ไอ้เด็กเปรตของผู้กอง ตอนที่ 2
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ส.เอือก เมื่อ 2026-5-24 07:42📔ภาพจำและคำลือ
*นามปากกา-เฉิงกง...
แสงอาทิตย์ยามใกล้เที่ยงสาดส่องลงมาอย่างรุนแรง ทำให้บริเวณลานจอดรถและทางเข้าสถานีตำรวจแห่งนี้ดูสว่างจ้าเป็นพิเศษ อากาศร้อนระอุภายนอกแผ่ซ่านเข้ามาถึงภายในอาคาร ทำให้พัดลมเพดานต้องเร่งความเร็วจน เสียงดังกระหึ่มเพื่อพยายามขับไล่ความอับชื้นและอากาศที่ร้อนอบอ้าว
นายตำรวจหนุ่มยกมือขึ้นป้องสายตาในขณะที่เดินฝ่าเปลวแดดเข้ามานั่งภายใต้เพิงหมาแหงนในซอยข้างสถานีตำรวจ ที่มีเสียงตะหลิวกระทบกระทะดังเป็นจังหวะเร่งเร้า กลิ่นหอมของน้ำมัน กระเทียมและเครื่องเทศ ดึงดูดผู้คนให้แวะเวียนเข้ามา เขานั่งรอสักพักเมนูที่รังสรรก็ถูกหญิงวัยกลางคนรูปร่างจ้ำม่ำยกมาบริการ
เธอมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ดูจริงใจ๊ จริงใจ... ตามประสาคนทำมาค้าขาย ซึ่งเขาก็เข้าใจดี ก่อนจะยิ้มน้อยๆและกล่าวขอบคุณ หันมองเพิงฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง ที่ตอนนี้มีรถวินมอเตอร์ไซค์กลับเข้ามาจอดรอให้บริการอยู่สามสี่คัน...
"เอ่อ.. ป้าครับ! ขอโทษนะครับ! คือ... ที่นี่มีคนขับวินที่ตัวเล็กๆมั้ยครับ ที่ดูวัยรุ่นๆ กวนๆหน่อย อืม....เบอร์อะไรนะ... อ๋อ เบอร์ 9 ครับ" พอได้ฟังคำถามจบ ฝ่ายที่ถูกถามก็เปลี่ยนโหมดทันที จากยิ้มแย้มแจ่มใส กลายเป็นเบ้ปากแบบเซ็งๆ
"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับป้า"
"ไอ้ต๊อดน่ะเหรอะ! รู้จักสิ!" หญิงผู้นั้นทำเสียงค่อนขอดก่อนที่จะกรอกตามองซ้ายขวา ก้มคว้าเก้าอี้พลาสติก ลากมาวางและนั่งลงข้างๆผู้กองหนุ่ม พร้อมกับใช้มือป้อมๆตีเบาๆที่แขน ก่อนจะเริ่มพ่นไฟด้วยท่าทางจริงจัง
"ป้าน่ะ รู้จักมันดีเลยล่ะ แต่ป้าน่ะไม่อยากจะพูดหรอกนะผู้กอง.....*@!></`°<^-+#@฿&%',?**:<=>#!*~..."
"ขนาดนั้นเลยเหรอครับป้า" เขาเอ่ยยิ้มๆ ถึงว่าสิ วันก่อนมันถึงได้กวนประสาทเขายิ่งนัก แต่สิ่งที่เขารับไม่ได้นั่นคือ ไอ้เด็กเปรตนั่นดันมาเรียกเขาว่าลุงนี่แหละ
..............................
ช่วงบ่ายที่ดูวุ่นวายและตึงเครียดเป็นพิเศษ วุฒินั่งมองแฟ้มเอกสารถูกเปิดวางอยู่บนโต๊ะหลายเล่มพลางขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด สลับกับถอนหายใจแล้วส่ายหัวไปมา เมื่อนึกถึงเมื่อคืน ตอนที่เขาบึ่งรถไล่กวดไอ้โจ๋ซ่า ทำไมคนอื่นๆถึงไม่มีใครตามมาสมทบ หรือว่าเขารู้กันอยู่แล้วว่าทางนี้ตามไม่ทัน เลยไม่มีใครสนใจ อืม... ก็อาจจะเป็นได้ เพราะเขาเองก็เพิ่งย้ายมา ยังไม่คุ้น
"วุฒิ! วุฒิ! ไอ้วุฒิ! วานไปดูให้หน่อยดิ น้ำมาส่ง เออ กูสั่งเผื่อมึงแล้ว" จากเรียกธรรมดากลายเป็นตะคอก เมื่อณธีร์ เพื่อนร่วมอาชีพ แต่อยู่ฝ่ายสืบสวนทำหน้าที่สืบหาข่าวและจับกุมคนร้าย และเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยเป็น นรต. ได้กระชากเขาออกมาจากห้วงความคิดจนสะดุ้งเฮือก...
