พี่ปราบครับ! มาให้จับฟัดซะดีๆ ตอนที่ 7
สัมผัสร้อนผ่าวจากเรียวลิ้นที่รัวเร้าอยู่บนยอดอก ทำเอาปราบถึงกับสบถลั่นในลำคอ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่จิกกำลงบนไหล่ลาดของเลโอแน่น
"ซี๊ด... ไอ้เด็กเวร... หยุดก่อน"
ปราบพยายามจะผละตัวออก แต่เลโอที่เมามายและเต็มไปด้วยความโหยหา กลับยิ่งเบียดกายเข้าหาหนักกว่าเดิม มือซนเลื่อนลงต่ำไปกอบกุมแก่นกายใต้กางเกงยีนส์ของปราบผ่านเนื้อผ้าจนเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งเฮือก
"พี่ปราบ... อย่าผลักผมนะ" เลโอเงยหน้าขึ้นมา สายตาที่ฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ดูเว้าวอนจนคนมองใจสั่น "ผมหิว... ผมหิวพี่... ไม่ได้กินมาทั้งวันแล้วนะ"
"นี่มึงเมาจนจำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อเช้าเพิ่งจะจัดกันไปจนกูแทบเดินไม่ไหว!"
ปราบดุสวนกลับ แต่น้ำเสียงที่เคยหนักแน่นกลับสั่นพร่าด้วยความอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาคว้าท้ายทอยเลโอขึ้นมาให้สบตากัน ก่อนจะกดจูบเน้นๆ ที่ริมฝีปากนั่นอย่างหมั่นเขี้ยว ทั้งรัก ทั้งหลง ทั้งหวง... อารมณ์ความรู้สึกมันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด
เลโอไม่ตอบ แต่ใช้เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดตอบรับจูบนั้นอย่างกระหาย ก่อนจะค่อยๆ ถดตัวลงต่ำ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคนพี่ออกอย่างชำนาญตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ซ่อนอยู่ในร่างสูงโปร่ง
ผิวสีแทนสวยที่ปราบภาคภูมิใจถูกฉาบด้วยแสงไฟสลัวจากหน้าต่าง มันดูดิบเถื่อนและน่าขย้ำในสายตาของเลโอ... เขาค่อยๆ ไล้จูบไปตามแนวกล้ามท้องแกร่ง ที่ขึ้นลอนสวยจากการยกของหนักและออกกำลังกายเป็นประจำ กลิ่นกายชายชาตรีผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ มันช่างเย้ายวนจนเลโอแทบคลั่ง
"พี่ปราบครับ..." เลโอกระซิบชิดหน้าท้องแกร่ง "ผมรักพี่นะ... รักมากกว่าใครในโลกเลย"
คำสารภาพแผ่วเบาที่พ่นออกมาด้วยความมึนเมา แต่มันกลับก้องอยู่ในหัวใจของปราบจนเขาถึงกับนิ่งงัน... ไอ้เด็กนี่มันร้าย... ร้ายจนเขาไม่รู้จะรับมือยังไง
ปราบดึงตัวเลโอขึ้นมาคร่อมตักตัวเอง แขนแกร่งรวบเอวสอบนั้นไว้แน่น สัมผัสความนุ่มนิ่มของผิวพรรณตัดกับความแข็งแรงของกล้ามเนื้อตัวเองอย่างชัดเจน
"รักกูงั้นเหรอ... หึ" ปราบแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมดุจเสือมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำเพราะอารมณ์ "รักแล้วจะหนีไปกินเหล้าให้เมาเป็นหมาแบบนี้เนี่ยนะ? รักกูจริงๆ หรือประชดกูอยู่กันแน่ หืม?"
