น้าเขยทหารอากาศเสียพนันบอลกับสาวเสียบ ตอนที่14
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-6-11 07:31น้าอ๊อดโอบกอดบี มือลูบหลังบีเบาๆ ทั้งคู่นั่งกอดกันเงียบๆ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า
แต่ในใจของทั้งสองเต็มไปด้วยความหนักอึ้งและความไม่แน่นอนของอนาคต
......................................
เวลา 16:25 น. น้าอ๊อดและบีนั่งอยู่ด้วยกันในห้องของบีชั้น1 บรรยากาศตึงเครียดหนักอึ้ง
โทรศัพท์ของน้าอ๊อดดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายจากน้าสาว
น้าอ๊อดมองหน้าบีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลก่อนกดรับ
“ที่รัก… ฉันจะกลับบ้านพรุ่งนี้บ่ายๆ นะคะ” เสียงน้าสาวสดใสและมีความสุข
น้าอ๊อดหน้าเผือดทันที มือที่ถือโทรศัพท์สั่น ความกดดันพุ่งทะลักขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก
“อืม… กลับมาแล้วเหรอ… ดีแล้ว” น้าอ๊อดพยายามทำเสียงปกติ แต่บีที่ฟังอยู่ข้าง ๆ เห็นชัดว่าน้าอ๊อดเครียดจนตัวสั่น
น้าสาวพูดต่ออย่างเป็นห่วง “พี่อ๊อดเป็นอะไรเหรอคะ? เสียงแหบมากเลย”
น้าอ๊อดกลืนน้ำลาย “เปล่า… แค่เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ… ไม่เป็นไร”
พอวางสาย น้าอ๊อดทรุดตัวลงนั่งพิงหัวเตียง ใบหน้าซีดเซียว มือสั่น
“พรุ่งนี้บ่าย… น้าสาวกลับบ้านแล้ว… ร่างกายแบบนี้… กูจะปกปิดยังไงดี...บี” เสียงเขาสั่นเครือ
ความกดดัน และความสิ้นหวังปรากฏชัดเจน บีนั่งข้างๆ กุมมือน้าอ๊อดไว้แน่น น้ำตาคลอ
“ผมก็กังวลเหมือนกันครับ… รอยแดงที่หน้าอก รอยฟันที่หัวนม… รอยช้ำที่ก้น รูตูด และรูควย… ซ่อนไม่ได้เลย
ถ้าน้าสาวเห็น… เราจะอธิบายยังไง”
ทั้งคู่นั่งเงียบอยู่นาน ความตึงเครียดหนักอึ้งปกคลุมห้อง
น้าอ๊อดยกมือขึ้นปิดหน้า เสียงสั่น
“กูกลัว… กลัวน้าสาวสงสัย… กลัวครอบครัวพัง… กูเป็นสามีเธอ…
แต่กลับมีร่างกายแบบนี้เพราะถูกคนอื่นทรมาน… กูอายมาก… อายจนไม่อยากให้เธอเห็น”
บีน้ำตาไหลพราก กอดน้าอ๊อดแน่น
“น้า… เราไม่ควรเสี่ยงครับ… หลบไปก่อนดีกว่า… ไปพักที่อื่นสัก 3-4 วัน… ผมจะหาเหตุผลบอกน้าสาวเอง”
น้าอ๊อดหลับตาแน่น ความกดดันทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง
“แล้วกูจะบอกน้าสาวยังไง… ถ้าเธอรู้ความจริง…”
บีพูดเสียงสั่นแต่แน่วแน่
“ผมจะบอกว่าน้าได้รับราชการด่วนพิเศษ ต้องไปปฏิบัติภารกิจนอกพื้นที่ด่วนมาก… ไม่อยากให้เธอเป็นห่วง”
น้าอ๊อดนั่งนิ่งอยู่นาน สุดท้ายก็ถอนหายใจยาว ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความสิ้นหวัง
“…ได้… โทรหาธันวา… ปรึกษาเขาหน่อย”
บีโทรหาธันวาแล้วเปิดลำโพง ธันวารับสายทันที
หลังจากบีเล่าเหตุการณ์ น้าอ๊อดพูดขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า
“ภรรยากูจะกลับพรุ่งนี้… กูซ่อนรอยพวกนี้ไม่ได้… กูควรทำยังไง”
ธันวาพูดช้า ๆ
“ให้พี่อ๊อดหลบไปพักที่คอนโดของภาณุสัก 3-4 วันก่อน… ที่นั่นปลอดภัย ไม่มีใครรบกวน และภาณุ… เขายินดีช่วยจริง ๆ”
น้าอ๊อดหลับตาแน่น ความกดดัน ความอาย และความลำบากใจผุดขึ้นเต็มใบหน้า
“…ได้… กู… ไม่อยากให้ภรรยาเห็นสภาพแบบนี้จริงๆ”
บีจับมือน้าอ๊อดแน่น น้ำตาคลอ
“น้า… ผมจะไปด้วยครับ… ผมจะดูแลน้าเอง… เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน”
น้าอ๊อดกุมมือบีแน่น เสียงสั่นเล็กน้อย
“บี… น้า… กลัว… กลัวทุกอย่างจะพัง… กลัวน้าสาวรู้ความจริง… กลัว...กูจะเสียเธอไป…”
บีซุกหน้าที่ไหล่น้าอ๊อด น้ำตาไหลพราก
