ผมกับลุง และ...พ่อตาของผม (ปฐมบท)
จุดเริ่มต้นที่สนามกอล์ฟสองปีก่อน
สนามกอล์ฟแห่งหนึ่งย่านบางนา-ตราด ช่วงบ่ายแก่ๆ ของวันเสาร์ที่แดดไม่แรงเกินไป
เอกเดินตามหลังอดีตพ่อตา — คุณลุงประเสริฐ — ด้วยไม้กอล์ฟในมือและรอยยิ้มที่พยายามจะดูปกติ
แม้หัวใจจะยังหนักอึ้งทุกครั้งที่ได้ยินชื่อ “ลูกสาว” หรือ “เมียเก่า”
“วันนี้พ่อชวนเพื่อนเก่ามาด้วยนะลูก” คุณลุงประเสริฐหันกลับมาพูดยิ้มๆ “ชื่อสมชาย เป็นวิศวกรโยธาเกษียณแล้ว ตีกอล์ฟเก่งและเป็นคนดีมาก”
เอกพยักหน้าเบาๆ “ครับพ่อ” ทั้งคู่เดินไปถึงจุดเริ่มต้นหลุมที่ 1 ซึ่งมีผู้ชายสามคนยืนรออยู่แล้ว คนหนึ่งคือคุณลุงสมชาย
เขาสูงประมาณ 174 ซม. รูปร่างอ้วนท้วน มีพุงนูนชัดเจนตามวัย หัวผมหงอกสั้นตัดเรียบ
รูปร่างดูแข็งแรงจากวัยทำงานก่อสร้างมานาน หน้าตาคมเข้มแบบคนไทยเชื้อสายจีน
มีรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกผ่อนคลายทันที เมื่อคุณลุงประเสริฐแนะนำ
“สมชาย นี่...เอก ลูกเขยผม… อดีตลูกเขย” คุณลุงประเสริฐพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลงเล็กน้อย
สมชายหันมามองเอกตรงๆ ตาเป็นประกาย
“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับเอก” เขายื่นมือมา กำมือเอกแน่นแต่ไม่แรงเกินไป “ได้ยินไอ้เสริฐพูดถึงเราบ่อยเลยครับ”
“ยินดีครับคุณลุง” เอกตอบยิ้มบางๆ มือยังอุ่นจากสัมผัสของสมชาย
ทั้งกลุ่มเริ่มตีกอล์ฟกัน เอกเล่นกับคุณลุงประเสริฐเป็นคู่ ส่วนสมชายเล่นกับเพื่อนอีกสองคน
แต่ตลอดทั้งวัน… สายตาของสมชายมักจะแวบมามองเอกบ่อยครั้ง โดยเฉพาะเวลาที่เอกก้มลงวางลูกกอล์ฟ
หรือเวลาที่เขายกแขนเหวี่ยงไม้ กล้ามเนื้อแขนและแผ่นหลังที่แน่นปานกลางของเอกถูกแสงแดดยามบ่ายส่องให้เห็นชัดเจน
สมชายไม่ได้มองแบบคนแก่ที่มองคนหนุ่มอย่างเดียว… แต่มีบางอย่างในสายตาที่อบอุ่นและ… ลึกซึ้ง
หลังจากตีครบ 9 หลุม ทั้งกลุ่มพักดื่มน้ำที่คลับเฮาส์
คุณลุงประเสริฐไปคุยกับเพื่อนเก่า ส่วนสมชายเดินมาหาเอกที่ยืนมองวิวสนามกอล์ฟคนเดียว
“เหนื่อยมั้ย..เอก” สมชายยิ้มถาม
“ไม่เหนื่อยมากครับลุง” เอกหันมามอง “คุณลุงตีกอล์ฟเก่งมากเลยนะครับ”
สมชายหัวเราะเบาๆ “แก่แล้วครับ แต่ยังชอบออกกำลังกายแบบนี้ ช่วยให้ร่างกายไม่ฝ่อ”
ทั้งคู่เงียบกันครู่หนึ่ง สมชายมองเอกด้วยสายตาที่อ่อนโยน
