พี่ปรุงจืดข้างห้องปรุงจัดกว่าที่ผมคิด ตอนที่1
แสงสีส้มรำไรของดวงอาทิตย์ยามโพล้เพล้ค่อย ๆ ลับขอบฟ้ากรุงเทพมหานคร เปลี่ยนผ่านสู่ความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าคอยแต่งแต้ม คอนโดมิเนียมหรูระดับไฮเอนด์ใจกลางเมืองตั้งตระหง่านท้าทายสายลมโชยอ่อน บรรยากาศภายในห้องพักหมายเลข 697 เริ่มอบอวลไปด้วยกระแสความตื่นเต้นที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ จอโทรทัศน์ความละเอียดสูงขนาด 65 นิ้วที่ติดตั้งอยู่บนผนังห้องนั่งเล่นถูกเปิดทิ้งไว้เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับศึกฟุตบอลโลกแมตช์หยุดโลกที่จะถ่ายทอดสดในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า‘ดล’ เจ้าของห้องพักหนุ่มหล่อมาดกวน เฟรชชี่ปีหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ กำลังเดินวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมสถานที่ เขาเป็นเจ้าของส่วนสูงเฉียด 180 เซนติเมตร เรือนร่างสมบูรณ์แบบตามฉบับนักกีฬาฟุตบอลประจำมหาวิทยาลัย ผิวของเขาขาวจัดตามสไตล์หนุ่มตี๋ ใบหน้าคมคายแฝงไปด้วยความทะเล้นและมาดกวน ๆ ที่มักจะทำให้คนรอบข้างทั้งหมั่นไส้และเอ็นดูในเวลาเดียวกัน เรือนผมสีดำตัดสั้นรับกับดวงตาเรียวรีที่ฉายแววเจ้าเล่ห์อยู่เสมอภายใต้เสื้อยืดกีฬาเนื้อบางเบา เสื้อตัวนั้นขับเน้นแผงอกแน่นตึงและลอนซิกแพ็กที่เรียงตัวสวยงามชัดเจนจากการฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วง ทุกจังหวะการก้าวเดินของดลเต็มไปด้วยพลังงานล้นเหลือและมาดเฮี้ยว ๆ ตามประสาเด็กหนุ่มวัยคึกคะนองคืนนี้เป็นคืนสำคัญที่เขานัดแนะกลุ่มเพื่อนสนิทร่วมคณะและเพื่อนร่วมทีมฟุตบอลเกือบสิบคนมาร่วมเชียร์ทีมโปรด การเตรียมพร้อมด้านเสบียงจึงต้องจัดเต็มชนิดที่เรียกว่าไม่มีขาดตกบกพร่อง นิ้วเรียวยาวของดลรัวกดสั่งของผ่านแอปพลิเคชันเดลิเวอรีอย่างรวดเร็ว ทั้งอาหารว่างและเครื่องดื่มถูกระดมสั่งเข้ามาในระบบอย่างบ้าคลั่งขณะที่ดลกำลังเดินเช็กระบบเครื่องเสียงรอบทิศทางที่เขาภูมิใจนักหนา มาดเฮี้ยว ๆ ทำให้เขาเผลอเร่งเสียงเบสต่ำจนพื้นห้องส่งแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ลมหายใจของเด็กหนุ่มกระชั้นขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นตามประสาหมาเด็กจอมซ่าที่กำลังจะได้สนุกสุดเหวี่ยง โดยที่เขาไม่ทันนึกถึงความสงบเรียบร้อยของห้องข้าง ๆ เลยแม้แต่น้อยทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในมือก็ดังขึ้นรัว ๆ บ่งบอกว่าไรเดอร์เดลิเวอรีได้เดินทางมาถึงจุดส่งของบริเวณโถงต้อนรับด้านล่างแล้ว ดลกระตุกยิ้มมุมปาก คว้าคีย์การ์ดและกระเป๋าสตางค์ ก่อนจะเปิดประตูไม้บานใหญ่ของห้องก้าวออกไปยังโถงทางเดินภายนอกทันทีทว่า ทันทีที่บานประตูห้อง 697 ปิดลง ดลก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อพบกับร่างโปร่งของใครบางคนที่กำลังยืนไขกุญแจห้องหมายเลข 696 ซึ่งอยู่ติดกันพอดีคนตรงหน้าคือ ‘ภพ’ นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 2 ผู้เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ห้องข้าง ๆ ได้ไม่ถึงสัปดาห์ ภพเป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีผิวขาวเนียนละเอียด ใบหน้าหล่อเหลาแต่ออกไปทางเนิร์ด ๆ สุภาพ และดูนิ่งสนิท ดวงตาคมล้อมกรอบด้วยแว่นสายตากรอบเหลี่ยมบางที่ขับให้ลุคของเขาดูเยือกเย็นและจริงจัง เส้นผมสีดำจัดทรงเรียบร้อย รูปร่างของภพออกแนวลีนเพรียวสมส่วนตามฉบับคนดูแลสุขภาพและใช้เวลาส่วนใหญ่กับการอ่านตำราแพทย์หนาเตอะดลลอบเบ้ปากในใจพลางนึกคำสบถเบา ๆ ออกมาทันทีไอ้พี่แว่นปรุงจืดนี่อีกแล้ว วันก่อนก็มาทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ตอนเปิดทีวีดูไฮไลท์บอล น่ารำคาญชิบหาย คนเก่าอยู่มาตั้งนานยังไม่เห็นเคยบ่นสักคำ ดลคิดในใจยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มวิศวะจะก้าวเท้าผ่านไป เสียงทุ้มเรียบแต่อบอวลไปด้วยความกดดันของนักศึกษาแพทย์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ แววตาหลังเลนส์แว่นจับจ้องมาที่ดลอย่างตรงไปตรงมา“น้องห้อง 697 ใช่ไหมครับ ช่วยเปิดทีวีเสียงเบา ๆ หน่อยได้รึเปล่าครับ พอดีพี่เห็นว่าเริ่มมีเสียงเบสสั่นรอดออกมาแล้ว มันรบกวนเวลาอ่านหนังสือสอบของพี่น่ะครับ”ดลหยุดกึกทันควัน ความเฮี้ยวและมาดกวน ๆ ของเด็กปีหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขายืนกอดอก แผ่ความสูงใหญ่และกล้ามเนื้อแน่นตึงข่มอีกฝ่าย พร้อมกับเลิกคิ้วมองตอบด้วยสายตาท้าทายกวนประสาท“โอโหพี่... ผมก็เปิดระดับเสียงเท่านี้ของผมมาตลอดนะ พี่คนเก่าที่เคยอยู่ห้องพี่เค้ายังไม่เห็นจะเคยมาบ่นอะไรเลยพี่ พี่เพิ่งย้ายมาใหม่ คิดไปเองรึเปล่า หรือใส่ร้ายผมเนี่ย?”ภพหันมาเผชิญหน้าตรง ๆ แววตาภายใต้กรอบแว่นนิ่งสนิททว่าจริงจัง น้ำเสียงของเขาไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย ลมหายใจของเขาเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผิดกับดลที่เริ่มมีอารมณ์ฮึดฮัด“มันดังจริง ๆ ครับ คลื่นเสียงต่ำมันทะลุผ่านผนังห้องมาได้ และถ้าวัดดูตามเกณฑ์เดซิเบล มันเกินกว่าที่กฎหมายและนิติบุคคลกำหนดไว้แน่นอน ถ้าคืนนี้เพื่อน ๆ ของน้องมากันเยอะแล้วยังส่งเสียงดังรบกวนอีก