"ผมประชด..." เลโอสารภาพตรงๆ นิ้วเรียวไล้กรอบหน้าสากของปราบ "ผมประชดเพราะผมเจ็บ... เจ็บที่พี่ไล่ผม เจ็บที่พี่ทำเหมือนผมไม่มีความหมาย... พี่ใจร้ายเกินไป"
ปราบถอนหายใจยาว ยอมจำนนต่อสายตาตัดพ้อนั้น... เขาแพ้... แพ้ให้ไอ้เด็กตาสวยนี่ราบคาบ
"เออ... กูมันใจร้าย กูมันปากหมา" ปราบยอมรับหน้าตาย มือหนาเชยคางเลโอขึ้นมาสบตา "แต่กูก็รักมึง... เข้าใจมั้ย? รักจนบางทีมันก็ทำตัวไม่ถูก... กลัวมึงมาหลอกเล่นๆ แล้วก็ทิ้งกูไป กลัวมึงจะไปเจอคนที่ดีกว่าคนที่วันๆ เอาแต่นั่งหลังพวงมาลัยอย่างกู"
คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนดิบๆ ทำเอาเลโอชะงักไป... ความน้อยใจที่มีอยู่ก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา เหลือเพียงความตื้นตันจนน้ำตาซึม
"ไม่มีใครดีไปกว่าพี่แล้ว... ไม่มีอีกแล้ว"
เลโอโน้มคอพี่ชายหน้าดุลงมาซุกที่ซอกคอ ปล่อยให้ความอบอุ่นไหลซ่านไปทั่วร่าง ปราบกอดตอบแน่น สัมผัสความสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์และแรงสะอื้นที่เริ่มกลับมาใหม่เพราะความซื่อตรงต่อความรู้สึก
"งั้นคืนนี้..." ปราบกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหู สัมผัสถึงลมหายใจร้อนๆ ที่รดริน "มึงเตรียมตัวไว้เลยนะ... กูจะลงโทษที่มึงหนีไปกินเหล้าจนดึกดื่นแบบนี้... จะทำให้มึงจำไปจนวันตายเลยว่า... คนของกู ห้ามไปอ่อยใครหน้าไหนทั้งนั้น"
"จัดมาเลยครับ... ผมพร้อมจะให้พี่ลงโทษทั้งคืนเลย"
เลโอขยับตัวประชิดจนหน้าอกชนกัน กลิ่นเหล้าจางๆ ผสมกับกลิ่นกายแมนๆ ของปราบยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเขา
"ไอ้เด็กเวร..." ปราบสบถอย่างขัดใจ มือหนาหมายจะคว้าท้ายทอยเลโอเพื่อจะกดจูบสั่งสอนแบบที่เขาถนัด แต่เลโอไวกว่า... เขาคว้าข้อมือปราบรวบไว้เหนือหัวแล้วกดลงกับพนักโซฟาด้วยแรงที่มากกว่าเด็กทั่วไป
"หยุดพล่าม แล้วครางให้ฟังดีกว่าครับ"
"อึก... ไอ้เลโอ... มึง... แม่ง!" ปราบพยายามจะดิ้นหนี แต่เลโอก็อาศัยความสูงและความได้เปรียบโถมตัวลงทับจนปราบจมลงไปกับเบาะนุ่ม เลโอเริ่มซุกไซ้ใบหน้าไปตามซอกคอและแผงอกหนาแน่นของปราบอย่างหิวโหย
"ตัวพี่... แม่งโคตรหอมว่ะ" เลโอสบถออกมาด้วยความใคร่ พลางใช้ลิ้นร้อนๆ ลากผ่านยอดอกสีเข้มของปราบจนเจ้าตัวครางกระเส่า "หอมจนกูอยากจะเย็ดให้ลืมทางกลับบ้านเลยแม่ง..."
"ไอ้... ไอ้เด็กเหี้ย! ใครสอนให้พูดจาหยาบคายแบบนี้วะ!" ปราบตะคอกใส่ทั้งที่เสียงสั่นพร่า ร่างกายของเขากำลังถูกความเสียวซ่านเล่นงานจนสติจะแตก ไอ้ท่าทางที่เลโอทำอยู่ตอนนี้มันทำเอาเขาแทบคลั่ง ยิ่งเห็นสายตาดุดันของไอ้เด็กนี่ ปราบก็ยิ่งรู้ตัวว่าคืนนี้เขาไม่มีทางเป็นฝ่ายคุมเกมได้เลย
เลโอแสยะยิ้มก่อนจะเลื่อนมือลงไปปลดกระดุมกางเกงของปราบออกอย่างถือวิสาสะ "ถ้าอยากให้หยุด ก็ลองพูดว่า 'ขอร้อง' ดูดิ... เผื่อผมจะเมตตาพี่บ้าง"
"ฝันไปเถอะ! กูนี่แหละจะ— อ๊า!"
