prison App ตอนที่ 34 : ใครคือคนคุม เหตุเกิดที่โรงพัก
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Chainarong เมื่อ 2026-6-28 19:3934 prison App ตอนที่ 34 :ใครคือคนคุม เหตุเกิดที่โรงพัก
***รูปแต่งด้วย AIhttps://www.g4guys.com/data/attachment/album/202606/28/152419ofbozkflvmgftevw.png เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างดังสม่ำเสมอ ขณะที่แบงค์นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่หัวค่ำ ตัวเลขและโค้ดจำนวนมหาศาลไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว สันนั่งกอดอกอยู่ข้างหลัง ส่วนบัสเดินวนไปมาภายในห้องด้วยความกระวนกระวาย“เจออะไรบ้างไหม” บัสถามเป็นครั้งที่สิบในรอบชั่วโมง แบงค์ไม่ตอบทันที เขาขยายข้อมูลบางส่วนขึ้นมา “มีคนเข้าแก้ระบบจริง”“ใคร” บัสถามอย่างกระวนกระวาย “ไม่รู้” แบงค์ตอบ บัสชะงัก ก็รีบพูดสวนกลับ “ไม่รู้ได้ยังไง มันไม่ใช่คนรึ”“เพราะไม่มีข้อมูลเหลืออยู่เลย” แบงค์หันหน้ามา“คนคนนี้ลบทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเองออกจากฐานข้อมูล” ห้องทั้งห้องเงียบลงก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจะดังขึ้นติ๊ง… บนหน้าจอปรากฏข้อความใหม่ ยินดีด้วย พวกนายกำลังเข้าใกล้ความจริง …. คุณกำลังเสียผู้ถูกควบคุม…สันผงะ “ใครส่งมา!” ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มี IP ไม่มีร่องรอย มีเพียงข้อความใหม่ที่ปรากฏต่อมา ถ้าอยากรู้ว่า Prison App ถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร มาพบฉันที่โกดังหมายเลข 17 จากนั้นหน้าจอก็ดับสนิทบัสหันไปมองแบงค์ พร้อมพูดว่า “เอายังไง” แบงค์สูดหายใจลึก หลับตาแล้วพูด“เราต้องไป”บัสตอบกลับทันที “ถ้ามันเป็นกับดักล่ะ”“ถ้าไม่ไป เราจะไม่มีวันรู้ความจริง” แบงค์พูดอย่างหนักแน่น คืนนั้นทั้งสามตัดสินใจออกเดินทาง
บัสบัส อายุ 18 ปี นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 สูงประมาณ 170 เซนติเมตร น้ำหนักราว 58 กิโลกรัม รูปร่างผอมสมส่วนแบบวัยรุ่นทั่วไป ไม่ได้ออกกำลังกายเป็นประจำ แต่มีร่างกายแข็งแรงตามวัย ผิวขาวอมเหลือง ใบหน้าดูสะอาดและอ่อนโยน ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยความสงสัยและช่างสังเกต ผมสั้นสีดำ ตัดทรงนักเรียนเรียบร้อยบัสมักแต่งกายด้วยชุดนักเรียนในวันเรียน ส่วนวันหยุดจะสวมเสื้อยืดสีพื้น กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบธรรมดา ไม่สนใจแฟชั่นหรือของราคาแพงภายนอกเขาเป็นเด็กหนุ่มที่สุภาพ พูดน้อย ใจดี และไม่ชอบสร้างปัญหา แต่ภายในกลับเป็นคนฉลาด ช่างคิด ชอบตั้งคำถาม และพร้อมทำทุกอย่างเพื่อค้นหาความจริง แม้จะต้องเผชิญกับอันตรายก็ตาม
