โรงงานสกัดน้ำ Ep.4 เกมของริน part 1
เอาล่ะ ผมรู้ตัวว่าหายไปนานมากครับแต่ผมแต่ง ep.3 ไม่ออกจริงๆ (มีไอเดีย แต่เขียนไม่ออก) อย่างไรก็ตาม ผมขอเริ่ม ep.4 ไว้เลยแล้วกันครับ อันนี้แต่งง่ายกว่าเพราะผมอินอยู่ด้วยถ้าชอบแนวพ่อลูกทักมาพูดคุยกันได้ครับ ig: crispypork_bsภายในบ้านหลังหนึ่งในหมูบ้านจัดสรรสำหรับชนชั้นกลางค่อนข้างสูงอย่างครอบครัววงศ์นราเกียรติ ครอบครัวทหารที่ประกอบไปด้วยคน 4 คน คือ ผู้พันวุธหัวหน้าครอบครัว พิมผู้เป็นแม่ เมธหัวหน้านักเรียนนายร้อยจปร. ปี 5 พี่ชาย และ รินลูกชายคนเล็กที่ชอบผู้ชายด้วยกันบ้านนี้เคยอบอุ่นสำหรับเมธ แต่ตั้งแต่พ่ออย่างผู้พันวุธหายตัวไป ทั้งบ้านก็ราวกับมีบรรยากาศขมุกขมัวที่ไม่สามารถอธิบายได้ ทั้งแม่ที่แอบร้องไห้แทบทุกคืน (ช่วงหลังมาแม่ร้องไห้น้อยลงมาก อาจเพราะทำใจได้แล้ว) และตัวเขาเองที่พยายามใช้ทุกเส้นสายที่พอจะรู้จักทหารผู้ใหญ่อยู่บ้านในการถามความเป็นไปของพ่อ แต่ก็ไม่ได้รับเบาะแสอะไรกลับมาเลย“ยังไงผมก็จะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เงียบไปแน่” เมธให้คำสัญญากับแม่ในคืนหนึ่งที่พบว่าแม่นอนไม่ได้สติอยู่ในห้องน้ำ ในมือถือกระปุกยาพาราที่แทบจะไม่มียาเหลืออยู่ โชคดีที่เขาพบและส่งโรงพยาบาลทันคงจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับการหายตัวไปของหัวหน้าครอบครัวอย่างผู้พันวุธ คนนั้นก็คือริน เมธรู้ดีว่ารินกับพ่อมีเรื่องไม่ลงรอยกัน ถึงแม้ว่ารินจะไม่ได้แสดงความดีใจอย่างออกนอกหน้าที่พ่อหายตัวไปจากบ้าน แต่ลึกๆ แล้วเมธรู้ดีว่าน้องชายก็พอใจกับสถาณการณ์นี้อยู่ไม่น้อย และเมธรู้สึกได้ว่ารินกำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากแม่และตัวเขาเองบรรยากาศทมิฬในบ้านเช่นนี้ดำเนินมาจนครบ 11 เดือน 15 วัน นับตั้งแต่ผู้พันวุธหายตัวไป จนมาถึงวันนี้ ที่พิมนัดหมายลูกๆ ทั้งสองคนของผู้พันวุธกับเธอ มาพูดคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พร้อมกับชายที่ใส่แว่นสายตาหนาเตอะ และชุดสูทสีดำเรียบร้อย พร้อมกันนั้นก็มีกระเป๋าเอกสารที่ติดตัวไม่ห่าง“เดี๋ยวเริ่มเลยก็ได้ค่ะคุณพัฒน์” พิมพูดภายในห้องนั่งเล่นของบ้าน เมื่อลูกชายทั้งสองลงมานั่งรอบโต๊ะกินข้าวกันครบ“ครับคุณพิม ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อพัฒน์ เป็นทนายความ ที่รู้จักกับผู้พันวุธและคุณพิมมาก่อนหน้านี้” ทนายพัฒน์พูด พร้อมกับหยิบเอกสารขึ้นมาวางบนโต๊ะ “อย่างที่ทุกท่านในห้องนี้ทราบดีนะครับ ว่าผู้พันวุธหายตัวไปในเหตุการณ์ชิงตัวทหารกองร้อยอินทรีดำ ที่ป่าชายแดนเมื่อช่วงปีที่แล้ว