ข้าวปั้นทาสนักเลง11
ผมย่อตัวลงคุกเข่าเอาหน้าเข้าไปซุกเป้าเจ้านายแล้วก็ถูเบาๆ ผมสูดดมกลิ่นกางเกงเจ้านายถึงมันจะไม่ใช่กลิ่นแบบผู้คุมที่เดินฝึกทาสทั้งวันมาแล้ว แต่กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มสะอาดๆที่ผมไม่ได้กลิ่นมานานหลายเดือนก็ทำให้รู้สึกดีอีกแบบเหมือนกัน ไม่นานใบหน้าผมก็เริ่มสัมผัสกับควยเจ้านายที่แข็งโด่ดันกางเกงออกมา ผมค่อยๆถอดกางเกงให้เจ้านายแล้วก็ยื่นหน้าเข้าไปอมควยเจ้านาย ผมเลียตั้งแต่ปลายจนสุดโคน เอาถูเบ้าตาบ้างถูแก้มบ้าง ผมสูดดมกลิ่นควยด้วยความชอบจริงๆไม่ใช่แค่การทำตามคำสั่ง เจ้านายเองก็น่าจะรู้เพราะเจ้านายเอาเท้าเขี่ยควยผมที่แข็งเพราะมีอารมณ์เหมือนกันไปด้วย ผมเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายเอาแก้มถูควยแล้วก็อ้อนวอนเจ้านาย“เจ้านายค้าบ…ผมเงี่ยน เย็ดผมได้มั้ยครับ” เอาจริงมาถึงขั้นนี่ในใจผมก็มีความหวังอยากจะมีเพศสัมพันธ์อยู่นะ เพราะตลอดที่ผ่านมาผมจะได้แตกก็แค่ตอนนายฝึก อย่างดมตีนให้เสียวจนแตกเองไม่ให้ชัก หรือไม่ก็โดนคอมแบทขยี้จนแตก ผมไม่ได้เย็ดหรือถูกเย็ดมาตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี่ “พอเถอะ” เจ้านายดันหัวผมออกช้าๆแล้วยิ้มให้ ผมก็นั่งควยโด่อยู่อย่างนั้น “ฉันขอโทษแล้วกันที่ให้ความหวัง ฉันแค่อยากรู้ว่าแกมีคุณสมบัติครบถ้วนทุกอย่างจริงมั้ย ไปได้แล้วล่ะ” ผมลุกขึ้นเดินออกจากห้องเจ้านายแบบงงๆ แล้วก็ออกไปวิ่งตามตารางต่อ ผมวิ่งแป้ปเดียวก็ครบตามกำหนด เลยมานั่งพักกินน้ำดูเพื่อนเค้าวิ่งลิ้นห้อยกันเหมือนทุกวัน “เห้ย เห้ย!มึงอ่ะไอ้25” ผมหันไปตามเสียงเรียก “ผมหรอครับ” ผมถามเพื่อความแน่ใจเมื่อเห็นผู้คุมคนนึงมองมาทางผม เค้ากวักมือเรียกผมให้เดินไปหา ผมก็รีบลุกไปหาเค้า เปี๊ยะ! “ช้านักนะมึง กูเรียกไม่ได้ยินหรอว่ะ” ผมรีบยกมือไหว้แก “ผมขอโทษครับเจ้านาย” แกมองผมเหมือนไม่ค่อยชอบผมนักเท่าไหร่ “มึงใช่มั้ยที่เค้าบอกว่าสอบผ่านทุกเดือน”ผมมองหน้าตาแกแล้วก็หล่อใช้ได้อยู่นะขาวๆคิ้วเข้มหน้าดุๆยิ่งปากแกบางจนมองไม่เห็นยิ่งทำให้แกดูดุไปใหญ่ “อ่อ ครับ” แกยิ้มเบาๆใส่ผมแต่เป็นยิ้มที่เหมือนจะเหยียดมากกว่า “ใครเป็นพี่เลี้ยงมึง” “อ่อ พี่พงครับ” เพี๊ยะ! ผมหน้าหันตามแรงตบ “เรียกเจ้านายว่าพี่ มันสมควรหรอ อย่าปีนเกียวให้มาก” ที่ผมเรียกว่าพี่เพราะแกเป็นคนอนุญาตผมเอง แกกับผมสนิทกันมาก แกบอกให้ทำอะไรผมก็ทำได้หมด ทำให้เพื่อนๆผู้คุมคนอื่นหรือแม้แต่หัวหน้าก็ถามเชิงชมว่าฝึกผมยังไงทำไมเลื่อนเร็วขนาดนี้ “ผมขอโทษครับ” แกมองซ้ายขวาเหมือนหาอะไร “แล้วนายแกไปไหน” “น่าจะไปดูงานใหม่ที่จะให้ผมย้ายไปทำอยู่น่ะครับ” แกก็พยายามถามว่างานอะไรที่ไหน จนผมต้องพาแกเดินไปทางบ่อเลี้ยงปลาเพราะเจ้านายผมบอกว่าจะมาคุยขอย้ายให้มาทำงานที่นี่ เราเดินมาก็เห็นแล้วนายกำลังถามผู้คุมที่บ่ออยู่พอดี “ไอ้พง” แกตะโกนเรียกเจ้านายผมเสียงดัง เจ้านายผมเห็นก็เดินมาหา “อ้าวพี่หมอกมีไรครับ” เจ้านายมองพี่แกสลับกับมองผม “ไอ้นี่มันบอกว่ามันเป็นทาสมึง จริงหรอ” “อ่อใช่ครับ มีอะไรรึป่าว” พี่แกหันมายิ้มมุมปากใส่ผม แล้วหันไปบอกนายผม “งั้นเดี๋ยวนี้ช่วงนี้กูจะดูมันให้เอง กูอยากได้คนใช้เพิ่มพอดี มึงจะได้ไม่ต้องดูแลหลายคน” เจ้านายมองหน้าพี่แกแล้วนิ่งไปเลย “เอาจริงหรอพี่” พี่หมอกแกก็จับไหล่เจ้านายผมเหมือนจะทำให้ผมรู้ว่าพี่พงก็ไม่สามารถขัดใจแกได้ “ก็เออดิว่ะ มึงเคยเห็นกูพูดเล่นรึไง”“งั้นก็แล้วแต่พี่เถอะครับ” เจ้านายเดินมาตบไหล่ผม “มึงก็ทำตัวดีๆแล้วกัน”“แล้วกูว่าไอ้นี่มันไม่เหมาะกับที่นี่หรอก เดี๋ยวกูจะหางานช่วงสายให้มันทำเอง” พี่พงก็พยักหน้าเบาๆก่อนจะขอตัวไปดูพี่เอมกับพี่คิง “มึง ตามกูมา” ผมเดินตามพี่หมอกมาจนถึงคอกหมู กลิ่นขี้หมูนี้ทำเอาผมแทบอวก “ลงไป” ผมก็หันมองหน้าแกทันทีเลย คือแกกำลังจะสั่งให้ผมลงไปในคอกที่มีทั้งหมูและขี้หมูเต็มคอกอยู่จริงๆใช่มั้ย “มึงทำควยไรล่ะ กูบอกให้ลงไป” ผมกลืนน้ำลายแล้วค่อยๆปีนเข้าไปในคอกหมูที่มีแต่ขี้เต็มไปหมดมองไม่เห็นพื้นปูด้วยซ้ำ ผมลงไปยืนตัวแข็งอยู่กลางคอกหมูรอคำสั่งต่อไปจากแก “เอาสายยางมานี่ดิ” ทาสอีกคนที่ทำงานอยู่ก็ลากสายยางมาให้แก แกยื่นให้ผมต่อแล้วสั่งว่า “มึงล้างก้นหมูทุกตัวให้สะอาด แล้วก็ล้างขี้หมูออกจากคอกให้หมด” ผมรับสายยางมาถือไว้ “ให้ผมช่วยล้างด้วยมั้ยครับ” ทาสที่ลากสายยางมาถามพี่แก “ไม่! ไม่ต้อง เฝ้ามันไว้ก็พอ ให้มันล้างให้สะอาด ถ้าไม่สะอาด