น้าเขยทหารอากาศเสียพนันบอลกับสาวเสียบ ตอนที่13
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-6-10 22:51บีตาโตด้วยความตกใจเมื่อเห็นธันวา อาจารย์พิเศษที่สอนเขาอยู่ที่มหาวิทยาลัย
“อาจารย์ธันวา… !? อาจารย์… มาส่งน้าผมได้ยังไงครับ… !?”
.......................................
น้าอ๊อดเดินโซเซ ใบหน้าซีดเผือด ตัวยังสั่นเทิ้มเล็กน้อย ท่าทางอ่อนแรงจนเห็นได้ชัด
บีตาโตด้วยความตกใจสุดขีด
“น้า… น้าอ๊อด!!!” บีร้องเสียงสั่น รีบวิ่งออกไปรับ
บีมองธันวาและภาณุที่กำลังพยุงน้าอ๊อดอยู่ แล้วยิ่งตกใจหนักกว่าเดิม
“อาจารย์ธันวา…?!”
“อาจารย์ธันวา… ทำไมอาจารย์มาส่งน้าผม? แล้ว… แล้วน้าผมเป็นอะไรครับ?!”
บีถามเสียงสั่น น้ำตาคลอ วิ่งเข้าไปช่วยพยุงน้าอ๊อดข้างภาณุ
น้าอ๊อดมองบีด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าและอ่อนแรง พยายามยิ้มฝืนๆ แต่ไม่สำเร็จ
“บี… ไม่เป็นไร…” เสียงเขาห้าวแหบมาก
ธันวามองบีด้วยสีหน้าที่สงบ แต่แฝงความประหลาดใจเล็กน้อย
“บี… เป็นหลานของพี่อ๊อดเหรอ?” ธันวาถามเสียงนุ่ม
บีพยักหน้าแรง “ครับ… อาจารย์ น้าผมเป็นอะไร? ทำไมถึงสภาพแบบนี้? หน้าซีดขนาดนี้… ตัวยังสั่นอีก”
ธันวาและบีช่วยกันพยุงน้าอ๊อดเดินเข้าไปในบ้านช้าๆ
ภานุเดินตามหลัง เข้าบ้านด้วยสีหน้าที่ดูเป็นห่วง
เมื่อพยุงน้าอ๊อดนอนลงบนโซฟาในห้องรับแขก บีรีบวิ่งไปหยิบน้ำเปล่าและผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดหน้าให้
บีหันไปมองธันวาและภานุด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและกังวล
“อาจารย์ธันวา… แล้วคนนี้คือ…?” บีมองภานุ
ธันวาถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เรื่องมันซับซ้อนไปหน่อย… พี่อ๊อดติดปัญหากับคนบางคน แล้วคืนนี้พวกเราบังเอิญไปเจอ… เลยช่วยพี่อ๊อดออกมา”
บีมองน้าอ๊อดที่นอนหอบหายใจรวยริน แล้วน้ำตาเริ่มไหล
“น้าอ๊อดครับ… โดนอะไรอีกแล้วเหรอครับ? ทำไมถึง… ถึงสภาพแบบนี้…”
น้าอ๊อดยกมือขึ้นจับแขนบีเบาๆ แต่ยังไม่มีแรงพูดมาก
ภานุมองธันวา แล้วพูดขึ้น
“คืนนี้พี่อ๊อดโดนรังแกหนักหน่อย… แต่พวกผมช่วยออกมาได้ทัน”
บีตัวสั่น น้ำตาไหลพราก
“อาจารย์ครับ… ขอร้อง… บอกผมหน่อยครับ เกิดอะไรขึ้นกับน้าผม”
ธันวานั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ มองบีด้วยสายตาที่ซับซ้อน
“พรุ่งนี้ค่อยคุยกันก็ได้… คืนนี้ให้พี่อ๊อดพักก่อน บีช่วยดูแลพี่อ๊อดได้ไหม?”
บีพยักหน้าแรง “ได้ครับ… ผมดูแลเอง”
ธันวาและภานุลุกขึ้นยืน
ก่อนจะเดินออกจากบ้าน ธันวาหันกลับมาพูดกับบีอีกครั้ง
“บี… พรุ่งนี้ผมจะโทรหา… เราต้องคุยกันเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง”
บีพยักหน้า น้ำตายังไหลไม่หยุด
เมื่อรถของธันวาและภานุขับออกไป บีรีบวิ่งกลับไปที่โซฟา กอดน้าอ๊อดไว้แน่น
“น้าอ๊อดครับ… ผมกลัวมาก… อย่าทิ้งผมคนเดียวแบบนี้เลยครับ…”
น้าอ๊อดยกมือขึ้นลูบหัวบีแผ่วเบา แล้วกระซิบเสียงแหบ
“…บี… อยู่กับน้า… คืนนี้…”
ทั้งคู่นั่งกอดกันเงียบๆ ในห้องรับแขกที่มืดสลัว บีน้ำตาไหลพราก ขณะที่น้าอ๊อดยังหายใจหอบรวยรินด้วยความอ่อนแรง
บีเตรียมยาแก้ปวด แก้อักเสบ แก้ไข้ และน้ำดื่มให้น้าอ๊อด “น้า…กินยาก่อนนะครับ…”
และบีช่วยพยุงน้าอ๊อดไปในห้องนอนของตัวเอง เพราะไม่อยากให้เดินขึ้นบันไดชั้นสองไกล
“น้าอ๊อดครับ… เดินช้า ๆ นะครับ ผมพยุงเอง” บีพูดเสียงสั่น น้ำตายังคลออยู่
น้าอ๊อดเดินโซเซ ตัวอ่อนแรง ต้องพิงบีแทบทุกย่างก้าว
“นอนห้องผมคืนนี้ครับ… ผมจะดูแลน้าเอง”
บีช่วยพยุงน้าอ๊อดนอนลงบนเตียงเดี่ยวขนาด 3.5 ฟุตของเขา แล้วปิดไฟห้องเหลือไว้แค่โคมไฟหัวเตียงสลัว ๆ
น้าอ๊อดนอนหอบหายใจรวยริน ตัวยังสั่นเทิ้มเล็กน้อย
บีค่อยๆ ช่วยถอดเสื้อผ้าน้าอ๊อดออกทีละชิ้นอย่างเบามือ
เสื้อ… กางเกง…จนสุดท้ายน้าอ๊อดเหลือแต่ความเปลือยเปล่า
บีน้ำตาไหลเงียบ ๆ ทันทีที่เห็นสภาพร่างกายของน้า
รอยแดง รอยฟันที่หน้าอก และหัวนม
รอยช้ำที่เอวและสะโพก
ควยที่ยังบวมแดงก่ำ
และโดยเฉพาะรูควยที่ยังเปิดอ้าเล็กน้อย ยังมีร่องรอยแดงช้ำจากการถูกสวน
บีกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลพรากเงียบๆ ไม่ให้เสียงดัง
“น้าอ๊อดครับ…” เสียงบีสั่นเครือ “พวกมันทำอะไรกับน้าครับ…”
เขาเช็ดน้ำตาแล้วรีบไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นและอ่างน้ำมาวางข้างเตียง
บีค่อย ๆ เช็ดทำความสะอาดร่างกายน้าอ๊อดอย่างทะนุถนอมที่สุด
เริ่มจากใบหน้า คอ หน้าอกที่เต็มไปด้วยรอยแดง จากนั้นลงมาที่หน้าท้อง ต้นขา และสุดท้ายคือบริเวณที่บอบบางที่สุด