จนตอนนี้ก็เป็นเวลา 11 เดือน 15 วันแล้ว”ทนายพัฒน์หยิบกระดาษใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับยื่นให้เมธและรินดู ”เอกสารฉบับนี้คือเอกสารที่กองทัพบกลงบันทึกไว้ว่าไม่พบตัวผู้พันวุธตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง ในกรณีหายตัวระหว่างสงครามแบบนี้ครอบครัวมีสิทธิ์ใช้บันทึกนี้ยื่นคำร้องต่อศาลให้สั่งผู้พันวุธเป็นบุคคลสาบสูญ และญาติก็จะสามารถจัดการมรดกมูลค่า 31 ล้านบาทของผู้พันวุธต่อไปได้ครับ”“นี่แม่กำลังคิดจะทำอะไรครับ” เมธเอ่ยถามผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับตน แล้วหันหน้าไปพูดกับทนายพัฒน์ต่อ ”มีเพียงเท่านี้ใช่ไหมครับคุณพัฒน์”“เอ่อ… ประเด็นหลักที่ผมปรึกษากับคุณพิมไว้มีเพียงเท่านี้ครับ เรื่องรายละเอียดเราค่อยคุยกันภายหลังได้” ทนายพัฒน์ตอบ“ถ้าอย่างนั้น ขอบคุณสำหรับการชี้แจ้ง ผมขอคุยกันภายในครอบครัวก่อน แล้วจะติดต่อกลับไปครับ” เมธลุกขึ้นยืน นั่นเป็นสัญญาณที่ทนายพัฒน์รู้ดีว่าเขาต้องรีบเก็บเอกสารออกจากบ้านได้แล้ว“ขอตัวนะครับ สวัสดีครับคุณพิม คุณเมธ คุณริน” แล้วทนายพัฒน์ก็เดินออกจากบ้านไป ปล่อยให้ทั้งสามคนภายในบ้านพูดคุยกันตามลำพัง“เมธไม่เชื่อหรอกว่าพ่อจะตายแล้ว พ่อวุธจะต้องกลับมาบ้าน” เมธพูดกับแม่ แม้ลึกๆจะรู้ดีว่ามีโอกาสและเบาะแสน้อยแค่ไหนเกี่ยวกับการหายตัวไป “เราจะยังไม่ทำอะไรทั้งนั้น”“เมธใจเย็นๆ สิลูก” แม่เดินอ้อมโต๊ะมาลูบหลังเมธให้ใจเย็นลง “มันเป็นเพียงขั้นตอนตามกฎหมายเท่านั้นเอง แม่ก็ยังคงรอวันที่พ่อจะเดินกลับมาหาเราอยู่“เมธเดินออกจากห้องไปด้วยความหงุดหงิด ทิ้งให้รินกับแม่นั่งอยู่ด้วยกันสองคน“รินโอเคใช่ไหมลูก” พิมถามลูกชายคนเล็ก ที่ตอนนี้มีสีหน้าเรียบเฉย จนคาดเดาอารมณ์ไม่ได้“โอเคค่ะแม่ รินแค่ไม่รู้จะพูดอะไรเฉยๆ“ แล้วรินก็เดินออกจากห้องไปเช่นเดียวกับเมธ...“… อ๊ากกกกก!!!” เสียงของผู้พันวุธตะแบงแข่งกับเสียงเครื่องจักรหน้าตาประหลาดที่พันธนาการร่างกายสมบูรณ์แบบของเขาเอาไว้แน่นหนายิ่งกว่าเครื่องสกัดน้ำรุ่นก่อนเสียอีก หลังจากถูกจับแยกจากรินมา ผู้พันวุธก็ไม่ได้ถอดหน้ากากหมาออกอีกเลย เครื่องสกัดน้ำทำงานทั้งวันทั้งคืน รีดน้ำควยคุณภาพของผู้พันวุธออกมาไม่จบสิ้น จนเจ้าของร่างนอนหมดแรงอยู่บนเตียงหนังสีดำสนิท หน้าอกหนากระเพื่อมขึ้นลงจากการหายใจผ่านหน้ากากหมาที่ยากลำบาก ทำให้ร่างกายของผู้พันวุธอ่อนแอกว่าเดิมหลายเท่า“ปล่อยกู แฮ่กๆ ออกไปที… กูอยากเจอลูก… กูอยากคุยกับริน” ผู้พันวุธพร่ำเพ้อถึงลูกชายคนเล็กแทบทุกครั้งที่ชายชุดดำเดินเข้ามาในห้องเพื่อเติมโปรตีนเหลวในเครื่องให้อาหารของผู้พันวุธชายชุดดำยืนมองภาพตรงหน้า