กฎเหล็กของครูหอ กับเด็กมหาลัยปีหนึ่งสายวิทย์จอมดื้อ ภาค 9
แสงไฟจากถนนสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องพักที่เต็มไปด้วยคราบกามารมณ์ ผมนอนขดตัวอยู่บนพื้นห้อง หอบหายใจรวยรินหลังจากผ่านศึกหนักจากชายร่างยักษ์ทั้งสองคนเมื่อคืน ช่องทางด้านหลังของผมยังคงรู้สึกตึงแน่น เพราะ 'เจ้านายเก่ง' ไม่ได้ถอดเอาไข่สั่นแบบควบคุมด้วยรีโมทออกไป มันยังคงคาอยู่ข้างใน พร้อมกับความชื้นแฉะของน้ำรักที่ถูกบังคับให้เก็บกักเอาไว้ห้ามล้างออก
"ลุกขึ้นมาได้แล้วไอ้เด็กวิทย์" เสียงเข้มๆ ของพี่บาสดังขึ้น เขากำลังสวมกางเกงยีนส์สีซีดและเสื้อช็อปสีเข้มประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์
ผมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น ขาสั่นพั่บๆ แค่ขยับตัวนิดเดียว ไข่สั่นที่อยู่ข้างในก็เสียดสีกับผนังลำไส้จนผมต้องกัดปากกลั้นเสียงคราง เจ้านายเก่งที่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนดูดุดัน เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับโยนเสื้อคลุมสีขาวตัวหนึ่งลงบนหัวผม
"เสื้อกาวน์แลป?" ผมเบิกตากว้างเมื่อคลี่มันออกดู
"เออ เสื้อกาวน์ของคณะมึงนั่นแหละ" เจ้านายเก่งแสยะยิ้ม "ใส่แค่นี้... ท่อนล่างไม่ต้องใส่ กางเกงในก็ไม่ต้อง คืนนี้กูกับไอบาสจะพามึงไปทัศนศึกษานอกสถานที่"
"ตะ...แต่เจ้านายครับ ข้างนอกมัน..." ผมพยายามจะแย้ง แต่สายตาดุจัดของเจ้านายเก่งทำให้ผมต้องกลืนคำพูดลงคอ ผมสอดแขนเข้าเสื้อกาวน์สีขาว ติดกระดุมได้แค่สองเม็ดกลาง ปล่อยให้ชายเสื้อยาวคลุมลงมาปิดบังแก่นกายที่กำลังห้อยต่องแต่ง แต่ทันทีที่ผมก้าวเดิน ชายเสื้อก็แหวกออก โชว์ให้เห็นท่อนล่างที่เปลือยเปล่าอย่างน่าอาย
"เอาปลอกคอนี้ใส่ด้วย" พี่บาสโยนปลอกคอหนังสีดำที่มีสายจูงยาวมาให้ผม "เป็นหมาของพวกกู ก็ต้องมีสายจูง... คลานตามพวกกูมาเงียบๆ ไปที่ลานจอดรถหลังหอ"
ผมจำใจต้องสวมปลอกคอ ความรู้สึกอัปยศผสมกับความตื่นเต้นตีรวนในช่องท้อง ผมต้องเดินหนีบขาเพื่อไม่ให้ของเล่นข้างในหลุดออกมา ก้าวตามชายสองคนลงบันไดหนีไฟไปยังลานจอดรถที่มืดมิด โชคดีที่เวลาเกือบเที่ยงคืนแบบนี้ไม่มีใครพลุกพล่าน ทันทีที่ขึ้นไปนั่งเบาะหลังรถกระบะสี่ประตูของพี่บาส เจ้านายเก่งก็กดรีโมทเปิดเครื่องสั่นในระดับเบาที่สุด
"อ๊ะ..." ผมสะดุ้งสุดตัว มือจิกเบาะหนังแน่น
