ครูพิเศษ 2.1 ไม้ โนอา เอเดน[ตอนนี้ไม่มี 18+]
ทันทีที่ได้ข่าว ไม้รีบขับรถไปหาเด็กๆที่โรงพยาบาลทันที หน้าห้องฉุกเฉินมีเหล่าพ่อแม่ของออกัส พ่อแม่โนอา พ่อแม่เอเดน โฟโต้ กับเอเดน เอเจพี่ของเอเดน และออกัสที่พึ่งทำแผลเสร็จ บรรยากาศสุดตึงเครียด ไฟสัญญาณแสดงว่าในห้องผ่าตัดกำลังทำงานอยู่อย่างวุ่นวาย หมอและพยาบาลต่างวิ่งเข้าออกกันจ้าละหวั่น พ่อแม่ของโนอาก็พยายามไถ่ถามอาการแต่บุคลากรก็บอกให้รออย่างใจเย็น แต่สิ่งน่ากลัวมันยังไม่จบแค่นี้ เมื่อมีผู้คุมกฏหมายในชุดกากีเดินปรี่ยกกองร้อยเข้ามาตำรวจ : ท่านไหนคือ นายอภิชาติ กับนายอภิชยุตม์ ครับแม่เอเดน : คุณคะ นั่นชื่อคุณกับเอเจนี่พ่อเอเดน : มีอะไรครับคุณตำรวจตำรวจ : เราพบหลักฐานว่าคุณและลูกชายคุณ มีส่วนร่วมกับคดีที่เกิดขึ้น ขอเชิญไปให้ปากคำต่อที่โรงพักครับแม่เอเดน : เดี๋ยวสิคะคุณ!! นี่มันอะไรกัน!!!!จากความตรึงเครียด กลายเป็นเกือบเกิดเหตุชุลมุน เมื่อพ่อของโนอาปรี่เข้าไปจะไปทำร้าย แต่ก็ถูกผู้ใหญ่หลายๆคนห้ามไว้ ใช่ครับ เหตุการณ์คือ พ่อเอเดนและเอเจคือ 2 คนที่มีส่วนร่วมกับการลักพาตัวออกัสและโนอา ตอนนี้เหตุการณ์จึงเลวร้ายที่สุดกับกลุ่มเด็ก 3 คนที่รักกันมาก เมื่อคนหนึ่งยังไม่ได้สติอยู่ในห้องฉุกเฉิน คนหนึ่งต้องมารับรู้ว่าพ่อและพี่ของเขาร่วมกันลักพาตัวเพื่อนสนิท นี่อาจทำให้เขาเสียทั้งครอบครัว และเพื่อนของเขาไปพร้อมๆกัน ส่วนอีกคน ก็ทำได้แค่นั่งรอ ในสภาพผ้าพันแผลพันทั่วตัว ตำรวจคุมตัวพ่อและพี่ชายเอเดนไป ทิ้งให้แม่ของเอเดนกอดลูกคนเล็กไว้พร้อมน้ำตา ((แอ๊ดดด))[เสียงเปิดประตูห้องฉุกเฉิน]หมอ : ขอคุยกับผู้ปกครองของผู้บาดเจ็บหน่อยครับแม่โนอา : ค่ะ ฉันเอง เขาปลอดภัยไหมคะหมอ : ตอนนี้เราดึงสิ่งแปลกปลอมออกมาได้แล้วครับ แต่ระหว่างผ่าตัด คนไข้หัวใจหยุดเต้น ไม่ตอบสนองแล้วครับ…เหมือนมีฟ้าผ่าใส่อกเราทุกคน แม่ของโนอาทิ้งตัวลงพร้อมน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาทันทีจนทุกคนต้องคอยช่วยใว้หมอ : ตอนนี้คุณแม่อยากให้เรายื้อน้องใว้ไหมครับ ถ้าคุณแม่อยากให้ยื้อ เราก็จะทำสุดความสามารถ ทั้งการปั๊มหัวใจ ช็อคด้วยไฟฟ้า แต่ก็….มีความเสี่ยงว่า….จะได้รับผลกระทบหลังจากการรักษานะครับ…อาจป่วยติดเตียง หรือพิการไปตลอด…ตอนนี้เหมือนเราต้องเลือกว่าจะปล่อยให้โนอาไปอย่างสงบ หรือจะยื้อใว้ พ่อโนอา : แม่….เรา…….แม่โนอา : แม่ขอ…ขอให้ลูกได้สู้ต่ออีกหน่อยนะ….