ปราบยังพูดไม่จบประโยค เลโอก็จัดการกระชากปราการด่านสุดท้ายของปราบออก พร้อมกับแทรกกายเข้าหาอย่างหนักหน่วงและรวดเร็วโดยไม่ให้คนพี่ได้ตั้งตัว แรงอัดกระแทกที่ถาโถมเข้ามาทำเอาปราบต้องแอ่นกายขึ้นด้วยความจุกผสมความซ่านจนตาพร่า มือหนาจิกกำไหล่เลโอแน่นจนเล็บแทบจะจมลงไปในเนื้อ
"แม่งเอ๊ย... เลโอ... อื้อ... อ๊า!"
"ทีนี้... รู้หรือยังว่าใครกันแน่ที่ต้องเป็นฝ่ายถูกลงโทษ" เลโอกระแทกสวนเข้าไปเน้นๆ จังหวะของเขาหนักหน่วงและรุนแรงตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมไปทั่วบ้าน
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
"มึง... อึก! ไอ้เลโอ... แม่ง!"
เลโอไม่ฟังเสียงด่า เขากระแทกกายเข้าใส่ปราบอย่างรุนแรงและดิบเถื่อนโดยไม่ให้คนพี่ได้ตั้งตัว ความใหญ่โตและแรงอัดที่ถาโถมเข้ามาทำให้ปราบต้องแอ่นอกขึ้น มือหนาจิกกำเบาะโซฟาแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อผ้า เสียงครางฮือในลำคอของชายร่างบึกบึนที่พยายามกลั้นเสียงไว้ ฟังดูเซ็กซี่จนเลโอแทบคลั่ง
"ร้องออกมาสิพี่! ทำไมต้องกลั้น... ไหนบอกว่าเป็นผู้ชายแมนๆ ไงวะ!" เลโอสบถคำหยาบออกมาด้วยความมันส์เขี้ยว เขากระแทกเน้นๆ ย้ำๆ ทุกจุดที่รู้ว่าปราบจะเสียวจนสั่น
"อ๊ะ... ไอ้... ไอ้เด็กเวร! แรง... แม่งเอ๊ย... เบาลงหน่อย!"
"เบาให้พี่ไปแรดใส่คนอื่นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" เลโอยิ่งเร่งจังหวะให้หนักขึ้นและรัวเร็วราวกับพายุบ้าคลั่ง มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนไปบีบเค้นกล้ามหน้าท้องของปราบอย่างแรงเป็นการทำโทษ
ปราบถูกต้อนจนมุม สติสัมปชัญญะที่เคยเข้มแข็งถูกพายุอารมณ์ของเลโอทำลายจนย่อยยับ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเด็กหนุ่มหน้าสวยที่เขาคอยดูแลจะมีความดิบเถื่อนได้ถึงขนาดนี้ ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งของคนขับรถบรรทุกสั่นสะท้านไปตามแรงกระแทกของเด็กหนุ่ม
"กู... กูไม่... อื้อ! ไม่ไปไหนแล้ว... โอ๊ย! ไอ้เหี้ยเลโอ... แรงไปแล้ว!"
"ปากดีดีนัก! อยากลองของดีนักใช่ไหม?" เลโอคำรามลั่น สบถด่าด้วยความหึงหวงขณะที่เขากระแทกสวนเข้าไปจนสุดแรง "จำไว้เลยนะพี่ปราบ! ต่อไปนี้มึงเป็นของกูคนเดียว! ถ้ากูเห็นมึงไปยิ้มให้ใคร... กูจะเอาให้เดินไม่ได้เลยคอยดู!"