บีเช็ดควยที่บวมแดงก่ำอย่างเบามือมากๆ
“อ๊ะ…” น้าอ๊อดครางแผ่วด้วยความเสียวและเจ็บปวด
“ขอโทษครับ… เบาๆ แล้วนะครับ” บีพูดเสียงสั่น น้ำตาไหลไม่หยุด
เขายังเช็ดรอบรูควยที่ยังอ้าและแดงช้ำอย่างระมัดระวังสุด ๆ
“น้าอ๊อดครับ… ทรมานมากเลยใช่ไหมครับ…” บีกระซิบ น้ำตาหยดลงบนหน้าท้องน้า
หลังจากเช็ดตัวเสร็จ บีช่วยห่มผ้าบางให้ แล้วนั่งลงข้างเตียง ก้มตัวลงฟุบที่อกน้าอ๊อด กอดเขาแน่น
มือของบีจับมือน้าอ๊อดไว้แน่นตลอดเวลา
“ผมจะนั่งเฝ้าน้าตลอดคืนนี้ครับ… นอนหลับพักผ่อนเถอะครับ”
น้าอ๊อดหันหน้ามามองบีด้วยสายตาที่อ่อนแรงแต่อบอุ่น มือสั่น ๆ บีบมือน้าตอบเบา ๆ
“…ขอบใจมึง… บี”
ทั้งคู่นอนกอดกันเงียบๆ ในห้องที่สลัว
บีไม่ยอมหลับสนิท นั่งฟุบอยู่ที่อกน้าอ๊อด จับมือน้าไว้แน่นตลอดทั้งคืน
บางครั้งเขาก็เช็ดเหงื่อและน้ำตาให้ น้าอ๊อดบางครั้งครางแผ่วด้วยความเจ็บปวด แต่บีก็ลูบไหล่และกอดให้อบอุ่น
เวลาคืนนี้ผ่านไปช้าๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่าน
บียังนั่งฟุบหลับที่อกน้าอ๊อด มือยังจับมือน้าไว้แน่น
น้าอ๊อดลืมตาขึ้นช้า ๆ รู้สึกตัวว่ามีน้ำหนักอุ่น ๆ กอดแน่นอยู่ที่อก
เขาก้มลงมองแล้วเห็นบีกำลังฟุบหลับอยู่ที่หน้าอกตัวเอง
มือยังจับมือไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แม้ในยามหลับ
น้าอ๊อดมองใบหน้าของบีที่นอนตาแดงและบวมเล็กน้อยเพราะร้องไห้ทั้งคืน
แล้วถอนหายใจยาวด้วยความซับซ้อน ความอบอุ่น ปะปนด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา
เขายกมือขึ้นลูบหัวบีเบาๆ อย่างทะนุถนอม
บีสะดุ้งตื่น มองขึ้นไปเห็นน้าอ๊อดตื่นแล้วก็ยิ้มด้วยน้ำตาคลอ
น้าอ๊อดพยายามยิ้มฝืน เสียงยังแหบพร่า
“น้าอ๊อดครับ… ตื่นแล้วเหรอครับ? เป็นยังไงบ้างครับ?”
น้าอ๊อดพูดเสียงแหบพร่า
“…ดีขึ้นเยอะแล้ว… มึงนั่งเฝ้ากูทั้งคืนเลยเหรอ?”
บีพยักหน้า น้ำตาไหลพรากอีกครั้ง
“ครับ… ผมกลัวน้าจะเจ็บ… กลัวน้าจะหลับแล้วไม่ตื่น… ผมเลยนั่งเฝ้าตลอดเลยครับ”
น้าอ๊อดรู้สึกอบอุ่นในอก เขาดึงบีเข้ามากอดแน่นขึ้น แม้ร่างกายยังเจ็บปวดตามจุดต่าง ๆ
“ขอบใจมึงมาก… บี… มึงเหนื่อยมากแล้วใช่ไหม?”