ผู้พันวุธที่เคยเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของประเทศ ไม่เคยก้มหัว และทิ้งศักดิ์ศรีความเป็นชายชาติทหารให้ใคร แต่ตอนนี้กลับเรียกร้องหาอิสระภาพที่ตัวเองเคยมี เรียกหาแต่ลูกชายคนเล็กที่ตัวเองทำผิดพลาดด้วยมาทั้งชีวิตน้ำตาของชายชาติทหารอย่างผู้พันวุธไหลซึมออกมาจากหน้ากากหมาที่สวมใส่ไว้“มันสายเกินไปแล้วล่ะครับ ถ้าผู้พันวุธเข้าใจลูกมากกว่านี้ ใันวันนั้นรินอาจจะเลือกหยิบกุญแจออกจากกล่อง แทนที่จะเป็นเข็มฉีดยาก็ได้ครับ” ชายชุดดำพูดก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผู้พันวุธร้องระงมด้วยความทรมานทั้งร่างกายที่โดนเครื่องสกัดน้ำเร่งเครื่องตามรอบ และทั้งจิตใจที่ไม่สามารถรักษาความสัมพันธ์กับลูกคนเล็กไว้ได้ ซึ่งทั้งหมดเกิดจากทิฐิ (อีโก้) ของผู้พันวุธ ที่ไม่อยากมีลูกเป็นกะเทยทั้งนั้น…...ในเวลาใกล้เคียงกัน เมธ หัวหน้านักเรียนนายร้อยในปีนี้ ร่างสูงกว่า 187 ซม. อยู่ในชุดนักเรียนนายร้อยจปร. ฟิตเปรี๊ยะไปกับกล้ามเนื้อแน่น รับพอดีกับไหล่กว้าง หุ่นของเมธเป็นสามเหลี่ยมคว่ำแบบพวกนายแบบเล่นกล้าม หน้าตาคมคายเด็ดขาดที่ได้มาจากพ่ออย่างผู้พันวุธ ทำให้ร่างสูงยิ่งดูดีขึ้นไปอีกในเครื่องแบบว่าที่นายทหาร เมธเดินทางกลับเข้าสู่โรงเรียนนายร้อย เหมือนกับทุกวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ความไม่พอใจที่แม่กำลังจะแจ้งศาลให้พ่อวุธเป็นบุคคลสาบสูญยังคาใจอยู่ไม่น้อย แม้ว่าเขาเองจะรู้ดีว่าเรื่องนี้น่าจะจบอย่างไรเมื่อนักเรียนชั้นปีอื่นๆ มองเห็นหัวหน้านักเรียนนายร้อยเดินเข้าโรงเรียน ก็ต่างรีบวิ่งกุลีกุจอเข้ามาขอช่วยถือกระเป๋าตามธรรมเนียมปฏิบัติของโรงเรียนแห่งนี้ แม้ว่าเมธจะถือกระเป๋าเจมส์บอนด์แค่ใบเดียวก็ตามแต่ท่ามกลางรุ่นน้องหลายสิบคนที่วิ่งเข้ามา เมธมองหารุ่นน้องคนหนึ่งเป็นพิเศษ รุ่นน้องคนที่ตัวเล็กเกือบขะที่สุดในรุ่น คนที่ร้องไห้บ่อยกว่ารุ่นน้องคนอื่น รุ่นน้องคนที่เขาต้องคอยปลอบใจหลังฝึก รุ่นน้องคนที่เขาสนิทเป็นพิเศษ ก่อนจะพบว่ารุ่นน้องคนนั้นนั่งอยู่ในศาลาไกลๆ มองมาที่เขาด้วยสายตาบอบช้ำ ถ้าเป็นรุ่นพี่คนอื่น คงลงโทษเด็กคนนี้ไปแล้ว ที่ไม่ปฏิบัติตามกฎที่รุ่นพี่รุ่นน้องโรงเรียนนี้เคร่งครัดมาหลายสิบปี แต่เมธเลือกที่จะยื่นกระเป๋าให้รุ่นน้องคนนึงที่อยู่ใกล้ๆ แทน และไม่สนใจการเพิกเฉยของรุ่นน้องคนนั้นเมื่อเมธเข้ามาในห้องพักของตัวเอง ร่างสูงกำยำวางกระเป๋า พร้อมกับนั่งลง และพยายามปล่อยวางเรื่องส่วนตัวทั้งหมดทิ้งไป เพราะในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เหล่านักเรียนบังคับบัญชาก็จะต้องประชุมทบทวนสำหรับแผนการฝึกในสัปดาห์ที่จะมาถึง และเมธในฐานะหัวหน้านักเรียนนายร้อย ก็จะต้องเป็นผู้นำในการประชุมนี้ ห้ามแสดงความกังวลใจจากปัญหาที่บ้านออกมาเด็ดขาดแต่ถึงอย่างไร ความกังวลเกี่ยวกับเรื่องผู้พันวุธเป็นเรื่องยากที่จะทำใจได้ เมธจึงนึกถึงเด็กคนนั้น… เด็กคนที่เขาสนิท รุ่นน้องที่เป็นที่พึ่งพิงให้กันและกัน รุ่นน้องที่เขาไว้ใจได้ทุกเรื่อง แต่แววตาบอบช้ำที่เขามองเห็นตอนที่เด็กคนนั้นนั่งอยู่ที่ศาลาก็ยังคงคาใจเขาอยู่เมธหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะส่งข้อความไปหารุ่นน้องคนนั้น เพียงไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น“เข้ามาเลยโอ๊ต” เมธพูดขึ้น ก่อนที่นักเรียนนายร้อยปี 2 ร่างเล็กจะเดินเข้ามาในห้อง ในชุดพละลำลองของโรงเรียน“พี่เมธเรียกโอ๊ตมามีอะไรหรือเปล่าครับ” โอ๊ตถาม แต่ยังไม่สบตากับเมธ“เอ็งเป็นยังไงบ้าง” เมธถาม“ก็… ไม่เป็นยังไงครับ โอ๊ตก็อยากถามพี่เมธเหมือนกัน ว่าพี่คิดว่าโอ๊ตต้องเป็นยังไง” โอ๊ตแสดงความน้อยใจออกมา“เอ็งย้อนพี่หรอ” เมธลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้โอ๊ตมากขึ้น “แค่พี่สั่งทำโทษไม่ให้เอ็งกลับบ้านเพราะเอ็งทำผิด…”“ก็นั่นแหละ ทำไมพี่เมธต้องทำให้โอ๊ตอยู่กับมันสองคนด้วย เพื่อนโอ๊ตคนอื่นได้กลับบ้านกันหมด“ โอ๊ตเริ่มร้องไห้ออกมา พร้อมกับพรั่งพรูความอึดอัดในใจ “มันแกล้งโอ๊ตด้วย ตอนพี่เมธไม่อยู่”ร่างเล็กสั่นระริกด้วยความน้อยใจของโอ๊ตทำให้เมธเอ็นดูโอ๊ตมาโดยตลอด อาจจะเป็นเพราะบุคลิกอ้อนแอ้นเหมือนกับน้องชายแท้ๆ ของเขาที่บ้าน (ริน) ที่ทำให้เมธใจอ่อนเป็นพิเศษ“โอ๋ๆ พี่ก็ต้องทำหน้าที่ของพี่สิครับ” เมธเดินเข้าไปกอดร่างบางที่น้ำตานองหน้า ”พี่เป็นหัวหน้านักเรียนนะ ถ้าพี่ให้เอ็งกลับบ้าน เพื่อนเอ็งจะคิดยังไงล่ะ““ก็ปล่อยมันไปสิพี่เมธ” โอ๊ตเริ่มสงบลงเพราะอ้อมกอดอบอุ่นที่เมธมอบให้ สองมือบางก็ค่อยๆ กอดร่างสูงคืนไปด้วย “โอ๊ตไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว โอ๊ต… โอ๊ตเหนื่อย”“เอางี้มั้ย วันศุกร์นี้เอ็งแต่งตัวให้เนี้ยบหน่อย แล้วถ้าได้กลับบ้าน เดี๋ยววันเสาร์พี่พาไปกินของหวาน ดีมั้ย” เมธยื่นข้อเสนอที่ปกติทั้งสองมักจะหลบหลีกสายตาเพื่อนๆ น้องๆ เพื่อหากิจกรรมทำร่วมกันอยู่แล้ว“พี่เมธพูดจริงนะ” โอ๊ตผละออกมาจากกอดของเมธ ก่อนที่จะใช้ตาแดงๆ มองหน้าเมธอย่างมีความหวัง“จริงสิครับ เดี๋ยวพี่พาไป”เมื่อโอ๊ตอารมณ์เย็นลงทั้งสองก็ได้มีโอกาสคุยเรื่องส่วนตัวกันมากขึ้น เมธเล่าเรื่องที่คาใจให้กับโอ๊ตฟัง