สันสัน อายุ 19 ปี นักศึกษามหาวิทยาลัย สูงประมาณ 165 เซนติเมตร น้ำหนักราว 55 กิโลกรัม รูปร่างเล็ก ผอมบาง แต่คล่องแคล่ว ผิวขาว ใบหน้าดูอ่อนกว่าวัย มีรอยยิ้มสดใสเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาเป็นประกายเวลาหัวเราะ ผมสั้นสีดำ ตัดทรงเรียบง่ายสันแต่งตัวสบาย ๆ ด้วยเสื้อยืด เสื้อเชิ้ตแขนสั้น หรือเสื้อฮู้ดกับกางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบคู่โปรดติดตัวแทบทุกวันเขาเป็นคนร่าเริง อารมณ์ดี เข้ากับคนง่าย ชอบพูดเล่นเพื่อคลายความเครียด แม้จะดูขี้เล่น แต่เมื่อถึงเวลาสำคัญกลับเป็นคนจริงจัง ซื่อสัตย์ และพร้อมยืนอยู่ข้างเพื่อนเสมอ โดยเฉพาะบัส เขาเป็นทั้งเพื่อนสนิทและกำลังใจสำคัญของบัสตลอดการเผชิญหน้ากับปริศนา Prison App
แบงค์แบงค์ อายุ 26 ปี โปรแกรมเมอร์และผู้เชี่ยวชาญด้านระบบคอมพิวเตอร์ สูงประมาณ 175 เซนติเมตร น้ำหนักราว 68 กิโลกรัม รูปร่างสมส่วน ไม่ล่ำแต่แข็งแรงจากการใช้ชีวิตประจำวัน ผิวขาวเหลือง ใบหน้าคม ดวงตาเฉียบคมหลังกรอบแว่น สะท้อนภาพของคนที่คิดวิเคราะห์อยู่ตลอดเวลา ผมสั้นสีดำ ตัดเรียบร้อยแต่ไม่พิถีพิถันการแต่งตัวของแบงค์เน้นความเรียบง่ายและคล่องตัว มักสวมเสื้อยืดสีเข้ม เสื้อฮู้ด หรือเสื้อเชิ้ตลำลองกับกางเกงยีนส์ ไม่สนใจแฟชั่นมากนัก แต่ให้ความสำคัญกับความสะดวกในการทำงานแบงค์เป็นคนสุขุม มีเหตุผล และฉลาดมากด้านเทคโนโลยี เขาไม่พูดมาก แต่ทุกคำที่พูดมักผ่านการคิดมาอย่างรอบคอบ เป็นนักวางแผนที่มองสถานการณ์ได้หลายมุม และมักเป็นคนคอยวิเคราะห์ข้อมูลให้กลุ่ม แม้ภายนอกจะดูเย็นชา แต่ลึก ๆ แล้วเขาเป็นคนที่พร้อมช่วยเหลือเพื่อน และยอมเสี่ยงเพื่อปกป้องคนสำคัญเมื่อถึงเวลาจำเป็น
ณ สถานีตำรวจเงียบสงบในช่วงบ่าย เจ้าหน้าที่แต่ละนายกำลังปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ
ภูมิ พานัทมาพบสารวัตรก้อง “สวัสดีครับสารวัตร ผมพานัทมาด้วยครับ” ภูมิพูดพร้อมมองสารวัตรและหัวไปมองหน้านัท พร้อมถอนหายใจ แม้เหตุการณ์ตรงหน้าจะเกินกว่าที่คาดคิด สารวัตรก้องก็ไม่ปล่อยให้ความตกใจปรากฏบนใบหน้า เขาหยุดนิ่งเพียงชั่วครู่ ก่อนจะยืดตัวตรง สีหน้ากลับมาเคร่งขรึมเหมือนเดิม น้ำเสียงที่เปล่งออกมายังคงหนักแน่นและมั่นคง ราวกับควบคุมทุกอย่างไว้ได้ ทั้งที่ภายในใจเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ภูมิวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนหันมาทางสารวัตรก้อง "คุณอาครับ... เดี๋ยวผมขอรับสายแป๊บนะครับ" เสียงเรียกเข้าดังต่อเนื่อง สีหน้าของภูมิเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที "ได้" สารวัตรตอบ สารวัตรก้องพยักหน้าเบา ๆภูมิหันไปมองนัทที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา "...เดี๋ยวผมกลับมานะ" ภูมิพูด นัทไม่ได้ตอบ แม้แต่จะเหลือบตามามองภูมิถอนหายใจ ก่อนเดินออกจากห้องและปิดประตูเบา ๆ ทันทีที่ประตูปิดลง…ห้องทั้งห้องก็เงียบสนิท เหลือเพียงสารวัตรก้องกับนัทเพียงสองคน สารวัตรก้องไม่ได้รีบพูด เขาเลือกนั่งลงตรงข้ามกับนัท เว้นระยะห่างพอสมควร แล้วเฝ้ามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียด นัทนั่งตัวตรง สายตาจ้องไปยังผนังฝั่งตรงข้าม ไม่กะพริบตา สีหน้าเรียบเฉยราวกับรูปปั้น สารวัตรก้องเริ่มลองเชิง "นัท..." ไม่มีเสียงตอบ "...นายจำฉันได้ไหม" ความเงียบยังคงปกคลุมห้อง สารวัตรก้องเปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลง "ภูมิเป็นห่วงนายมาก "เขาตามหานายทุกวัน" นัทยังคงไร้ปฏิกิริยา แม้แต่ปลายนิ้วก็ไม่ขยับ สารวัตรก้องหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากแฟ้ม เป็นภาพของนัทกับภูมิในวันรับปริญญา แล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้า "จำวันนี้ได้หรือเปล่า" นัทเหลือบตามองรูปเพียงชั่วครู่ จากนั้นสายตาก็เลื่อนกลับไปที่เดิม ราวกับภาพนั้นไม่มีความหมาย สารวัตรก้องสังเกตทุกการเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ เขาหยิบปากกาขึ้นมาเคาะโต๊ะเบา ๆ"นัท ถ้าได้ยินฉัน… ขยับนิ้วสักครั้ง" สารวัตรพูด นัทไม่มีการตอบสนอง สารวัตรก้องเปลี่ยนคำถามอีกครั้ง "นายรู้ไหมว่าตัวเองอยู่ที่ไหน … รู้ไหมว่าภูมิคือใคร คำถามทุกข้อจมหายไปในความเงียบ สารวัตรก้องเอนหลังพิงเก้าอี้ พลางถอนหายใจแผ่วเบา "ไม่ใช่เสียความทรงจำ..." เขาพึมพำกับตัวเอง "แต่เหมือนกำลังถูกตัดขาดจากโลกภายนอก" ทันใดนั้น… ปลายนิ้วของนัทกระตุกเพียงครั้งเดียว สารวัตรก้องเห็นเต็มตา เขาไม่แสดงอาการตกใจ เพียงจ้องมองต่ออย่างสงบนิ่ง ผ่านไปไม่กี่วินาที นัทค่อย ๆ เอียงศีรษะช้า ๆ ก่อนจะหันมาสบตาสารวัตรก้องเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่นั้นยังคงว่างเปล่า… แต่ลึกลงไป เหมือนมีบางสิ่งกำลังพยายามส่งสัญญาณออกมา สารวัตรก้องไม่ละสายตาแม้แต่วินาทีเดียว "นายยังอยู่ในนั้นใช่ไหม..." คำถามนั้นไม่ได้รับคำตอบ มีเพียงความเงียบที่กดดันยิ่งกว่าเดิม ราวกับทั้งสองกำลังรอให้ใครบางคนเป็นฝ่ายเผยความจริงก่อน แต่ทันใดนั้น จู่ ๆ เสียงตะโกนดังลั่นมาจากห้องควบคุมผู้ต้องสงสัย "จับไว้!" ตำรวจนายหนึ่งร้องขึ้น บุญซึ่งยืนทำบันทึกอยู่หน้าห้องค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นเหม่อลอย ราวกับไม่รับรู้สิ่งรอบตัว "บุญ!" สารวัตรก้องพูดและรีบเดินเข้าไปหา แต่ยังไม่ทันถึงตัว บุญก็ผลักโต๊ะทำงานล้มเสียงดังสนั่น แฟ้มเอกสารกระจัดกระจายเต็มพื้น ในเวลาเดียวกัน นัทที่นั่งรอให้ปากคำอยู่มุมห้องก็เริ่มมีอาการผิดปกติ เขากุมศีรษะ สีหน้าบิดเบี้ยวราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งในจิตใจ "ไม่... หยุด..."