“ผมจะอยู่ข้างน้าครับ… ไม่ว่ายังไงก็ตาม… เราจะปกปิดให้ผ่านไปก่อน”
ทั้งคู่นั่งกอดกันเงียบ ๆ ในห้องที่เต็มไปด้วยความกดดัน ความลับ และความหวาดกลัวที่ต้องปกปิดจากน้าสาว
น้าอ๊อดกระซิบแผ่วเบา
“พรุ่งนี้… เราจะไปคอนโดภาณุกัน…”
เวลา 09:30 น. เช้าวันถัดไป
บีขับรถของน้าอ๊อด มุ่งหน้าไปยังคอนโดหรูของภาณุที่ชานเมือง
น้าอ๊อดนั่งเอนหลังบนเบาะ ใบหน้าซีดเซียว มือกุมหน้าท้องและสะโพกไว้แน่นทุกครั้งที่รถสะดุด
ร่างกายยังเจ็บปวดหนักหน่วง โดยเฉพาะรูตูดที่บวมช้ำและแสบร้อนทุกครั้งที่ขยับตัว
บีขับรถด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย สายตาจับจ้องถนน แต่ใจเต็มไปด้วยความกังวลหนักอึ้ง
ภายในใจของน้าอ๊อด:
“กู… ทหารยศนาวาอากาศเอก… กลับมาถึงต้องหลบซ่อนตัวแบบนี้… เพราะถูกคนอื่นเย็ดจนตัวพัง
… ถ้าภรรยารู้… กูจะมองหน้าเธอยังไง… กูมันน่าจะตายๆ ไปดีกว่า”
ภายในใจของบี:
“น้าอ๊อดเจ็บขนาดนี้… ผมอยากอยู่เฝ้าน้าทั้งวัน… แต่วันนี้บ่ายน้าสาวกลับบ้าน…
ถ้าผมไม่อยู่บ้าน น้าสาวจะสงสัยทันที… ผมต้องกลับไปรับหน้า… แต่ทิ้งน้าไว้คนเดียวแบบนี้… ผมไม่สบายใจเลย”
น้าอ๊อดหันมามองบี เสียงแหบพร่า
“บี… มึงไม่ต้องห่วงมาก… น้าไหว”
บีกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอ
“น้า… ผมอยากอยู่กับน้าครับ… แต่ผมต้องกลับบ้านไปรอรับน้าสาว… ไม่งั้นเธอจะสงสัย… ผมกลัว… กลัวน้าจะอยู่คนเดียวแล้วเจ็บหนักกว่านี้”
น้าอ๊อดยื่นมือไปจับมือบีไว้แน่น มือทั้งสองข้างสั่นเทิ้ม
“น้าเข้าใจ… นี่คือสิ่งที่เราต้องทำ… เพื่อปกปิดเรื่องทั้งหมด… น้า… ขอโทษที่ทำให้มึงต้องแบกความลับหนักขนาดนี้”
ทั้งคู่นั่งเงียบไปตลอดทาง ความกดดันและความลับที่ต้องปกปิดจากน้าสาวทำให้บรรยากาศในรถอึดอัดจนหายใจไม่ออก
เวลา 10:15 น. บีขับรถถึงคอนโดของภาณุ
บีจอดรถและพยายามพยุงน้าอ๊อดอย่างเบามือไปหาภาณุที่ห้องโถงรับแขกของคอนโดหรูหรา
ภาณุนั่งคอยอยู่สักพักใหญ่รีบเข้าไปช่วยพยุง และพาไปที่ห้องพร้อมต้อนรับทั้งคู่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“พี่อ๊อด… เข้ามาเลยครับ”
บีและภาณุช่วยพยุงน้าอ๊อดเดินเข้าไปในห้อง น้าอ๊อดเดินก้าวช้าๆ ทุกย่างก้าวต้องกัดฟันกลั้นความเจ็บปวด
ภาณุพาไปที่ห้องนอนใหญ่ นอนลงบนเตียงนุ่ม
น้าอ๊อดนอนหงาย หน้าผากมีเหงื่อซึม ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความอาย
บีนั่งข้างเตียง กุมมือน้าอ๊อดไว้แน่น น้ำตาไหลพราก ภาณุยืนมองดูทั้ง 2 คนอย่างห่างๆ
เวลา 11:30 น. ภาณุเดินเข้ามาในห้องนอนพร้อมถาดอาหาร มีข้าวต้ม
และชุดยาแก้ปวด ยาแก้อักเสบ ยาแก้ไข ที่ภาณุให้เพื่อนที่เป็นหมอช่วยจัดเตรียมไว้ให้
ยืนให้บี และภาณุช่วยประคองให้น้าอ๊อดลุกขึ้นนั่ง บีค่อย ๆ ป้อนข้าวต้มให้ทีละคำจนหมด
“น้า… ผมจะต้องกลับบ้านแล้วครับ… เย็นนี้ผมจะพยายามมาเยี่ยม… ถ้าน้าสาวไม่สงสัย”
น้าอ๊อดมองบีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผูกพันและความกังวล
“บี… กลับไปเถอะ… ระวังตัวด้วย… อย่าให้ น้าสาวสงสัยเด็ดขาด”
บีก้มลงกอดน้าอ๊อดแน่น ซุกหน้าที่ไหล่เขา
“น้า… ผมไม่สบายใจเลย… น้ายังเจ็บขนาดนี้… ผมอยากอยู่เฝ้าน้า…”
น้าอ๊อดลูบหลังบีเบา ๆ เสียงสั่น
“น้าไหว… เพื่อปกปิดเรื่องนี้… เราต้องทำ… ไปเถอะ”
บีเช็ดน้ำตา ลุกขึ้นอย่างหนักใจ เดินออกจากห้องด้วยก้าวเท้าที่ช้าและหนักอึ้ง
น้าอ๊อดนอนหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าและฤทธิ์ยา
ช่วงเย็น เวลา 18:40 น. ภาณุเดินเข้ามาในห้องนอนพร้อมถาดอาหาร และชุดยา