"เรียกซะกูตกใจไอ้ห่า มีอะไร!"
"มึงเป็นอะไรวะ! อย่าเหม่อลอยบ่อยดิเพื่อน! โน่น!" เขามองตามที่เพื่อนบุ้ยปากไปทางประตูที่เปิดอ้าค้างไว้ น่าจะเป็นพนักงานร้านเครื่องดื่ม ใส่เสื้อคลุมคล้ายๆพนักงานเดลิเวอรี่เจ้าดัง ยกมือชูถุงกระดาษที่ข้างในน่าจะเป็นเครื่องดื่มตามที่เพื่อนบอก ก่อนจะพยักหน้ารัวๆแล้วเดินออกไป...
"เชี่ยละ! อีลุงคนนั้นนี่หว่า อะไรวะเนี่ย!" พนักงานเดลิเวอรี่ถึงกับอุทานออกมา เมื่อเห็นว่าคนที่ตนจินตนาการให้เป็นพระเอก AV ในดวงใจ ใส่เครื่องแบบสีกากีแถมมีดาวติดที่บ่านั่งอยู่เบื้อหน้า เขารีบวางเครื่องดื่มไว้ที่โต๊ะยาว ก่อนจะลนลานออกไป ขืนอยู่นานกว่านี้เจ้าโคบี้ได้ตื่นมาอาละวาดเป็นแน่แท้
"TN cafe... เอ้า! ไปซะละ" กว่าที่วุฒิจะพาร่างกำยำออกมาได้ น้องพนักงานคนนั้นก็หันหลังคร่อมรถประจำตำแหน่งบึ่งออกไปแล้ว หยิบขึ้นมาดูเห็นมีโลโก้อยู่ด้านหน้า ว่าจะทักทายผูกไมตรีคนส่งสักหน่อย แต่ก็ไม่ทัน ไปโน่นแล้ว...
"ไอ้ทีเอ็นคาเฟ่อะไรเนี่ย อยู่ที่ไหนวะธีร์ แถวนี้เหรอ" เขายกถุงกระดาษขึ้นหมุนซ้ายขวาพิจารณาอยู่สักครู่ ก่อนเอ่ยถามเพื่อนที่นั่งคิ้วชนกันเพ่งแฟ้มเอกสาร พ่นลมหายใจทิ้งแล้วปิดแฟ้มนั้นเสีย...
"อืออ อยู่ข้างมอนี่เอง เป็นคาเฟ่เล็กๆ ที่มึงไม่ควรไป"
"ทำไมวะ" วุฒิสวนขึ้นในทันที พลางอ้าปากงับปลายหลอดพลาสติกที่โผล่พ้นฝาครอบ พิจารณารสชาติที่นุ่มละมุนลิ้นของเครื่องดื่มที่เพิ่งดูดขึ้นไป
"ก็... คาเฟ่เล็กๆน่ารักๆ ตะมุตะมิ แล้วดูมึงดิ" ประโยคที่พูดด้วยน้ำเสียงเจือหัวเราะ มาพร้อมสายตาดูแคลนมองตั้งแต่หัวจรดเท้าที่เพื่อนส่งมา ทำเอาลาเต้นุ่มๆ เย็นชื่นใจแทบพุ่ง เขาต้องรีบกลืนลงคอให้ไวก่อนที่จะสำลัก
"อึ่ก! ไอ้สั่ส! ไอ้เพื่อนชั่ว!" แล้วทั้งคู่ก็พากันหัวเราะเบาๆ
"เออธีร์.. มึงอยู่นี่กี่ปีแล้ววะ"
"ก็...นี่เข้าปีที่สาม ทำไมวะ"
"อืมมม งั้นมึงก็คงพอจะรู้จักไอ้น้องคนที่ขับวินเบอร์ 9 อ่ะดิ"
"อืออออ ก็พอรู้ น้องมันก็อยู่ในซอยนี่แหละ บ้านหลังที่อยู่ท้ายซอยติดร้านซ่อมรถนั่น เอ้า! เมื่อกี๊มึงไม่เห็นเหรอ นั่นแหละ ที่มาส่งน้ำอ่ะ คนนั้นแหละ"
"หืมมมมม" วุฒิถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้งแล้วส่ายหน้ารัวๆ
"แอ๊ะๆ! ทำหน้างี้.. สงสัยอ่ะดิ!"
"...."
