พี่น้องกันมันส์ดี (เก่งxเจได) 1
[ภาคต่อ เพื่อนกันมันส์เสียว คู่รอง เก่งxเจได]
บรรยากาศงานรับปริญญาของคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความคึกคัก และซุ้มถ่ายรูปของเหล่าบัณฑิต ‘เก่ง’ ในชุดครุยผูกเนกไทเรียบร้อยกำลังยืนหัวหมุนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างดินปืน ที่คอยเดินตามสปอยล์ไบซันไม่ห่างตา
"ไอ้เก่ง! ทางนี้เว้ย ยิ้มหน่อย!" เสียงเพื่อนในกลุ่มตะโกนเรียก แต่ยังไม่ทันที่เก่งจะโพสต์ท่า เสียงหอบเบาๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"พี่เก่ง... ยินดีด้วยนะครับ"
เก่งหันกลับไปมอง ก่อนจะพบกับร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาแพทย์ที่คุ้นตา ‘เจได’ น้องชายแท้ๆ ของ โนอาห์ เพื่อนสนิทสมัยมัธยมของเขา เจไดกำลังยืนหอบนิดๆ เหงื่อซึมตามไรผม แต่ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ลูกคุณหนูกลับแย้มยิ้มสดใสราวกับลูกหมาโกลเด้นที่เห็นเจ้าของ
ในมือของเจไดถือช่อดอกไม้สไตล์มินิมอลช่อใหญ่ พร้อมกับตุ๊กตาหมีตัวโตที่ใส่เสื้อชอปตัวจิ๋ว
"อ้าวไอ้เจได! มึงมาได้ไงเนี่ย?" เก่งยิ้มร่า ทักทายอย่างเป็นกันเอง "ไอ้โนอาห์บอกมึงมีเคสวอร์ดใหญ่นี่หว่า?"
"ผมขออาจารย์หมอพักครึ่งชั่วโมงครับ ตั้งใจเอาช่อดอกไม้กับตุ๊กตามาให้พี่เก่งโดยเฉพาะเลย" เจใดยื่นช่อดอกไม้กับตุ๊กตาหมีส่งให้เก่งด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อย "พี่เก่งเหนื่อยไหมครับ? เหงื่อออกเต็มเลย"
"นิดหน่อยว่ะ มึงก็นะ... อุตส่าห์ลำบากวิ่งข้ามฝั่งมา กูขอบใจมากนะเว้ยไอ้เสือ" เก่งยิ้มเอ็นดู ยกมือขึ้นไปขยี้หัวเจไดอย่างลืมตัว เจไดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มหัวรับสัมผัสพร้อมส่งยิ้มตาหยีเหมือนลูกหมาโกลเด้นที่แสนว่าง่าย
ช่วงเวลานั้นเอง มีดาวคณะบริหารสาวสวยเดินถือดอกไม้ช่อโตเข้ามาหาเก่งด้วยท่าทางเขินอาย
"เอ่อ... พี่เก่งคะ ยินดีด้วยนะ—"
ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดจบ เจไดก็ก้าวขึ้นมาขวางหน้าเก่งไว้ รอยยิ้มหวานบนใบหน้าของเจไดยังคงอยู่ แต่นัยน์ตาคู่คมที่สบมองหญิงสาวคนนั้นกลับ เย็นเยือกและมืดมนราวกับขุมนรก แรงกดดันมหาศาลรังสีความน่ากลัวส่งผ่านสายตาเจไดจนหญิงสาวชะงัก กลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัวอย่างหาสาเหตุไม่ได้
"ขอโทษนะครับ พอดีพี่เก่งต้องรีบไปรายงานตัวแล้วครับ" เจไดพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพและนุ่มนวลที่สุด แต่รังสีฆาตกรที่ปล่อยออกมากลับตรงกันข้าม "ไว้วันหลังนะครับ..."
"อะ... เอ่อ... ค่ะ! ยินดีด้วยนะคะพี่เก่ง!" หญิงสาวหน้าเสีย รีบยื่นดอกไม้ให้แล้วลนลานเดินหนีไปทันที
เก่งที่ยืนอยู่ข้างหลังเจได มองตามอย่างงงๆ "อ้าว ไปซะละ... มึงไปขู่ไรน้องเขาเปล่าวะไอ้เจได?"
เจไดหันกลับมาหาเก่ง ใบหน้ากลับมาฉายความซื่อบริสุทธิ์เหมือนเดิมในเสี้ยววินาที "เปล่าเลยครับพี่เก่ง ผมแค่บอกน้องเขาดีๆ เอง สงสัยน้องเขารีบมั้งครับ... ป่ะครับ พี่เก่งไปพักข้างในดีกว่า แดดร้อน เดี๋ยวผมถือของให้ทั้งหมดเลยครับ"
ช่วงค่ำ หลังจากงานเลี้ยงฉลองเล็กๆ จบลง เจไดขับรถมาส่งเก่งที่คอนโด พร้อมอาสาช่วยขนของขวัญกองโตขึ้นไปบนห้องให้
"โอยยย ปวดตัวไปหมดเลยว่ะ ร้อนก็ร้อน" เก่งถอดเสื้อครุยและเสื้อเชิ้ตตัวนอกออกจนเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาว ถอนหายใจยาวเหยียดแล้วทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอย่างหมดแรง "ขอบใจมึงมากนะเจได ถ้านานๆ ทีไม่ได้มึงช่วย กูคงแย่แน่ๆ"
เจไดปิดประตูห้องเบาๆ เลื่อนล็อกกลอนสองชั้นอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินนำแก้วน้ำอุ่นมาวางไว้บนโต๊ะข้างโซฟา
"พี่เก่งครับ ดื่มน้ำก่อนครับ จะได้สดชื่น" เจไดพูดด้วยเสียงนุ่มนวล นั่งลงข้างๆ โซฟาแล้วใช้นิ้วมือเรียวยาวกดลงบนขมับและไหล่ของเก่งเบาๆ "นวดให้นะครับ ผมเรียนอนาโตมี่มา พอจะรู้จุดคลายเส้น"
"อืมมม... ดีว่ะเจได มึงนี่โคตรแสนดีเลย สมแล้วที่เป็นน้องไอ้โนอาห์" เก่งเคลิ้ม หลับตาลงอย่างผ่อนคลาย โดยไม่รู้เลยว่ากำลังก้าวลงไปในกับดักที่ถูกวางไว้อย่างประณีต
สัมผัสอบอุ่นที่ไหล่ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลที่ลากไล้ผ่านแผงอกขาว และเกร็งแน่นขึ้นเรื่อยๆ เสียงลมหายใจของเจไดเริ่มหนักขึ้นข้างใบหูของเก่ง
"พี่เก่งครับ..."
