พี่น้องกันมันส์ดี (เก่งxเจได) 4
หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลารับปริญญาอันครึกครื้นไปได้ไม่กี่สัปดาห์ ความจริงอันแสนเข้มข้นของชีวิตผู้ใหญ่ก็เริ่มต้นขึ้น
เก่งยื่นใบสมัครงานไปหลายสิบแห่ง ทั้งบริษัทข้ามชาติและบริษัทวิศวกรรมยักษ์ใหญ่ ตอนนี้พวกเพื่อนๆ ในกลุ่มทยอยได้งานกันเกือบหมดแล้ว โดยเฉพาะดินปืนที่บินไปกลับดูงานต่างจังหวัดเป็นว่าเล่น แต่สำหรับเก่ง... ผลตอบรับยังคงเป็นความเงียบและการรอคอย
และในระหว่างที่ยังหางานทำไม่ได้ เก่งจึงต้องกลับไปช่วยงานที่บ้าน ซึ่งเปิดธุรกิจครอบครัวอยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ เท่าไรนัก พื้นที่ด้านหน้าเป็น ร้านขนมหวานเบเกอรี่ ของ ‘พี่เกด’ พี่สาวคนโต ส่วนพื้นที่สวนร่มรื่นด้านหลัง พ่อกับแม่ก็เปิดเป็นโฮมสเตย์เล็กๆ
"ไอ้เก่ง! หลังคากาเซโบซุ้มดอกไม้ด้านหลังรั่วว่ะ ไปปีนดูให้แม่หน่อย!"
"เจ้าเก่ง! ท่อน้ำทิ้งตรงครัวร้านขนมตันอีกแล้ว มาดูให้พี่หน่อยเร็ว!"
นั่นแหละครับ... ตำแหน่งวิศวกรเครื่องกลเกียรตินิยมของเก่ง เมื่อกลับมาถึงบ้าน มันก็คือ ‘ช่างประจำบ้าน’ ดีๆ นี่ยังไงล่ะ!
วันๆ หนึ่ง เก่งแทบไม่ได้หยุดพัก ตั้งแต่ปีนหลังคา ซ่อมท่อประปา เปลี่ยนหลอดไฟ ยันซ่อมปั๊มน้ำ เรียกได้ว่าซ่อมมันทุกอย่างตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ แต่งตัวปานช่างรับเหมาก่อสร้าง เสื้อยืดกางเกงยีนส์เก่าๆ เลอะคราบน้ำมันเครื่องกับฝุ่นปูนทั้งวัน
แม้พ่อกับแม่จะชวนให้ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านถาวร แต่เก่งก็ยังยืนยันที่จะขอกลับมานอนที่คอนโด โดยใช้ข้ออ้างกับพ่อแม่ว่า 'ยังมีธุระที่ยังทำไม่เสร็จ '
เหตุผลสำคัญไม่ใช่แค่เพราะรักอิสระอยากใช้ชีวิตส่วนตัวเท่านั้น... แต่ลึกๆ ในใจ เก่งอยากพิสูจน์ตัวเองให้คนในบ้านเห็นว่าเขาหาเลี้ยงตัวเองได้ อยากได้งานดีๆ ในบริษัทใหญ่ๆ ให้สมกับที่พ่อแม่ตรากตรำส่งเสียเขาเรียนวิศวะมาหลายปี เขาไม่อยากล้มเลิกความตั้งใจแล้วกลับมาเกาะพ่อแม่กินอยู่บ้านเฉยๆ
ส่วนทางด้านเจได ช่วงนี้เจ้าตัวก็ไม่ได้มีเวลามาเพ่นพ่านหรือตามตื๊อเก่งเหมือนเคย เพราะกำลังเข้าสู่ ช่วงสอบมหาโหดของคณะแพทย์ สไลด์เนื้อหาบทเรียนเป็นพันๆ หน้ากับเคสวอร์ดที่ต้องท่องจำ ทำเอาเด็กหนุ่มแทบไม่มีเวลาแม้แต่นอน