พ่อโนอาเงียบไปสักพัก แต่ในเวลานั้น ทุกคนต่างคิดว่ายอมทำได้ แม่จะต้องดูแลโนอาไปตลอดถ้าเกิดกรณีเลวร้ายก็ตาม สุดท้ายพ่อโนอาก็ตกลง คุณหมอปิดประตูห้องฉุกเฉินอีกครั้ง เสียงเอะอะวุ่นวายภายในห้องฉุกเฉินดำเนินไปอีกกว่าสิบนาที ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก หมอคนเดิมเดินออกมาอีกครั้ง หมอ : ตอนนี้น้องกลับมาแล้วครับคำพูดนั้นเหมือนแสงแห่งความหวังสาดส่องมาที่เราทุกคน เหมือนสถานการณ์จะดีขึ้นหมอ : ตอนนี้น้องพ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่ยังต้องคอยเฝ้าระวังใกล้ชิด ตอนนี้ญาติๆและผู้ปกครองสามารถไปทานข้าวพักผ่อนกันได้เลยนะครับ แล้วก็ขอเบอร์ติดต่อฉุกเฉินด้วยนะครับ แจ้งที่พยาบาลได้เลยครับแม่โนอา : แล้วน้องจะพิการไหมคะ….หมอ : ตอนนี้ยังบอกไม่ได้นะครับ ต้องรอจนกว่าอาการจะดีกว่านี้ครับ ผมขอตัวก่อนนะครับพวกเรากำลังจะแยกย้ายกัน แต่มันก็จะมีบางคนที่คงไม่ได้กลับมาตรงนี้อีก ผมได้แต่มองเอเดนกับแม่เดินจากไปพร้อมน้ำตา ออกัสก็ได้แต่มอง ด้วยวัยวุฒิของพวกเขา รวมถึงเหตุการณ์วันนี้ คงหนักเกินกว่าที่จะทำให้เด็กทั้ง 2 พูดคุยกัน….. วันโลกาวินาศจึงจบลงแค่นี้...หลังจากผ่านวันนั้นไป ไม้ ออกัส และพ่อแม่ของโนอาก็ไปเยี่ยมโนอา โนอาอยู่ในห้องพิเศษ ที่มีแพทย์ดูแลตลอด และจะเปิดให้เยี่ยมเป็นเวลาเท่านั้น พวกญาติๆของโนอาก็แวะเวียนมาให้กำลังใจโนอาที่ยังไม่ฟื้น ภาพของโนอาที่สอดเครื่องช่วยหายใจทางปาก สายน้ำเกลือห้อยระโยงระยาง เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะ ครั้งแรกที่ออกัสเห็นถึงกับต้องเบือนหน้าหนีมากอดไม้ ไม้เองก็มองด้วยความสงสาร พยายามพาออกัสไปทานข้าว ไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ออกัสขาดเรียนไปเกือบสัปดาห์ จนโนอาอาการทรงตัว ได้ถอดเครื่องช่วยหายใจ ย้ายกลับมาห้องปกติ ออกัสถึงได้ยอมไปโรงเรียน ที่โรงเรียน เอเดนอาจจะพยายามหลบหน้าหรือเปล่าไม่ทราบ แต่ออกัสแทบไม่ได้เจอเอเดนอีกเลยตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง ผ่านไปอีก 3 วัน โนอาก็ได้สติขึ้นมา พ่อแม่ของโนอาโทรมาบอกไม้ทันทีตามที่ได้ขอใว้ ตอนเย็นไม้จึงแวะรับออกัสที่โรงเรียนไปด้วยกัน พอไปถึง ในห้องมีหมอกำลังจดบันทึกอะไรสักอย่าง ทันทีที่ออกัสได้เห็นโนอาลืมตา นั่งบนเตียงผู้ป่วย รอยยิ้มที่แห้งไปนานก็กลับมา เรารอหมอตรวจอยู่สักพักโดยไม่พูดอะไร จนสักพักหนึ่ง….หมอ : จากที่หยุดหายใจกับหัวใจหยุดเต้นไปสักพัก และหมดสติไปกว่า 2 สัปดาห์ ความทรงจำบางส่วนก่อนเกิดเหตุการณ์อาจจะเลือนรางนะครับ คาดว่าคงสัก 1-2 สัปดาห์จึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม นอกจากนั้นก็จะต้องทานอาหารเหลวไปก่อน แขนขาอ่อนแรงไปสักระยะอาจจะต้องทำกายภาพ 2-3 เดือน ช่วงนี้อาจมีอารมณ์แปรปรวน รวมถึงเชือนชา ตอบสนองช้าด้วยนะครับ คงสักระยะนึงกว่าจะเป็นปกติ แต่โดยรวมนับว่าโชคดีมากที่ตอนนี้ยังไม่พบอาการอะไรที่จะส่งผลในระยะยาวครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับแล้วคุณหมอก็เดินออกไป ออกัส : โนอา จำกูได้ไหม…โนอานิ่งไปสักพัก แล้วก็ยิ้มโนอา : จำได้สิ ออกัส เพื่อนรักเราไง กับพี่ไม้ พี่ชายแสนใจดี แล้ว…..