“พี่อ๊อด… กินข้าวต้มก่อนครับ ผมทำเอง”
น้าอ๊อดพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่สะโพกเจ็บจนตัวสั่น ภาณุรีบวางถาดอาหารและเข้ามาประคอง
“ไม่ต้องฝืนครับ… ผมช่วย”
ภาณุค่อย ๆ ป้อนข้าวต้มให้ทีละคำ มืออีกข้างลูบหลังน้าอ๊อดเบาๆ เพื่อให้เขารู้สึกอุ่นใจ
น้าอ๊อดก้มหน้า กินไปเงียบ ๆ ความอายและความกดดันยังคงหนักอึ้ง
“…ขอบคุณ” เขาพูดเสียงแผ่ว
ภาณุมองน้าอ๊อดด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความปรารถนาที่เขามีต่อนายทหารคนนี้มานาน ผสมกับความสงสาร
“พี่อ๊อด… พักผ่อนให้เต็มที่นะครับ ที่นี่ไม่มีใครมารบกวน… ผมจะดูแลพี่เอง”
ภาณุช่วยเช็ดตัวให้ด้วยผ้าชุบน้ำอุ่นอย่างเบามือ หลีกเลี่ยงบริเวณที่บาดเจ็บ แต่ก็ยังเห็นรอยแดงและรอยช้ำชัดเจน
น้าอ๊อดหลับตาแน่น ความรู้สึกอายและอ่อนแอพุ่งขึ้นมาเต็มแรง
“กู… ไม่เคยคิดว่าจะต้องให้ใครดูแลแบบนี้…” ภาณุพูดเบาๆ
“พี่ไม่ต้องอายครับ… ทุกคนก็มีจุดอ่อนแอ… และผม… ยินดีช่วยพี่จริง ๆ”
น้าอ๊อดนอนหลับไปด้วยฤทธิ์ยาอีกครั้ง แต่ในฝันยังคงวนเวียนกับภาพน้าสาว ภาพมิ้นท์ และภาพบีที่ต้องแบกความลับหนักอึ้ง
เวลา 21:15 น. ห้องนอนใหญ่ยังมีไฟสลัวจากโคมข้างเตียง น้าอ๊อดลืมตาตื่นจากเสียงข้อความ
บีส่งข้อความมา
บี: ผมจะบอกว่าน้าได้รับราชการด่วนพิเศษ ต้องไปปฏิบัติภารกิจนอกพื้นที่ด่วนมาก… น้าสาวไม่ต้องเป็นห่วงครับ
น้าสาวพยายามถามผม เห็นโทรหาน้าไม่รับสายเลย ผมบอกว่า “น้าน่าจะกำลังประชุมลับอยู่…” น้าเป็นยังไงบ้างครับ?
น้าอ๊อดอ่านข้อความแล้วน้ำตาคลอ มือสั่นพิมพ์ตอบ
น้าอ๊อด: น้าไหว… มึงระวังตัวด้วย… กูเป็นห่วงมึง
ร่างกายยังเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่ลดลงเลย รูตูดบวมช้ำและแสบร้อนทุกครั้งที่ขยับตัวเล็กน้อย
หน้าอกและหัวนมมีรอยแดง รอยฟันช้ำชัดเจน แม้จะกินยาแก้ปวดแล้วก็ยังรู้สึกปวดตุบๆ
น้าอ๊อดนอนมองเพดานด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความกดดันหนักอึ้งทับทับอยู่บนอก
ภายในใจน้าอ๊อด:
“ภรรยาจะกลับบ้าน… ส่วนกูสามีกลับต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่เหมือนคนร้าย…
เป็นนายทหารยศนาวาอากาศเอก กลับต้องให้คนอื่นมาดูแลแบบนี้…
ถ้าเธอรู้ว่ากูถูกเย็ดจนตัวพัง… กูจะมีหน้าไปเจอหน้าเธออีกไหม…”
น้าอ๊อดถอนหายใจยาว เสียงครางแผ่วเบาออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อขยับสะโพก
ประตูห้องเปิดเบาๆ ภาณุเดินเข้ามาในชุดเสื้อยืดและกางเกงขาสั้น สีหน้าเป็นห่วง
“พี่อ๊อด… ยังไม่หลับอีกเหรอครับ?” ภาณุพูดเบาๆ แล้วเดินมาที่ข้างเตียง
น้าอ๊อดหันหน้าไปมอง ไม่ตอบทันที
ภาณุนั่งลงบนขอบเตียง มือยกผ้าชุบน้ำอุ่นขึ้นมา
“ผมช่วยเช็ดตัวให้ใหม่นะครับ… เหงื่อซึมเยอะ ร่างกายพี่ร้อน”
น้าอ๊อดกัดริมฝีปากแน่น ความอายพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ยอมให้ภาณุค่อยๆ ดึงผ้าห่มลงมาเล็กน้อย
ภาณุเช็ดตัวให้อย่างเบามือมาก เริ่มจากหน้าอกที่เต็มไปด้วยรอยแดง ภาณุใช้ผ้าเช็ดเบาๆ รอบหัวนมที่ยังบวมแดง
“เจ็บไหมครับ?” ภาณุถามเสียงนุ่ม
น้าอ๊อดหลับตาแน่น เสียงแหบพร่า
“…เจ็บ… แต่ชินแล้ว”
ภาณุเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้น
“พี่อ๊อด… ผมรู้ว่าพี่เป็นชายแท้… ชอบผู้หญิง… และคงรู้สึกอับอายมากที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้
… แต่ผมอยากให้พี่รู้ว่า ผมไม่ได้มองพี่เป็นแค่… ของเล่น”
น้าอ๊อดลืมตาขึ้น มองภาณุด้วยสายตาที่ซับซ้อน
“แล้วมึงมองกูเป็นอะไร?”
