ทาสมี่ตอนที่29
ทาสมี่ตอนที่29เรามาถึงโรงเรียนโดยสภาพตัวเหม็นม่ำด้อาบน้ำทั้งคู่ แต่ผมนี่หนักเลย ตัวมีแต่กลิ่นเยี่ยวกลิ่นบุหรี่ ถึงจะล้างตัวไปแล้วก็ตาม โฟคลากแขนผมวิ่งขึ้นไปขึ้นบนตึก ก่อนนักเรียนจะเยอะกว่านี้ พอเข้ามาในห้องน้ำมันก็ล้วงพวกสบู่ ยาสีฟันอันเล็กๆออกมาจากกระเป๋า มันโยนสบู่ให้ผมก่อนเลย ส่วนมันหันหน้าเข้ากระจกแล้วยัดแปรงเข้าปาก ผมได้สบู่มาก็ถอดชุดนักเรียนออกเดินเข้าไปห้องส้วมใช้สายฉีดก้นอาบน้ำ ผมอาบเสร็จก็ออกมาแปรงฟันต่อส่วนโฟคก็เข้าไปอาบน้ำ ตอนที่กำลังยืนแต่งตัวอยู่หน้ากระจกผมก็ยังสงสัยว่ามันจะรีบมาโรงเรียนทำไมแต่เช้า “เออ โฟคแล้วทำไมพวกเราไม่ไปอาบน้ำห้องมึงก่อนค่อยมาสายๆก็ได้นิ” มันหยิบเข็มขัดขึ้นมาใส่แล้วก็มองผมในกระจก “ไม่ได้หรอก กูมีนัดเช้า” ผมก็คิดในใจ เอาล่ะหาเล่นอะไรจังไรอีกแล้วแน่ๆ พอแต่งตัวเสร็จมันก็โยนกระเป๋าพายข้างมาให้ผมถือแล้วเดินนำออกจากห้องน้ำไปก่อนเลย แล้วผมต้องวิ่งตามมันเพราะมันเดินเร็วมาก เสียวส้นรองเท้าหนังมันดัง กั๊บๆ แป๊ปเดียวเราก็มายืนอยู่หน้าห้องพักครูหมวดคณิตศาสร์ใต้ตึกเรียนผมเองนี่แหละ โฟคมันเปิดประตูนำเข้าไปก่อนแล้วผมก็ตามเข้าไปอีกคน สิ่งที่ผมเห็นคืออาจารย์ชัยกำลังยืนตัวตรงมองพวกเราอยู่ในใจก็คิด มันจริงหรอวะ จารชัยสอนคณิตมอ4เนี่ยนะ แต่พอจารชัยคุกเข่าลงเท่านั้นแหละผมก็เข้าใจทุกอย่างเลย “ลุกขึ้นเถอะครับอาจารย์ คนเริ่มเยอะแล้ว ถ้าครูคนอื่นเข้ามาเห็น เค้าจะเข้าใจผิดคิดว่าผมรังแกอาจารย์นะครับ” โฟคหันกลับมาหาผมแล้วล้วงเอาปลอกคอออกมาจากกระเป๋า เดินเข้าไปใส่ให้จารชัย “ไปกันเถอะครับอาจาร” โฟคพูดจบมันก็นเดินนำไปอาจารชัยก็เดินตามมัน ผมเองก็เดินตามจารชัยอีกที ผมไม่รู้จักอายุแกนะแต่เดาว่าคงจะเลข3นี่แหละดูจากหน้าตาก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้นแต่ก็ไม่ได้เด็ก แกเป็นคนที่ดุมาก แค่เด็กคุยกันแกก็จะหยุดสอนไปเลยแล้วยืนกอดอกมองเด็กไม่พูดไม่จา แล้วแกก็เป็นครูฝึก รด.ทุกวันพฤหัสพวกเราอีกด้วย โฟคมันพาเดินมาจนถึงตึกมอ4แล้วพวกเราก็ขึ้นไปที่ห้องน้ำประจำที่เราใช้ชีวิตอยู่มาปีนึง “แก้ผ้าออก” จารชัยกำลังจะยกมือไปปลดกระดุม “หยุด ไม่ต้องแล้วมี่มึงไปแก้ผ้ามันออก” ผมรีบวางกระเป๋าโฟคไว้ขอบอ่างแล้วเดินเข้าไป ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอาจารย์ออกแล้วก็อ้อมไปถกออกจากข้างหลัง จากนั้นก็ตามด้วยกางเกง แต่จารชัยไม่ได้ใส่เกงในเหมือนกับผมเลยตอนนี้ ผมยัดเสื้อผ้าจารชัยไว้ในกระเป๋าโฟค แล้วค้นเอาเชือกสีแดงสดออกมายื่นให้โฟค ตอนนี้ทั้งเอาอาจารย์ชัยมีแค่ถุงเท้าสีดำแล้วก็รองเท้าหนังสีดำเงาวับ โฟคลากคอจารชัยเข้าไปในห้องส้วมปิดฝาชักโครกแล้วสั่งให้อาจารนั่ง