สิ่งเดียวที่ทำได้ในแต่ละวัน คือการส่งข้อความมาหาเก่งตอนพักสายตาอ่านหนังสือ
[เจได: พี่เก่งครับ อ่านหนังสือจนหัวจะปวดแล้วครับ ยาตัวนี้ชื่อยาวเป็นวาเลย คิดถึงพี่เก่งจัง 😭]
เก่งที่กำลังยืนโหนตัวซ่อมกระเบื้องหลังคาโฮมสเตย์ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่าน เขายิ้มมุมปากออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปแบบห้วนๆ ตามสไตล์
[เก่ง: ตั้งใจอ่านไปไอ้เสือ อย่ามาอู้ เดี๋ยวก็สอบตกหรอก]
[เจได: ถ้าผมสอบได้ A พี่เก่งต้องให้รางวัลผมนะ 🥺]
เก่งสั่นหัวเบาๆ สบถคำว่า 'ไอ้เด็กเพ้อเจ้อ' ออกมา แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกๆ ... พอไม่มีไอ้เด็กตัวโตมาคอยวนเวียนชวนคุยอยู่ใกล้ๆ บรรยากาศรอบตัวมันก็ดูเงียบเหงาไปถนัดตาอย่างบอกไม่ถูก
17:30 น. ณ ร้านขนมหวานพี่เกด
เหงื่อไคลจากงานซ่อมโฮมสเตย์เริ่มแห้ง ได้เวลาที่เก่งจะต้องเตรียมตัวขับรถกลับคอนโด เขาเดินเข้ามาในครัวหลังร้านเบเกอรี่ของพี่สาวเพื่อหาอะไรกินและเก็บขนมกลับไปที่คอนโดตามปกติ
"เก่ง เอากล่องนี้ไปด้วยนะ พี่เอาเค้กส้มกับพุดดิ้งนมสดใส่กล่องให้แล้ว" พี่เกดเอ่ยทัก ขณะจัดของอยู่หน้าเคาน์เตอร์
เก่งเดินดูถาดขนมในตู้กระจก สายตาเผลอมองไปที่ ‘เค้กช็อกโกแลตหน้านุ่ม’ กับ ‘ครัวซองต์อัลมอนด์’ ชิ้นโต ก่อนจะหยิบถุงกระดาษขึ้นมาคีบขนมพวกนั้นลงถุงอย่างคล่องแคล่ว แถมยังเดินไปตักเกี๊ยวซ่าและทอดมันกุ้งของโปรดจากครัวโฮมสเตย์ใส่กล่องใหญ่อีกสองสามกล่อง
พี่เกดหรี่ตามองน้องชายอย่างจับผิด "เอ้าเจ้าเก่ง! วันนี้แกจะไปปาร์ตี้หรือไง? ขนขนมกับของกินกลับคอนโดเยอะขนาดนี้ ปกติเห็นกวาดไปแค่อย่างสองอย่างเอง"
เก่งชะงักมือที่กำลังผูกถุงขนม ทำหน้าเลิ่กลั่กเล็กน้อย "เอ้าว์... ก็... หิวไงพี่ ช่วงนี้ซ่อมของเหนื่อย แป๊บๆ ก็หิวดึกๆ"
"หิวไร ขนมช็อกโกแลตกับครัวซองต์อัลมอนด์แกไม่เคยชอบกิน แกชอบกินเค้กส้มกับทองหยิบทองหยอดไม่ใช่เหรอ?" พี่เกดแซวขำๆ
เก่งก้มมองถุงขนมในมือตัวเองเต็มสองเต้า... เออว่ะ!
เขากวาดเค้กช็อกโกแลต ครัวซองต์อัลมอนด์ แล้วก็พวกของทอดมาเต็มถุง... ซึ่งมันเป็น ของโปรดของไอ้เจได ทั้งนั้น! เขารู้เพราะเวลาไปกินข้าวด้วยกัน เด็กนั่นมักจะชอบสั่งของพวกนี้เสมอ และมือเขามันดันกดเลือกของพวกนี้มา โดยที่สติเขายังไม่ได้สั่งการเลยด้วยซ้ำ!