ไม่ต้องให้มันไปกินข้าวเที่ยง” พูดจบแกก็เดินไปเลยผมทำอะไรไม่ได้ก็ต้องเอานิ้วกดปลายสายยางฉีดน้ำล้างหมูทุกตัว เกือบ 20ตัว คอกนึงก็ไม่ใช่เล็กๆกว่าจะมาล้างคอกอีก พอผมทำเสร็จก็เกือบจะหมดเวลากินข้าวแล้ว“ไอ้หนุ่มมึงไปโรงอาหารเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันกินข้าวเที่ยงนะ เดี๋ยวพี่เก็บสายยางให้เอง” ผมขอบคุณแล้วก็รีบวิ่งไปโรงอาหาร ยังไม่ทันได้ล้างตัวเลย ถึงจะไม่มีขี้หมูติดแล้วแต่ก็มีกลิ่นเหมือนเดิม ผมรีบเดินหาเจ้านายผม แล้วก็เห็นนั่งกินข้าวกับพี่สองคนที่เดิมเลย “อ้าวไอ้ปั้นทำไมมาช้า” พี่คิงถามขึ้น แต่เจ้านายก็ไม่ได้พูดอะไร เดินนำเอาไปที่ร้านอาหาร ผมนั่งกินข้าวได้แป้ปนึง เสียงพี่หมอกก็ตะโกนลั่นโรงอาหารมาแต่ทางเข้า “ไอ้ทาสเหี้ย มึงมานั่งกินข้าวสบายใจ งานที่กูสั่งแม่งไม่ทำ กล้ามากนะมึง รู้จักกูน้อยไปแล้ว” ผมยังเคี้ยวข้าวอยู่พี่หมอกก็คว้าแขนผมลากออกจากโรงอาหารเลย ผมโดนลากกลับมาคอกหมูตลอดทางแกด่าผมตลอดตบหน้าผมบ้างต่อยท้องผมบ้าง “มึงไปล้างให้หมดเลยนะ ล้างทุกคอกอย่าให้เหลือแม้แต่กลิ่น” ช่วงบ่ายที่ปกติผมจะได้เล่นกีฬากับเพื่อน ผมต้องมานั่งล้างคอกหมูทุกคอกจนสี่โมงเย็น ทาสทุกคนก็ไปเช็คชื่อที่โรงยิมอยู่แล้ว ผมเลยไม่โดนใช้งานต่อ พอสามทุ่มกินข้าวเสร็จพี่หมอกแกก็มายืนรอผมที่ทางออกโรงอาหารเลย พี่พงแกก็ทำอะไรไม่ได้ก็ต้องไปฝึกอีกสองคนตามปกติ ส่วนผมก็โดนลากมาตึกใหญ่ที่พักพวกผู้คุม ผมเข้ามาในห้องห้องนึงซึ่งน่าจะเป็นห้องแก แต่มีผู้คุมอีกหลายคนกำลังกินเหล้าสนุกกันใหญ่เลย ผมถูกถีบลงกลางวงเหล้า แก้วเหล้าล้มเละเทะไปหมด “เห้ยซ้อมมันดิ” ผู้คุมคนอื่นก็นิ่งเงียบกำลังงงว่าเกิดอะไรขึ้น “ก็ไอ้นี่มันกวนตีนกู กูบอกให้ซ้อมมัน” ผู้คุมสามสี่คนก็พายายามห้ามพี่หมอกถามหาเหตุผล แต่พอพวกผู้คุมไม่รุมผม แกก็หันไปสั่งทาส ที่นั่งรับใช้ในวงเหล้ามาทำร้ายผมแทน พวกนั้นน่าจะเป็นทาสที่แกเป็นพี่เลี้ยงเลยต้องเข้ามารุมจับผมไว้ แล้วพี่หมอกก็เริ่มต่อยผม ต่อยผมจนตัวงอแล้วพอผมล้มลงก็กระทืบผมซ้ำอีก พวกผู้คุมเห็นว่าน่าจะเกินไปแล้วเลยพากันเข้ามาห้ามแก “เห้ยๆพอก่อนไอ้หมอก มึงเล่นเบาๆดิว่ะ มันตายมามึงเดือดร้านเอานะ” พี่แกหยุดตีนแล้วก้มลงมาตะโกนใส่ผม “ไอ้พงน่ะ มันเป็นทาสกูมาก่อน