พี่คงต้องขออนุญาตแจ้งนิติบุคคลให้ขึ้นมาจัดการตามกฎระเบียบนะครับ”คำขู่เรื่องนิติบุคคลทำเอาดลหน้าง้ำลงทันตา ใบหน้าหล่อตี๋บูดบึ้งด้วยความขัดใจ แม้ในใจจะอยากสวนกลับด้วยความซ่าตามประสาวิศวะปีหนึ่งแค่ไหน แต่เขาก็รู้ดีว่าถ้าเรื่องถึงนิติบุคคลและโดนใบเตือนอย่างเป็นทางการ พ่อแม่ของเขาอาจจะรับรู้จนเป็นเรื่องใหญ่ เด็กหนุ่มทำได้เพียงฮึดฮัดในลำคอ กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งแน่นด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินสะบัดก้นลงลิฟต์ไปรับของด้วยความเจ็บใจ ที่ล็อบบี้ด้านล่าง ดลต้องยืนรอรับของจากไรเดอร์หลายเจ้าจนข้าวของพะรุงพะรังเต็มสองแขน กล่องพิซซ่า ถุงไก่ทอด และลังเครื่องดื่มหนัก ๆ ถูกหอบเอาไว้ด้วยวงแขนกำยำ ความวุ่นวายในการเช็กยอดเงินและรับของทำให้เขาไม่ได้สังเกตถุงพลาสติกใบหนึ่งที่ไรเดอร์มาร์ทส่งมอบมาให้รวมกับกองเสบียง จนกระทั่งเขาหอบของทั้งหมดกลับขึ้นลิฟต์และก้าวเข้าสู่ห้อง 697 ของตนเองได้สำเร็จเด็กหนุ่มปล่อยข้าวของทั้งหมดลงบนโต๊ะกลางห้องเพื่อเตรียมจัดเสบียง ทว่าเมื่อเขากำลังทยอยรื้อขนมและเบียร์ออกจากถุง สายตาคมก็สะดุดเข้ากับถุงพลาสติกใบหนึ่งที่แฝงมา มันไม่ใช่ของที่เขาเป็นคนสั่ง บนถุงมีสติกเกอร์ใบเสร็จแปะอยู่อย่างชัดเจนดลขมวดคิ้วหยิบขึ้นมาอ่านรายละเอียด และทันใดนั้น ดวงตาเรียวรีของเขาก็เบิกกว้างขึ้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ที่สุดในชีวิต[ รายการสินค้า มาร์ทเดลิเวอรี ]- เจลหล่อลื่นสูตรอ่อนโยนพิเศษ ขนาด 250 มล. จำนวน 4 ขวด- ผู้รับ: คุณภพ (ห้อง 696)“หึ ๆ...ไอ้พี่แว่นปรุงจืดห้องข้าง ๆ นี่เอง” ดลหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ความคิดแกล้งคนแล่นพล่านเข้ามาในสมองของเด็กหนุ่มมาดกวนทันที ภาพของพี่หมอข้างห้องผู้นิ่งขรึม สุภาพ ใส่แว่นตาหนาเตอะแลดูเนิร์ด ๆ จืด ๆ ลอยเข้ามาในหัว‘ทำเป็นมาเก๊กขู่จะแจ้งนิติบุคคล ที่ไหนได้ แอบสั่งเจลหล่อลื่นมาทีเดียวสี่ขวดรวด! หน้าตาติ๋ม ๆ สุภาพเรียบร้อย แต่ใช้ดุเหมือนกันนะเนี่ย แอบเอาไปทำอะไรคนเดียวในห้องวะน่ะ’ความหงุดหงิดที่โดนขู่เมื่อครู่มลายหายไป สิ้นสุดความเกรงกลัว ดลคว้าถุงมาร์ทเจ้าปัญหาใบนั้นไว้ในมือแน่น หมุนตัวเดินออกจากห้องตรงไปยังห้องหมายเลข 696 ทันที ฝีเท้าของเขามั่นคงและเต็มไปด้วยความสะใจที่กำลังจะได้ทวงคืนชัยชนะก๊อก ก๊อก ก๊อก!