ทะเลห่มรัก ตอนที่ 1 เด็กเกาะขอไปเป็นเด็กกรุง
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ส.เอือก เมื่อ 2026-6-7 13:20🌊เด็กเกาะ ขอไปเป็นเด็กกรุง
นามปากกา... เฉิงกง
🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽
เสียงเครื่องยนต์เรือหางยาวของชาวบ้านหลายลำกำลังทยอยกลับเข้าฝั่ง หลังออกทะเลมาตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง ดังแว่วมาตามสายลมยามเช้า พร้อมกับแสงแรกที่ค่อยๆ ทาบลงบนผิวน้ำสีครามที่ทอดยาวสุดสายตา
.....
ตึงๆๆๆ!
เสียงอวัยวะบางอย่างทุบประตูไม้อัดดังสนั่นรัวๆ ที่คนทุบจงใจเน้นน้ำหนักอย่างหงุดหงิด เด็กหนุ่มร่างสันทัดที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงขยับตัวเล็กน้อยดึงหมอนขึ้นมาปิดหู
ปัง!
ประตูห้องถูกถีบให้เปิดออกอย่างแรงจนเด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือก
"โอ๊ย! ตื่นแล้ว!" เสียงงัวเงียของคนที่นั่งตาปรือ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ที่พยายามบังคับหนังตาที่แสนหนักอึ้งให้เปิดออก
"ฮ้าว.... ก็อ่านหนังสือดึกนี่หว่า"
"มึงอย่ามาโกหก! มึงไปตกหมึกกับพวกไอ้เล็กจนถึงตีหนึ่ง เรียกว่าอ่านหนังสือเหรอ"
"...!..!.."
"มึงอย่าคิดว่ากูไม่รู้ ถ้าตกเรือ ไปสอบไม่ทัน อย่าหาว่ากูไม่เตือน!"
"เฮ้ย!" เด็กหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นเมื่อหันมองนาฬิกา ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัว วิ่งแจ้นออกจากห้องพร้อมเสียงโวยวาย
"หลบๆๆ วู้! ขวางอยู่ได้"
'พยัคฆ์' ถึงกับส่ายหัว มองตามหลังอย่างระอา แล้วเดินลงมาข้างล่าง ป้าชมที่กำลังจัดเตรียมสำรับอยู่ ถึงกับเย้า
"เปิดศึกกันแต่เช้าเลยรึนายหัว"
"หึ! ไม่จับโยนลงมาก็ดีเท่าไหร่" พยัคฆ์แค่นหัวเราะ
"นายหัวก็... สงสารมัน เนอะๆ" ป้าชมพยักพเยิดหน้าพลางหัวเราะ แต่พอเห็นพยัคฆ์หน้าตึง นางจึงหลบสายตาทันที
"เฮ้ออ... รู้ว่าสอบ มันยังหนีไปตกหมึกอีก" พยัคฆ์ถอนใจยาว
"แกคงอยากผ่อนคลายน่ะนายหัว..." ป้าชมเอ่ยเสียงเบาพลางปรายตามองสิงหา ที่กำลังเดินลงมา...
"ยิ่งโต ก็ยิ่งเหมือน รั้นเหมือนพ่อเขาไม่มีผิดเลย" ป้าชมหัวเราะเบาๆ ก่อนสีหน้าจะอ่อนลง
"ถ้าพ่อกับแม่แกยังอยู่ คงได้เปิดศึกกันทุกวันแน่ๆ" หญิงสูงอายุเอ่ยยิ้มๆ
*********
...ณ โรงเรียนมัธยมบนแผ่นดินใหญ่
ใต้ต้นหูกวางหน้าอาคารเรียน เด็กหนุ่มห้าหกคนนั่งล้อมวงกัน บางคนถือหนังสือทบทวนบทเรียน บางคนกำลังแย่งขนมกันกิน ส่วนอีกสองสามคนดูจะหมดอาลัยตายอยากกับการสอบวันสุดท้ายเต็มที
'สิงหา' สาวเท้าฉับๆผ่านลานหน้าอาคารเรียน พลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมองเป็นระยะ สภาพเสื้อแสงหลุดลุ่ยดูไม่จืด
"เฮ้ยๆๆ ดูโน่น... ไอ้สิงห์! สภาพเหมือนเพิ่งฟัดกับหมามาเลยมึง" เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มตะโกนแซว