ทุกถ้อยคำหยาบโลนที่หลุดออกมาจากปากเลโอ ผสมกับสัมผัสที่หนักหน่วงดุดัน ทำให้ปราบแทบเสียสติ เขาไม่สามารถต้านทานแรงปรารถนาที่เลโอส่งมาให้ได้เลย ความแมน ความเข้มแข็งที่มีมาทั้งชีวิตถูกเลโอสยบลงแทบเท้า กลายเป็นเพียงเหยื่อตัวใหญ่ที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างของเด็กหนุ่มที่กลายเป็นเจ้าชีวิตเขาไปเสียแล้ว
ยิ่งปราบดิ้นหนี เลโอก็ยิ่งกระแทกสวนกลับไปหนักหน่วงและดุดันขึ้น ราวกับจะตอกย้ำให้คนใต้ร่างจำขึ้นใจว่าใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าในคืนนี้
"แม่ง... ไอ้เด็กเวร... กู... กูจุก!" ปราบหอบหายใจถี่ ร่างกายกำยำสั่นเทาจากการถูกปรนเปรอจนเกินขีดจำกัด ใบหน้าคมเข้มที่เคยดุดันบัดนี้ซุกอยู่กับซอกโซฟา ใบหน้าเหยเกด้วยความกระสันที่ถาโถมเข้าใส่ไม่หยุดยั้ง
"จุกเหรอ?" เลโอแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำฟังดูเซ็กซี่แต่น่าอันตรายในเวลาเดียวกัน เขาหยุดกระแทกเพียงชั่วครู่ ไม่ใช่เพื่อหยุดพัก แต่เพื่อจะก้มลงกระซิบข้างหูของชายร่างแกร่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสั่นประสาท "จุกแค่นี้ยังร้อง... แล้วถ้าผมจัดหนักกว่านี้ พี่ปราบไม่ขาดใจตายคาอกผมเลยเหรอครับ?"
"ไอ้... ไอ้เหี้ยเลโอ... อย่ามาพูดจา... อื้อออ!"
ไม่รอให้คนพี่ได้ทันตั้งตัว เลโอก็โถมกายกระแทกสวนเข้าไปอีกชุดใหญ่จนร่างหนาของปราบกระตุกวาบ แรงอัดที่ลึกและเน้นย้ำทำเอาสติสัมปชัญญะของชายวัยทำงานพังทลายลงสิ้น ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกจู่โจมด้วยรสสัมผัสที่ทั้งดิบและเถื่อน
"เรียกชื่อผมสิ!" เลโอสั่งเสียงเข้ม มือข้างหนึ่งเอื้อมไปกระชากผมปราบให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน แววตาของเด็กหนุ่มวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาอันรุนแรงและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างถึงที่สุด "เรียกสิว่าใครเป็นผัวพี่... ใครเป็นคนเอาพี่จนร้องไม่ออก!"
"เลโอ... อึก... มึงมัน... เลโอ... ไอ้เด็กบ้า!" ปราบกัดฟันกรอด ครางชื่ออีกฝ่ายออกมาด้วยความสับสนระหว่างความสุขสมที่พุ่งทะลุเพดาน กับความอับอายที่ถูกเด็กรุ่นลูกกดขี่ไว้ใต้ร่าง
"เรียกชื่อผมไม่พอ... บอกมาซิว่าพี่เป็นของใคร?" เลโอไม่ได้ผ่อนแรงลงเลยแม้แต่นิดเดียว เขากลับเร่งจังหวะให้รัวเร็วขึ้นราวกับพายุที่บ้าคลั่งจนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้อง พั่บ พั่บ พั่บ! จังหวะที่หนักหน่วงจนปราบรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง
"อ๊า! ของ... ของมึง... ไอ้เลโอ... กูเป็นของมึง!" ปราบหลุดปากคำสารภาพออกมาด้วยความจำนน ในนาทีที่ความอดทนสุดท้ายขาดผึง เขาปล่อยตัวปล่อยใจให้เด็กหนุ่มตรงหน้าขยี้จนแหลกคามือ
"ดี..." เลโอแสยะยิ้มด้วยความสะใจ ก่อนจะกระแทกเน้นๆ เข้าไปจนสุดแรงอีกครั้งและอีกครั้ง "จำไว้ให้ดี... ตั้งแต่นี้ไป ร่างกายนี้ เสียงครางนี้... เป็นของผมคนเดียว”
ตัดภาพมาตอนเช้า