นัทพึมพำซ้ำ ๆ ก่อนจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่สองนายรีบเข้าไปห้าม แต่กลับถูกผลักจนล้ม เจ้าหน้าที่ทุกสองนายจับมัดอย่างทุลักทุเล บุญค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเครื่องแบบทีละเม็ด ก่อนถอดเสื้อออกอย่างเป็นระเบียบตามนิสัย เผยให้เห็นรูปร่างของชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปีที่ผ่านการฝึกฝนร่างกายจากการเป็นตำรวจภาคสนามมาอย่างต่อเนื่องส่วนสูงประมาณ 175 เซนติเมตร น้ำหนักราว 72 กิโลกรัม รูปร่างสมส่วน แข็งแรงแบบนักปฏิบัติการ ไม่ได้มีกล้ามเนื้อใหญ่โต แต่ทุกสัดส่วนดูแน่นกระชับจากการออกกำลังกายและการปฏิบัติหน้าที่เป็นประจำ ไหล่กว้างกำลังดี หน้าอกได้รูป แขนและต้นแขนเห็นแนวกล้ามเนื้อชัดเจนโดยไม่ดูเกินธรรมชาติ หน้าท้องแบนราบ มีเส้นกล้ามเนื้อจาง ๆ สะท้อนถึงการดูแลร่างกายอย่างสม่ำเสมอ มากกว่าการฝึกเพื่อสร้างรูปร่างแบบนักเพาะกาย แผ่นหลังแข็งแรงและได้สัดส่วน แสดงถึงความอึดและความคล่องตัวของตำรวจสายตรวจที่ต้องออกภาคสนามอยู่เสมอ ผิวสองสีออกแทนจากการทำงานกลางแจ้งทำให้รูปลักษณ์ของเขาดูสุขภาพดี มีร่องรอยของการใช้ชีวิตจริง เช่น สีผิวที่เข้มกว่าบริเวณต้นแขนและลำคอจากการเผชิญแสงแดดเป็นประจำ แต่ไม่มีรอยสักหรือเครื่องประดับใดที่สะดุดตา ไม่นานบุญก็ปลดเข็มขัดกางเกงตกลงที่พื้น ท่ามกลางสายตาผู้คนในสถานีตำรวจ ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าถึงขยับตัวไม่ถูกใบหน้าสไตล์หนุ่มตี๋ โครงหน้ารูปไข่ คางเรียว กรามไม่เด่นมาก จมูกสันตรง ริมฝีปากบางได้รูป ดวงตาชั้นเดียวเรียวคมสีน้ำตาลเข้ม มักมองผู้คนด้วยสายตาสงบนิ่งและช่างสังเกต เขาสวมแว่นสายตากรอบสีดำทรงเหลี่ยมขนาดพอดีใบหน้า ช่วยเสริมให้ดูเป็นคนฉลาด สุขุม และน่าเชื่อถือเส้นผมสีดำสนิท ตัดรองทรงสั้น ด้านข้างเก็บเรียบร้อย ส่วนด้านบนยาวกว่านิดหน่อย จัดทรงแบบธรรมชาติ มีหน้าม้าปัดลงเล็กน้อย ดูสะอาดและเข้ากับใบหน้าเขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว เนื้อผ้าคอตตอนคุณภาพดี พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกสองข้าง กระดุมคอปลดไว้หนึ่งเม็ดให้ดูสบายแต่ยังคงความสุภาพ ชายเสื้อสอดไว้ในกางเกงอย่างเรียบร้อยกางเกงเป็นกางเกงชิโน่ทรงสลิมฟิตสีกรมท่า ความยาวพอดีข้อเท้า คาดด้วยเข็มขัดหนังสีดำหัวเข็มขัดเงินเรียบหรู รองเท้าที่สวมเป็นรองเท้าหนังสีดำแบบ Oxford ขัดจนเงางาม สะท้อนถึงความพิถีพิถันในการแต่งตัว ข้อมือซ้ายสวมนาฬิกาข้อมือสายหนังสีดำ หน้าปัดสีเงินเรียบง่าย