เอเดนล่ะ ไม่มาด้วยหรอผมมองออกัส เห็นนิ่งคิดอยู่แปปนึงออกัส : เอเดนมีการบ้าน ใว้วันหลังจะพามานะนั่นน่าจะเป็นครั้งแรกที่ไม้ได้เห็นออกัสโกหก แต่ถ้าพูดความจริงไปก็คงไม่เกิดผลดีนัก จึงก็ได้แต่เออ/ออไปด้วย ไม้ : พี่ชายที่ไหน พี่เป็นอาจารย์พิเศษสอนวันเสาร์ต่างหาก แล้วเราก็หัวเราะกันหลังจากวันนั้น ออกัสก็ขอให้ไม้ไปรับ พาไปเยี่ยมโนอาทุกวัน วันไหนที่ไม่ว่างก็จะขึ้นรถรับจ้างไปเอง วันเสาร์อาทิตย์ก็ช่วยโนอาทำกายภาพบำบัด ผ่านไปอีกหลายวันจนโนอาใกล้จะหายดี ทางโรงเรียนก็เหมารถ พากันมาเยี่ยมทั้งห้อง รวมถึงเพื่อนสนิท โฟโต้ และรวมถึงเอเดนด้วย เพื่อนๆหลายคนต่างมาให้กำลังใจ แสดงความยินดีที่โนอากำลังจะหายดี ดอกไม้ โมเดลที่โนอาชอบ วางจนเต็มโต๊ะเล็กๆข้างหัวเตียง จนไม้กับออกัสต้องเอาไปกองใว้ตรงมุมห้องที่ว่างๆ มีแค่เอเดนที่รออยู่ข้างนอกเงียบๆ รอจนคนอื่นๆออกไปจนหมด เอเดนถึงเข้ามา ก้มหน้ามองพื้นตลอดไม่กล้าสู้สายตาออกัสกับโนอา เพราะรู้ดีว่าพ่อกับพี่ชายเขาทำอะไรใว้โนอา : อ้าว เอเดน ไม่มาหากันเลย นึกว่าจะลืมกันแล้วเอเดน : คะ…ครับ พี่โนอา อาการดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับโนอา : ใช่ ตอนนี้พี่กินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวพอพี่ออกจากโรงบาลแล้วเราไปกินหมูกะทะกัน ไม่ได้กินอะไรอร่อยๆมานานแล้วเอเดน : พี่โนอา เดี๋ยวปิดเทอมนี้ผมจะต้องย้ายบ้านแล้วนะครับออกัส : อ้าว!!!? ย้ายทำไม จู่ๆทำไมถึงย้าย ปุบปับจังเอเดน : พ่อกับพี่ผมโดนจับแล้วพี่//เอเดนพูดทั้งน้ำตา พร้อมสะอื้นเล็กน้อยโนอา : ห๊ะ โดนคดีอะไร ทำไมถึง…เอเดนไม่ตอบ ได้แต่ยกแขนขึ้นเช็ดน้ำตา ไม้กับออกัสเลยต้องอธิบายแทน ว่าทั้งหมดเป็นยังไง โนอาก็อึ้ง จากรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้า กลายเป็นความตกใจ ประหลาดใจ แปลกใจ และสับสน ตอนนั้นโนอาเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว พูดอะไรไปก็ถามคำตอบคำ ไม้ : เอเดนไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก พี่ ออกัส โนอา ยังรักและเป็นห่วงเอเดนเสมอนะ ถ้าคิดถึงก็กลับมาเที่ยวหากันได้เอเดน : ถ้าพี่โนอาเขาไม่ว่านะ…ออกัส : ไม่ว่าหรอก โนอารักเอเดนจะตายเริ่มเย็น พ่อแม่โนอามาพอดี เรา 3 คนจึงขอตัวกลับ แต่วันโลกาวินาศของคนบางคน มันพึ่งจะเริ่มพ่อโนอา : โนอา วันนี้เพื่อนมาหาเป็นไงบ้างโนอา : ก็ดีครับ สนุกดีแม่โนอา : โนอาลูก เรื่องเรียนพ่อแม่จัดการให้แล้ว โรงเรียนจะให้ลูกไปเรียนเพิ่มช่วงปิดเทอมเพื่อออกเกรดให้ทันเทอมนี้ แล้วพอทุกอย่างเรียบร้อย เราจะย้ายไปอยู่ที่บ้านเกิดคุณพ่อกันนะจ๊ะ…โนอา : ห๊ะ!!? ไม่เอา ผมไม่อยากย้ายโรงเรียนแม่โนอา : โถลูก ลูกก็เห็นแล้วว่าที่นี่อันตราย แม่จะไม่ยอมให้ลูกเป็นอะไรไปอีกนะโนอา : ไม่!!! พ่อกับแม่เอาแต่คอยสั่งผมว่าผมต้องทำให้ได้อย่างนั้นอย่างนี้!!! พ่อโนอา : เราตามใจลูกมามากแล้ว!! แล้วผลเป็นไง ทำแกเกือบตาย! แกต้องไป ไม่ว่าแกจะพูดยังไง ชั้นไม่ให้แกตัดสินใจแล้ว!!โนอา : ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น!!พ่อโนอา : โนอา! อย่าทำตัวกัาวร้าวกับแม่แกแบบนี้นะ!!!โนอา : แล้วจะทำไม!!! พ่อกับแม่ไม่เคยคิดถึงผมเลย! รู้แบบนี้ผมตายไปซะก็ดี จะได้หนีจากนรกนี่!พอจบประโยค เครื่องวัดชีพจรก็ดังถี่ขึ้น โนอาเอามือจับหัวตัวเองราวกับหัวจะระเบิด หมอและพยาบาลรีบวิ่งเข้ามาดูอาการ แล้วโนอาก็มีอาการชักเกร็ง แล้วหมดสติไป….....วันต่อมา เป็นวันเสาร์ ผมกับออกัสก็ไปเยี่ยมแต่เช้า ผมแวะซื้อขนมที่โนอาชอบมาด้วยออกัส : กู้ดมอนิ่งง โนอาตื่นรึยังงงโนอา : ตื่นแล้วๆออกัส : เอ้า ซื้อหนมมาฝาก กินเยอะๆ จะได้หายไวๆโนอาทำหน้างงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะรับขนมไป แล้วถามคำถามที่ทำให้เราสองคนประหลาดใจโนอา : ขอบใจนะ ใจดีจัง นายชื่ออะไรหรอ?ตอนนั้นหูผมมันมีเสียงวิ้งดังขึ้นมา ตัวชาไปหมด ออกัสเองก็คงไม่ต่างกันออกัส : พูดอะไร นี่ออกัสไง ตลกแล้วโนอาแม่โนอา : เมื่อคืนโนอาเขามีอาการชัก ตอนนี้เลยเป็นอย่างที่เห็น ขอโทษด้วยนะออกัสลูก โนอา : แม่ สองคนนี้เพื่อนผมหรอ ไม้ : ปล่าวว พี่เป็นพี่ชายที่พลัดพรากจากกันกว่า 10 ปี ไหนมากอดหน่อยซิผมพูดไปแบบนั้น เพราะอยากให้บรรยากาศผ่อนคลายลง แล้วทำลายกำแพงบางๆที่กั้นระหว่างผม ออกัส และโนอาออก ผมกับออกัสเข้าไปกอดโนอา ถ้าเอเดนอยู่ด้วยมันน่าจะอบอุ่นกว่านี้…หมอบอกว่าโนอาอาจจะค่อยๆกลับมาจำได้ แต่คงต้องใช้เวลาสักระยะ หรืออาจจะนานหลายเดือน หรืออาจเป็นปี หลังจากวันนั้นไม่กี่วันโนอาก็ออกจากโรงพยาบาล เป็นช่วงสอบปลายภาคพอดี แน่นอนว่าโนอาไม่ได้มาสอบ และไม่ได้ออกจากบ้านไปไหนเลย มีแต่ผมกับออกัสที่จะไปเยี่ยมบ้างเป็นบางวัน แต่อาการยองโนอาก็ยังเหมือนเดิม จากที่สังเกตุอาการ โนอายังจำเรื่องหลานเรื่อง เรื่องในชีวิตประจำวันได้ เรื่องส่วนใหญ่ยังจำได้ แต่เรื่องของพวกเรา ที่มาเรียนพิเศษกับผม และเรื่องของออกัสแทบทั้งหมด เหมือนปิดกั้นความทรงจำตรงนั้น เราต่อพลาโมที่โนอาได้มาตอนมีคนมาเยี่ยม ออกัสก็ทำแบบงูๆปลาๆ ถูกบ้างผิดบ้าง แต่เห็นเด็กสองคนนี้ได้อยู่ด้วยกัน