เชี่ยละ... กูหยิบมาเผื่อมันทำไมวะเนี่ย?! มันยังอ่านหนังสือสอบอยู่นู่นไม่ใช่เหรอ?! เก่งคิดในใจ หน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
"เออหน่า! หยิบเผื่อๆ ไว้เหอะพี่เกด ถามมากจริง!" เก่งรีบกลบเกลื่อน หิ้วถุงขนมพะรุงพะรังเดินหนีออกมาหน้าร้านทันที
21:00 น. ณ คอนโดของเก่ง
หลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จ เก่งก็นั่งมองถุงขนมกองโตบนโต๊ะกินข้าวด้วยความอารมณ์เสียกับตัวเอง เขายกมือขึ้นเกาหัวจนยุ่งเหยิง
"แม่งเอ๊ย... กูหยิบมาทำไมเยอะแยะวะเนี่ย ไอ้เด็กนั่นมันจะรู้ไหมว่ากูเอาของโปรดมันมา..."
ขณะที่กำลังนั่งบ่นพึมพำกับตัวเอง เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เก่งรีบคว้าโทรศัพท์มาดูทันที
[เจได: พี่เก่งครับ... ผมเพิ่งอ่านหนังสือเซตแรกเสร็จ หิวมากเลยครับ สมองกลายเป็นวุ้นหมดแล้ว อยากกินเค้กช็อกโกแลตกับของทอดจังเลย 😭 แต่ใต้หอไม่มีอะไรขายแล้วครับ]
เก่งมองข้อความบนหน้าจอ สลับกับมองถุงเค้กช็อกโกแลตหน้านุ่มและกล่องเกี๊ยวซ่าบนโต๊ะ...
เขานิ่งไปสามวินาที ก่อนจะหลุดยิ้มขำออกมาเบาๆ พลางสบถในคออย่างเอ็นดู "มึงนี่มันมีเวทมนตร์หรือไงวะไอ้เจได..."
เก่งกดพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันที:
[เก่ง: มึงอยู่อ่านหนังสือที่ไหน? หอพักมึงหรือหอไอ้คิว?]
[เจได: หอพักผมครับพี่เก่ง ทำไมเหรอครับ? 🥺]
[เก่ง: อ่านหนังสือไปเหอะมึงอ่ะ อีกครึ่งชั่วโมงลงมารับของหน้าหอด้วย กูซื้อขนมไว้เยอะ กินคนเดียวไม่หมด เดี๋ยวกูขับรถเอาไปส่งให้]
ส่งข้อความเสร็จ เก่งก็คว้ากุญแจรถกับถุงขนมกองโตเดินออกจากห้องทันที…
พอมาถึงหน้าหอพักนักศึกษาแพทย์ เก่งก็เห็น ‘เจได’ ยืนรออยู่แล้ว ร่างสูงโปร่งยืนหมุนตัวไปมา คอยก้มมองถนนรอเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ
คืนนี้เด็กคณะแพทย์ไม่ได้อยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยอย่างเคย แต่ใส่เพียงเสื้อยืดตัวใหญ่สีครีมกับกางเกงขาสั้นสบายๆ ผมเผ้ายุ่งนิดๆ จากการนั่งอ่านหนังสือมาทั้งวัน เผยให้เห็นช่วงขาเรียวยาว ผิวพรรณเนียนละเอียดสะท้อนแสงไฟกิ่งสีส้มริมฟุตบาท
เก่งชะลอความเร็วลง จ้องมองภาพตรงหน้าผ่านกระจก นิ่งอึ้งไปพักใหญ่...