ดลยืนรอหน้าห้องพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม แววตาเรียวรีฉายความเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างปิดไม่มิด ไม่นานนัก เสียงปลดล็อกประตูจากด้านในก็ดังขึ้น บานประตูไม้เปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นร่างโปร่งของภพที่ทำเอาดลถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ภพอยู่ในสภาพที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ร่างกายท่อนบนและท่อนล่างมีเพียงชุดคลุมอาบน้ำผ้าขนหนูสีขาวสะอาดตาเพียงตัวเดียวผูกเอวไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นแผงอกขาวเนียนละเอียดและลำคอที่มีหยดน้ำใส ๆ เกาะพราวอยู่ตามผิวเนื้อ ไรผมสีดำสนิทเปียกชื้นล้อมกรอบใบหน้าหล่อเนิร์ดที่ยังคงสวมแว่นสายตาอยู่ ใบหน้านั้นขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยจากไอร้อนของห้องน้ำ แว่นตาสายตามีฝ้าจับจาง ๆใบหน้าของภพแสดงความหงุดหงิดออกมาอย่างชัดเจนเมื่อเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มห้องข้าง ๆ“มีไรน้อง พี่บอกแล้วไงว่ากำลังจะอ่านหนังสือ...”ดลไม่ตอบในทันที แต่สายตาเรียวรีของเขากลับกวาดมองตั้งแต่ลาดไหล่ขาว ไล่ลงมาตามสาบเสื้อชุดคลุมที่แยกออกเล็กน้อยจนเห็นแผ่นอกลีน ๆ ไปจนถึงเรียวขาขาว แววตาของเด็กหนุ่มวิศวะฉายความกรุ้มกริ่มโลมเลียอย่างจงใจ“ทำไรอยู่อะพี่ ทำไมใส่แค่ชุดคลุมอาบน้ำเปิดอกเซ็กซี่โชว์หวิวขนาดนี้อะ? แอบทำอะไรในห้องคนเดียวปะเนี่ย”ภพขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเข้มและนิ่งขึ้น“สรุปนี่น้องมีอะไร ถ้าจะมากวนประสาทเรื่องทีวี พี่ไม่ขำนะ”“โถ่พี่...เลิกเรียกผมว่า น้อง ๆ ๆ ๆ สักทีดิพี่ ผมมีชื่อนะ ผมชื่อดลต่างหากล่ะครับ...พี่ภพ”ภพชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นฉายแววแปลกใจที่อีกฝ่ายรู้ชื่อของตน“รู้ชื่อพี่ด้วยเหรอ?”ดลชูถุงมาร์ทในมือขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าอีกฝ่าย“ก็มันเขียนอยู่ตรงถุงนี่ไงพี่ ว่าคุณภพ ห้อง 696 ชัดเจนแจ่มแจ้งขนาดนี้”ภพหน้าซีดลงเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเรื่อ“นี่เราเอาของพี่ไปเหรอ?”ดลยิ้มกริ่มขยับกายเข้าไปใกล้ประตูอีกหนึ่งก้าว สายตาของเขาหลุบต่ำลงมองไปทางช่วงล่างของชุดคลุมอาบน้ำของภพอย่างจงใจและกวนประสาท“แหม มันหยิบติดมือไปน่ะพี่ ไรเดอร์เค้าส่งสลับกัน ผมเลยเอามาคืนให้ด้วยความหวังดี แต่ก็ดีไม่ใช่เหรอพี่ พี่จะได้ไม่ต้องเดินตัวงอ...” ดลแกล้งลากเสียงยาวพลางมองจ้องไปที่กึ่งกลางลำตัวของภพ “...ลงไปรับเองด้านล่าง เจลหล่อลื่นตั้ง 4 ขวดแหนะ! โห...