กฎเหล็กของครูหอ กับเด็กมหาลัยปีหนึ่งสายวิทย์จอมดื้อ ภาค 6
ห้องพักที่เคยเป็นระเบียบของผม ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับสมรภูมิแห่งความใคร่ แสงไฟนีออนเหนือหัวดูจะสว่างจ้าเกินไปเมื่อเทียบกับกิจกรรมด้านมืดที่กำลังดำเนินอยู่ ผมนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียง ร่างกายสั่นสะท้านจากการถูกกลั่นแกล้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้อมือที่ถูกมัดด้วยเข็มขัดเริ่มขึ้นรอยแดงจางๆ แต่มันกลับเป็นเครื่องเตือนใจถึงสถานะ "ทาส" ที่ผมยอมรับด้วยความเต็มใจเจ้านายเก่งยืนมองผลงานของตัวเองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ แกค่อยๆ ถอดเสื้อเชิ้ตทำงานออก เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและไรขนจางๆ ที่พาดผ่านหน้าท้องเป็นลอนสวย กลิ่นกายของชายวัยฉกรรจ์ที่ผ่านการทำงานมาทั้งวันผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ มันช่างรุนแรงและกระตุ้นโสตประสาทของผมให้ตื่นตัวยิ่งกว่าสูตรฟิสิกส์บทไหนๆ
“ไอ้เหนือ... มึงรู้เรื่องแรงเสียดทาน (Friction) ดีใช่มั้ย?” เจ้านายเก่งถามเสียงต่ำ พลางก้าวขึ้นมาบนเตียง คลานข้ามตัวผมไปช้าๆ จนเงาของแกทาบทับตัวผมมิด “ถ้ากูปล่อยให้มึงค้างเติ่งอยู่แบบนี้ ระบบของมึงมันจะพังเอาซะก่อน... เพราะงั้น กฎข้อต่อไปคือ ‘การระบายความร้อน’ แบบที่กูเป็นคนคุมวาล์วเอง”
แกไม่ได้พูดเปล่า แต่มือหนาของแกกลับเอื้อมไปคว้าเอา ‘นันยาง’ คู่ใจของผมที่วางอยู่หัวเตียงขึ้นมา รองเท้าผ้าใบสีขาวที่ผ่านการใช้งานมาจนเริ่มหมอง กลิ่นของมันมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ผมรู้ดีว่าเจ้านายเก่งสังเกตเห็นตั้งแต่ตอนแรก
“มึงชอบดมนักใช่มั้ย... งั้นคืนนี้มึงต้องอยู่กับมัน” เจ้านายเก่งยัดรองเท้าข้างหนึ่งเข้าที่ปากของผม จนผมต้องอ้าปากรับความหนาของส้นรองเท้าและกลิ่นอับชื้นที่คุ้นเคยเข้าไปเต็มคำ ผมครางอู้อี้ในลำคอ รสชาติของยางและผ้าใบทิ่มแทงลิ้น แต่มันกลับทำให้ความเสียวซ่านพุ่งพล่านไปถึงสมอง
“นอนเฉยๆ อย่าดิ้น ถ้ามึงทำรองเท้ากูร่วงจากปาก... มึงโดนหนักแน่”
เจ้านายเก่งขยับลงไปที่ระหว่างขาของผมอีกครั้ง แกใช้มือทั้งสองข้างรวบขาผมให้ชี้ขึ้นฟ้า แล้วกดเข่าผมให้แนบชิดกับอก จนช่องทางรักที่ปิดสนิทและเปลือยเปล่าของผมเปิดรับสายตาคุกคามของแกอย่างเลี่ยงไม่ได้ แกใช้ปลายนิ้วโป้งที่หยาบกร้านปาดเอาน้ำหล่อลื่นที่เปื้อนอยู่ตรงหัวเห็ดของผมมา แล้วนำมาวนรอบๆ ช่องทางสีหวานที่กำลังขมิบถี่ปลาบด้วยความตื่นเต้น
“มึงรู้มั้ยเหนือ... เวลาที่ของแข็งเคลื่อนที่ผ่านช่องแคบๆ ด้วยความเร็วที่คงที่... มันจะเกิดความร้อนสะสมมหาศาล” แกกระซิบเสียงพร่า ก่อนจะจงใจแทรกนิ้วกลางเข้าไปในตัวผมจนสุดโคนในจังหวะเดียว!