เขารู้จักไอ้เด็กนี่มาตั้งกี่ปีแล้ววะ? ตั้งแต่เจโดยังเป็นเด็กมัธยมตัวกะโปโลเดินตามก้นไอ้โนอาห์ จนกระทั่งมันเข้าหมอ เจอกันทีไรเขาก็มองมันเป็นแค่ 'น้องชายเพื่อน' มาโดยตลอด ไม่เคยมีสักวินาทีเดียวในหัวที่จะคิดมองมันในแง่อื่นเลย
...แต่พอวันนึง ไอ้เด็กนี่มันดันมาบอกว่าชอบเขา
ความรู้สึกและมุมมองที่เก่งเคยมีต่อเจได มันเหมือนถูกพลิกฝ่ามืออย่างกะทันหัน
เก่งมองร่างสูงหน้าหวานที่กำลังชะเง้อมองมา นัยน์ตาคู่โตฉายแววตื่นเต้นสว่างไสว จมูกโด่งรั้นได้รูป และริมฝีปากบางอมชมพูธรรมชาติยามที่มันหลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นเขา...
‘เชี่ยเอ๊ย... ทำไมจู่ๆ กูถึงรู้สึกว่ามันน่ามองขนาดนี้วะ’
เก่งรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองชักกระตุกขวัญเสีย เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันนึงจะมานั่งมองน้องชายเพื่อนด้วยสายตาแบบนี้... สายตาที่มองว่าไอ้เด็กตัวโตคนนี้ น่ารักเป็นบ้า สดใส ชวนมอง จนเขาแทบจะไม่สามารถละสายตาไปไหนได้เลย
"เหี้ยเอ๊ย นี่ถ้ามันเกิดเป็นเด็กผู้หญิง คงจะสวยน่าดู" เก่งพึมพำกับตัวเองเสียงเบา หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนจะรีบสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติตัวเองกลับมาแล้วลดกระจกลง
"ยืนทำหน้าสบึมอะไรตรงนั้นวะไอ้เจได? ขึ้นมานั่งบนรถก่อนดิ ลมข้างนอกมันเย็น!" เก่งตะโกนเรียกเสียงดุแก้เก้อ
"พี่เก่ง!"
ทันทีที่ได้ยินเสียง เจไดก็ยิ้มแป้น รอยยิ้มหวานสว่างไสวทำเอาโลกสดใสขึ้นมาทันตา เด็กหนุ่มก้าวขายาวๆ ตรงเข้ามาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ แล้วแทรกตัวเข้ามานั่งอย่างรวดเร็ว กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ กับกลิ่นไอความเหนื่อยจากการอ่านหนังสือฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโดยสารสาร
"ผมไม่คิดว่าพี่เก่งจะมาหาจริงๆ นะเนี่ย..." เจไดเอ่ยเสียงนุ่ม ช้อนสายตาตาโตขึ้นมองเก่งด้วยความตื่นเต้น นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพเก่งแค่คนเดียว "พี่ขับรถมาเหนื่อยไหมครับ?"
"ก็... นิดหน่อย กูเบื่อๆ ด้วยแหละ เลยออกมาขับรถเล่น" เก่งโกหกหน้าตาย พลางหยิบถุงขนมและกล่องของทอดพะรุงพะรังที่วางอยู่เบาะหลัง ยื่นส่งให้เจได "เอ้า! รับไปดิ ขนมร้านพี่เกด แล้วก็ของทอดที่โฮมสเตย์ กูเห็นมึงบ่นหิวในไลน์"
เจไดรับถุงขนมไปเปิดดู และทันทีที่เห็นของข้างใน นัยน์ตาคู่โตก็ฉายประกายวิบวับยิ่งกว่าเดิม
"เค้กช็อกโกแลตหน้านุ่ม ครัวซองต์อัลมอนด์ เกี๊ยวซ่า... พี่เก่ง!" เจไดเงยหน้าขึ้นมองเก่งด้วยความดีใจสุดขีด รอยยิ้มหวานคลายความล้าจากการอ่านหนังสือไปจนหมดสิ้น "มีแต่ของชอบผมทั้งนั้นเลย... พี่เก่งจำได้ด้วยเหรอครับว่าผมชอบกินอะไร?"
