ผมกับลุง และ...พ่อตาของผม (ตอนที่ 5)
ตอนที่ 5: เรื่องลับที่ไม่ลับเช้าวันใหม่ที่บ้านไม้เก่า ฝนที่ตกตลอดคืนได้หยุดลงแล้ว แสงแดดอ่อนๆ
สาดส่องผ่านใบไม้เข้ามาในบ้าน กลิ่นหญ้าชื้นและกลิ่นไม้เก่ายังคงอบอวลอยู่
ทั้งคู่ตื่นสาย หลังจากคืนที่ผ่านมา สมชายเป็นคนลุกขึ้นก่อน เขาเดินไปทำกาแฟร้อนๆ สองแก้ว
แล้วกลับมานั่งที่ระเบียงไม้ด้านหลังบ้าน เอกเดินตามออกมาในเสื้อเชิ้ตหลวมๆ ของสมชายที่ใหญ่เกินไปเล็กน้อย
สมชายยื่นแก้วกาแฟให้เอก “ดื่มกาแฟร้อนๆ ก่อนลูก”
เอกรับแก้วมา นั่งลงข้างสมชายบนเก้าอี้ไม้เก่า ทั้งคู่นั่งเงียบกันสักพัก
สมชายมองวิวสวนหลังบ้านด้วยสายตาที่คิดอะไรบางอย่าง
“เอก…” สมชายเรียกชื่อเบาๆ “ลุงมีเรื่องนึงที่อยากบอกเอก”
เอกหันมามอง “มีอะไรครับลุง”
สมชายวางแก้วกาแฟลง มือใหญ่ของเขาวางทาบบนต้นขาเอกเบาๆ “เรื่องที่ลุงกับเอกเจอกัน… มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญทั้งหมด”
เอกนิ่งไปครู่หนึ่ง “หมายความว่าอย่างไรครับ?”
สมชายหันมามองตาเอกตรงๆ “ไอ้เสริฐ… พ่อตาของลูกน่ะ เขาตั้งใจแนะนำให้ลุงรู้จักกับเอกน่ะ”
เอกขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังคงฟังต่อ
“ประเสริฐบอกลุงตั้งแต่แรกแล้วว่า… เขาอยากให้เอกมีความสุขบ้าง
หลังจากที่เมียเอกเสียไป เขาบอกว่า เอกเป็นคนดี เป็นลูกเขยที่ดี
แต่เขาก็เห็นว่าลูกเหงา… และเขาเองก็ไม่สามารถทำอะไรให้เอกได้มากกว่านี้ เพราะเขาเป็นพ่อตา”
สมชายหยุดพูดสักครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มลง
“ประเสริฐน่ะ… เขาเองก็ชอบเอกนะลูก เขาชอบเอกมาก แต่เขากลัวว่าจะไม่เหมาะสม
เขากลัวว่าถ้าเขาแสดงออกไปแล้วหนูไม่ชอบเรื่องแบบนี้
แกจะเสียเอกไป เขากลัวว่าเอกจะคิดว่า เขาเอาเปรียบลูกเขย”
เอกนิ่งเงียบ มือที่ถือแก้วกาแฟแน่นขึ้นเล็กน้อย
สมชายพูดต่อ “ไอ้เสริฐกับลุงเป็นเพื่อนกันมานานมาก รู้เรื่องกันทุกอย่าง แม้แต่เรื่องรสนิยมแบบเรา ประเสริฐไว้ใจลุงที่สุด
เขาจึงชวนลุงไปตีกอล์ฟวันนั้น… และให้ลุงรู้จักกับเอก เขาบอกลุงตรงๆ ว่า
"สมชาย… ถ้ามึงคิดว่าลูกเขยกูดี ก็ลองดูแลเขาหน่อย ถ้ามึงชอบเขา กูก็ไม่ว่าอะไร"
สมชายหันมามองเอกอีกครั้ง “ลุงไม่ได้โกหกหนูเรื่องความรู้สึกของลุงนะ ลุงชอบเอกจริงๆ
ตั้งแต่แรกที่เจอ แต่ลุงก็รู้ว่า… เรื่องนี้มันซับซ้อน”