แสงแดดอ่อนๆ ยามสายลอดผ่านผ้าม่านหน้าต่างเข้ามาตกกระทบเปลือกตา ปราบขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความรู้สึกปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังและช่วงล่าง... สภาพเขาตอนนี้ไม่ต่างจากรถสิบล้อที่ถูกจับแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบใหม่ไม่ค่อยสนิท
"เชี่ยเอ๊ย... ยับ... ยับจริงๆ" ปราบสบถพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าคอแห้งผาก
เขากำลังจะขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง แต่ท่อนแขนแกร่งที่พาดอยู่บนเอวกลับรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอ เลโอซุกหน้าลงกับแผ่นหลังของเขา ลากไล้ปลายจมูกโด่งไปตามแผ่นหลังที่ยังคงมีรอยแดงจางๆ จากเมื่อคืนอย่างแผ่วเบา
"ตื่นแล้วเหรอครับ..." เสียงงัวเงียของเลโอดังขึ้นข้างหู ความดุดันป่าเถื่อนเมื่อคืนหายไปหมด เหลือเพียงเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มที่ดูสดใสผิดกับเมื่อคืนลิบลับ
"อืม... ปล่อยได้แล้ว กูจะไปล้างหน้า" ปราบพยายามแกะมือที่รัดแน่นเหมือนปลาหมึกออก
"ไม่เอาครับ..." เลโอขยับตัวขึ้นมาเกยคางบนไหล่กว้าง ก่อนจะกดจูบเบาๆ ที่หัวไหล่ปราบ "ผมนวดให้นะ เมื่อคืนผมรุนแรงไปหน่อย... พี่คงเจ็บแย่เลยใช่ไหมครับ"
เลโอเริ่มใช้มือนวดเฟ้นไปตามไหล่และบั้นเอวของปราบอย่างเบามือและรู้จุด... สัมผัสนั้นทั้งนุ่มนวลและปรนเปรอจนปราบที่ตั้งท่าจะโกรธถึงกับไปไม่เป็น ไอ้เด็กคนนี้มันร้าย... มันรู้ว่าต้องทำยังไงให้เขาโกรธไม่ลง
"รู้ตัวก็ดี... ทีหลังก็เพลาๆ ลงบ้าง" ปราบว่าเสียงดุกลบเกลื่อนความเขินที่ร่างกายตอบสนองสัมผัสของอีกฝ่าย
"ก็พี่น่ากินนี่นา... ใครจะไปอดใจไหว" เลโอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยความกระฉับกระเฉงผิดกับปราบที่ยังนอนหมดสภาพ "พี่นอนพักไปเถอะครับ เดี๋ยวผมไปทำข้าวต้มร้อนๆ มาให้กิน... “
เลโอจัดการหยิบเสื้อยืดตัวเก่งของปราบมาสวมให้คนพี่อย่างใจเย็น ก่อนจะหอมแก้มฟอดใหญ่แล้วเดินหายเข้าไปในครัวทิ้งให้ปราบมองตามแผ่นหลังนั่นตาปริบๆ
ไม่ถึงยี่สิบนาทีต่อมา กลิ่นข้าวต้มหอมฉุยก็ลอยมาเตะจมูก ปราบเดินโซเซออกมาจากห้องนอน เห็นเลโอในสภาพผ้ากันเปื้อนสีขาว กำลังยืนตักข้าวต้มใส่ถ้วยด้วยท่าทางคล่องแคล่ว... ดูไปดูมาเหมือนภรรยากำลังดูแลสามีไม่มีผิด
"มาแล้วครับ... ข้าวต้มหมูสับทรงเครื่อง พิเศษไข่ลวกให้พี่ด้วย" เลโอเลื่อนเก้าอี้ให้ปราบนั่ง จัดแจงตักข้าวต้มเป่าจนคลายร้อนก่อนจะป้อนถึงปาก "อ้าม..."
ปราบมองหน้าเด็กตัวแสบที่ตอนนี้ทำตาแป๋วเหมือนลูกหมาเชื่องๆ สลับกับมองข้าวต้มในช้อน... เขาอ้าปากรับข้าวต้มคำนั้นอย่างจำนน
"อร่อยไหมครับ?" เลโอยิ้มตาหยี รอคอยคำชม
"อือ... ก็ดี" ปราบพยักหน้าตอบสั้นๆ ก่อนจะเหลือบมองเลโอที่เอาแต่นั่งเท้าคางจ้องเขาด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม "มองอะไรนักหนา... กินของมึงไปสิ"
"มองคนของผมไงครับ..." เลโอพูดพลางยิ้มมุมปาก "ยิ่งมองยิ่งหวง... ยิ่งหวงยิ่งอยากขังไว้ในบ้าน... พี่ปราบรู้ไหมว่าเช้านี้พี่ดูน่ารักกว่าเมื่อคืนอีก"
ปราบถึงกับสำลักข้าวต้ม พลางชี้หน้าดุ "ไอ้เลโอ! เลิกหยอดได้แล้ว กูขนลุก... แล้วตกลงเมื่อคืนน่ะ... มึงเป็นบ้าอะไรของมึงกันแน่ห๊ะ?"