"กะ... กูไม่ได้ตั้งใจจำเว้ย!" เก่งรีบโพล่งออกไป เสียงสูงขึ้นครึ่งโทน หน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อจนต้องเบือนหน้าหนีไปมองกระจกข้าง "กวาดๆ มาจากร้านพี่เกดหรอกหน่า มันเหลือ!"
"ปกติร้านพี่เกดขายดีจะตาย..." เจไดพึมพำยิ้มๆ รู้ทันคนปากแข็งตรงหน้าเต็มอก แต่ก็ยอมงับกลอุบายของคนแก่กว่าอย่างน่าเอ็นดู
เจไดวางถุงขนมไว้บนตัก ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้เก่งที่นั่งเกร็งอยู่ฝั่งคนขับ มือเรียวยาวของเด็กหนุ่มยื่นไปจับมือขวาของเก่งขึ้นมากุมไว้หลวมๆ สัมผัสอบอุ่นทำเอาเก่งสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สะบัดออกเหมือนครั้งก่อนๆ
"ขอบคุณนะครับพี่เก่ง..." เจไดเอ่ยเสียงนุ่มลึก นัยน์ตาจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเก่งอย่างหวานหยด "อ่านหนังสือมาทั้งวัน ผมเหนื่อยมากเลย... แต่พอได้เห็นหน้าพี่เก่ง ได้กินของอร่อยๆ ที่พี่เอามาให้ ผมมีแรงอ่านต่อทั้งคืนแล้วครับ"
เก่งหันกลับมาสบตาคนหน้าหวานในระยะประชิด หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงชักกระตุกขวัญเสีย ยิ่งมองใกล้ๆ ผิวหน้าขาวเนียนกับริมฝีปากน่าเอ็นดูของไอ้เด็กนี่ มันยิ่งทำให้คำว่า 'น้องชาย' ในหัวของเก่งเริ่มสั่นคลอนหนักขึ้นเรื่อยๆ
"เออ... รู้แล้วก็ตั้งใจอ่านหนังสือไปไอ้เสือ" เก่งพยายามทำเสียงดุ แต่ก็นุ่มลงกว่าเดิมเยอะ เขาใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากเนียนของเจไดดันออกเบาๆ "กินขนมเสร็จก็รีบขึ้นไปอ่านต่อ อย่ามัวแต่เล่น"
"ครับผม!" เจใดยิ้มรับ ตาหยีจนเป็นรูปสระอิ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหาเก่งอย่างรวดเร็ว...
ฟอด!
ปลายจมูกโด่งกดลงบนแก้มของเก่งอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว ก่อนที่เจไดจะรีบคว้าถุงขนม เปิดประตูลงจากรถไปยืนยิ้มกวนๆ อยู่ริมฟุตบาท
"ถือว่าฝากไว้ก่อนนะครับ! สอบเสร็จเมื่อไหร่... ผมทบต้นทบดอกแน่!" เจไดส่งวิ้งค์ให้หนึ่งที ก่อนจะหมุนตัววิ่งร่าหิ้วถุงขนมเข้าหอพักไปอย่างอารมณ์ดี
ทิ้งให้เก่งนั่งอึ้ง กุมแก้มข้างที่โดนหอมที่ตอนนี้ร้อนฉ่าจนแทบสุกอยู่บนรถคนเดียว...
"ไอ้... ไอ้เด็กเวรเอ๊ย! เผลอแป๊บเดียวฉวยโอกาสอีกแล้วนะมึง!" เก่งสบถออกมาระบายความเขิน แต่ยามที่มองตามหลังร่างสูงหน้าหวานที่หายลับเข้าไปในหอพัก... รอยยิ้มกว้างกลับค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
-----------------------------------------------
ฝากติดตามเป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ
สนุกมากครับ ชอบๆๆๆๆ{:5_119:} ขอบคุณมากๆครับ ขอบคุณครับ ฟิน โอ๊ยยยยยยนะ แอบเขินตาม สนุกมากครับ
หน้า:
[1]