เล่นด้วยกันเหมือนตอนเด็กๆ ช่วงนั้นผมก็ได้ข่าวมาบ้างว่าครอบครัวของโนอาอาจย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่สุดท้ายครอบครัวก็เลือกจะอยู่ต่อ บางทีอาจเป็นเพราะโนอาดูมีความสุขละมั้ง แต่ไม่ใช่กับเอเดน ด้วยเสียงซุบซิบปากต่อปากมากมาย เอเดนและแม่ตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่บ้านของยายทันทีที่จัดการเรื่องโรงเรียนเสร็จ ไม่มีคำร่ำรา ไม่มีอำลาหรือแม้แต่มาบอกกันก่อนจาก เอเดนแค่หายไปเฉยๆ โนอาก็จำไม่ได้ มีเพียงออกัสกับไม้ที่แอบเก็บอาการ เทอมต่อมาโนอาต้องเรียนหนักเป็นสองเท่าเพื่อแก้ผลการเรียนในเทอมก่อน โชคดีที่เหล่าครูก็เห็นใจบางวิชาก็ปล่อยเกรดให้โนอาแบบง่าย เพราะโนอาเองก็เป็นเด็กที่เก่งอยู่แล้ว ใช้เวลาแค่เดือนเศษๆ โนอาก็แก้เกรดเสร็จจนหมด มันก็ดูจะเป็นไปได้ด้วยดี ไม่มีใครมาล้อ แถมยังได้โฟโต้ พี่ม.6 คอยช่วยอะไรหลายๆอย่าง ตัวโนอาก็มีอาการมึนๆบ้าง อารมณ์แปรปรวนบ้าง ความจำบางส่วนก็ขาดๆหายๆ แต่ยังใช้ชีวิตปกติได้ พ่อแม่โนอาถึงจะคอยคุมเข้มอะไรหลายอย่าง ไปกลับโรงเรียนก็ให้ที่บ้านไปรับไปส่ง จะไปเที่ยวเล่นก็ลืมไปได้เลย ได้แต่รอให้ผม ออกัส หรือโฟโต้ แวะเวียนไปหาที่บ้าน โนอาก็ดูดีใจมากๆเวลาคนไปหา ถึงจะ ม.4 แล้ว แต่จากอาการป้ำๆเป๋อๆที่เกิดขึ้น โนอาเลยเหมือนย้อนกลับไป ม.1 ใหม่อีกรอบเลย ต้องบอกก่อนนะครับว่าตั้งแต่เกิดเรื่อง เราก็ไม่ได้พูดเรื่องการมีอะไรกันอีกเลย ส่วนหนึ่งก็เพราะกลัวว่าจะไปกระตุ้นโนอาในทางที่ไม่ดีอีก ทำให้ทั้งไม้และออกัสพยายามจะขีดเส้นกั้นใว้ไม่ให้โนอากลับไปคิดถึงเรื่องแย่ๆ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าใจตรงกัน เช่นโฟโต้ ที่ดูจะเป็นห่วงโนอามากจนสังเกตุได้...[[โปรดติดตามตอนต่อไป!!!]].....สวัสดีครับทุกคนนน ไม่ได้อัพนานเลย อยากจะบอกว่ายังเขียนต่ออยู่นะครับบบ แต่ช่วงนี้งานเยอะมากกกก ไม่ค่อยมีเวลาเลย ตอนนี้เลยอาศัยค่อยๆแต่งทีละน้อยๆไปก่อน ตอนนี้ไม่มีฉากอย่างว่า เลยไม่เก็บค่ากระทู้คับบ แล้วก็ต้องขอบคุณทุกคนด้วยที่สนับสนุน ตอนนี้ zenny ผมมากพอให้เปิดโพสได้แบบชิลๆแล้ว 555 ตอนนี้นอกจากเรื่องนี้ก็วางแพลนไว้อีก 1-2 เรื่อง และเรื่องเด็กในกรงด้วย รับรองว่าไม่ปล่อยทิ้งแน่นอนครับ ปต่รอนานหน่อยนะ 555สนุกมากครับ ขอบคุณครับ น่าสงสารโนอา หวังว่าความทรงจำจะกลับมาเร็ววัน ขอบคุณมากครับ ขอบคุณที่มาต่อนะครับ รอติดตามครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆครับรอติดตามตอนต่อไป น่าสงสารโนอา หวังว่าความทรงจำจะกลับมาต่อเร็วๆนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ อ่านเพลิน สนุกดีครับ
หน้า:
[1]