"ฟัดกับหมาบ้านมึงดิ โดนพี่กูแดกหัวมาเนี่ย เกือบไม่ทันเรือ" สิงหาบ่นพลางยัดชายเสื้อเข้ากางเกงแบบลนๆ ก่อนทิ้งตัวลงนั่งข้างเพื่อน
"เฮ้ย! พวกมึงๆๆ มานี่... ดูนี่ด่วน! ทีเด็ด ล่าสุดเลย!" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้น เมื่อมีใครคนหนึ่งยื่นบางอย่างมากลางวง แก๊งเด็กหนุ่มรีบยื่นหน้าเข้ามามุงดูจอโทรศัพท์ขนาดห้านิ้วจนหัวชนกัน
บนหน้าจอโชว์รูปเน็ตไอดอลสาวสวยในชุดบิกินี่ตัวจิ๋วริมสระว่ายน้ำ ผิวขาวออร่าท้าแดดแบบที่เด็กผู้ชายเห็นแล้วต้องลืมสูตรฟิสิกส์
"เชร้ดดดด... ขาวกระแทกตาชิบหาย! ของจริงป่ะวะมึง" เพื่อนคนหนึ่งอุทานออกมาในขณะที่ทำตาโต
"จริง! คนนี้กูกดฟอลมานาน อึ๋มแท้แม่ให้มา" อีกคนยืดอกภูมิใจเหมือนเป็นคนถ่ายเอง ก่อนจะหันมาสะกิดสิงหา
"เป็นไงมึง? ตาสว่างเลยดิ มะพร้าวบนเกาะมึงมีลูกใหญ่เท่านี้ไหม?"
"หึหึ ไอ้สั่ส!" สิงหาหลุดขำ ตบหัวเพื่อนไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้
"เอามาดูใกล้ๆ ดิ๊!... เออ ขาวจริงวะ.. ยอมรับๆ"
"แหนะๆๆ น้ำลายสอเลยนะมึง" เพื่อนคนนั้นหัวเราะคิกคัก แกล้งทำมือเป็นรูปปืนแล้วพุ่งเข้าไป จิ้มและขยำสะกิดเป้ากางเกงของสิงหาอย่างรวดเร็วตามประสาวัยรุ่นที่ชอบเล่นพิเรนทร์
"เฮ้ย! ไอ้เปรต!... สกปรกมือมึงนะ!" สิงหาดีดตัวผงะถอยหลัง เอามือกุมเป้าตัวเองแล้วด่าลั่นจนหน้าแดง กองเชียร์รอบข้างระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจกันยกใหญ่
"ฮ่าๆๆๆ ดูมันๆ ของมันขึ้นชัวร์!" เพื่อนอีกคนผสมโรง
สิงหาที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จสบโอกาสแก้แค้น ตอนที่แก๊งเพื่อนหันไปขำสะใจ เขาอาศัยความไวขยับตัวตามหลัง แล้วตบก้นแน่นๆ ที่เนื้ออัดเต็มกางเกงของเพื่อนคนที่จิ้มเป้าเขาจนเสียงดังเพียะ!
"โอ๊ย! ไอ้สิงห์! ตูดกูช้ำหมดแล้ว!" ไอ้เพื่อนคนนั้นสะดุ้งโหยง เอามือกุมก้นตัวเองพลางทำหน้าเบ้
"สมน้ำหน้า ฮ่าๆๆ"
ความเครียดจากการสอบที่กดทับมาตลอดทั้งสัปดาห์ ถูกระบายออกผ่านความทะลื่งทะเล้นและคึกคะนองของวัยรุ่นกลุ่มนี้จนแทบไม่เหลือเค้าความกังวล
"เออพวกมึง... แล้วสรุปเรื่องมหา'ลัย เอาไงกันต่อวะ ไอ้กอล์ฟติดโควตารัฐศาสตร์แล้วใช่ป่ะ?" เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้น
"เออ ทิ้งตัวละ กูไม่สอบวิชาสุดท้ายยังได้เลยเนี่ย แต่อยากมาดูหน้าพวกมึงตอนกระดาษคำถามฉีกหน้าเฉยๆ" คนที่ถูกเอ่ยถึงหัวเราะร่า เลยโดนสิงหาโบกหัวไปหนึ่งที
"แล้วมึงล่ะไอ้สิงห์? เห็นเงียบๆ ไป ยื่นที่ไหนไปมั่งยังวะ" ทุกสายตาหันมาทันที เขาถอนหายใจยาว เอนหลังพิงกับม้านั่งพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้า
"ก็... ยื่นไปหลายที่ ... แต่ยังไม่มีที่ไหนตอบกลับมาเลยว่ะ" สิงหาตอบเสียงเรียบแววตาแฝงความกังวลลึกๆ
"โห แล้วมึงยื่นคณะอะไรไปล่ะ เผื่อพวกกูช่วยดูขลังๆ ให้"
สิงหาหันมามองหน้าเพื่อนๆ แววตามุ่งมั่นขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบเต็มเสียง
"วิศวะฯ"...