ใช้ดุเหมือนกันนะเราอะ ขยันใช้งานน่าดูเลยดิ”คำพูดล้อเลียนและสายตาโลมเลียจงใจแซวของเด็กปีหนึ่งทำเอาภพหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันตาเห็น ไม่ใช่เพราะความเขินอายธรรมดา แต่เป็นความอับอายปนโกรธขึงที่ความลับส่วนตัวถูกเด็กปากเสียคนนี้ล่วงรู้ ร่างโปร่งใต้ชุดคลุมอาบน้ำสั่นระริกเบา ๆ ภพกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดตรงขมับปูดขึ้นมาเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปฉวยถุงมาร์ทในมือดลมาถือไว้แน่นด้วยแรงที่มากกว่าปกติ“นี่...! มันไม่ใช่แบบที่เราคิดนะ มันเป็นของที่ต้องใช้ในการทดลอง...สารหล่อลื่นจำลองของคณะแพทย์ต่างหาก!”ดลหัวเราะร่าอย่างขบขัน ท่าทางยั่วยวนกวนประสาทแบบหมาเด็กเจ้าเล่ห์“อ๋อเหรอพี่... ทดลองใช้เองในห้องน้ำคนเดียวรึเปล่า? พี่ใช้เจลเยอะขนาดนี้ ยอมรับมาเถอะน่าพี่ภพ แอบชักว่าวบ่อยล่ะสิ ไม่มีใครว่าหรอก ฮ่าๆๆๆ”ภพที่ปกติเป็นคนสุภาพเรียบร้อยถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าขาว ๆ ตอนนี้แดงเถือกไปจนถึงใบหูและลำคอ ร่างกายโปร่งสั่นเทาด้วยความโกรธและทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนต้อนจนมุม“พี่ไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย! เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว!”“โถ่ ทำเป็นรับไม่ได้ โห... อย่างนี้ผมว่าคืนนี้ผมเปิดบอลเสียงดัง ๆ น่าจะดีกว่านะพี่ จะได้ช่วยเปิดเสียงพากย์บอลดัง ๆ กลบเสียงครางของพี่ตอนกำลังทดลองสรีรวิทยาคนเดียวไงพี่ ฮ่าๆๆๆ”ดลหัวเราะร่าอย่างผู้ชนะ สะใจที่สามารถแก้เผ็ดคืนเรื่องที่โดนขู่แจ้งนิติบุคคลเมื่อครู่ได้สำเร็จ เขาหมุนตัวเดินกลับห้อง 697 ของตัวเองพร้อมรอยยิ้มทะเล้นกวนประสาท ทิ้งให้ภพยืนกำเจลหล่อลื่นแน่น กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจและใบหน้าที่แดงแจ๋อยู่หน้าประตูห้องเพียงลำพังค่ำคืนนี้สำหรับดลแล้ว ชัยชนะไม่ได้อยู่แค่ผลการแข่งขันฟุตบอลโลกในสนาม แต่อยู่ที่การได้เห็นพี่หมอข้างห้องฟอร์มจัด หน้าแดงจนทำตัวไม่ถูกต่างหาก เสียงปิดประตูห้อง 696 ที่ดังสนั่นตามหลังมายิ่งตอกย้ำความสะใจให้แก่เด็กหนุ่มวิศวะจอมเฮี้ยวเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าฝากติดตามต่อด้วยนะครับถ้าชอบฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจด้วยนะครับ อาจจะไม่ค่อยได้ตอบ แต่มาอ่านตลอดครับเรื่องนี้ที่จริงผมลงทางรี้ดอะไร้ท์ครับ ในนั้นชื่อเรื่องว่า พี่ปรุงจืดข้างห้องปรุงจัดกว่าที่ผมคิด PWP แต่ผมนำตอนฟรี2ตอน มาลงในนี้ด้วย ถ้าชอบฝากตามต่อด้วยนะครับ
รออ่านต่อครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ สนุก รอติดตามครับ รอครับๆ สนุก ขอบคุณนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ รออ่านต่อคับ รออ่านต่อนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ 5555 น่ารักอะ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2