"เก็บเสียงหน่อยเหนือ... เดี๋ยวคนอื่นเขาก็รู้หรอกว่าเด็กเกียรตินิยมคณะวิทย์ กำลังนั่งร่านน้ำเดินอยู่เบาะหลังรถเด็กช่าง" พี่บาสหัวเราะหึๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งขับรถพุ่งทะยานออกไป
รถกระบะแล่นเข้ามาในเขตมหาวิทยาลัย ฝ่าความมืดไปยังโซนของ **"คณะวิศวกรรมศาสตร์"** พี่บาสเลี้ยวรถไปจอดที่หลังตึกเวิร์กช็อป (Workshop) หรือโรงประลองช่างที่เงียบสงัดและไม่มีใครอยู่ กลิ่นน้ำมันเครื่อง กลิ่นเหล็ก และกลิ่นสนิมโชยเตะจมูกทันทีที่ผมถูกกระชากสายจูงให้ลงมาจากรถ
"มึงเรียนแต่ทฤษฎีในห้องแอร์มาเยอะแล้ว วันนี้มาเจอของจริงในโรงกลึงเด็กช่างหน่อยเป็นไง" พี่บาสกระตุกสายจูง ลากผมให้เดินเท้าเปล่าเหยียบย่ำลงบนพื้นคอนกรีตที่เปื้อนคราบน้ำมันเข้าสู่ตัวอาคาร
ภายในโรงประลองช่างมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟด้านนอกส่องลอดเข้ามา เครื่องจักรขนาดใหญ่ โต๊ะเหล็ก และอุปกรณ์ช่างวางเรียงราย เจ้านายเก่งเดินไปหยิบเชือกเส้นหนาที่วางอยู่บนโต๊ะมาถือไว้
"กฎของอุณหพลศาสตร์บอกไว้ว่า พลังงานไม่สามารถสูญหายไปไหนได้ แต่มันเปลี่ยนรูปได้..." เจ้านายเก่งพูดด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แกจับผมหันหลัง ดึงแขนทั้งสองข้างของผมขึ้นไปรวบมัดไว้กับรอกโซ่เหล็กที่ห้อยลงมาจากคานหลังคา แกดึงโซ่ขึ้นจนผมต้องเขย่งปลายเท้าสุดฤทธิ์ แขนถูกขึงตึงจนเสื้อกาวน์ร่นขึ้นไปกองอยู่ระดับเอว เผยให้เห็นบั้นท้ายและท่อนเนื้อด้านหน้าที่แข็งชูชันรับกับอากาศเย็นเฉียบของโรงกลึง
"เดี๋ยวกูจะเปลี่ยนพลังงานความกลัวของมึง ให้กลายเป็นความเงี่ยนขั้นสุดเอง"
"ติ๊ด!" เจ้านายเก่งกดรีโมทปรับความแรงเครื่องสั่นจากระดับ 1 เป็นระดับ 5 ทันที!
"อ๊ากกกกกก!! เจ้านาย! อึก... เสียว... ผมเสียว!" ร่างกายผมกระตุกอย่างรุนแรง ปลายเท้าที่เขย่งอยู่บนพื้นคอนกรีตสั่นระริก การถูกห้อยแขวนและไม่สามารถขยับตัวหนีได้ ยิ่งทำให้ความสั่นสะเทือนทะลวงลึกเข้าไปถึงจุดกระสัน แก่นกายของผมพ่นน้ำหล่อลื่นใสๆ ออกมาหยดลงบนพื้นปูน
"หึหึ... สั่นเป็นเจ้าเข้าเลยนะมึง" พี่บาสเดินเข้ามาใกล้ เขาจัดการถอดรองเท้าเซฟตี้หัวเหล็กที่เปื้อนทั้งคราบน้ำมันและดินโคลนออก ตามด้วยการถอดถุงเท้าหนาเตอะที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการทำงานในช็อปมาทั้งวัน
กลิ่นอับชื้นดิบเถื่อนของเหงื่อผู้ชายวัยกลัดมันลอยคลุ้ง พี่บาสยื่นถุงเท้าเน่าๆ คู่นั้นมากดยัดเข้าที่จมูกและปากของผม!