ความเงียบเข้าปกคลุมทันที และกินเวลาไปสามวินาที... ก่อนที่แก๊งเพื่อนจะประสานเสียงโห่ฮาขึ้นมาพร้อมกันจนคนรอบๆ หันมามอง
"โหหหหหหห้ยยยยยย!!"
"วิศวะ?! มึงเนี่ยนะไอ้สิงห์! กูนึกว่ามึงจะยื่นคณะวนศาสตร์ หรือประมง ไปเลี้ยงหมึกเลี้ยงปลาซะอีก!"
"วิศวะกรรรมศาสตร์ หรือ วิศวะกะ...กะเอาวะมึง? คำนวณสูตรคณิตศาสตร์พื้นฐานมึงยังนับนิ้วอยู่เลย!" เพื่อนอีกคนสำทับซ้ำขำๆ แกล้งผลักไหล่สิงหา ที่กำลังจะอ้าปากด่าสวนพวกมันคืน แต่ทันใดนั้นเอง...
อ๊อดดดดดดดด!..
เสียงกริ่งดังยาวสะท้อนไปทั่วบริเวณอาคารเรียน เป็นสัญญาณบอกว่าหมดเวลาสนุก และถึงเวลาเผชิญหน้ากับความจริงในห้องสอบวิชาสุดท้าย
"ป่ะ... หมดเวลาไร้สาระละ แยกย้ายไปตายในห้องสอบเถอะมึง" เพื่อนคนหนึ่งลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ทุกคนลุกตาม ต่างตบบ่าให้กำลังใจกัน ก่อนแยกย้ายกันเดินขึ้นตึกเรียนตามเลขที่นั่งสอบ
*******
แสงสีส้มทองทอประกายระยิบระยับบนผิวน้ำ สิงหามองออก
ไปนอกเรือ ลมทะเลปะทะใบหน้า พัดเอาความเหนื่อยล้าจากการสอบหายไปสิ้น ในใจเขาโล่งจนอยากจะตะโกน แต่อีกใจหนึ่งก็ยังแอบหวั่นลึกๆ ถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง...
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทันทีที่ก้าวเท้าข้ามประตูบ้าน ไฟในห้องโถงเปิดสลัว สิงหาชะงักกึกเมื่อเห็น พยัคฆ์ยืนนิ่ง กอดอกแน่นอยู่กลางห้อง ใบหน้าคมเข้มตึงเปรี๊ยะ สายตาคุมโทนดุดันจนเด็กหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่
'ซวยแล้วกู... เรื่องเมื่อคืนชัวร์ๆ โดนชำระความแน่ไอ้สิงห์เอ๊ยยย!'
สิงหาคิดในใจ เตรียมอ้าปากจะแก้ตัว แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลหนา ประทับตราครุฑสีทองวางเด่นหราอยู่บนโต๊ะไม้ตัวยาว
เด็กหนุ่มไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปหยิบซองเอกสาร ด้วยหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองรบ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อ ชื่อมหาวิทยาลัยดังในกรุงเทพฯ นิ้วเรียวรีบฉีกซองออกอย่างไม่กลัวมันขาด
"...มหาวิทยาลัยมีความยินดีที่จะแจ้งให้ทราบว่า นายสิงหา ธาราภิรมณ์ ได้รับการคัดเลือกเข้าศึกษาต่อในคณะวิศวกรรมศาสตร์..."
สายตาคมปราบ ไล่อ่านทุกตัวอักษร ขณะที่เจ้าตัวจะยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป อ่านทวนซ้ำอีกรอบเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด ก่อนจะแผดเสียงร้องลั่นบ้านจนหลังคาสะเทือน!
"พี่เสืออออออออ!!"