"มันก็กวนตีนเขาไปทั่ว คนแถวนี้เขารู้สรรพคุณกันทั้งนั้น... แต่" คนเล่าหยุดชะงักไป ส่วนคนฟังก็เหล่ตามองเพื่อนว่ามันแต่ทำไม...
"เรื่องยาใช่มั้ย" วุฒิเอ่ยขึ้นเบาๆพลางหมุนแก้วเครื่องดื่มในมือไปมา ทำให้อีกคนเหล่ตามองกลับบ้าง เพราะเขาเองก็ได้ฟังจากหน่วยข่าวไม่กรอง ถึงวีรกรรมของบุคคลที่กำลังถูกพาดพิงอยู่ในขณะนี้ เลยทำให้อดคิดตามไม่ได้
"มึงไปได้ยินมาจากไหนวะ!" ธีร์ทำตาโต เลื่อนเก้าอี้ตัวเองเข้ามาหาเพื่อนจนเข่าเกยกันแล้วกระซิบกระซาบถาม แต่เพื่อนกลับเฉย ไม่พูดอะไร แถมยังเหล่ตามองทำหน้าตายียวนอีก ขอสักป้าบเถอะว่ะ
Rrrrrrrr. Rrrrrrr.
กำลังง้างมือจะแพ่นกบาลเพื่อนแต่สมาร์ทโฟนที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ดันสั่นครืดคราด ธีร์จึงรีบล้วงออกมาสไลด์หน้าจอรับสาย ก่อนจะยกแนบหูแล้วผละจากไป
"อืม.... เปิดร้านซ่อมมม ขับวินน ส่งเดลิเวอรี่......" เมื่อเพื่อนเดินออกไป วุฒิกลับมาคิดเรื่องไอ้เด็กเปรตนั่น พลางเอานิ้วเคาะโตะช้าๆ และพึมพำเบาๆ
...
"แม่มันส่งเงินมาให้ใช้ก็จริงนะพ่อหนุ่ม แต่ป้าเห็นอยู่กันตั้งสี่คน แถมคนหนึ่งยังเรียนมหาลัยที่เดียวกับลูกสาวป้าอีกนะ แต่ตัวมันน่ะไม่เป็นโล้เป็นพาย จะมาจีบลูกสาวป้า เฮอะ! ฝันไปเถอะ... ลำพังแค่เปิดร้านซ่อมเล็กๆมันจะไปพออะไร ถ้าพวกมันไม่ขายยา"...
"แล้วร้านซ่อมที่เปิดน่ะ วันๆไม่เห็นมีรถหรือมีอะไรเลย นอกจากเคาะเหล็กป๊องแป๊งๆไปวันๆ นอกนั้นก็มั่วสุมเล่นยากันอย่างที่เขาว่า..."
"บางทีอาจจะไม่ใช่อย่างนั้นก็ได้นะครับป้า"
"โอ๊ยยยจะไม่ใช่ได้ยังไง เขาลือกันทั้งตลาด เล่าขานกันทั้งบาง ไอ้คนที่เรียนอยู่น่ะ จะจบหรือเปล่าก็ไม่รู้ อย่างว่าแหละ แต่ละคนก็คงมีนิสัยเหมือนๆกัน ไม่งั้นก็คงมาอยู่ด้วยกันไม่ได้ มานี่ๆ ก้มๆ"
"เขาบอกว่าแม่มันน่ะ ติดยา! ขายยาด้วย! แล้วพาผัวฝรั่งตาน้ำข้าวมาบ้าน ก็บ้านที่พวกมันอยู่หลังนั้น ติดกับร้านซ่อมนั่นแหละ ทั้งที่ตัวเองก็มีลูกมีผัวอยู่แล้ว จนผัวตรอมใจตายคาบ้าน แล้วทิ้งลูกไว้ให้น้องเลี้ยง ตัวเองบินหายไปเมืองนอกโน่น"
.....
CCTV แกชื่อป้าแมว ที่รายงานสถานการณ์แบบถี่ยิบ วุฒิไล่เรียงลำดับเหตุการณ์ ตั้งแต่เจอมันวันนั้น จนถึงสิ่งที่ได้ยินจากเพื่อน อีกมือก็ล้วงหยิบมือถือขึ้นมาสไลด์ปลดล็อคแล้วเสิร์ชหาโลเคชั่นของคาเฟ่ที่ว่านั้นโดยไม่รู้ตัว...