บีซุกหน้าที่อกน้าอ๊อด น้ำตาไหล
“ไม่เหนื่อยครับ… ตราบใดที่น้าอ๊อดปลอดภัย ผมยอมทำทุกอย่าง”
ทั้งคู่นอนกอดกันอยู่อีกพักใหญ่ในความเงียบ
น้าอ๊อดลูบหลังบีเบา ๆ เป็นระยะ ขณะที่บีจับมือน้าไว้แน่น
“เมื่อคืน… ผมเห็นร่างกายน้าแล้ว… เจ็บมากเลยใช่ไหมครับ?” บีถามเสียงสั่น
น้าอ๊อดเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ
“…เจ็บมาก… แต่ที่เจ็บกว่านั้นคือ… มึงต้องมาเห็นสภาพแบบนี้”
บีเงยหน้ามามองน้าอ๊อด น้ำตาไหลไม่หยุด
“ไม่เป็นไรครับ… ตอนนี้ผมอยู่กับน้าแล้ว… ผมจะดูแลน้าอ๊อดเอง”
บีค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วช่วยยกตัวน้าอ๊อดให้เอนหลังพิงหมอน
“เดี๋ยวผมไปทำข้าวต้มให้กินนะครับ จะได้กินยาแล้วนอนพักผ่อนต่อนะครับ”
น้าอ๊อดจับมือบีไว้
“…อยู่กับน้าอีกสักพัก… ยังไม่อยากให้มึงไปไหน”
บียิ้มน้ำตาคลอ แล้วก้มลงกอดน้าอ๊อดอีกครั้ง
ทั้งคู่นอนกอดกันท่ามกลางแสงแดดยามเช้า ที่ส่องเข้ามาในห้องอบอุ่น
น้าอ๊อดกระซิบแผ่วเบา
“…มีมึงอยู่ตรงนี้… น้าก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว”
บีซุกหน้าที่คอน้าอ๊อด น้ำตาไหลเงียบ ๆ
“ผมจะอยู่กับน้าอ๊อดตลอดไปครับ… ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น”
เวลา 09:30 น.
บีกำลังช่วยน้าอ๊อดเอนตัวพิงหมอนอิงหลังเตียง แล้วยกข้าวต้ม ยา และแก้วน้ำอุ่นให้ดื่ม
น้าอ๊อดยังดูอ่อนแรง ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย แต่สายตาเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นบ้างหลังจากกินยาแก้ปวดและแก้อักเสบ
บีนั่งข้างเตียง จับมือน้าอ๊อดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“น้าอ๊อดครับ… วันนี้พักผ่อนทั้งวันเลยนะครับ ผมจะขอลาเรียนเพื่อดูแลน้า” บีพูดเสียงนุ่ม
น้าอ๊อดกำลังจะตอบ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากโต๊ะข้างเตียง เป็นเบอร์ของ ธันวา
น้าอ๊อดมองหน้าจอครู่หนึ่ง ก่อนกดรับสาย
“ฮัลโหล…” เสียงน้าอ๊อดยังแหบพร่า
ธันวา พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่สุภาพ
“พี่อ๊อดครับ… ตื่นแล้วเหรอครับ? เป็นยังไงบ้างครับเมื่อคืน?”
น้าอ๊อดถอนหายใจยาว “ยังเจ็บอยู่… แต่ดีขึ้นกว่าเมื่อคืนเยอะแล้ว… ขอบคุณที่ช่วยส่งกลับบ้าน”
ธันวาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ
“ผมและภานุคุยกันแล้วครับ… เราจริงจังเรื่องที่จะช่วยพี่เคลียร์หนี้กับมิ้นท์ให้ทั้งหมด”
น้าอ๊อดหลับตาแน่น มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย
“…เท่าไหร่ครับ?”
“ต้นเงินหกแสนบวกดอกเบี้ยที่สะสม ตอนนี้ประมาณแปดแสน เราจะช่วยโอนให้ทั้งหมดภายในสองวันนี้”
บีที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ตาโตด้วยความตกใจ เขาจับมือน้าอ๊อดแน่นขึ้น
ธันวาพูดต่อด้วยน้ำเสียงชัดเจน
“แต่เราต้องมีข้อตกลงกันให้ชัดเจนเหมือนที่คุยกันเมื่อคืนครับ
เดือนละสองครั้ง… ไม่เกินสามครั้ง เราจะนัดกันแบบส่วนตัว ไม่มีมิ้นท์ และไม่มีคลิป
เราจะเคารพพี่อ๊อด และจะไม่บังคับอะไรที่พี่ไม่สบายใจ”
น้าอ๊อดนั่งนิ่งอยู่นาน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอายและความขมขื่น
“…ฉันไม่มีทางเลือกใช่ไหม?”
