กฎเหล็กของครูหอ กับเด็กมหาลัยปีหนึ่งสายวิทย์จอมดื้อ ภาค 4
ผมคุกเข่าอยู่บนพื้นห้องตรงปลายเตียง สองมือวางแนบหน้าขาตามสัญชาตญาณของการเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามขมับทั้งที่พัดลมเพดานยังคงหมุนวน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้านายเก่งเดินวนรอบตัวผมช้าๆ ราวกับราชสีห์ที่กำลังเดินสำรวจเหยื่ออันโอชะ"แกร๊ก... พรึ่บ"
เสียงปลดตะขอเข็มขัดและรูดมันออกจากหูเกงเกงสแล็คดังทำลายความเงียบ ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อเส้นสายหนังแท้สีดำฟาดลงบนที่นอนข้างๆ หู
"เอามือไขว้หลังไว้ไอ้เหนือ" เสียงคำรามต่ำสั่งการเด็ดขาด
ผมทำตามอย่างว่าง่าย เจ้านายเก่งจับข้อมือทั้งสองข้างของผมรวบเข้าด้วยกัน ก่อนจะใช้เข็มขัดหนังเส้นนั้นพันทบและรัดจนแน่น สัมผัสเย็นเยียบของหนังและหัวเข็มขัดโลหะที่เสียดสีกับผิวเนื้อ ทำให้ผมรู้สึกถึงความไร้ทางสู้โดยสมบูรณ์
"ในทางฟิสิกส์... เมื่อเราลดพื้นที่ผิวสัมผัสและจำกัดการเคลื่อนไหว ความดัน (Pressure) ภายในระบบจะเพิ่มสูงขึ้น" เจ้านายเก่งพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังบรรยายหน้าชั้นเรียน แต่ฝ่ามือหยาบกร้านของแกกลับกำลังลูบไล้ไปตามแนวสันหลังของผมจนผมขนลุกซู่ "ตอนนี้มึงถูกจำกัดอิสรภาพแล้ว... ลองมาดูกันว่าความดันในร่างกายมึง จะพุ่งไปถึงจุดเดือดได้เร็วแค่ไหน"
เจ้านายเก่งก้าวมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังผม แกดันหน้าขาที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและ 'ท่อนเอ็น' ที่แข็งขืนจนปูดโปนใต้กางเกงสแล็ค เข้ามาแนบชิดกับแผ่นหลังของผม ความร้อนและขนาดที่ใหญ่โตของมันบดเบียดเข้ากับร่องก้นของผมอย่างจงใจ ทุกครั้งที่แกขยับสะโพกเบาๆ แรงเสียดทานผ่านเนื้อผ้าก็ทำเอาผมแทบจะครางออกมา แต่ก็ต้องกัดปากกลั้นเอาไว้เพราะกลัวจะผิดกฎอีก
"อ๊ะ... เจ้านาย..." ผมหลุดเสียงสั่นๆ เมื่อจู่ๆ มือหนาของแกก็อ้อมมาด้านหน้า ปลดขอบกางเกงบอลและกางเกงในของผม รูดมันลงไปกองกับพื้นในคราวเดียว
ตอนนี้ท่อนล่างของผมเปลือยเปล่า แก่นกายของผมที่มันชูชันและปวดหนึบมาตั้งแต่ตอนที่แล้ว เด้งผงาดขึ้นมาชี้หน้าแกอย่างท้าทาย น้ำหล่อลื่นใสๆ ปริ่มอยู่ที่ส่วนปลาย บ่งบอกว่าผมพร้อมแค่ไหนและทรมานเพียงใด
"หึ... บวมเป่งจนเส้นเลือดขึ้นชัดขนาดนี้เลยเหรอวะ ทาสของกู" เจ้านายเก่งแค่นยิ้ม แกย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าผม สายตาคมกริบจ้องมองความน่าอายของผมราวกับกำลังวิเคราะห์กายวิภาค
และแล้ว สิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เจ้านายเก่งไม่ได้ใช้มือหรือปากเพื่อจัดการกับความทรมานของผม แต่แกกลับยื่น 'เท้า' เปล่าๆ ของแกที่เพิ่งจะให้ผมเลียทำความสะอาดไปเมื่อครู่ ขึ้นมาสัมผัสที่ส่วนปลายของแก่นกายผม
ฝ่าเท้าสากๆ และร่องนิ้วเท้าที่มีกลิ่นอายความเป็นชายของแก ค่อยๆ เหยียบและบดคลึงลงบนหัวเห็ดที่กำลังไวต่อความรู้สึกขั้นสุด
"อ๊างงง! เจ้านาย... เสียว... ผมเสียว..." ผมเชิดหน้าขึ้นเพดาน ร่างกายกระตุกเกร็งไปหมดเมื่อฝ่าเท้าหนาของแกเริ่มรูดรั้งแก่นกายของผมขึ้นลงเป็นจังหวะ
"ร้องออกมาเลยทาสเหนือ... ร้องดังๆ ให้สมกับที่มึงเงี่ยน" เจ้านายเก่งหัวเราะชอบใจ แกเพิ่มน้ำหนักเท้า บดขยี้และรูดรั้งด้วยความสากของฝ่าเท้า สลับกับการใช้นิ้วเท้าหนีบและดึงรั้งส่วนปลายของผมอย่างจงใจกลั่นแกล้ง
ความรู้สึกมันทั้งดิบ ทั้งเถื่อน และเต็มไปด้วยความอัปยศที่กระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวผมให้พุ่งปรี๊ด ผมส่ายสะโพกเด้งสวนรับสัมผัสจากฝ่าเท้าของเจ้านายอย่างลืมอาย สติสัมปชัญญะที่เคยมีถูกความเสียวซ่านกลืนกินไปจนหมดสิ้น
"เจ้านาย... ผมไม่ไหวแล้ว... จะแตก... ผมจะแตกแล้ว!" ผมร้องครางลั่น ข้อมือที่ถูกมัดดิ้นพล่าน สัมผัสจากเท้าของครูเก่งมันรุนแรงและกระชากอารมณ์จนผมเข้าใกล้จุดวิกฤต
"ใครอนุญาตให้มึงแตก!?"
ทันใดนั้น เจ้านายเก่งก็กระทืบเท้าลงมาเหยียบแช่ที่โคนแก่นกายของผมอย่างแรง เป็นการบล็อกเส้นทางเอาไว้ทั้งหมด!
"อั่ก... อื้ออออ!" ผมตาเหลือก อารมณ์ที่กำลังจะพุ่งทะยานถูกกระชากลงมาฟาดกับพื้นอย่างแรง ความปวดหนึบแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย น้ำสีขาวขุ่นบางส่วนทะลักปริ่มออกมาจากส่วนปลาย แต่ไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้เต็มที่เพราะถูกฝ่าเท้าของเจ้านายสกัดกั้นไว้
"กูบอกแล้วไง ว่าบทเรียนการลงโทษคือการต้มมึงให้ถึงจุดเดือด... แต่กูจะไม่ยอมให้มึงระเหย" เจ้านายเก่งก้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูผม เสียงหอบหายใจของแกก็หนักหน่วงไม่แพ้กัน "คืนนี้มึงจะต้องแข็งค้างอยู่แบบนี้... จนกว่ากูจะพอใจ"
สนุกมากครับ แต๊งกิ้ว ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ ขอบคุณมากๆครับ ทรมานไปใด้สุดมาก ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ บดขนาดนี้ไม่ระเหิดก็บุญแล้ว สนุกมากครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ สนุก
หน้า:
[1]