ภาณุยิ้มบางๆ มือยังเช็ดตัวต่อไปอย่างอ่อนโยน
“ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นพี่ในชุดเครื่องแบบทหารอากาศตอนที่ติดตามพ่อไปในกองทัพอากาศ…
ผมหลงเลยครับ หน้าคมเข้ม แมน ๆ ท่าทางองอาจ… เป็นผู้ชายในฝันของผมมานานมากแล้ว
ผมไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดขนาดนี้”
น้าอ๊อดหันหน้าหนี ความอายและความขัดแย้งภายในใจถาโถมเข้ามา
“กู… ไม่ใช่แบบนั้น… กูมีภรรยา… กูรักน้าสาวของบี… แต่ตอนนี้… กูกลับต้องซ่อนตัวแบบนี้
… ต้องให้เด็กๆ มาดูแล… มันน่าขายหน้าสำหรับกูมาก”
ภาณุวางผ้าเช็ดตัวลง แล้วหยิบครีมยาแก้ช้ำมาทาให้อย่างเบามือที่บริเวณสะโพกและต้นขา
“ผมเข้าใจความรู้สึกของพี่… แต่ตอนนี้พี่ต้องดูแลตัวเองก่อน… เพื่อกลับไปเจอภรรยาพี่ด้วยสภาพที่ดีที่สุด”
มือของภาณุลูบไล้เบา ๆ บริเวณที่ยังไม่บาดเจ็บหนัก ช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียด
น้าอ๊อดครางแผ่วในลำคอ ความรู้สึกอบอุ่น ปนอายและเจ็บปวดปะปนกัน
“…ทำไมมึงถึงยอมช่วยกูขนาดนี้”
ภาณุมองตรงเข้าไปในดวงตาของน้าอ๊อด
“เพราะผมชอบพี่จริงๆ… ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่คือภาพของ ‘นายทหารแมนๆ’
ที่ผมเคารพและหลงใหลมานาน… และผมไม่อยากเห็นพี่ถูกมิ้นท์ทำร้ายอีก”
บรรยากาศในห้องเงียบลงเหลือเพียงเสียงหายใจของทั้งคู่
น้าอ๊อดหลับตา ปล่อยให้ภาณุดูแลต่อไป ความกดดันในใจยังไม่หายไป
แต่มีความอบอุ่นเล็กๆ จากการดูแลอย่างอ่อนโยนนี้แทรกเข้ามา
ภาณุช่วยยกขาน้าอ๊อดขึ้นเล็กน้อย ทาครีมบริเวณสะโพกและก้นด้านนอกอย่างระมัดระวัง
“เจ็บตรงไหนบอกผมนะครับ… ผมจะเบาให้”
น้าอ๊อดกัดฟัน “…ตรงรู… ยังแสบมาก”
ภาณุพยักหน้า ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย เพียงทาครีมและนวดเบาๆ รอบๆ ด้วยความระมัดระวัง
“พักผ่อนเถอะครับ… ผมจะนอนเฝ้าที่โซฟาข้างนอก ถ้าพี่ต้องการอะไรก็เรียก”
ก่อนออกจากห้อง ภาณุหันกลับมาพูดเบา ๆ
“พี่อ๊อด… ไม่ต้องรู้สึกผิดหรืออายกับผม… คืนนี้พี่แค่พักผ่อนให้หาย”
น้าอ๊อดนอนมองเพดาน ความรู้สึกซับซ้อน ความกังวลเรื่องน้าสาว, ความอายในฐานะชายแท้
และความผูกพันแปลกๆ ที่เริ่มก่อตัวกับคนรอบตัว ทำให้เขานอนคิดจนหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เวลา 06:50 น. แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มของคอนโดหรู
ภาณุตื่นแต่เช้า ทำข้าวต้มร้อนๆ และชุดยาแก้ปวด แก้อักเสบ แก้ไข้มาเตรียมไว้ที่หัวเตียง
น้าอ๊อดตื่นขึ้นด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า ร่างกายยังเจ็บปวด โดยเฉพาะบริเวณสะโพก รูตูดและรูควยที่บวมช้ำจนขยับตัวลำบาก
เขาพยายามลุกนั่ง แต่ต้องกัดฟันแน่น ครางแผ่วในลำคอ
“อ๊ะ… เจ็บ…” ภาณุที่เพิ่งเดินเข้ามาเห็นทันที รีบวางถาดอาหารลงแล้วเข้ามาประคอง
“พี่อ๊อด… อย่าฝืนครับ ผมช่วย”
ภาณุช่วยพยุงหลังให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มืออีกข้างลูบหลังเบาๆ อย่างอ่อนโยน