“อื้ออออออออ!!!” ผมเบิกตาโพลง ร่างกายกระตุกเกร็งจนหลังแอ่น รองเท้าในปากเกือบจะหลุดออกมาแต่ผมก็พยายามกัดมันไว้สุดแรงเกิด สัมผัสภายในมันทั้งแน่น ทั้งจุก และร้อนรุ่ม นิ้วของเจ้านายเก่งขยับเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ เน้นย้ำไปที่จุดกระสันภายในที่ทำให้ผมแทบสิ้นสติ
“ครางไม่ออกเลยเหรอไอ้เด็กดื้อ?” เจ้านายเก่งหัวเราะร่วน แกเพิ่มนิ้วที่สองตามเข้าไปขยี้จุดอ่อนไหวข้างในจนผมส่ายหัวไปมาด้วยความเสียวที่เกินจะรับไหว ท่อนเนื้อของผมที่แข็งค้างมานานบัดนี้เริ่มกระตุกถี่ๆ มันพร้อมจะระเบิดออกมาทุกวินาที
แต่เจ้านายเก่งก็คือเจ้านายเก่ง แกถอนนิ้วออกกะทันหัน ทิ้งให้ผมค้างติ่งอยู่บนขอบเหวแห่งความสุข ก่อนที่แกจะปลดกางเกงสแล็คของแกออกจนสุด เผยให้เห็น "ไม้ครู" ขนาดมหึมาที่แข็งขึงปั๋งจนเส้นเลือดปูด แกไม่รอช้า จ่อส่วนหัวที่บานฉ่ำเข้ากับช่องทางของผม แล้วกดแทรกกายเข้ามาอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น
ความรู้สึกเหมือนร่างกายจะถูกฉีกออกเป็นสองซีก แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความอิ่มเอมอย่างประหลาด ทุกครั้งที่เจ้านายเก่งกระแทกสวนเข้ามา กลิ่นเหงื่อและเสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง "พั่บ พั่บ" มันคือดนตรีแห่งความอัปยศที่ไพเราะที่สุดสำหรับทาสอย่างผม
"อื้มมม... ไอ้เหนือ มึงมันรัดกูแน่นฉิบหาย... สมกับที่เป็นเด็กสายวิทย์จริงๆ ว่ะ" เจ้านายเก่งครางต่ำพลางเร่งจังหวะการควบขับ ลอนผมที่ผมอุตส่าห์ไปดัดมา บัดนี้ยุ่งเหยิงและเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการรองรับอารมณ์ของชายผู้เป็นเจ้าของหอพัก
ผมหลับตาพริ้ม ยอมรับทุกแรงกระแทก ทุกสัมผัสที่เจ้านายเก่งมอบให้ ความเป็นชายของผมสั่นระริก และในจังหวะที่เจ้านายเก่งกดกระแทกเข้ามาจนลึกสุดใจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่แกจะคำรามลั่น... ผมก็รู้สึกถึงของเหลวอุ่นร้อนที่พุ่งฉีดเข้ามาในตัวผม พร้อมๆ กับที่ผมปลดปล่อยน้ำรักของตัวเองออกมาจนเปรอะเปื้อนหน้าท้องและหน้าอกของตัวเองตามแรงอัดที่อั้นมานาน
ผมนอนแผ่อย่างหมดสภาพ รองเท้าหลุดออกจากปากไปตอนไหนไม่รู้ เจ้านายเก่งทิ้งตัวลงมานอนทับผมไว้ทั้งอย่างนั้น กลิ่นความใคร่ตลบอบอวลไปทั่วห้อง
"คืนนี้... มึงสอบผ่านบทเรียนแรกแล้วนะเหนือ" แกกระซิบข้างหูพลางจูบซับที่ขมับผมเบาๆ "แต่จำไว้... ห้ามล้างข้างในออก จนกว่ากูจะสั่ง... นี่คือกฎเหล็กข้อต่อไป"
รอติดตามตอนต่อไป… ถ้าชอบฝากติดตามด้วยนะครับ
สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆครับ สนุกครับ รอติดตามตอนต่อไป ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]