เลโอวางช้อนลงแล้วเอื้อมมือมากุมมือปราบไว้แน่น สายตาที่เคยระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์เมื่อคืน บัดนี้กลับฉายแววหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิด น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็เบาหวิวราวกับเด็กที่ทำของพังแล้วกลัวโดนทำโทษ
"ผมไม่ได้เป็นบ้าหรอกครับ... ผมแค่กลัวว่าพี่จะไม่ชอบผม ที่ผมงี่เง่า แถมยังออกไปกินเหล้าประชดอีก... แล้วตอนนี้... พี่ยังชอบผมอยู่มั้ยครับ?"
คำถามนั้นทำเอาปราบที่กำลังจะตักข้าวคำต่อไปเข้าปากต้องชะงักไป เขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า... ไอ้ลูกหมาที่เมื่อคืนเปลี่ยนร่างเป็นปีศาจหึงหวง สั่งให้เขาครางชื่อด้วยน้ำเสียงดุดัน ตอนนี้กลับมานั่งตัวลีบ ทำตาแป๋วรอลุ้นคำตอบจากเขาเหมือนลูกหมาหลงทาง
ปราบวางช้อนลงบนจานเสียงดัง เคร้ง! ก่อนจะถอนหายใจยาว พลางเอื้อมมือหนาที่ผ่านงานหนักมาทั้งชีวิตไปกุมมือนุ่มๆ ของเลโอไว้แน่น แล้วลูบหลังมือเบาๆ
"มึงนี่นะ..." ปราบส่ายหัว ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ถ้ากูไม่ชอบมึง... คิดเหรอว่ากูจะยอมให้มึงทำเรื่องอย่างว่าเมื่อคืน... แถมยังมานั่งป้อนข้าวต้มให้กูถึงที่แบบนี้"
เลโอนิ่งไป แววตาสั่นระริก "หมายความว่า... พี่ไม่ได้รำคาญผมเหรอครับ?"
"รำคาญดิ..." ปราบแกล้งทำเสียงแข็ง แต่แววตากลับอ่อนโยนลง "รำคาญที่ชอบทำตัวงี่เง่า คิดไปเอง แล้วก็รำคาญที่ชอบหึงกูแบบไร้เหตุผล... แต่ถามว่าชอบไหม..."
ปราบโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนหน้าผากของเขาแตะกับหน้าผากของเลโอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก
"กูก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน แต่พอไม่มีมึงแล้ว กูก็รู้สึกว่าเวลามันเดินช้าลง หงุดหงิด วุ่นวายใจมากกว่าตอนที่มีมึงซะอีก กูไม่ได้เป็นเกย์ แต่ว่า…มึงคือข้อยกเว้นสำหรับกู ถ้าไม่ใช่มึง กูก็คงทำใจโดนเอาไม่ลงหรอกวะ"
คำสารภาพที่แสนจะดิบเถื่อนและซื่อตรงของปราบทำเอาเลโออึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะค่อยๆ คลี่ยิ้มกว้างออกมา... ไม่ใช่ยิ้มเจ้าเล่ห์แบบเมื่อคืน แต่เป็นยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขจนตาหยี
เลโอโถมตัวเข้ากอดปราบแน่นจนคนพี่แทบหงายหลังตกเก้าอี้ "พี่ปราบ... คำว่าข้อยกเว้นของพี่เนี่ย มันมีความหมายกับผมมากกว่าคำว่ารักที่พิมพ์บอกกันอีกนะรู้ไหม"
"จะกอดก็กอดดีๆ …” ปราบดุเสียงอู้อี้เพราะโดนกอดรัดจนหายใจไม่ออก แต่ทว่ามือหนากลับยกขึ้นลูบหลังเลโออย่างเบามือ
เลโอหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี เขากลับไปจัดการข้าวต้มของตัวเองบ้าง แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องปราบไม่วางตา ราวกับว่าตอนนี้ความสุขของเขาไม่ได้อยู่ที่ไหนไกล แต่มันนั่งอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง
"วันนี้เราไปเดินตลาดนัดกันดีกว่า" เลโอเสนอ "ผมอยากซื้อของสดมาตุนไว้เยอะๆ พี่จะได้ไม่ต้องออกไปกินข้าวข้างนอกบ่อยๆ …”
ปราบมองไอ้เด็กจอมวางแผนที่ตอนนี้ดูท่าจะตีเนียนเข้ามายึดพื้นที่ชีวิตเขาไปทุกส่วนแล้วก็ได้แต่ส่ายหัว... จะดุยังไง ก็คงไม่พ้นเงื้อมมือไอ้เด็กข้างบ้านคนนี้แล้วจริงๆ
"เออๆ ตามใจมึง... อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่ามาบ่นว่าเหนื่อยก็แล้วกัน"
"ไม่เหนื่อยหรอกครับ... มีกำลังใจดีขนาดนี้ แค่เห็นหน้าพี่ปราบ ผมก็พร้อมจะลุยทั้งวันแล้วครับ!"