"อื้ออออออ!" ผมเบิกตาโพลง กลิ่นความเถื่อนทะลักเข้าปอด รสชาติเค็มขมเปื้อนลิ้น แต่แทนที่ผมจะขยะแขยง สมองส่วนลึกที่ถูกบ่มเพาะความเป็นทาสกลับสั่งการให้ควยผมแข็งปั๋งยิ่งกว่าเดิม เส้นเลือดปูดโปนจนแทบจะปริแตก
"ดูมันดิพี่เก่ง... ยัดถุงเท้าเน่าๆ เข้าปากแล้วควยโด่ชี้หน้าผมเลยว่ะ ร่านไม่มีที่ติจริงๆ" พี่บาสหัวเราะชอบใจ เขายกเท้าเปล่าๆ ที่เพิ่งถอดถุงเท้าขึ้นมา เหยียบนาบลงไปบนหน้าอกของผม บดขยี้หัวนมที่กำลังแข็งเป็นไตด้วยความสากของฝ่าเท้า
"มันยังร่านได้มากกว่านี้อีก" เจ้านายเก่งเดินเข้ามาสมทบ แกล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบเอา 'คีมหนีบเหล็ก' ตัวเย็นเฉียบออกมา!
ความเย็นเยียบของโลหะแตะลงบนโคนแก่นกายของผม ก่อนที่เจ้านายเก่งจะใช้มันหนีบรัดที่โคนอย่างแน่นหนา เพื่อสกัดกั้นไม่ให้เลือดไหลเวียนกลับ ควยผมขยายขนาดบวมเป่งจนถึงขีดสุด หัวเห็ดบานฉ่ำเป็นสีแดงก่ำ
"อู้ออออ! อื้อออออ!" ผมครางอู้อี้ น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ทรมานจนแทบขาดใจ เครื่องสั่นในตูดก็กระหน่ำตีไม่ยั้ง คีมเหล็กเย็นๆ ก็รัดโคนควยไว้จนปวดหนึบ ถุงเท้าเน่าๆ ในปากก็ทำเอาสติผมหลุดลอย
"ท่องสูตรหาพื้นที่วงกลมให้กูฟังเดี๋ยวนี้" เจ้านายเก่งสั่งเสียงเหี้ยม "ถ้ามึงท่องไม่ได้ หรือหยุดคราง... กูจะช็อตมึงด้วยไอ้นี่" แกหยิบเครื่องช็อตไฟฟ้าขนาดพกพาขึ้นมากดโชว์ เสียงกระแสไฟ *เปรี๊ยะๆ* ดังก้องโรงกลึง
"อื้อออ! พะ... พาย... อาร์... ยกกำลังสอง... อ๊าาาาา!" ผมพยายามเค้นเสียงลอดถุงเท้าออกมา แต่มันยากเหลือเกินเมื่อพี่บาสเริ่มใช้เท้าอีกข้างของเขา เหยียบและรูดรั้งแก่นกายของผมขึ้นลง! ฝ่าเท้าสากๆ ของเด็กช่างเสียดสีกับความอ่อนไหวของผมอย่างรุนแรง
"ท่องให้มันชัดๆ สิไอ้เด็กเกียรตินิยม! สมองมึงไหลไปรวมที่ควยหมดแล้วรึไง!" พี่บาสเร่งจังหวะฝ่าเท้า รูดรั้งจากโคนจรดปลาย น้ำหล่อลื่นของผมแตกฟองกระเซ็นติดฝ่าเท้าของเขา
"อ๊างงง! เจ้านาย... พี่บาส... ผมเสียว... ผมไม่ไหวแล้ว... จะแตกแล้ว! อื้อออออ!"