ส่วนกระเป๋าที่ใช้เป็นกระเป๋าสะพายโน้ตบุ๊กหนังสีดำ ดีไซน์มินิมอล ไม่มีลวดลายหรือโลโก้ขนาดใหญ่ เขาตกตะลึงจนสมองว่างเปล่า ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย สายตาจ้องภาพตรงหน้าโดยไม่กะพริบ ราวกับไม่เชื่อว่าสิ่งที่เห็นกำลังเกิดขึ้นจริง บุญถอดกางเกงออกหมด เผยควยสีดำเข้มขนาด 9 นิ้วชูชัน หลายคนเหมือนอยากวิ่งเข้าไปช่วย แต่ขาทั้งสองกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ความหวาดกลัวบางอย่างแผ่ปกคลุมไปทั่วอากาศ จนไม่มีใครกล้าก้าวออกมาแม้แต่ก้าวเดียว ตำรวจหลายนายกำหมัดแน่น สีหน้าตื่นตระหนก พยายามขยับเข้าไปควบคุมสถานการณ์ แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนองอย่างที่ใจคิด ราวกับถูกความตกใจและแรงกดดันบางอย่างสะกดไว้ ส่วนประชาชนที่มาติดต่อราชการต่างถอยห่างออกไปโดยไม่รู้ตัว บางคนยกมือปิดปาก บางคนตัวสั่นด้วยความหวาดหวั่น แล้วใครคนหนึ่งก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไม่นานนัก โทรศัพท์เครื่องที่สอง...เครื่องที่สาม...และอีกหลายสิบเครื่องก็ถูกยกขึ้นตามกันไม่มีใครกล้าเข้าไปแทรกกลางเหตุการณ์ ทุกคนทำได้เพียงยืนมอง ผ่านหน้าจอโทรศัพท์ในมือ บันทึกภาพทุกวินาทีที่เกิดขึ้นด้วยความตกใจ ไม่นานนัก สิบตำรวจโท บุญ ก็อยู่ในสภาพร่อนจ้อน เผยอกแน่น หน้าท้องแบนราบ มีเส้นกล้ามเนื้อจาง ๆ มีเหงื่อตัดกับสี่ผิวแทน เด่นชัด ควยขนาด 9 นิ้ว ชูชันเด่น ชายหนุ่มผู้โชคร้าย ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น บุญคำรามเสียงต่ำ ก่อนสะบัดแขนเพียงครั้งเดียว ฉีกเสื้อชายหนุ่มผู้โชคร้อยออกไปคนละทิศละทาง แรงของเขามหาศาลเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะทำได้ เผยให้เห็นรูปร่างของชายหนุ่มวัยยี่สิบกลาง ๆ ที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ลำตัวสูงโปร่งได้สัดส่วน ไหล่กว้างกำลังพอดี รับกับช่วงอกที่แข็งแรงแต่ไม่หนาจนเกินไป มัดกล้ามบริเวณหน้าอกและต้นแขนปรากฏเป็นเส้นอย่างเป็นธรรมชาติ บ่งบอกถึงการออกกำลังกายสม่ำเสมอมากกว่าการฝึกสร้างกล้ามเนื้อเพื่อรูปลักษณ์ หน้าท้องแบนราบ เห็นแนวกล้ามเนื้อจาง ๆ พาดลงมาตามลำตัวโดยไม่เด่นชัดจนเกินจริง เอวคอดเล็กน้อยทำให้สัดส่วนโดยรวมดูสมดุลและคล่องแคล่ว แผ่นหลังตรง แข็งแรง และกว้างรับกับช่วงไหล่ผิวขาวอมเหลืองดูสะอาดและเรียบเนียน สีผิวสม่ำเสมอ มีเพียงร่องรอยของการใช้ชีวิตประจำวัน เช่น สีผิวที่เข้มขึ้นเล็กน้อยบริเวณต้นแขนจากการออกแดด ไม่มีรอยสักหรือรอยแผลเป็นที่สะดุดตา สภาพเปลือยเปล่าของชายหนุ่มทีถูกกระชากเสื้อ จนล่อนจ้อน เผยหนอนน้อยที่หลับไหลสีขาวนวล บุญไม่รอช้า จับชายหนุ่มกระสวกรูสววรค์ทันที อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก…….. ชายหนุ่มร้อยเสียงหลง น้ำตาซึม อ๊าาาาาา อ้อ อ๊าาาาา เขาพยายามร้องขอความช่วยเหลือ แต่เสียงที่หลุดออกมามีเพียง "อู่อี้... อื้อ...!" อู้อี้และแผ่วเบา ราวกับถูกปิดปากไว้แน่น ตุ้บ! ตับ ตับ ตับ ลำตัวของเขากระแทกเข้ากับอีกฝ่ายจนเสียงดังสะท้อนไปทั่วห้อง -อ๊าาา เสียวจัง อ๊าาาา ไม่กูต้องต่อสู้ ชายหนุ่มคิดในใจ อ๊าาา ไม่นะ อ๊าาาา เสียวจังว่ะ อ๊าาา ไม่นะ อ๊าาา ชายหนุ่มได้แต่คิด แต่ทำอะไรไม่ได้ เขาสั่งร่างกายไม่ได้ อ๊าาาาา ชายหนุ่มแม้ในความคิดเขาพยายามจะหักห้ามใจ แต่ อ่อ อ่อ อ้าาาา อ้อออ อ้ออ อ้าาา อ้าาาาาาาาาาาา “ทำไมมันเสียว ขนาดนี้กันนะ” อ่อ อ้าาา อ่่ออ อ้ออ อ้าาาา ซี้ด อ้าาาา อ้ออออออออออออ “มันเกิดอะไรขึ้น” อ๊าาาาาาาาา ชายหนุ่มเผชิญความเสียขั้นสุดยอด โดยที่เขาไม่รู้ตัว ไม่นะอาวุธน้อย มันกลายเป็นปื่นใหญ่ อวบยาว ไม่ต่ำกว่า 7.5 นิ้ว หัวม่วงกล้ำมีน้ำเยิ้ม เขาไม่รู้ทำไม น้ำให้ความสุขถึงไม่แตกออกมา อ๊า ตุ้บ! ตับ ตับ ตับ บุญกระแทกสวนเข้าไปเน้นๆ ตับ ตับ ตับๆๆๆๆๆ จังหวะของเขาหนักหน่วงและรุนแรงตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมไปทั่วสำนักงาน พั่บ! พั่บ! พั่บ! ตับ ตับ ตับ ชายหนุ่มเอามือไปจับที่กระดาษที่หาได้นะแถวนั้นแน่น "ฮัก... ฮัก..." เสียงหายใจถี่ดังต่อเนื่อง บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าจากการออกแรง และความเสียวกำลังทวีคุณ ควยของชายหนุ่มกระดกขึ้นลงตามแรงกระแทกอย่างรุนแรง น้ำใสเหนียวใสไหลเยิ้ม บริเวณหัวควยของชายหนุ่ม อ่อ อ่อ อ้าาาา อ้อออ อ้ออ อ้าาา อ้าาาาาาาาาาาา ชายหนุ่มหลับตาปี๋ ราวกับพยายามรวบรวมสติและระงับความรู้สึกภายในใจ ซี๊ด อ้าาา ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น "มะ อยะ อย่า อุ๊บ อ๊อกกก อ๊อกกก !!!!" บุญเริ่มจับชายหนุ่มผลักลงบนโต๊ะพลิกตัวอ้าขาชายหนุ่มขึ้น ชายหนุ่มกำลังได้รับความเสียวจากบุญ อ๊ากก อ้ากก โอ๊ยยย อ๊ากกกกกก สารวัตรแม่งยัดเข้าไปทีเดียว ชายหนุ่มมองหน้าบุญ แล้วเผลอยิ้มด้วยความเสียวตับ ตับ ตับ บุญเริ่มซอยเบาๆ ตับ ตับ ตับ ออ อ้า ออ อ้า ออ ตับ ตับ ตับ บุญฟิน กัดฟัน หลับตาเอวคอย ๆ ขยับซอย ตัป ตับ ตับ ออ อ้า ออ อ้า ออ อื้อ ออ อ้อ ออ อ้อ บุญซอยเร็วขึ้น ตับตับ ตับตับ ตับตับ อ๊าก อ๊า อ้าา อ๊า อ้า อ๊า ต้านตับตับตับ เอียดๆๆ ตับ ตับ อ๊า อ๊ากก ชายหนุ่มเริ่มบิดตัว คิ้วขมวด มือกำผ้าปูเตียงอย่างแรง ร้องครางไม่หยุด ขนาดที่บุญซอยแรงขึ้น ตับๆ ๆ ๆ ๆ อ๊าก อ๊า อ้าา อ๊า อ้า อ๊า ตับๆๆๆๆๆ เอี๊ยดๆๆๆ ตับๆๆๆๆ อ๊าก อ๊า อ้าา อ๊า อ้า อ๊า ควยชายหนุ่มแข็งขึ้นเด้งสู้ไม่ยอมถอย บุญหายใจแรง ขึ้น ตับๆๆๆ อ๊าก อ๊า อ้าา อ๊า อ้า อ๊า บุญซอยแรง ชายหนุ่มเกร็งตัว บุญหายใจแรงขึ้นมาก ตับๆๆๆๆๆๆ อ๊าก อ๊า อ๊าก อ๊า ตับๆๆๆ อ๊า อ๊าก อ้า อ้าก อ๊าก ชายหนุ่มเกร็งตัว ปล่อยน้ำเชื้อพุ่งใส่ไกลและเยอะหน้าตัวเอง ส่วนบุญหายใจหอบ และชักควยออกจากรู และปล่อยน้ำเชื้อพุ่งสู่ชายหนุ่มอีกครั้ง ชายหนุ่มผู้โชคร้ายสลบไป ฝากบุญหยุดนิ่งในท่านั้น สายตาเมอลอย สารวัตรรีบกระชากตัวบุญไปด้านหลังทันที ประชาชนและตำรวจอยู่ๆ ก็หลุดจากการควบคุมรีบเข้าชายหนุ่มผู้โชคร้ายภาพเหตุการณ์ถูกถ่ายทอดสดผ่านโทรศัพท์ของผู้เห็นเหตุการณ์ ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที คลิปถูกแชร์นับแสนครั้ง สื่อหลายสำนักรายงานข่าวด่วน "เกิดเหตุชายสองคนมีอาการผิดปกติภายในสถานีตำรวจ" "ประชาชนตั้งข้อสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับคดีคนหายปริศนาหรือไม่" "โลกออนไลน์วิจารณ์การควบคุมสถานการณ์ของตำรวจอย่างหนัก"แฮชแท็ก #โรงพักปริศนา และ #คดีคนหาย #อนาจารกลางโรงพัก #สะกดจิต พุ่งขึ้นอันดับหนึ่งของประเทศ… ค่ำวันเดียวกัน สารวัตรก้องเรียกประชุมเฉพาะเจ้าหน้าที่ที่ไว้ใจได้ เขามองรายงานข่าวบนจอ ก่อนถอนหายใจ "ถ้าปล่อยให้ทั้งสองอยู่โรงพยาบาลหรือห้องขัง ข่าวจะยิ่งบานปลาย" ลูกน้องคนหนึ่งถาม "แล้วจะทำอย่างไรครับสารวัตร..." สารวัตรก้องนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "พาพวกเขาไปยังเซฟเฮาส์ ที่นั่นมีอุปกรณ์เฝ้าสังเกตอาการครบ และไม่มีใครรู้ตำแหน่ง" ทุกคนเงียบลงสารวัตรก้องกล่าวต่อ "ตั้งแต่วินาทีนี้ เรื่องทั้งหมดเป็นความลับระดับสูง ห้ามข้อมูลรั่วไหลอีกแม้แต่คำเดียว"ขบวนรถตู้สีดำไร้เครื่องหมายค่อย ๆ เคลื่อนออกจากด้านหลังสถานีตำรวจในช่วงดึก ภายในรถ บุญและนัทนั่งเงียบ สายตาเลื่อนลอยราวกับไร้วิญญาณ สารวัตรก้องมองทั้งสองผ่านกระจกมองหลัง ก่อนพึมพำเบา ๆ "ไม่ว่าใครจะอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้..." "ผมจะหาตัวมันให้เจอ"
***รูปแต่งด้วย AI
https://www.g4guys.com/data/attachment/forum/202606/28/120756wrlhlsqcqyn7mlmr.pnghttps://www.g4guys.com/data/attachment/forum/202606/28/121537ce5nhdthheko5dd5.pnghttps://www.g4guys.com/data/attachment/forum/202606/28/125208apl2t2mzle2gn20n.pnghttps://www.g4guys.com/data/attachment/forum/202606/28/125221ygxpc1tt8xtstef9.pnghttps://www.g4guys.com/data/attachment/forum/202606/28/143622u6wwtww77gvwng8y.pnghttps://www.g4guys.com/data/attachment/forum/202606/28/143713xngx5o4g2xfx42gj.png
สนุกมากครับ สนุกมาก ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณนะครับ กำบังตื่นเต้น ขอบตุณมากๆนะครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]