท่านั่ง
รอยปูดโปนเป็นหยักนูนของปลายท่อนแต่ละลำยาวใหญ่ ที่ทอดตัวนิ่ง
อยู่ภายใน ถูกเนื้อผ้าสีเข้มร่นรัดจนเห็นเป็นลำโคนหนาตึง หัวหยักชัดเจน
บางคนโชว์หัวหยักบวมเต่งสีหวาน ปูดดันขอบผ้ากางเกงในยางยืด
โผล่ปลายขึ้นมา อวดสายตาอย่างไม่ปิดบังเอียงอาย สองพวงไข่คู่งาม
ที่ห้อยตกลงมาทับซ้อนกัน ดันเป้ากางจนนูนโค้งเต่งตึงได้รูป
ยามที่หนุ่มๆพากันเดินลุยน้ำขึ้นลงฝั่ง หว่างขาขยับเคลื่อนไหว รูปร่าง
ของความดิบซ่านเบื้องล่างก็สบัดขยับไหวไปตามจังหวะก้าวเดิน
ละอองน้ำที่หยดลัดเลาะผ่านเนื้อผ้าเปียกซาบ ยิ่งขยี้ให้เห็น
เส้นขอบและสัดส่วนอันแน่นตึงราวกับภาพประติมากรรมเปลือยเปล่า
กลางธรรมชาติ
เข้มทนไม่ไหวถอดบ๊อกเซอร์ตัวน้อย กระโจนลงน้ำเป็นคนถัดไป ร่างกายเพรียวแน่น
เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อวัยหนุ่มผุดขึ้นผุดลงในผิวน้ำ โชผิวขาวลื่นสุขภาพดี มือหนาเสยผม
ที่เปียกลู่ลลงปิดหน้า เสยไปข้างหลัง ก่อนจะเดินก้าวขึ้นคันดินมา
หยุดอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ปรีชานั่งมอง...และเห็นชัด
กางเกงในตัวน้อยซีดขาดวิ่น ตรงขอบหัวยางยืด ที่อุ้มน้ำจนหนักอึ้ง
มันร่นต่ำลงมาจนเห็นโหนกนูนของหัวหน่าว ที่สะอ้านขาวยังไร้ขน
ท่อนเอ็นลำใหญ่พาดขวางกลางลำตัว ที่ซ่อนเกือบไม่มิดอยู่ข้างใน
มันดันดันเนื้อผ้าที่อุ้มน้ำจนเห็นเป็นรูปทรงยาวเป้งชัดเจน หัวหยักบวมโต
ปูดดันเป็นเคิร์ฟมน ยามเข้มยกมือขึ้นลูบน้ำออกจากชายผม หน้าท้องเกร็ง
หน้าอกยกขึ้น ยิ่งโชว์เป้าให้ชัดเจนโดดเด่นขึ้นอีกหลายเท่า ส่งผลทำให้
คนมองจ้อง แทบลืมหายใจ กับกางเกงในที่ยิ่งรัดตึง ตรงเป้าหว่างขา
ปรีชาที่นั่งมองอยู่นั้นถึงกับต้องตบเบียร์ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่...
ความเขินอายและความกระสันต์อยากที่แฝงอยู่ในสายตาของเด็กหนุ่ม
ยามสบตาประสานเข้ากับความสุขุมนุ่มลึกของ ปรีชา มันสร้างเคมี
รุ่มร้อนที่ม้วนตัวอยู่ใต้ความเงียบอย่างลึกล้ำ
และข้างๆ กันนั้น **โด่ง** เด็กหนุ่มหน้าไทยคมคาย ก็ค่อยๆ ก้าวขึ้นมาจากผิวน้ำ...
กางเกงกีฬาผ้าบางไร้กางเกงชั้นในเปียกแนบไปกับต้นขาแน่นและสะโพก
ผิวกายเนียนเข้ม ไรขนบางๆไล่เรี่ยลงต่ำใต้สะดือ และหยดน้ำที่พราว
เกาะตามแผ่นอก ยิ่งส่งให้เด็กหนุ่มดูหล่อเข้มมีเสน่ห์ร้ายกาจ...
ผ้าบางที่เปียกน้ำรัดท่อนเนื้อขนาดหกนิ้วครึ่งของโด่งจนเห็นหัวหยักทรงสวย
และพวงไข่นูนชัดไม่ต่างจากคนเปลือยเปล่า โด่งช้อนสายตาสุกใสที่สั่นระริก
ขึ้นมองปรีชา นัยน์ตาคู่คมทอดประกายยอมจำนนและศรัทธาในตัวชายหนุ่ม
เมืองหลวง ปรารถนาให้เขาเชยชมเรือนร่างด้วยสายตาให้เต็มอิ่ม...
ภาษากายของเด็กหนุ่มทั้งสองที่ยืนเปลือยเรือนร่างซ่อนรูปอยู่ใต้ผ้าเปียกน้ำ
ต่อหน้าชายหนุ่มทรงอำนาจผู้ที่ทั้งคู่คิดว่าจะเข้ามาฉุดดึงชีวิตของพวกเขา
จากเด็กหนุ่มรากหญ้า ออกจากพวกกระเทยเจ้าถิ่นที่หลอกกินพวกเขา
ด้วยเศษเงินมาตั้งแต่เด็ก...มันคือความปรารถนาดิบซ่านจากใจจริง
ที่หลอมรวมเข้ากับความรู้สึกภักดีอย่างลึกซึ้ง ท่ามกลางสายลมแล้ง
ริมอ่างเก็บน้ำที่กำลังจะเปลี่ยนผ่าน เข้าสู่ความมืดมิดยามค่ำคืนอย่างแท้จริง
ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป
{:7_376:}พูดคุยให้กำลังใจติดต่อกันใหม่...อินบ๊อกได้เลยคร้าา{:7_376:}ขอบคุณที่ชื่นชอบสนับสนุนและติดตามผลงานค่ะ
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-8-17 12:06
ยังต้องจูนสมองอีกสักพักค่ะ 555
ยังไม่ไหลลื่นเท่าที่ควร ฉากแซ่บๆซี๊ดดดอูย รอก่อนแป้บนึงนะค่ะไกล้แล้ว สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ นี่ขนาดบรรยายรูปร่างของคนอ่านยังแข็งเลย ชอบมากครับ โอ เฮียปรีจะได้กี่คนนะ รอตามอ่านครับ GuN009 ตอบกลับเมื่อ 2026-8-17 17:05
โอ เฮียปรีจะได้กี่คนนะ รอตามอ่านครับ
ต้องถามว่าใครจะได้เฮียปรีบ้างค่ะ{:7_361:}
ดีใจนะค่ะที่มีคนติดตาม สนุกมากครับ ได้ลุ้น 55 ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ รูปน่าโดนมากค้าบ ขอบคุณมากครับ{:5_120:}{:5_146:} ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ อ่านไป ลุ้นไป รูดเคตามไป สุดยอดเลยครับ ชอบที่สุด เล่าเรื่องแบบเห็นภาพ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ{:5_132:} ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2