"หืม? ว่าไงมึง..." เก่งตอบรับทั้งที่ยังหลับตา
"พี่คิดว่าผมแสนดี... กับทุกคนเหรอครับ?"
"ก็... เออสิ มึงมันเด็กดี สุภาพจะตาย สาวๆ กรี๊ดกันทั้งมหาวิทยาลัย"
เจไดแค่นหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน นิ้วมือเรียวเลื่อนลงไปปลดกระดุมกางเกงสแล็กของเก่งอย่างเบามือและรวดเร็ว ก่อนจะขึ้นไปคร่อมทับเรือนร่างของคนแก่กว่าเอาไว้ทั้งตัว
เก่งรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดทับลงมา จึงลืมตาขึ้นมอง ภาพที่เห็นทำเอาเก่งชะงักกึก...
เจไดไม่ได้มีรอยยิ้มซื่อๆ แบบลูกหมาอีกต่อไป นัยน์ตาคู่สวยคู่นั้นดูลึกซึ้ง คลั่งไคล้ และเต็มไปด้วยความปรารถนาอันรุนแรงที่ถูกบีบคั้นมานานหลายปี รอยยิ้มมุมปากของเจไดดูเจ้าเล่ห์และเปี่ยมไปด้วยอันตราย
"เจได...? มึงจะทำอะไรวะ? ลุกออกไปก่อนดิ..." เก่งเริ่มสติแตก พยายามดันอกอีกฝ่ายออก แต่นักศึกษาแพทย์ที่ดูเรียบร้อยในสายตาเขา กลับมีแรงมหาศาลจนล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเก่งไว้เหนือหัวได้อย่างง่ายดาย
"ผมอดทนเป็น 'น้องชายแสนดี' ของพี่มานานเท่าไหร่ พี่เก่งรู้ไหมครับ?" เจไดโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโดนกัน น้ำเสียงยังคงไพเราะ แต่คำพูดกลับทำเอาเก่งขนลุกซู่ "ทุกครั้งที่มีคนเข้าหาพี่... ผมต้องเหนื่อยแค่ไหนไล่ขู่พวกนั้นให้ไสหัวไป เพื่อไม่ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคนของผม"
"มึง... มึงพูดเรื่องเหี้ยอะไรเนี่ยไอ้เจได! กูเพื่อนพี่ชายมึงนะเว้ย!" เก่งพยายามดิ้น แต่ยิ่งดิ้น เจไดก็ยิ่งบดสะโพกเข้าหาความอุ่นร้อนกลางลำตัวของเก่งอย่างตั้งใจ
"เพื่อนพี่ชาย... แล้วไงครับ?" เจไดก้มลงกะซิบชิดริมฝีปากที่สั่นเทา "ผมชอบพี่... อยากได้พี่มาเป็นของผมคนเดียวตั้งแต่ ม.4 แล้วครับพี่เก่ง ที่ผมยอมตื่นเช้า มาหาขนมให้ ช่วยถือของ ทำตัวเป็นเด็กดีอยู่ในสายตาพี่... ก็เพื่อให้พี่ชินที่มีผมอยู่ข้างๆ จนขาดผมไม่ได้ไงครับ"
เก่งเบิ่งตาโต นึกย้อนไปถึงความใส่ใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา... มันไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือ การวางแผนอย่างแยบยล!
"มึงมัน... ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์! มึงหลอกกู!"
"ผมไม่ได้หลอกครับ ผมแค่ใช้เทคนิคเล็กๆ น้อยๆ" เจไดแย้มยิ้มอย่างเป็นต่อ ก่อนจะเลียริมฝีปากล่างของเก่งเบาๆ กระตุ้นความวาบหวามให้แล่นปราดไปทั่วร่าง "คืนนี้พี่เก่งหนีผมไม่พ้นแล้วล่ะครับ... เด็กดีคนนี้ จะดูแลพี่ 'ทุกซอกทุกมุม' เอง"
สิ้นคำพูด ริมฝีปากได้รูปของเจไดก็บดเบียดลงมาปิดปากเก่งอย่างหนักหน่วง เอาแต่ใจ และลึกซึ้ง ลบภาพเด็กคณะแพทย์สุดสุภาพคนเดิมออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่กำลังจะกลืนกินเหยื่อที่ต้อนเข้าจนมุมอย่างสมบูรณ์แบบ
--------------------------------------------
ฝากติดตามต่อด้วยนะครับ
สนุกมากครับ ขอบคุณมากๆนะครับสนุกมาก ขอบคุน ชอบคับ ขอบคุณ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ชอบค่ะ{:5_119:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ เสียว ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ ชอบครับ อ่านแล้วได้อารมณ์มาก ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ อู้ววววววว เจได ร้ายกาจ 5555555
หน้า:
[1]
2