มันเริ่มมัดเชือกจากคอติดกับข้อมือที่ประสานท้ายทอยอยู่โยงไอมัดกับถังพักน้ำ แล้วก็มัดให้พับงอให้ตั้งเข่าขึ้น ตอนนี้สภาพจารชัยคือนั่งแยกขาชันเข่าโชว์ควยที่แข็งโด่น้ำเยิ้มหัวควยเปียกอยู่ จากนั้นมันก็เอาที่ปิดตามาสวมให้อาจารเอาแท่งสวยควยมาเสียบไว้ปลายควย แล้วก็ใช้กาวสองหน้าติดกล้องโกโปรตัวเล็กๆไว้ประปูให้เห็นตรงกลางพอดี แล้วล็อกประปูห้องน้ำเบาๆไม่ให้อาจารได้ยิน แล้วก็พวกเราก็ปีนออกด้านบน แล้วพวกเราก็ลงมาจากตึกกลับไปเรียนต่อ ทิ้งแกไว้อย่างนั้นเลย “เห้ยโฟคจารแกไม่มีสอนหรอว่ะ” มันหันมายิ้มอย่างมีความสุข “ไม่หรอกวันนี้จารแกว่าง ช่วงบ่ายเด็กก็เข้าสีอีก แกไม่มีสอนหรอก” พวกเราใช้ชีวิตไปจนเที่ยงก็เดินลงไปกินข้าวปกติ แล้วพอกินเสร็จโฟคมันก็ซื้อใส่กล่องไปฝากจารชัยด้วย พวกเราเดินขึ้นไปตอนเที่ยง เด็กมอ4ก็วิ่งเล่นหยอกล้อกันเที่ยงดังตามปกติของช่วงพักเลย พอเดินเข้าไปห้องน้ำ ก็เห็นเด็กนักเรียนเดินมาเข้าห้องน้ำปกติ ประตูห้องสุดท้ายก็ยังคงล็อกเหมือนเดิม พอเด็กออกไปโฟคมันก็ปีนเข้าไปเปิดประตูให้ผม สภาพจารชัยตอนนี้คือตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าแต่แกก็ไม่ได้พูอะไร โฟคดึงจิวที่หัวนมแกเล่น ส่วนผมก็ขยับแท่งสวนเข้าออก โฟคมันถอดที่ปิดตาออก หน้าตาแกเหมือนคนร้องไห้มานานจนตาบวม โฟคเอามือไปลูบหัวแกเบาๆ “กลัวหรอครับอาจารย์ ดูนี่ผมซื้อข้าวมาฝาก จารคงหิวมากใช่มั้ยครับ” แล้วตอนนั้นก็มีเสียงคนเดินมา โฟคกับผมหันมองหน้ากันแล้วผมก็ล็อกประล็อกให้เบาที่สุด เราสามคนก็เงียบฟังคนข้างนอกคุยกันโฟคมันก็เอากล่องข้าวมาให้ผมถือ แล้วชี้ไปที่ควยจารชัย ผมก็เอาข้าวไปรองควยไว้จากนั้นโฟคมันก็ชักควยอาจารย์ชัยทั้งๆที่มีคนอยู่ข้างนอก ทั้งบี้ทั้งถู หัวควย จนอาจารย์หน้าเบี้ยวไปหมดด้วยความเสียว จารชัยพยายามกัดปากไว้ไม่ให้ตัวเองคราง จนคนข้างนอกพากันเดินออกไป โฟคเลยเปิดประตูห้องน้ำออกอ้าทิ้งไว้ เหมือนอาจารย์แกจะเห็นตัวเองในกระจกห้องน้ำพอดี แกเลยเสียวจนอั้นน้ำควยไม่อยู่แล้ว น้ำข้นๆไหลออกจากปลายควยแก นึกว่าเขื่อนแตก จากนั้นโฟคมันก็แก้มัดให้จารชัย สภาพแกตอนนี้คือลงไปหมอบอยู่กับพื้นโฟคมันดึงเอากล่องข้าวไปจากมือผมแล้วเดินออกไปหน้าห้องส้วมที่เด็กนักเรียนยืนคุยกันเมื่อกี่ มันเทข้าวกล่องลงพื้นแล้วหันมาสั่ง “มึงคลานออกมากิน กินให้หมด ไม่งั้นมึงจะโดนดี” จารชัยแกก็ค่อยคลานออกมากินข้าวที่กองอยู่กับพื้นเหมือนหมาที่ใช้ปากกิน ผมก้มลงข้างๆแกแล้วถาม “อาจารย์ครับ ชอบเล่นอะไรแบบนี้หรอครับ” แกก็ไม่ได้ตอบแต่หูแดงเหมือนเขินที่จะตอบ โฟคมันเอาเท้าเหยียบมาที่หัวแกแล้วก็ขยี้กดลงกับข้าวที่พื้น “มึงตอบดิว่ะ คนเค้าถาม ไร้มารยาทจังนะมึง