มันไม่กล้าหือกับกูหรอก ไม่มีใครช่วยมึงได้ เพราะฉะนั้นกูบอกอะไรก็อย่าขัดกู ได้ยินมั้ย” พี่แกเดินไปนั่งลงที่กลางห้องหยิบเหล้าบนโต๊ะญี่ปุ่นมาดื่ม “มึงมานี่ คลานมาหากู” ผมค่อยๆคลานไปหาแก แล้วแกก็กระชากผมเข้าไปกอดคอไว้แล้วเอาแขนลัดคอผม มันแน่นจนผมหายใจไม่ออก “เป็นไง มึงยังจะทำเป็นเก่งอยู่มั้ย” ตอนนี้ผมกลัวแกสุดๆแกเหมือนคนสติไม่ดี เหมือนเวลาไม่พอใจแล้วฆ่าคนตายได้เลย ผมร้องไห้ออกมาแล้วค่อยๆเอามือเข้าไปสวมกอดตัวแกหลวมๆ “ผมขอโทษครับเจ้านาย ผมจะไม่ทำให้นายโกรธอีกครับ” แกเริ่มปล่อยแขนออกช้า “กูอึดอัดถอดเสื้อให้กู” ผมค่อยๆหันไปปลดกระดุมแกออกแล้วก็ถอดเสื้อให้แก “ไอ้สัสมึงใส่คอมแบทเหยีบขี้หมูเข้าห้องกู ไปถอด! ไปถอดเดี๋ยวนี้” ผมรีบขอโทษแล้วรีบไปถอดไว้หน้าห้อง “กูก็ไม่ได้ถอดว่ะ มึงมาถอดให้กูหน่อยดิ” ผมก็ถอดคอมแบทแกเอาออกไปวาง คืนนั้นผมอยู่บริการแก นวดให้แกตอนคุยกับเพื่อน เติมน้ำแข็งเช็ดรอยเปียก แบกผู้คุมเมาเหล้าไปเยี่ยว คอยชมแกตอนที่แกหันมาถามความเห็น วันนี้ผมรู้เลยจริงๆว่าคำว่าขี้ข้ามันแปลว่าอะไร ผมเหนื่อยมากกว่าล้างคอกหมูอีก ต้องคอยระวังคำพูด กลัวว่าแกจะเอาแก้วทุกหัวผม คำพูดทุกอย่างผมต้องพูดช้าๆใช้เสียงเหมือนพูดกับเด็กอนุบาล ต้องพยายามยิ้มให้แกตลอด ทั้งที่ในใจคือ เมื่อไหร่ไอ้แก่บ้านี่มันจะเมาสักที ผมอยากหนีกลับไปนอนแล้ว จนเพื่อนผู้คุมในห้องกลับกันหมด ผมก็ยังต้องมาตามเก็บห้องให้แกอีก พอเก็บเสร็จผมเลยขอแกกลับไปนอน “เจ้านายครับ ผมขอตัวกลับไปเช็คชื่อเข้าโรงนอนก่อนนะครับ” แกที่นั่งไถมือถือเล่นอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองผมทันที คิ้มหนาๆชิดๆตากับตาคมๆยาวๆของแกทำเอาผมไม่กล้าพูดต่อเลย “ไม่ต้อง เดี๋ยวกูบอกให้พงให้เอง ให้มันแย้งโรงนอนมึงว่ามึงกูกับผู้คุมหมอก” จากนั้นแกก็โทษบอกเจ้านายผมตามที่แกพูดจริงๆ
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Ludy เมื่อ 2026-8-29 06:35
***** สนุก {:5_146:}{:5_146:}{:5_146:} สนุกมากครับ เอาแล้ว สนุกดีครับ {:5_119:} ขอบคุณมากครับ ชอบคับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ เยี่ยมยอดไปเลยครับ
เรื่องอ่านแล้วเสียวมาก...
หน้า:
[1]