น้าอ๊อดหายใจหอบถี่ ความอายยังคงผุดขึ้นบนใบหน้าเข้ม
“ขอบคุณ… มึงไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้”
ภาณุยิ้มบาง ๆ “ผมอยากทำครับ… พี่พักผ่อนก่อน เดี๋ยวผมป้อนข้าวต้มให้”
ขณะที่ภาณุกำลังป้อนข้าวต้มทีละคำ น้าอ๊อดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาห่างไกล
ภายในใจน้าอ๊อด:
“บีคงกำลังเตรียมตัวรับมือน้าสาวอยู่… ส่วนกูกลับต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่เหมือนคนผิด…
ถ้าน้าสาวรู้ว่าฉันถูกคนอื่นใช้ร่างกายแบบนั้น… เธอจะมองฉันยังไง… ฉันทำลายทุกอย่างแล้วหรือเปล่า…”
เวลา 09:30 น. บีมาถึงคอนโด ภาณุลงไปรับ
ภาณุเปิดประตูให้ บีเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและเหนื่อยล้า
“น้า… ผมมาแล้วครับ” บีรีบเดินตรงไปที่ห้องนอน เห็นน้าอ๊อดนอนพิงหัวเตียงก็น้ำตาคลอทันที
บีรีบก้มลงกอดน้าอ๊อดแน่น ซุกหน้าที่ไหล่กว้างที่ยังมีรอยแดงจาง ๆ
“น้า… เป็นยังไงบ้างครับ… เมื่อนี้นอนหลับไหม… เจ็บมากไหม”
น้าอ๊อดกอดบีตอบ มือลูบหลังหลานชายเบาๆ เสียงแหบพร่า
“น้าไหว… แค่ยังเจ็บตัว… มึงล่ะ… เมื่อคืนอยู่บ้าน เรียบร้อยดีไหม?”
บีพยักหน้า แต่สายตาเต็มไปด้วยความกังวล
“ผมโกหกน้าสาวว่า น้าไปราชการด่วนที่ค่ายชั้นนอก 3-4 วัน… น้าสาวเชื่อ แต่ยังเป็นห่วงมาก…
น้าสาวโทรหาน้าหลายรอบแต่ไม่รับสายครับ”
ทั้งคู่นั่งกอดกันอยู่นาน บีระวังไม่กดทับร่างกายที่น้าอ๊อดเจ็บ
ภายในใจของบี:
“น้าอ๊อดดูอ่อนแอขนาดนี้… ผมอยากอยู่เฝ้าน้าตลอด 24 ชั่วโมง… แต่ผมต้องกลับไปบ้านเพื่อรับหน้าน้าสาว…
ถ้าผมไม่อยู่ เธอจะสงสัยแน่… ผมแบกความลับนี้ไม่ไหวแล้ว… แต่เพื่อน้า ผมทำได้ทุกอย่าง”
น้าอ๊อดลูบหัวบี เสียงสั่นเล็กน้อย
“บี… วันนี้มึงต้องกลับไปรอรับน้าน้าสาว… น้าไม่อยากให้มึงลำบากใจ”
บีพยักหน้า น้ำตาไหล
“ครับ… ผมจะทำตัวปกติ เย็นนี้จะกลับบ้านก่อนที่น้าสาวถึง…
แต่ผมจะโทรมาหาน้าตลอด… ถ้าน้าเจ็บหนักขึ้น ผมจะหาทางมาให้ได้เลย”
ภาณุยืนมองจากมุมห้องด้วยสีหน้าที่เข้าใจ
“บี… พี่อ๊อดอยู่กับผมได้ครับ ผมจะดูแลให้ดีที่สุด”
บีหันไปมองภาณุ สายตาเต็มไปด้วยความขอบคุณและเป็นกังวล
“ขอบคุณครับ… ช่วยดูแลน้าด้วยนะครับ”
ช่วงบ่าย
ก่อนที่บีจะกลับ บีช่วยเช็ดตัวและทาครีมให้ น้าอ๊อดอีกครั้ง
บีนั่งกุมมือน้าอ๊อดไว้แน่น กระซิบข้างหู
“น้า… ทนไว้ก่อนนะครับ… เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน… ผมรักน้ามาก… ไม่ว่ายังไงก็ตาม”
น้าอ๊อดกอดบีแน่น น้ำตาคลอ
“น้าก็รักมึง… มากที่สุด… กลับไประวังตัวด้วย… อย่าให้ น้าสาวสงสัยเด็ดขาด”
บีเดินออกจากคอนโดด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง
น้าอ๊อดนอนมองเพดาน ความกดดัน ความอาย ความผูกพันกับบี
และความกลัวที่ทุกอย่างจะพังทลาย ยังคงวนเวียนอยู่ในใจไม่หาย
ภาณุนั่งข้างเตียง ลูบแขนน้าอ๊อดเบา ๆ
“พี่พักผ่อนเถอะครับ… ผมอยู่ตรงนี้”
ช่วงเย็น เวลา 18:30 น.