แบบนี้ยังมีหน้ามาสอนพวกกูอีกหรอว่ะ” ผมที่ชอบและเอ็นดูความน่ารักของแก ก็อดจะเอามือไปลูบแผ่นหลังใหญ่ๆของแกไม่ได้ ความรู้สึกเหมือน เลี้ยงหมาตัวใหญ่ๆดุๆ แต่เชื่อง ยิ่งนึกถึงตอนที่แกทำหน้าบึ้งขมวดคิ้วทุกวันพฤหัสคาบ รด. ก็ยิ่งอยากเล่นกับแก “ไอ้พวกเหี้ย เดี๋ยวพวกมึงโดนกูแดกแน่” ผมตกใจกับคำพูดแกจนชักมือกลับ แล้วผมกับโฟคก็หันมองหน้ากัน “5555 เหี้ย ไอ้หมานี่มันสู้คนด้วยว่ะ” โฟคมันเปิดน้ำใส่ขวดน้ำจนเต็มแล้วเทราดหัวจารชัยจนหมดขวด “ถ้าจารจะแดกพวกผมก็เอาไว้เป็นคาบกิจกรรมนะครับแต่ตอนนี้พวกผมขอทำให้จารหายเซี่ยนก่อนแล้วกัน พูดจบมันก็ถีบจารชับหงายหลังลงกับพื้น แล้วเหยียบหน้าอกไว้ โฟคมันหันมองผม ผมก็รู้ทันทีเลยว่าต้องทำอะไร แล้วทั้งช่วงบ่ายวันนี้รองเท้านักเรียนหนังแข็งๆสีน้ำตาลสองคู่ก็รุมเหยียบเตะ รุมกระทืบจารชัยจนช้ำไปทั้งตัว พวกผมก็ยั้งตีนแล้วนะแต่ด้วยที่รองเท้ามันแข็งแล้วก็มีส้นเตี้ยๆด้วย ทั้งตัวแกเลยช้ำไปหมดเลย พวกผมเดินออกมาก่อนปล่อยแกนอนพักไป แต่พวกผมก็ไม่ได้ใจดำขนาดนั้นยังเอาป้ายปิดซ่อมห้องน้ำมาตั้งไว้ไม่ให้เด็กคนอื่นเข้าไปเห็นสภาพแกแน่นอนอยู่แล้วครับตามที่แกขู่ไว้ พอถึงคาบกิจกรรมหลังจากที่ทุกคนได้เหงื่อออกกันพอสมควรแล้ว ทุกคนก็ไปนั่งเล่นรอเรียกรวมตอนเลิกกองอีกทีอยู่ข้างสนาม แต่ผมกับไอ้โฟคนี่สิ ต้องวิ่งถอดเสื้อรอบสนามอยู่สองคนแล้วแกสั่งวิ่งลู่นอกสุดอีก พวกผมทั้งเหนื่อยทั้งขำลิ้นห้อยกันหมด เพื่อนเค้าก็คงว่าไอ้สองคนนี่ไปทำอะไรผิดมาทำไมอาจารย์สั่งลงโทษ “หยุด! มานี่ดิ” พวกผมก็หยุดวิ่งตอนผ่านหน้าแกตามคำสั่งแล้ววิ่งไปยืนหายใจหอบอยู่หน้าแก “หมอบ! มึงคลานไปโน่น ไปกลางสนาม ถ้าช้ากว่ากูมึงโดนแน่” พวกผมก็รีบคลานไปโดนอาจารย์แกก็เดิมตามหลังมาติดๆ “หยุด ลุก!” พวกผมก็รีบลุก “หมอบ!” แกสั่งผมลุกหมอบๆ อยู่หลายครั้งก่อนที่จะสั่งให้โหม่งโลกค้างไว้อย่างนั้น “เหนื่อยมั้ย!”“ไม่คับ”“ไม่ได้ยิน!”“ไม่ครับ!” “พวกมึงมันเป็นเด็กนิสัยเสีย ปีนเกียวกู เดี๋ยวกูจะดัดนิสัยพวกมึงเองพวกมึงไปวิ่ง วิ่งแล้วตะโกนไปด้วยว่า ผมเป็นเด็กแก่แดด เสียงดังๆให้กูได้ยิน มึงวิ่งไปจนกว่ากูจะเหนื่อย ลุก! ปฏิบัติ” หลังจากที่วิ่งออกมาจากกลางสนามยังไม่ทันถึงลู่วิ่งขอบสนามเลย เสียงนกหวีดก็ดังขึ้นผมหันไปดูก็เห็นเพื่อนคนอื่นเค้าวิ่งมารวมรอเลิกกองแล้ว แล้วตอนที่พวกเราตะโกนแม่งน่าอายชิบหาย แต่อย่างน้อยก็โดนสองคนผมก็ถือว่ายังมีเพื่อน วิ่งยังไม่ทันครบรอบ ผมก็เห็นเพื่อนเค้าแยกย้ายกันกลับบ้านแล้ว ผมกับโฟคก็หันหน้ามองกัน มันส่ายหน้าเบาๆแล้วก็ยิ้มออกมา “ผมเป็นเด็กแก่แดด ผมเป็นเด็กแก่แดด”ขอบใจ สนุกมากครับ ขอบคุณคระบ {:5_131:} ...สนุกมากครับ
ขอบคุณครับ...
หน้า:
[1]