“เห็นไอ้เสริฐเล่าให้ฟังนะครับ… ว่าลูกสาวมัน ที่เป็นเมียของเอกเสียไปนานแล้ว”
เอกพยักหน้าเงียบๆ “ครับ… สามปีแล้ว”
สมชายพยักหน้าเหมือนเข้าใจ “ผมก็เคยผ่านการสูญเสียเหมือนกัน ภรรยาผมเสียด้วยมะเร็ง
ลูกชายย้ายไปต่างประเทศ… บางคืนมันเงียบจนน่ากลัว”
เอกหันมามองสมชายจริงจังครั้งแรก
“คุณลุง… อยู่คนเดียวมานานเลยเหรอครับ”
สมชายยิ้มมุมปาก “อยู่คนเดียวมานาน… จนกระทั่งวันนี้”
สายตาทั้งคู่สบกันนานกว่าปกติ สมชายเป็นคนแรกที่หันสายตาไป
“วันนี้สนุกดีนะเอก ถ้าว่างเมื่อไหร่… ลุงอยากชวนคุณมาตีกอล์ฟด้วยกันอีก”
เอกยิ้มตอบ “ได้เลยครับคุณลุง… ผมก็อยากมาเหมือนกัน”
ก่อนจากกัน สมชายหยิบนามบัตรเก่าๆ ที่ยังสะอาดออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้เอก
“เบอร์โทรลุงครับ… ถ้าอยากคุย หรืออยากชวนไปที่ไหนสักที่ที่ไม่ใช่สนามกอล์ฟก็ได้”
เอกรับนามบัตรมา มือของทั้งคู่สัมผัสกันอีกครั้ง
“ขอบคุณครับคุณลุงสมชาย”
สมชายยิ้มกว้างขึ้น “เรียกผมว่าลุงสมชายได้เลย… หรือถ้าอยากเรียกสั้นๆ ว่า ‘ลุง’ ก็ได้”
เอกหัวเราะเบาๆ เป็นครั้งแรกในรอบวัน
“ได้ครับ… ลุง”
คืนนั้น
เอกนอนอยู่บนเตียงในคอนโดเล็กๆ มือยังถือนามบัตรของสมชายไว้
เขายิ้มมุมปากกับตัวเอง
“ลุงสมชาย…”
และในบ้านไม้เก่าย่านบางนา สมชายนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ มองนอกหน้าต่างที่ฝนเริ่มโปรยปราย
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความสั้นๆ
สมชาย: วันนี้สนุกดีครับ
เอก ขอบคุณที่มาด้วย
เอกตอบกลับเร็วมาก
เอก: ผมก็สนุกครับคุณลุง ขอบคุณที่ชวนนะครับ
สมชายยิ้ม ก่อนจะพิมพ์ต่อ
สมชาย: ถ้าว่างอาทิตย์หน้า… อยากชวนคุณไปกินข้าวเย็นมั้ยครับ
เอกตอบกลับทันที
เอก: ได้ครับ
สมชายวางโทรศัพท์ลง หันมองฝนที่ตกโปรยปราย
“เอก…” เขาพึมพำชื่อนั้นเบาๆ
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
จบปฐมบท
เริ่มต้นก็มีลุ้นแล้วครับ ติดตาม Thanks 👍 สนุกมากครับ เป็นธรรมดาคับอ่านไปลุ้นไปคับลุ้นตอนต่อไปคับขอบคุนคับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครีบ ขอบคุณครับ ขอบคุณคีับ เริ่มต้นได้น่าสนใจครับ ง่ายๆงี้เลยอาอ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขออ่านด้วยคนครับ แค่เริ่มใจก็หวั่นไหว ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2