ธันวาพูดเสียงนุ่มลง
“พี่อ๊อดยังมีทางเลือกครับ… แต่ทางเลือกนั้นคือปล่อยให้มิ้นท์ตามรังควานต่อไป
ซึ่งผมว่าไม่น่าจะดีทั้งตัวพี่และหลานของพี่”
น้าอ๊อดหันไปมองบีที่นั่งน้ำตาคลออยู่ข้างๆ แล้วถอนหายใจยาว
“…ได้… ฉันยอมตามเงื่อนไข แต่ขออย่างเดียว… อย่าให้ใครรู้เป็นอันขาด โดยเฉพาะภรรยาและคนที่ทำงาน”
“เข้าใจครับ” ธันวาตอบ “เราจะเคารพเรื่องนี้เป็นอันดับแรก”
ธันวาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ
“พรุ่งนี้ผมจะโอนเงินให้มิ้นท์ก่อน แล้วค่อยส่งหลักฐานการโอนและการลบคลิปให้พี่อ๊อด
ส่วนการนัดครั้งแรก… เราค่อยคุยกันใหม่เมื่อพี่อ๊อดหายดีกว่านี้”
น้าอ๊อดตอบเสียงต่ำ “…ครับ”
“พักผ่อนเยอะ ๆ นะครับพี่อ๊อด แล้วบอกบีด้วยว่าผมฝากความคิดถึงด้วย”
สายโทรจบลง
น้าอ๊อดวางโทรศัพท์ลง แล้วเอนตัวพิงหมอน มองเพดานด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
บีนั่งเงียบอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนจะพูดเสียงสั่น
“น้าอ๊อดครับ… น้าจะต้อง… ไปกับอาจารย์ธันวาและพี่ภานุจริงๆ เหรอครับ?”
น้าอ๊อดหลับตาแน่น น้ำตาไหลซึมออกจากหางตา
“…น้าไม่มีทางเลือกแล้วบี… ถ้าไม่ทำแบบนี้ เรื่องมันจะไม่จบ”
บีก้มลงกอดอกน้าอ๊อดแน่น น้ำตาไหลพราก
“ผม… ผมจะอยู่ข้างน้าครับ… ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่ทิ้งน้า”
น้าอ๊อดโอบกอดบีตอบ มือลูบหลังบีเบา ๆ
ทั้งคู่นั่งกอดกันเงียบๆ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า
แต่ในใจของทั้งสองเต็มไปด้วยความหนักอึ้งและความไม่แน่นอนของอนาคต
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ชื่อบุคคลเป็นชื่อสมมุติ ผิดพลาดประการใดขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ
มาต่อให้แล้วนะครับ ไม่ได้มีฉากเสียวอะไร อยากให้อ่านแล้วอมยิ้มบ้างนะครับ พอรับบทโดนกระแทกแชบไปถึงทรวง บทจะหอมหวลก็ทำเอาแทบคลั่ง ปานนั้นลุ้นต่อคับขอบคุนคับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ รักแล้วรักเลย สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ชอบมาก ขอบคุณนะ ขอบคุณครับ อ่านไม่ได้ศัพท์. บีจะไปกับน้าด้วยเหรอ อ่านแล้วอบอุ่นจังคับ ดีมาก ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ ติดตามครับ สนุกมากเลยครับ สนุกมากเลยครับ Phol_th ตอบกลับเมื่อ 2026-6-10 17:59
อ่านไม่ได้ศัพท์. บีจะไปกับน้าด้วยเหรอ
รักครั้งแรก.
ยังไง
รอตืดตาม