เอกวางแก้วกาแฟลง มองสมชายด้วยสายตาที่สงบแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก
“ลุง… ผมไม่ได้โกรธหรอกครับ” เอกพูดเสียงนุ่ม “ผมแค่ประหลาดใจนิดหน่อยครับ… แล้วผมเองก็รู้สึกเห็นใจทั้งสองท่าน”
สมชายเงียบฟัง
“พ่อตาของผม… เขาก็เคยสูญเสียเหมือนลุง และเหมือนผม เขาอยู่คนเดียวมานาน เขาคงเหงาเหมือนกัน”
เอกพูดต่อ “และถ้าเขากลัวที่จะทำให้ผมเจ็บอีกครั้ง… ผมก็เข้าใจได้ครับ”
สมชายยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยน “เอกนี่...จิตใจดีจริงๆ”
เอกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “แล้ว… พ่อตาผมเขารู้ไหมครับ ว่าตอนนี้ลุงกับผม…..??”
สมชายพยักหน้า “ลุงโทรไปบอกเขาแล้วว่าเมื่อคืนเอกค้างกับลุง เพราะลุงกลัวเขาจะเป็นห่วงเอก”
“แล้วเขาพูดอะไรครับ?” เอกถาม
สมชายยิ้มกว้างขึ้น “เขาก็บอกว่า… "ดีแล้ว ถ้ามึงทำให้ลูกเขยกูมีความสุขได้ ก็ดีใจแทน
แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ลุงว่าพ่อตาเราก็คงจะแอบเสียดายเอกอยู่เหมือนกันนะ"
เอกหลับตาเบาๆ แล้วพูดเสียงแผ่ว “แล้ว..ถ้า..… ความสัมพันธ์แบบนี้ มันจะเป็นไปได้ไหมครับลุง? ระหว่างผมกับลุง… และกับพ่อตา”
สมชายนิ่งไปครู่หนึ่ง มือของเขาจับมือเอกแน่นขึ้น
“ลุงเองก็ไม่รู้เหมือนกันลูก” สมชายพูดตรงไปตรงมา “ลุงรู้แค่ว่า ลุงไม่อยากให้เอกต้องเลือกอะไรที่ทำให้ตัวเองเจ็บ และลุงก็ไม่อยากให้ไอ้เสริฐต้องเจ็บด้วย”
เอกหันมามองสมชาย “ลุง… ผมเองก็ไม่อยากให้ใครต้องเจ็บเหมือนกันครับ พ่อตาผมเองก็รักและดูแลผมมาอย่างดีโดยตลอด ทั้งๆที่ลูกสาวของท่านก็จากผมไปแล้ว”
ทั้งคู่นั่งกอดกันที่ระเบียงนานพอสมควร สมชายจูบหน้าผากเอกเบาๆ
“ค่อยๆ คิดไปก่อนลูก… วันนี้เราอยู่ด้วยกันก่อน” สมชายพูดเสียงนุ่ม “เรื่องอื่น ค่อยว่ากันอีกที”
เอกพยักหน้า แล้วซุกหน้าอยู่ที่อกสมชาย “ขอบคุณที่บอกผมครับลุง… ผมดีใจที่รู้”
สมชายกอดเอกแน่น “ลุงก็ดีใจที่เอกไม่โกรธ”
จบตอนที่ 5
สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ดีๆๆๆๆ สนุก พ่อตารุกลุงเลย สามคนมันๆ ขอบคุณมากครับ ชอบเลยครับ ขอบคุณครับ ดีต่อใจมากเลยครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ ขอบคุณครับ เอถเหมือนถูกหวย555 ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สนุก
หน้า:
[1]
2