ภาณุเดินเข้ามาในห้องนอนพร้อมถาดอาหารเย็นเบาๆ และยาชุดใหม่
น้าอ๊อดนอนพิงหัวเตียง ใบหน้าดูขึ้น ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเมื่อวาน ร่างกายยังเจ็บอยู่ แต่ไม่รุนแรงเท่าเมื่อคืน
“พี่อ๊อด… กินข้าวก่อนครับ ผมทำต้มยำกุ้งน้ำใส ไม่เผ็ดมาก” ภาณุยิ้มบางๆ วางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง
น้าอ๊อดมองภาณุด้วยสายตาที่ซับซ้อน ปนความอายเล็กน้อย
“มึง… ทำไมถึงเอาใจขนาดนี้”
ภาณุนั่งลงข้างเตียง ยกช้อนขึ้นมาป้อน
“เพราะอยากให้พี่หายเร็วๆ ครับ… แล้วก็… ชอบดูแลพี่”
น้าอ๊อดอ้าปากรับข้าวที่ภาณุป้อน ระหว่างเคี้ยวก็แอบมองภาณุที่กำลังยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าของภาณุดูอบอุ่นและตั้งใจจริง
หลังกินข้าว กินยาเสร็จ ภาณุช่วยยกน้ำให้ดื่ม แล้วพูดเบา ๆ
“เดี๋ยวผมจะเข้ามาช่วยเช็ดตัวและทาครีมให้ใหม่นะครับ อาการพี่ดีขึ้นแล้ว แต่ยังต้องระวัง”
พี่พักผ่อนก่อนนะครับ
เวลา 19:40 น.
ภาณุช่วยน้าอ๊อดถอดเสื้อยืดตัวหลวมๆ ออกอย่างระมัดระวัง เปิดเผยแผงอกแน่นที่ยังมีรอยแดงและรอยฟันจางๆ อยู่
ภาณุชุบผ้าด้วยน้ำอุ่น เช็ดตัวให้อย่างเบามือ เริ่มจากคอ ไหล่ แล้วลงมาที่หน้าอก
นิ้วของภาณุลูบไล้เบาๆ รอบหัวนมที่ยังบวมแดงเล็กน้อย
“ยังเจ็บอยู่ไหมครับ?” ภาณุถามเสียงนุ่ม มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย
น้าอ๊อดกัดริมฝีปากแน่น หน้าแดงก่ำ
“…ยังเจ็บ… แต่ไม่เหมือนเมื่อวานแล้ว” เขาหันหน้าหนี ความอายพุ่งขึ้นมาเต็มแรง
ภาณุยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “พี่หน้าแดงแล้วนะครับ… น่ารักดี”
น้าอ๊อดหันขวับมามอง “มึง… แซวกูอีกแล้ว”
“แซวเล่นๆ ครับ” ภาณุหัวเราะเบาๆ มือยังเช็ดตัวต่อไปอย่างอ่อนโยน
เมื่อลงมาถึงบริเวณท้องและสะโพก ภาณุค่อยๆ ดึงกางเกงในของน้าอ๊อดลงเล็กน้อยเพื่อทาครีม
ตอนนั้นเอง… ควยน้าอ๊อดที่เพิ่งพักผ่อนมาทั้งวัน เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง
ลำควย7 นิ้วค่อยๆ พองตัวขึ้นช้าๆ หัวบานสีคล้ำเริ่มแข็งขึ้นเป็นกึ่งแข็งกึ่งอ่อน
น้าอ๊อดสังเกตเห็นทันที หน้าแดงจัด รีบเอามือปิด “ไอ้บ้า… อย่ามอง”
ภาณุยิ้มกว้าง มือยังทาครีมรอบๆ สะโพกและโคนขา แต่สายตาเหลือบไปมองควยที่กำลังแข็งขึ้น
“พี่… เริ่มหายแล้วสินะครับ” ภาณุแซวเบา ๆ เสียงนุ่ม “เห็นแล้วผมก็… โล่งใจ”
น้าอ๊อดครางแผ่วในลำคอ ความเสียวเบา ๆ เริ่มซ่านขึ้นมาตามแนวลำควยที่กำลังแข็งตัว
“มึง… อย่าแซว… มัน… มันแข็งขึ้นเอง”
ภาณุหัวเราะคิกคัก มือทาครีมต่ออย่างระมัดระวัง แต่ปลายนิ้วแอบลูบไล้เบาๆ ตามโคนควยโดยไม่ได้ตั้งใจ...หรือตั้งใจ?