"ชื่อต๊อดงั้นเหรอ... เขาว่า... เขาเล่า... เขาลือ.... แล้วเขานี่เป็นใครวะ หึหึ! ไอ้เด็กเปรตเอ๊ย" วุฒินั่งพึมพำเบาๆก่อนที่ธีร์จะเดินกลับเข้ามานั่งลงที่โต๊ะ หยิบแฟ้มที่ตนเพิ่งเก็บไปออกมากางใหม่ เขาได้แต่นั่งมองเพื่อนที่เริ่มมีสีหน้าตึงๆ
"เดี๋ยวค่อยเล่าวันหลัง ตอนนี้งานจะเข้ากูแล้วเพื่อน" สมกับที่เป็นเพื่อนรักกัน ในระหว่างที่วุฒิกำลังจะเอ่ยถามเรื่องที่เขาเล่าค้างไว้ เขาก็ชิ่งพูดขึ้นมาก่อน
"สัส! ให้กูถามก่อนก็ได้ หึหึ!" วุฒิหันไปด่าเพื่อนแบบยิ้มๆ แล้วลุกขึ้นตบที่บ่าเพื่อนเบาๆ...
.............................
เจ้าของเสื้อวินเบอร์ 9 เป็นชายหนุ่มวัย 26 ปี ใบหน้าคมคาย คิ้วหนาขนตางอนเป็นแพ จมูกโด่ง ปากกระจับได้รูป ผิวกายนอกร่มผ้าดูกร้านแดด รูปร่างเล็กแกรนแต่แข็งแรง ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ หากมองในภาพรวมจัดว่าเป็นคนหน้าตาดีคนหนึ่ง
ใครๆก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ชีวิตของเขานั้นพัวพันอยู่กับพวกมาเฟียและยาเสพติดมาตั้งแต่ยังแบเบาะ แม่ของเขาทำงานอย่างว่าให้กับแก๊งมาเฟียอีกทั้งยังติดยา และเป็นดีลเลอร์รายใหญ่ในการกระจายยาเสพติด จนพ่อของเขาพาหนีออกมาทั้งที่ยังท้องอ่อนๆ
จนกระทั่งคลอดเด็กชายหน้าตาจิ้มลิ้ม แก๊งมาเฟียตามเจอเลยจัดการเก็บพ่อของเขา และนำแม่ของเขาไปเร่รับงานจนกระทั่งเจอเศรษฐีชาวต่างชาติพาบินหนีออกนอกประเทศไป
แรกๆเขาอาศัยอยู่กับผู้ที่เขาเรียกว่าน้าก่อนที่แม่จะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ แต่ก็ส่งเสียไม่ขาด ส่วนที่ที่เปิดเป็นเพิงซ่อมรถกับบ้านที่อยู่ในปัจจุบันนั้น เป็นมรดกของผู้เป็นพ่อที่ทิ้งไว้ให้ ไม่มีใครอยากไปมาหาสู่เพราะเกรงกลัวอิทธิพลของพวกมาเฟีย ที่ผู้คนเหล่านั้นพากันเข้าใจว่าเป็นพ่อที่แท้จริง
เขาเรียนไม่จบมัธยมเพราะต้องถูกเชิญให้ออก เนื่องจากทำตัวอันธพาล ชอบรวมตัวแข่งรถซิ่ง มีเรื่องชกต่อยเป็นประจำจนญาติๆต่างเอือมระอา กระทั่งอายุ 20 น้าที่คอยดูแลอยู่ ก็ปล่อยให้เขาใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ไอ้เรื่องท้าตีท้าต่อยก็ค่อยๆเพลาลง
นี่คือสิ่งที่สังคมรู้จักเขาจากคำเล่าขานที่ไม่มีหลักฐานที่มาที่ชัดเจน ยืนยันไม่ได้ และให้คำนิยามถึงเขาผู้นี้ 'ต๊อด' หรือ 'นายธรรมนูญ บวรเกียรติ'
หลายคนตั้งข้อสงสัย และพยายามกระเสือกกระสนเข้ามาในชีวิตเขาเพื่อหาคำตอบว่า แค่ร้านซ่อมรถเล็กๆ มันจะมีรายได้สักเท่าไหร่ ไหนจะพวกเด็กเหลือขอที่มาเกาะกันเป็นปลิงนั่นอีกล่ะ ที่บอกว่าผู้เป็นแม่ส่งเสียนั้น ข้อเท็จจริงเป็นอย่างไรก็ไม่มีใครทราบได้ เพราะเรื่องราวทั้งหมดมีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ และไม่มีความจำเป็นใดๆที่จะต้องไปป่าวประกาศบอกใครต่อใคร..
สนุกมากครับ น่าติดตามครับ รอติดตามต่อไปนะครับ ขอบคุณมากๆนะครับ สนุกมากครับ สนุกมาก ขอบคุณครับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ {:5_119:} ติดตามครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ ขอบคุณครับ สนุกครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2