ตลาดสดช่วงสายกำลังคึกคัก ปราบเดินเลือกซื้อของสดอย่างตั้งใจ โดยมีเลโอที่หุ่นสูงโปร่งดูคล่องตัวเดินอยู่ข้างๆ ร่างสูงเพรียวของเด็กหนุ่มที่ไม่ได้ดูบึกบึนแบบเขานั้นดูโดดเด่นน่ามอง เลโอกำลังหยิบถุงผักใส่ตะกร้าให้ปราบอย่างกระตือรือร้น จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลัง
"อ้าว... ไอ้ปราบ?"
ปราบหันไปมองตามเสียง ก็พบกับ 'พี่ศักดิ์' เพื่อนรุ่นพี่ที่เคยทำงานก่อสร้างด้วยกันมาหลายปี ชายวัยกลางคนที่รู้จักพื้นเพชีวิตปราบดี ทั้งเรื่องอดีตภรรยาและลูกสาวตัวน้อย พี่ศักดิ์มองปราบสลับกับเลโอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปทันที
"สวัสดีครับพี่ศักดิ์" ปราบยกมือไหว้ตามมารยาท
พี่ศักดิ์ไม่ได้ตอบรับทันที แต่กวาดสายตามองเลโอด้วยความฉงน "นี่... น้องมึงเหรอวะ? ไม่เห็นหน้าเลย"
ปราบอึกอักไปชั่วครู่ "เอ่อ... ไม่ใช่ครับพี่"
"อ้าว แล้วใครวะ? เห็นเดินหยิบผักหยิบปลาให้มึงหยั่งกะเมีย" พี่ศักดิ์หัวเราะร่า แต่พอเห็นท่าทางที่ปราบพยายามรักษาระยะห่างออกไป พี่ศักดิ์ก็เริ่มสังเกตเห็นมือของเลโอที่เกือบจะแตะโดนแขนปราบอยู่แล้ว สายตาที่มองมาจึงเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงระคนเหยียดหยามจางๆ "เฮ้ย... อย่าบอกนะว่า..."
"..." ปราบเงียบไป ใจเต้นรัวด้วยความประหม่า
"ไอ้ปราบ... มึงนี่นะ?" พี่ศักดิ์ขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงที่เคยเป็นกันเองกลายเป็นกระด้าง "มึงที่เป็นพ่อหม้ายลูกติดเนี่ยนะ ไปคบผู้ชาย? มึงเสียสติไปแล้วหรือไงวะ ดูดิ... หน้าตาก็ดี ทำไมต้องมาทำตัวเสื่อมเสียแบบนี้... อายลูกอายเมียเก่าบ้างเหอะไอ้ปราบ!"
ถ้อยคำนั้นเหมือนตบหน้าปราบฉาดใหญ่ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ความละอายที่ฝังรากลึกในใจทำให้ปราบเผลอปล่อยมือที่ถือตะกร้าลงพื้นเบาๆ เขาไม่ได้โต้ตอบอะไร ทำเพียงแค่ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกหน่วงในอก
เลโอที่ยืนอยู่ข้างๆ ชะงักไปทันที แววตาที่เคยสดใสของเขาสั่นไหววูบ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเขากับปราบมันผิดแปลกในสายตาคนอื่น
เลโอค่อยๆ ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาหม่นแสงลงจนดูน่าสงสารเหมือนลูกหมาที่ถูกเจ้าของทอดทิ้ง เขาไม่ได้โกรธพี่ศักดิ์ แต่เขากำลังกลัว... กลัวว่าปราบจะตัดสินใจทิ้งเขาไปจริงๆ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง
ปราบมองเห็นแววตาเศร้าๆ นั้นของเลโอชัดเจน... ความรู้สึกผิดที่เลโอต้องมาเจ็บปวดเพราะเขาเริ่มก่อตัวขึ้นจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก
เขาจะปล่อยให้เด็กคนนี้ยืนสั่นอยู่ตรงนี้เพียงลำพังเพราะความขี้ขลาดของเขาอีกงั้นเหรอ?