“ไม่เป็นไรครับ… เป็นสัญญาณที่ดี แสดงว่าร่างกายพี่เริ่มฟื้นตัวแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอมยิ้ม
น้าอ๊อดหันหน้าหนี แต่ปากก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
“ไอ้หมอนี่… พูดเหมือนหมอจริง ๆ”
ภาณุยิ้มกว้างขึ้น “หมอเฉพาะทางสำหรับพี่อ๊อดครับ”
เขาช่วยดึงกางเกงในขึ้นให้ใหม่ แล้วช่วยน้าอ๊อดนอนลงช้า ๆ
ก่อนจะลุกไปเก็บของ ภาณุหันกลับมาพูดเบา ๆ
“คืนนี้… ถ้าพี่อยากให้ผมช่วยผ่อนคลายความเสียวเบาๆ … บอกได้นะครับ ผมยินดี”
น้าอ๊อดหน้าแดงจัด แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธทันที เพียงแค่หันหน้าหนีและพึมพำ
“…ค่อยว่ากัน… วันนี้ยังเจ็บอยู่” ภาณุยิ้มอย่างเข้าใจ ก้มลงจูบหน้าอกน้าอ๊อดเบาๆ
“พักผ่อนเถอะครับ… ผมอยู่ตรงนี้ทั้งคืน”
น้าอ๊อดหลับตา ความกดดันเรื่องน้าสาวยังคงอยู่
แต่ในค่ำคืนนี้… มีความอบอุ่นและความเสียวเบาๆ ที่ทำให้เขายิ้มในใจเล็กน้อย
เวลา 22:30 น. ห้องนอนเปิดไปสลัวด้วยแสงไฟสีเหลืองอ่อน
น้าอ๊อดลืมตาตื่นขึ้นเปลือยเปล่าครึ่งบน ผ้าห่มเลื่อนลงมาถึงต้นขา
หลังจากถูกดูแลมาทั้งวัน ร่างกายที่กักเก็บความเครียด และความเสียวสะสมมานานหลายวัน
เริ่มตอบสนองแรงขึ้น ควย 7 นิ้วแข็งโด่เป็นลำตรง หัวบานสีคล้ำแดงก่ำ
เส้นเลือดปูดโปน แรงกดดันจากภายในทำให้เขาเริ่มนอนไม่เป็นสุขหายใจหอบถี่
ภาณุเดินเข้าห้องมาดูน้าอ๊อด ยืนดูอยู่ข้างประตู มองเห็นชัดเจน เขายิ้มบางๆ
และเดินมานั้งข้างเตียงด้วยสายตาที่อ่อนโยนและปรารถนา
“พี่อ๊อด… ยังเจ็บตัวอยู่ แต่… มันแข็งขนาดนี้… อยากให้ผมช่วยระบายให้ไหมครับ?”
ภาณุพูดเสียงนุ่ม มือลูบต้นขาน้าอ๊อดเบาๆ
น้าอ๊อดกัดริมฝีปากแน่น หน้าแดงก่ำด้วยความอายและความขัดแย้ง
“…มึง… อย่าแซว… มัน… แข็งเกิดขึ้นเอง… หลายวันแล้วที่ไม่ได้… อ๊ะ…”
น้าอ๊อดครางแผ่วเมื่อภาณุใช้ปลายนิ้วลูบไล้ตามโคนควยเบา ๆ
ภาณุยิ้ม “ผมจะทำเบาๆ นะครับ… ไม่ให้เจ็บ… พี่แค่ผ่อนคลาย”
เขาค่อยๆ ก้มลง ใช้ลิ้นเลียไล้จากโคนควยขึ้นไปช้าๆ อย่างอ่อนโยน วนรอบหัวควยที่บวมแดง น้ำลายอุ่นๆ หล่อลื่นให้
“อ๊า… อืมม์…” น้าอ๊อดครางต่ำในลำคอ ร่างกายสะดุ้งเบาๆ ความเสียวซ่านพุ่งขึ้นมาจากปลายควย กระจายไปทั่วสะโพก
“เสียว… มึง… อ๊ะ… เบา ๆ …” ภาณุไม่รีบร้อน เขาใช้ปากอมหัวควยเข้าไปช้าๆ ดูดนุ่มๆ ลิ้นวนวนรอบหัวบานอย่างเบาๆ
มือข้างหนึ่งลูบไล้ไข่สองใบ อีกมือลูบหน้าท้องแน่นของน้าอ๊อด
น้าอ๊อดยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง แต่เสียงครางยังรั่วไหลออกมา
“อ๊าก… อืมม์… ดี… เสียวดี… อ๊ะ… มึง… ช่างเก่ง…”
ความเสียวที่สะสมมานานหลายวันถูกปลดปล่อยออกมาอย่างช้าๆ
น้าอ๊อดรู้สึกอบอุ่นปนเสียวซ่านไปทั้งตัว กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งเป็นระลอก
รูตูดที่ยังบวมแอบหดเกร็งตามจังหวะ
ภาณุเพิ่มความเร็วขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงอ่อนโยน ดูดลึกขึ้น ครอบคลุมเกือบครึ่งลำควย
ปากอุ่นและชุ่มชื้นบีบรัดอย่างนุ่มนวล
“อ๊ากก… อืมม์ม์… จะ… จะแตกแล้ว… ภาณุ… อ๊ะ… เสียวมาก…”
น้าอ๊อดกัดฟันแน่น สะโพกยกขึ้นเบาๆ โดยไม่รู้ตัว ความเสียวพุ่งทะยานขึ้นถึงจุดสุดยอด
ภาณุรู้ทัน เขาเร่งจังหวะปากและมือชักเบาๆ สลับกัน
“แตกเลยครับพี่… ปล่อยออกมา…”
“อ๊าาาาา!!! …อืมม์ม์ม์!!!”