"ใครให้มึงแตก!" เจ้านายเก่งกดรีโมทปิดเครื่องสั่นกะทันหัน! พร้อมกับที่พี่บาสหยุดฝ่าเท้าลง
ร่างกายผมค้างเติ่งอยู่บนยอดเขาแห่งความเสียว อารมณ์ที่พุ่งทะยานถูกกระชากหยุดอย่างโหดร้าย ผมหอบหายใจตัวโยน เหงื่อไหลโทรมกายจนเสื้อกาวน์เปียกชุ่ม ทรมานจนอยากจะบ้าตาย
"เอาถุงเท้าออกจากปากมัน" เจ้านายเก่งสั่ง
พี่บาสดึงถุงเท้าออก ผมสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ น้ำลายไหลยืดลงมาตามคาง
"แฮ่ก... แฮ่ก... เจ้านายครับ... ได้โปรด... ให้ผมแตกเถอะครับ..." ผมสะอื้น ร้องขอความเมตตาอย่างหมดรูปทิ้งศักดิ์ศรีเด็กวิทย์ไปจนสิ้น "ผมเงี่ยน... ผมร่านไปหมดแล้ว... เอาผมเถอะครับ... เย็ดผมแรงๆ เลยครับเจ้านาย!"
"หึ... ปากดีแบบนี้ค่อยน่าให้รางวัลหน่อย" เจ้านายเก่งปลดคีมเหล็กออกจากโคนควยผม แกปลดกางเกงของตัวเองลง งัดเอาท่อนเอ็นขนาดใหญ่ที่แข็งขืนเต็มที่ออกมา จ่อมันเข้าที่ริมฝีปากของผม "ทำความสะอาดให้กูก่อน... ดูดให้ลึกๆ เหมือนที่มึงทำกับถุงเท้าไอบาส"
ผมไม่รอช้า อ้าปากงับท่อนเนื้อร้อนผ่าวของเจ้านายเก่งเข้าไปจนสุดโคน ตวัดลิ้นโลมเลียอย่างตะกละตะกลาม เจ้านายเก่งกระแทกสะโพกสวนเข้ามาในปากผมอย่างหนักหน่วง *พั่บ! พั่บ! พั่บ!* ผมสำลักความใหญ่โต แต่มันกลับทำให้ผมเสียวซ่านจนควยผมกระตุกหงึกๆ
ในขณะเดียวกัน พี่บาสที่ทนดูความร่านของผมไม่ไหว เขากระชากกางเกงยีนส์ลง ปล่อยท่อนเอ็นยักษ์สีเข้มของเขาออกมา เขาสาวเท้าเข้ามาซ้อนด้านหลังผม ดึงไข่สั่นออกจากช่องทางของผม แล้วจับท่อนเนื้อของเขาจ่อเข้าที่ปากทางที่เปิดอ้าและชุ่มฉ่ำ
"กูจะทะลวงทฤษฎีมึงให้ทะลุเลยไอ้เหนือ!" พี่บาสคำรามลั่น ก่อนจะกระแทกสะโพกอัดความเป็นชายเข้ามาในตัวผมรวดเดียวจนมิดด้าม!