ทั้งเรื่องที่ผู้พันวุธหายตัวไป และแม่กับน้องที่พยายามจะทำให้พ่อเป็นบุคคลสาบสูญ“พี่ไม่รู้จะทำยังไงเลยว่ะ” เมธพูด ”ช่วงนี้ใกล้งานประดับยศพี่ก็ยิ่งยุ่ง แต่หังพี่มันคิดงานไม่ออกเลยถ้ายังมีเรื่องคาใจแบบนี้““พี่เมธเล่าให้โอ๊ตฟังได้เสมอนะครับ” โอ๊ตจับมือหนาของเมธขึ้นมา “ยังไงโอ๊ตก็ยังอยู่ข้างๆ พี่ ถึงแม้พี่จะไม่อยากให้โอ๊ตเป็นอะไรมากกว่านี้ก็ตาม”“ขอบคุณเอ็งนะที่เข้าใจพี่“ เมธลูบหัวรุ่นน้องคนสนิท ”ในที่นี้พี่คุยกับใครก็ไม่สบายใจเท่าเอ็งว่ะ”มือเล็กของโอ๊ตเริ่มซุกซนลูบไล้เครื่องแบบที่รัดกล้ามแน่นไปกับร่างกายของว่าที่นายทหารรุ่นพี่ ร่างกายแข็งแกร่งและกล้ามเนื้อใหญ่ๆ ของเมธสามารถมัดใจโอ๊ตได้อย่างอยู่หมัด สัมผัสของโอ๊ตหนักหน่วงและหลงไหล ก่อนที่โอ๊ตจะคว้าหมับเข้าที่เป้ากางเกงที่เริ่มตอบสนองต่อสัมผัสอย่างรู้มือ“พี่เมธตื่นอีกแล้ว” โอ๊ตพูดก่อนจะค่อยๆ รูดซิบกางเกงเครื่องแบบทหาร และงัดควยใหญ่กว่า 9.5 นิ้วออกมานอกกางเกงในผ่านช่องรูซิบ “โอ๊ตว่าวิธีนี้แหละ จะทำให้พี่เมธหัวโล่งก่อนเข้าห้องประชุม”“เอ็งรู้ใจพี่ดีจริงๆ” มือหน้าของนักเรียนหัวหน้านักเรียนนายร้อยลูบหัวรุ่นน้องอย่างเอ็นดู พร้อมกับที่นักเรียนนายร้อยร่างบางรุ่นน้องคุกเข่าลง และอ้าปากกว้ามเขมือบงูเหลือมตัวใหญ่เข้าไปอย่างคุ้นเคย ภายใต้บรรยากาศช่วงบ่ายแก่ๆ ที่แสงอาทิตย์สอดส่องลอดใต้ผ้าม่าเข้ามาในห้อวพักของนักเรียนบังคับบัญชา…...ในบ่ายวันเดียวกัน รินเดินออกจากคณะนิเทศศาตร์ ของมหาวิทยาลัยตนเองพร้อมกับเพื่อนอีกสองสามคน ที่นัดกันมาทำโครงงานพิเศษในวันอาทิตย์ ในหัวของรินไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษนอกจากการทำโครงงานนี้ให้เสร็จ และกลับบ้านพักผ่อน พร้อมสู้กับการเรียนในสัปดาห์ถัดไปแต่สิ่งที่ทำให้จิตใจของรินอยู่ไม่สุขก็คงเป็นเพราะข้อความประหลาดที่ส่งมาในไลน์ที่ชื่อห้องแชทว่า Edging FactoryUnnamed: สวัสดีครับคุณริน ผมชายชุดดำที่เราเคยเจอกันก่อนหน้านี้ หวังว่าคุณคงจำผมได้Unnamed: วันนี้คุณรินสะดวกคุยกับโรงงานไหมครับ เดี๋ยวผมไปหาที่บ้านรินยังคงจำครั้งล่าสุดที่เจอกับชายชุดดำได้ดี ครั้งนั้น รินส่งมอบสัตว์เลี้ยงที่พึ่งจะได้รับมาให้กับชายชุดดำ และมีข้อตกลงกันว่ารินจะได้รับคืนเมื่อสัตว์เลี้ยงของรินถูกทำให้เชื่องแล้ว เพียงแต่รินคิดว่ามันไม่น่าจะรวดเร็วขนาดนี้ แต่รินก็ตัดสินใจส่งข้อความตอบกลับไปRin: สะดวกค่ะ รินรอที่บ้านนะคะ
กลับมาแล้ว รออ่านตอนต่อครับตื่นเต้น สนุกมากครับ ชอบแนวนี้มากมาต่อไวๆนะครับ เสียว {:5_119:}{:5_119:} ติดตาม ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]