เด็กหนุ่มกระโดดตัวลอย พุ่งเข้าชาร์จกอดคอพยัคฆ์เต็มแรงจนอีกฝ่ายเซไปข้างหลัง สิงหาหัวเราะร่า กอดแน่นเหมือนตอนเด็กๆ
พยัคฆ์ที่ทำหน้าดุมาตลอด ถึงกับหลุดยิ้มกว้างออกมาจนเห็นฟัน ขยี้หัวผู้เป็นน้องแรงๆ ด้วยความสะใจและภูมิใจลึกๆ ก่อนจะแกล้งทำเป็นดุแก้เขิน
"เออๆ รอดตายแล้วมึง! ปล่อยกูได้แล้ว โตเป็นควายยังจะเล่นเป็นลิงอยู่ได้ กระดูกกูจะหัก!"
ป้าชมที่กำลังทำกับข้าว ได้ยินเสียงเอะอะ ก็ถือทัพพีวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากครัว พอรู้ข่าวก็ตบมือเร่าๆ น้ำตาซึมด้วยความดีใจ บ้านที่เคยเงียบเหงาพลันกลับมามีชีวิตชีวาและเสียงหัวเราะอีกครั้ง
สิงหายังยิ้มไม่หุบ แม้จะเดินวนอ่านจดหมายตอบรับอยู่รอบบ้านเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้
"อ่านอีกเดี๋ยวตัวหนังสือก็ลบหมดหรอกไอ้สิงห์" ป้าชมหัวเราะพลางส่ายหน้า
"โธ่ป้า..." เด็กหนุ่มพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเหมือนนึกอะไรได้
ตู๊ด... ตู๊ด...
["ฮัลโหล"]
"ไอ้กอล์ฟ!"
["อะไรของมึง ตะโกนทำไม"]
"กูติดแล้วโว้ย!" ปลายสายเงียบไปอึดใจ
["ติดอะไร"]
"วิศวะ!"
["เชี่ย!"]
เสียงตะโกนดังลั่นออกมาจากลำโพงโทรศัพท์จนสิงหาต้องยกมือถือออกห่างหู
["จริงดิ!"]
"เออดิ! จดหมายเพิ่งมาถึงบ้านเมื่อกี้!"
["เหี้ยยยยย!"]....
บทสนทนายังคงดำเนินต่ออีกพักใหญ่ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็กหนุ่มที่กำลังยืนอยู่บนจุดเริ่มต้นขอความฝันที่เฝ้ารอมานาน....
มื้อนี้ป้าชมทำกับข้าวเต็มโต๊ะเป็นกรณีพิเศษเพื่อฉลองให้ว่าที่นิสิตใหม่ บรรยากาศที่ดูผ่อนคลาย ถูกขัดจังหวะเมื่อพยัคฆ์เอ่ยขึ้น
"เดือนหน้าต้องไปรายงานตัวแล้ว เรื่องหอเดี๋ยวให้ไอ้ใหญ่ไปดูให้ ค่าใช้จ่ายกูเตรียมไว้ให้แล้ว แต่มึงต้องประหยัดหน่อยนะ อยู่ที่นู่นไม่มีเรือให้มึงออกไปตกหมึกฟรีๆ ตอนตีหนึ่งหรอกนะมึง"
"โธ่พี่เสือ ระดับไอ้สิงห์ซะอย่าง! กรุงเทพฯ ก็แค่ปากซอยป่ะ คนเก่งอยู่ไหนก็รอด วิศวะหล่อเท่สาวกรี๊ดแน่นอน พี่คอยดูเถอะ แปดเกียร์ของฝากจากเด็กเกาะ!" สิงหายึดอกพูดจนน่าหมั่นไส้
"หึ... เดี๋ยวมึงก็รู้... ร้องไห้คิดถึงบ้านเมื่อไหร่กูจะสมน้ำหน้าให้" พยัคฆ์ตักแกงส้มเข้าปาก แค่นหัวเราะในลำคอแล้วเหล่ตามองสิงหา ที่ทำหน้าทะเล้น ยักไหล่ด้วยความมั่นหน้า
*******
...วันรุ่งขึ้น...