"กรี๊ดดดดดดดด!!" ผมกรีดร้องไม่ได้เพราะปากถูกอุดด้วยควยของเจ้านายเก่ง น้ำตาแห่งความสุขสมและความเสียวทะลักทะลวงออกมา พี่บาสกระหน่ำแทงจากด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง ความใหญ่โตและแรงกระแทกดิบเถื่อนสไตล์เด็กช่างทำเอาโต๊ะเหล็กข้างๆ สั่นสะเทือน เจ้านายเก่งก็จับหัวผมกระแทกสวนเข้าปากอย่างดุดันไม่แพ้กัน
"อื้มมม! เสียวตูดมึงฉิบหายเลยว่ะเหนือ! ตอดกูแน่นยิกๆ เลย!" พี่บาสครางต่ำ เร่งจังหวะซอยถี่กระชั้น
"ดูดแรงๆ ไอ้เหนือ! เออ... แบบนั้นแหละ!" เจ้านายเก่งคำราม กระแทกเอวเข้าปากผมอย่างเมามันส์
ผมถูกแซนด์วิชด้วยความรุนแรงจากสองชายหนุ่มที่ต่างขั้ว ร่างกายถูกขึงพืดกลางโรงกลึงช่าง รับแรงกระแทกหน้าหลังจนสติสัมปชัญญะหลุดลอย ความเสียวซ่านสะสมจนถึงขีดสุดขีดจำกัด ท้องน้อยผมเกร็งแข็งเป็นตะคริว
"เจ้านาย... พี่บาส... ผมจะ... อื้อออออ! ผมจะแตกแล้ววววว!!" ผมครางอู้อี้
"แตกออกมาพร้อมพวกกูเลยไอ้ร่าน!" เจ้านายเก่งและพี่บาสตะโกนขึ้นพร้อมกัน
ทั้งคู่เร่งจังหวะกระแทกขั้นสุดท้ายอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่ร่างของพี่บาสจะกระตุกเกร็ง ฉีดพ่นน้ำรักร้อนลวกเข้ามาในช่องทางของผมจนล้นทะลัก พร้อมๆ กับเจ้านายเก่งที่คำรามลั่น ปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นทะลักทลายเข้าเต็มโพรงปากผมจนผมต้องกลืนลงคอแทบไม่ทัน
ในเสี้ยววินาทีนั้น แก่นกายของผมที่ถูกปล่อยเป็นอิสระก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง พ่นหยาดน้ำสีขาวขุ่นพุ่งกระฉูดออกมาราวกับเขื่อนแตก! น้ำรักของผมฉีดพ่นไปไกลจนเปรอะเปื้อนเครื่องจักรและโต๊ะเหล็กตรงหน้า ปริมาณของมันมากมายมหาศาลบ่งบอกถึงความอัดอั้นที่ถูกทรมานมาอย่างยาวนาน
ผมหอบหายใจตัวโยน ร่างกายอ่อนปวกเปียกห้อยต่องแต่งอยู่กับรอกโซ่ ขาทั้งสองข้างหมดแรงจนแทบยืนไม่อยู่ น้ำกามของพี่บาสไหลย้อยลงมาตามง่ามขา หยดแหมะลงบนพื้นคอนกรีต ผสมกับคราบน้ำลายและน้ำตาของผม
เจ้านายเก่งและพี่บาสจัดการแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย พวกเขายืนมองผลงานชิ้นเอกที่ถูกขึงอยู่กลางโรงกลึงด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
"หึ... คืนนี้ให้มันห้อยตากลมอยู่ตรงนี้สักชั่วโมงแล้วกัน ปล่อยให้มันซึมซับบรรยากาศเด็กช่างให้เต็มที่" เจ้านายเก่งพูดพลางเอื้อมมือมาตบแก้มผมเบาๆ "จำไว้นะเหนือ... ไม่ว่ามึงจะเก่งทฤษฎีมาจากไหน แต่เรื่องปฏิบัติ... มึงก็เป็นได้แค่ 'ทาส' รองรับอารมณ์พวกกูเท่านั้นแหละ!"
ผมหลับตาพริ้ม ยอมรับชะตากรรมที่แสนจะอัปยศแต่กลับหอมหวานและเสียวซ่านที่สุดในชีวิต... คืนนี้ โรงประลองช่างแห่งนี้ได้กลายเป็นพยานให้กับความพ่ายแพ้อย่างราบคาบของเด็กวิทย์อย่างผมเสียแล้ว!
สนุกมากครับ ถึงใจ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากๆครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]