ในวินาทีนั้น ความกลัวในใจปราบหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความโกรธที่พุ่งขึ้นมาเมื่อเห็นน้ำตาคลอๆ ในตาของเลโอ
ปราบก้าวเข้าไปคว้ามือเลโอขึ้นมาจับไว้แน่น แล้วดึงให้มายืนเคียงข้างกันอย่างมั่นคง ก่อนจะหันไปสบตาพี่ศักดิ์ด้วยสายตาที่เด็ดขาด
"พี่ศักดิ์ครับ..." ปราบพูดเสียงเรียบ แต่กังวานชัด "ผมเลิกกับเมียเก่ามานานแล้ว และเรื่องลูกสาว ผมก็ยังทำหน้าที่พ่อได้ดีเหมือนเดิมไม่เคยขาดตกบกพร่อง"
เขากระชับมือเลโอแน่นขึ้นอีกนิด "ส่วนเรื่องที่ผมจะคบใคร... มันคือชีวิตของผมครับ ผมว่ามันไม่ได้ไปทำความเดือดร้อนให้ใครที่ไหน คนนี้เขาดูแลผมดี ให้เกียรติผม และทำให้ผมมีความสุข... ถ้าพี่จะมองว่ามันเสื่อมเสีย ผมก็คงห้ามความคิดพี่ไม่ได้ แต่ผมขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า ผมภูมิใจที่ได้คบกับเขา"
พี่ศักดิ์อ้าปากค้างไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าคนอย่างปราบที่เงียบขรึมจะกล้าพูดขนาดนี้ "เออๆ ... ก็นึกว่ามึงจะบ้าไปแล้ว ถือว่ากูเตือนด้วยความหวังดีก็แล้วกัน" พี่ศักดิ์พูดปัดๆ แล้วรีบเดินเลี่ยงหนีไปทันที
ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมทั้งคู่
ปราบหันมามองเลโอที่ตอนนี้ยืนอึ้ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจที่ปราบกล้าพูดออกไปแบบนั้น
"เป็นอะไร... ยังเสียใจอยู่เหรอ?" ปราบถามเสียงนุ่มลงผิดกับเมื่อกี้
เลโอไม่ได้ตอบ แต่กลับโผเข้ากอดปราบกลางตลาดสดนั่นเลย แขนเรียวรัดเอวเขาแน่นจนปราบเกือบเซ "พี่ปราบ... พี่สุดยอดไปเลยครับ"
"เพ้อเจ้อ... ปล่อยได้แล้ว คนเขามอง" ปราบว่าพลางพยายามแกะมือที่กอดเขาแน่นออก แต่ลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก เหมือนยกภูเขาออกจากอก
"ไม่ปล่อยครับ... พี่เพิ่งปกป้องผมนะ พี่เท่ที่สุดเลย... รู้ไหมครับ ว่าคำพูดเมื่อกี้มันทำให้ผมอยากจะอยู่กับพี่ไปจนแก่เลย"
ปราบพ่นลมหายใจออกทางจมูก "เออ... พูดมากน่า ไปซื้อของต่อได้แล้ว เดี๋ยวตลาดวาย"
แต่ถึงปากจะบ่น มือของปราบก็ไม่ได้ปล่อยมือเลโอเลยแม้แต่นิดเดียว ตลอดทางเดินในตลาด ทั้งคู่เดินจับมือกันไปอย่างเปิดเผย โดยไม่สนใจสายตาใครต่อใครที่มองมาอีกต่อไป... เพราะปราบรู้แล้วว่า สายตาคนอื่นน่ะ ไม่มีค่าเท่ากับความสุขของคนข้างๆ ตัวเขาเลยสักนิด
----------------------------------------
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ทุกกำลังใจเลยนะครับ
แล้วพบกันตอนต่อไป
ขอบคุนครับ ไอ้เด็กแสบ สนุกมากครับ ขอบคุณมากครับ สนุกดีครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ
หน้า:
[1]