สิงหาที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง ก้าวขึ้นรถ SUV สีดำคันยักษ์ของผู้พี่ที่สตาร์ทเครื่องรออยู่ก่อนแล้ว ล้อรถบดลงบนพื้นดินลูกรัง มุ่งหน้าตัดผ่านผืนป่าดิบชื้นที่สมบูรณ์ไปยัง 'ถ้ำนิลกาฬ' เขตสัมปทานรังนกทางตอนใต้สุดของเกาะ
ทันทีที่รถจอดสนิท พยัคฆ์ไม่รีรอสั่งการคนงานนับสิบชีวิตด้วยน้ำเสียงทรงพลังและแววตาดุดันเฉียบขาด ท่ามกลางหน้าผาหินปูนสูงชันและถ้ำลึกลับ ชายฉกรรจ์ทุกคนในพื้นที่ต่างก้มหัวและขานรับคำสั่งด้วยความเคารพยำเกรง สิงหายืนมองด้วยความยกย่องชื่นชม
'นายหัว' ที่คนทั้งเกาะเรียก ไม่ใช่ได้มาเพราะโชคช่วยหรือเพราะสืบทอด แต่เพราะผู้เป็นพี่ของเขาแบกรับความรับผิดชอบอันหนักอึ้งและปากท้องของคนอีกหลายสิบครอบครัวไว้มาตลอด
หลังจากเคลียร์งานเสร็จ พยัคฆ์เดินมาหยุดยืนอยู่ที่ชะง่อนผาสูง ลมทะเลพัดแรงจนเสื้อผ้ากระพือ สิงหาเดินเข้าไปยืนเคียงข้าง มองออกไปเห็นเส้นขอบฟ้าฝั่งอันดามันกว้างสุดสายตา
"ตกลงมึงอยากเรียนวิศวะจริงๆ เหรอวะสิงห์?" พยัคฆ์เอ่ยถามเรียบๆ สายตายังคงมองทอดออกไปกลางทะเล
"จริงพี่... ผมไม่ได้เลือกประชดใคร และไม่ได้เลือกตามเพื่อนด้วย"
"เออ... กูก็แค่อยากรู้ ว่าอะไรดลใจมึง"
"ก็... ถ้าผมเรียนจบ ผมจะกลับพัฒนาเกาะของเรา... ด้วยมือของพวกเราเอง ไม่ต้องให้คนนอกเข้ามาชี้นิ้วสั่ง" เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่นจริงจัง
พยัคฆ์นิ่งไป แววตาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง เขาเอื้อมมือหนาไปตบบ่าผู้เป็นน้องหนักๆ สองสามทีแทนคำชม ก่อนจะเปรยขึ้นมา...
"แล้ว... ที่แปลงนั้นล่ะ?"
คำถามของพยัคฆ์ทำให้สิงหานึกถึงที่ดินผืนงามฝั่งตะวันออก ซึ่งเป็นมรดกชิ้นสุดท้ายที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้และเป็นที่ดินที่พวกนายทุนจ้องตาเป็นมัน เนื่องจากติดกับสวนยางและใกล้แหล่งน้ำจืด
เด็กหนุ่มมองทอดสายตาออกไปไกล ความเงียบครอบคุลุมอยู่ครู่หนึ่ง ลมทะเลพัดผ่านผิวหน้า ก่อนที่เขาจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม
"ตอนนี้... ผมยังไม่มีคำตอบหรอกพี่ ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสี่ปีข้างหน้าจะเปลี่ยนไปแค่ไหน... แต่สิ่งเดียวที่ผมรู้คือ ผมไม่มีวันปล่อยทิ้งมันไว้เฉยๆ และไม่มีวันยอมให้ใครมาแย่งมันไปจากเราแน่ๆ"...
เด็กหนุ่มยิ้มออกมาบางๆ หัวใจพองโตด้วยความหวังและความทะเยอทะยานตามประสาวัยรุ่น อนาคตใหม่ในเมืองกรุงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ในความรู้สึกของสิงหาตอนนี้... ทุกอย่างรอบตัวช่างงดงาม และเขามั่นใจเหลือเกินว่าทุกอย่างกำลังไปได้สวย...
---------------
...ฝากผลงานไว้ด้วยนะครับ❤️
ความตื่นเต้นในรั้วมหาวิทยาลัยใกล้เข้ามาแล้ว เตรียมรับมือให้ดี ขอบคุณครับ อ่านสนุกคับไหลลื่นไปกับตัวละครลุ้นคับว่าจะออกไปทางไหนตามตอนต่อไปคับขอบคุนคับ สนุกมากครับ รอติดตามครับ {:5_146:}{:5_146:}{:5_146:} รอติดตามครับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ ขอบคุณครับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ ขอบคุณครับ สนุก ขอบคุณครับ สนุกครับ ขอบคุณครับ ขอบคุนครับ อ่านเพลินเลยครับ รอติดตามต่อนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2