น้าอ๊อดร้องครางเสียงดังลั่นในลำคอ ร่างกายเกร็งกระตุกแรง
น้ำเงี่ยนข้น ๆ พุ่งทะลักออกมาเป็นสายยาวๆ ใส่ปากภาณุหลายนัด
ภาณุกลืนได้บางส่วน และล้นไหลตามลำควยที่ยังกระตุกไม่หยุด
น้าอ๊อดนอนหายใจหอบถี่ ร่างกายยังคงกระตุกเป็นระลอกเล็กน้อยหลังจากจุดสุดยอดที่กักเก็บมาหลายวัน
ควย 7 นิ้วที่เพิ่งพุ่งน้ำเงี่ยนข้น ๆ ยังคงแข็งครึ่งๆ กลางๆ หัวบานแดงก่ำสั่นเทิ้ม
น้ำที่เหลือไหลย้อยตามลำลงมาที่หน้าท้องแน่น ภาณุก้มลงเช็ดทำความสะอาดให้อย่างอ่อนโยน
ใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดลำควยและไข่สองใบเบาๆ
“พี่อ๊อด… ผ่อนคลายลงไหมครับ?” ภาณุถามเสียงนุ่ม มุมปากยังยกยิ้มเล็กน้อย
น้าอ๊อดยกแขนขึ้นปิดตา ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอายที่พุ่งทะยาน
“…อืม… โล่ง… โล่งมาก” เขาพูดเสียงแหบพร่า “หลายวันแล้วที่กักเก็บ… มึงทำให้มัน… ออกมาหมดเลย”
ภาณุหัวเราะเบาๆ แล้วก้มลงจูบเบาๆ ที่หน้าท้องของน้าอ๊อด ไล่ขึ้นไปที่อกก่อนจะนอนลงข้างๆ
โอบกอดเขาไว้หลวมๆ โดยระวังไม่กดทับรอยช้ำ
“พี่แข็งแรงมากครับ… แม้จะเพิ่งเจ็บหนักขนาดนั้น แต่ยังตอบสนองได้ดีเลย”
ภาณุแซวเบาๆ มือลูบไล้แผงอกกว้างของน้าอ๊อดอย่างทะนุถนอม
น้าอ๊อดครางแผ่วในลำคอเมื่อนิ้วภาณุลูบผ่านหัวนม
“อ๊ะ… อย่า… ยังเสียวอยู่… มึงนี่… ช่างแกล้ง”
ทั้งคู่นอนกอดกันเงียบ ๆ อยู่พักใหญ่
น้าอ๊อดหันมามองภาณุ สายตาซับซ้อน
“ภาณุ… ทำไมมึงถึง… ดีกับกูขนาดนี้”
ภาณุยิ้ม มือลูบไหล่น้าอ๊อดเบา ๆ
“ผมบอกแล้วไงครับ… ผมชอบพี่จริงๆ ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่คือตัวตนของพี่…
ทหารแมน ๆ หน้าคมเข้ม ที่ผมหลงมานาน… และตอนนี้… ผมยิ่งอยากดูแลพี่มากขึ้น”
น้าอ๊อดถอนหายใจยาว ความอาย ความอบอุ่น และความรู้สึกผิดปะปนกัน
“กู… เป็นผู้ชาย… มีภรรยา… แต่กลับให้มึง… ทำแบบนี้… แล้วยังเสียวจนแตกใส่ปากมึง…”
ภาณุหัวเราะคิกคัก กอดแน่นขึ้น
“พี่ไม่ต้องคิดมาก… คืนนี้พี่แค่ต้องการการระบาย… และผมยินดีให้… พักผ่อนเถอะครับ”
น้าอ๊อดหลับตา ปล่อยตัวเองเอนพิงอกภาณุ ความอบอุ่นจากร่างกายอีกฝ่ายทำให้เขาผ่อนคลายลงจริง ๆ
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ชื่อบุคคลเป็นชื่อสมมุติ ผิดพลาดประการใดขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ
มารอตลอดนะ รีบมาลงให้แล้วนะครับ เนื้อเรื่องอาจจะยาวแบบไม่มีอะไรมากมาย
แค่พิมพ์ไปอมยิ้มไปแบบไม่อยากให้จบ 555
ใครอ่านแล้วรู้สึกอย่างไงช่วยบอกหน่อยนะครับ ขอบคุณครับ เยี่ยมครับ ติดเสวแล้ว ชอบคับ รู้สึก เสียว เบา. และ.....ค้าง
เหมือนพึ่งเริ่มต้นและเสร็จเลย คาดเดาเรื่องต่อไม่ออกเลยคับ ว่าจะไปในมุมไหน ง่ายที่สุดคือต้องตามต่อ รอติดตามนะครับ สนุกมากครับ หนักใจละชิคับบีก็แสนดี ภาณุก็เริ่มทำให้รู้สึกดีเป็นไรที่ลุ้นมากๆคับตามตอนต่อไปบทสรุปลงเอยเช่นไรขอบคุนคับ ขอบคุณครับ แนวสาวเสียบมีน้อยมาก ขอติดตามต่อครับ ขอบคุณครับ สนุกมากเลยครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ทรงนี้น้าอ๊อดเป้นรับร่านชัวร์ แต่ใดๆๆๆ นึกว่า จะลงเอยกับ บี แต่ดูเคมีแล้ว ภาณุกับอ๊อดมาดีกว่า ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